Przyjmujący.


ZBIGNIEW BARTMAN
[04.05.1987]
No cóż, za tym panem niespecjalnie przepadamy, jednakże on sam zapracował sobie na taką właśnie opinię o sobie. Bywa wyjątkowo kłótliwy, drażliwy i arogancki, byle gówno jest w stanie go wyprowadzić z równowagi. Nienawidzi, kiedy Zatorski go męczy swoimi "mądrymi" pytaniami, bądź opowieściami nie z tej ziemi... Dąży do celu po trupach, często nie przejmując się tym, co na ten temat sądzą inni, albo czy mogłoby to odbić się na ich zdrowiu, bądź nastroju. Samolub z przerośniętym ego, które często reszta jego kolegów musi temperować, gdyż Zbysiowi zbyt często coś się przegrzewa pod kopułą. Prawdopodobnie najgłośniej ze wszystkich siatkarzy odśpiewuje narodowy hymn. Lubi piwo marki Okocim, lubuje się także w szpanowaniu swoim tatuażem, z którego jest niesamowicie dumny. Nie ma oporów przed częstym eksponowaniem swojej klaty, a trzeba przyznać, że jest na co popatrzeć. Pomimo tego, że ma wiele wad, w kadrze są tacy, co naprawdę go lubią. Marzy o wyjeździe do jakiegoś kraju w Azji, by grać w siatkówkę w tamtejszej lidze. 

RAFAŁ BUSZEK
[28.04.1987]
Posiadacz najpiękniejszych kości policzkowych w kadrze. Tak naprawdę jednak dopiero zapoznajemy się z tym sympatycznym chłopakiem, gdyż jest to reprezentacyjna świeżynka. Nie jest jednak już najmłodszym siatkarzem, jest w wieku Cichego Pita. A mimo to, w tym roku dopiero zadebiutuje w biało - czerwonych barwach. Czy to będzie udany debiut? Zobaczymy... Rafał często musi zmagać się z docinkami kolegów, gdyż, niestety, sepleni. Nie potrafi wymówić "r", więc pozostali zmuszają go do "rabarbarowania", "rewolwerowania" i innych takich. Wiadomo, że tego nie wymówi poprawnie, więc będą z niego bekę kręcić... Spokojny, opanowany, nie lubi zbytnio wariować. Wiadomo jednak, że ta kadra nawet z najspokojniejszych siatkarzy potrafi zrobić urwisów, tak więc nie wiadomo, czego można się, po Puszku - Okruszku, spodziewać. W reprezentacji trzyma się z grupą rzeszowską, jako że formalnie jest siatkarzem Resovii, wypożyczonym do innego klubu, w tym przypadku tego z Olsztyna. Chce jednak do Rzeszowa wrócić i udowodnić, że nie jest za słaby na granie na Podpromiu. 


WOJCIECH FERENS
[05.04.1991]
Wciąż jest uważany za wielki talent, chociaż gdy da mu się już szansę, z reguły zawodzi. Prawdopodobnie nie wytrzymuje presji trudniejszego spotkania, jednakże trenerzy coś w nim widzą i starają się z nim pracować. Uczą go radzenia sobie ze stresem, z niepowodzeniem, które przecież jest od zawsze wpisane w karierę każdego sportowca. Niewykluczone, że solidnie powinien z nim potrenować mentalista, bo to może naprawdę pomóc temu chłopakowi. Umiejętności przecież ma, bo za byle co do kadry by się nie dostał, nazwiska przecież jeszcze sobie nie wyrobił... Ostatni sezon spędził niestety głównie grzejąc ławkę, co z pewnością nie wpłynęło dobrze na rozwój jego kariery. Wydawał się być bardzo pewny siebie, gdy przechodził do klubu z Kędzierzyna - Koźla, jednakże nie wywalczył tam sobie pewnej pozycji, i teraz, żeby się odbudować, i udowodnić, że potrafi jednak grać w siatkówkę - zmienia klub na jeden z tych słabszych. Taki ruch należy ocenić pozytywnie, gdyż świadczy to o ambicji tego młodego człowieka. Bez grania przecież nic nie osiągnie, a tam będzie miał pewne miejsce w zespole.

MICHAŁ KUBIAK
[23.02.1988]
Dziku to typowy siatkarski zabijaka, lubiący posprzeczać się pod siatką z Włochami, Irańczykami, Brazylijczykami, Rosjanami, lub z sędzią. Kolekcjoner kartek, zarówno żółtych, jak i czerwonych. Najlepszy przyjaciel Zbysia Bartmana, w jego obronie stanie zawsze. Nawet wtedy, kiedy bronienie go jest po prostu niewskazane czy niezrozumiałe. Nawet wtedy, gdy jego ziomeczek komuś wyrządzi krzywdy, co mu się zdarza. W przeciwieństwie do niego, jest jednak lubiany przez całą kadrę. Bywa agresywny i wybuchowy, na przykład wtedy, kiedy ktoś go filmuje, a on w tamtej chwili bardzo chce iść na kawę. Picie kawy zdecydowanie go uspakaja. Nie lubi, kiedy ktoś wyśmiewa się z jego wady wzroku, potrafi mu wtedy niezbyt kulturalnie odpyskować. Niemal zawsze jest zwycięzcą w takich pyskówkach z innymi siatkarzami. Z niego się po prostu nie wyśmiewa. I nie zadziera się z nim, kiedy ma zły humor... Nie cierpi kamery Krzyśka Ignaczaka i wierzy w to, że ten kiedyś gdzieś ją zostawi. A wówczas wystarczy tylko ją wziąć i wypierdolić przez okno. I problem z głowy.

MATEUSZ MIKA
[21.01.1991]
Najmłodszy członek pierwotnie powołanej kadry (która składała się z 25 zawodników), a mimo to, wcale nie najmniej doświadczony. Chociaż jest o dobrych kilka lat młodszy od Buszka, rozegrał już w kadrze kilka spotkań, a Rafał nie. Mimo to, jest tak samo znany jak on, czyli praktycznie wcale. Próżno szukać o nim jakichkolwiek informacji, wydawało się, że cały siatkarski świat zapomniał o tym uzdolnionym chłopaku. Został wypożyczony z Resovii do francuskiego Montpellier, by tam się ogrywać. We Francji trafił na trenera Blain'a, który to dostrzegł w nim niebanalny talent, aczkolwiek nieoszlifowany. To on namówił Antigę do wypróbowania tego człowieka w kadrze. I wygląda na to, że to była dobra decyzja... O samym Mice wiadomo niewiele. Często zmienia swój image, często można go oglądać z wielką brodą, zasłaniającą mu niemal pół twarzy, innym razem twarz ma gładziutką jak pupcia niemowlęcia. W obu wersjach wygląda jednak całkiem nieźle, jednakże gładka twarz zdecydowanie go odmładza w oczach innych... Cichy i spokojny, małomówny i chyba nawet bardziej nieśmiały od patrona wszystkich niemów w kadrze. Nic dziwnego, że się przyjaźnią... Nałogowy palacz. 

MICHAŁ RUCIAK
[22.08.1983]
Rucek to niewątpliwie jeden z najbardziej sympatycznych siatkarzy w reprezentacji, jednakże z roku na rok jego znaczenie w kadrze maleje. Być może jest to ostatni rok, w którym on w ogóle został do niej powołany... Nie ukrywa tego, że spodziewa się, że zostanie odstrzelony z kadry przy pierwszej "selekcji", a tym samym nie załapie się na żaden turniej, ani nawet choćby jeden, najmniej ważny mecz. Jako, że jest pogodnie usposobiony, ucieszy go byle co, nawet to, że swoją obecnością będzie mógł pomóc w przygotowaniu lepszej formy swoim kolegom. Sam nie liczy na zbyt wiele, wie, że jego czas w drużynie powoli mija. Lata mu lecą, młodszy nie będzie, a na jego pozycji pojawiło się wielu młodszych i zdolniejszych siatkarzy. Ot choćby taki Mika, który oprócz fajnej, trudnej zagrywki, może się jeszcze popisać dobrą grą. Ruciak to natomiast raczej tylko zawodnik zadaniowy, który ma postraszyć serwisem, lub poprawić przyjęcie. Niestety, dzisiaj, by grać w reprezentacji, trzeba pokazywać coś więcej... Ale koledzy go lubią. 

ARTUR SZALPUK
[20.05.1995]
Jedno z objawień poprzedniego sezonu klubowego, a przy tym najmłodszy z zawodników, którzy znaleźli się w ostatecznym szerokim składzie polskiej kadry. Swoje umiejętności rozwinął w Warszawie, a jego ogromny talent dostrzegł trener Jakub Bednaruk. Wprawdzie nieco kuleje w przyjęciu, jednak nadrabia to w ataku. A jest w stanie zbijać w naprawdę różny sposób, repertuar jego zagrań jest bardzo szeroki. Znajdują się w nim zarówno mocne ataki w "pomarańczowe", obicia bloku, najróżniejszego rodzaju kiwki... Swoje potrafi też dołożyć na zagrywce. Tutaj również jest czym się popisać, bo może zaserwować zarówno nieprzyjemnego float'a, jak i prawdziwą bombę, która jest w stanie przewrócić nawet najlepszych przyjmujących... Nie należy jednak zapomnieć, że to wciąż jest bardzo młody zawodnik, który dopiero uczy się grać. Dla niego sama możliwość treningu z najlepszymi zawodnikami jest ogromnym wyróżnieniem, a wszystko ponad to, będzie jego największym, do tej pory, życiowym sukcesem. Nie można zbyt szybko ani go potępiać, ani go gloryfikować, bo z pewnością jeszcze zdarzy mu się niejedno wahanie formy. Ważne, by potrafił sobie z nimi poradzić - po tym poznaje się najlepszych. 

MICHAŁ WINIARSKI
[28.09.1983]
Zdaniem wielu fanek siatkówki, posiadacz najpiękniejszych oczu w polskiej kadrze, a być może w ogóle i w polskim sporcie. Poza oszałamiającym spojrzeniem, Misiek ma jednak także inne argumenty, dzięki którym nie można go nie lubić. Jest nieco roztrzepany i roztargniony, zdarza mu się na przykład zapomnieć o podpisaniu protokołu meczowego. Mimo to, nikt się z niego nie śmieje, bo wie, że za to grozi straszliwa zemsta. Misiu lubi wywijać numery swoim kolegom. Może na przykład ich w coś wrabiać, podebrać lekarzowi jakieś opakowanie z torby... Najlepszy tancerz i piosenkarz w reprezentacji, ponadto świetnie rysuje. Człowiek wielu talentów, jednak najważniejsze jest to, że świetna jest także jego gra. To naprawdę bardzo dobry siatkarz i częste zachwyty nad jego grą absolutnie nie są przesadzone... Przyjaciel Aleksey'a Spiridonov'a, jednakże w przeciwieństwie do niego nie robi sobie wiadomo jakich selfie z pucharem. Najlepszy kumpel Mariusza Wlazłego, w duecie z którym potrafi pokonać każdą inną reprezentację. Obecnie wydaje się w naszej kadrze niezbędny.  

WOJCIECH WŁODARCZYK
[28.10.1990]
Zadebiutował w kadrze w zeszłym roku i zagrał w niej parę spotkań. Mimo to, nadal nie wydaje się w niej żadnym pewniakiem, co więcej, wielce prawdopodobne jest to, że zostanie szybko odstrzelony ze składu. Wprawdzie jest młody, ale nieco "drewniany", a jego przyjęcie nie zachwyca. A przecież słabe przyjęcie to niekoniecznie to, co dobrego przyjmującego powinno cechować. Może jednak z czasem się wyrobi, czy to w swoim klubie, czy też w reprezentacji. I chyba większa szansa jest na to, że bardziej nauczy się czegoś na kadrze, bo w Bełchatowie głównie grzeje ławę, żeby była ciepła... Znęcać się jednak zbytnio nad nim nie będziemy, pamiętamy bowiem, że on się "przebranżowił" z pozycji rozgrywającego. I to całkiem niedawno, więc ta nowa funkcja może być mu jeszcze trochę obca... Typowy wesołek, papużka nierozłączka Kłosa i Wrony, z którymi spędza całe dnie. Jest raczej w tym bromansie takim na doczepkę, ale skoro mu to pasuje, to dobrze. Bardzo pozytywna postać kadry, wprowadza do niej dużo radości, uśmiechu. Chyba nie ma zawodnika, który by za nim nie przepadał, bo w przeciwieństwie do nadętego Andrzeja, jest bardzo sympatyczny... Założył na twarzy hodowlę syfów. 



WOJCIECH ŻALIŃSKI
[08.01.1988]
W przyjęciu jest nieco drewniany, przez co nie jest pierwszym, drugim, ani nawet czwartym wyborem Stefana Antigi na tej pozycji. W ostatnim czasie poczynił jednak znaczące postępy, które umożliwiają mu na coraz częstsze ocieranie się o kadrę, a nawet zaliczenie w niej epizodycznych występów. Debiutuje w reprezentacji w wieku podobnym, jak Rafał Buszek, jednakże jest ambitny i wie, że jeśli tylko będzie ciężko harować, da to jakieś efekty. Jego niewymawiający "r" kolega jest tutaj całkiem niezłym przykładem, przecież on też był teoretycznie tym pierwszym do skreślenia z reprezentacji... W lidze ma za sobą dobry sezon i z pewnością jest bardzo zdolnym graczem, jednakże na jego pozycji znajduje się wielu zawodników, którzy uważani są za po prostu lepszych od niego. Nie należy do najmądrzejszych zawodników, o czym może świadczyć jego pamiętny wywiad, w którym to twierdził, że widział pumę w Radomiu - pewnie dlatego czasami ową Pumą jest nazywany. Ponadto specjalizuje się w strzelaniu min jak u paralityka, co także z pewnością nie ułatwia mu wywalczenia sobie pewnego miejsca w kadrze - no bo przecież zawodnicy muszą się wzorowo prezentować na zdjęciach i nie tylko... Jest jednak niesamowicie pogodnym i lubianym chłopakiem. 

A OPRÓCZ NICH MNIEJSZE, LUB WIĘKSZE ROLE ODGRYWAJĄ:
KRZYSZTOF WIERZBOWSKI
[18.07.1988]
Od paru lat ociera się o kadrę, jednak nie może załapać się do jej ścisłego składu. Wywodzi się z prawdziwej kuźni talentów, czyli Metra Warszawa, w którym grał między innymi z Wroną, Kłosem i Nowakowskim. Stamtąd wywodzą się też Bartman, Gawryszewski czy Olenderek.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz