31.01.2016

XLIV. "Weź wyjdź w ogóle, bo jak Cię widzę, to mi się sranie cofa."

21.06.2014, Centralny Ośrodek Sportu, Spała

Smacznie sobie spał w swoim wygodnym łóżeczku. Od wczorajszego dnia nie myślał o niczym, co nie było związane z siatkówką. W jego głowie tkwił już tylko następny mecz, jaki reprezentacja miała rozegrać pod wodzą Stefana. Postanowił zupełnie odłożyć na bok swoje życie prywatne i skupić się na rzeczach ważniejszych. W chwili, gdy był singlem, rzeczą zdecydowanie ważniejszą od szukania nowej miłości, było dla niego to, żeby dobrze prezentować się na treningach. Gdyby jego forma spadła, mógłby stracić przecież miejsce w kadrze. Wprawdzie Antiga go uwielbiał, jak mało którego zawodnika, ale cała reprezentacja dobrze wiedziała, że w tej drużynie nie ma świętych krów, i nikt, kto w danej chwili grał gówno, by się w niej nie utrzymał. Nawet Nowakowski. I on także doskonale o tym wiedział. Swoją złość i rozczarowanie miał zamiar pokazać na boisku, jeszcze bardziej przykładając się do treningów, i późniejszych meczów. O ile można było przykładać się jeszcze bardziej, aniżeli on miał w zwyczaju. Cały siatkarski świat znał go przecież jako prawdziwego tytana treningów. Nigdy nie odpuszczał nawet na chwilę, a jeśli coś mu nie wyszło, choćby jeden element, zostawał dłużej po treningu i ćwiczył prawie że do upadłego, aż nie upewnił się, że na pewno ma już wszystko przećwiczone. Jeśli zepsuł jakąś zagrywkę na treningu, w zamian serwował sobie serię trzydziestu kolejnych, gdy wszyscy wyszli już z sali. Wszystkie z nich musiał umieścić w boisku, w przeciwnym wypadku napierniczał w biedną piłkę, aż nie osiągnął zadowalającego go efektu. Wszyscy wiedzieli, jaki z niego jest perfekcjonista w każdym calu, i nikt nie zamierzał się go o to czepiać. Wręcz przeciwnie, podziwiali go za jego poświęcenie dla zespołu. Przecież równie dobrze mógłby olać sprawę i wyjść z hali razem z nimi. Przecież jedna zepsuta zagrywka to nic takiego, i zdarza się każdemu... Tylko że on wiedział, jak czasem ta jedna zagrywka potrafi być ważna, jak ta jedna zagrywka potrafi odwrócić losy jakiegoś seta, a czasem nawet i meczu. Niestety, przyszło mu doświadczyć sytuacji, gdy był w polu serwisowym przy piłce setowej, lub nawet meczowej, dla jego drużyny, i gdy taką piłkę zepsuł. Niby nic poważnego, ale czasem taki jeden spieprzony serwis potrafił totalnie wytrącić z rytmu dobrze grającą do tej pory drużynę. Niby nic poważnego, a jednak set, lub nawet cały mecz, mógł być przez taki błąd przegrany... Jego koledzy z drużyny początkowo tłumaczyli mu, że to przecież nic takiego, że każdemu może się zdarzyć, ale on ich nie słuchał. Przywykli już do tego, że z większości treningów wychodził jako ostatni. I zawsze oblany potem od stóp do głów... Dobrze wiedzieli, że jedną kabinę prysznicową należy zostawić wolną, woleli bowiem nie zadzierać z wkurwionym kapitanem. A co mogło denerwować bardziej w takiej chwili, gdy się śmierdziało jak chlew, jak brak możliwości wykąpania się?... 
Pit chrzanił już wszelakie miłostki. Zrozumiał, że to nie jest dla niego. Nie będzie na siłę nikogo poszukiwać, bo to nie ma sensu. Nie zakocha się w pierwszej napotkanej dziewczynie, której nawet dobrze nie pozna. Może kiedyś w końcu szczęście się do niego uśmiechnie, a los obdaruje kobietą, z którą mógłby spędzić całe życie. Na razie miał zamiar odpocząć od związków, wyciszyć swoje życie prywatne. W końcu w ostatnim czasie miał je wyjątkowo nieustabilizowane, a na wszystkich korytarzach aż huczało o jego nieszczęsnym związku z Anką. Na całe szczęście o tym, że dwa razy przespał się z Kamilą, wiedzieli tylko nieliczni. I na szczęście nie wiedział o tym Romać, bo gdyby się dowiedział, to chyba środkowy nie wyszedłby z ich konfrontacji bez podbitego oka. Wkurwiony Szymon potrafił przypierdolić, jak każdy siatkarz zresztą. A widać było, że atakujący Cuprum Lubin totalnie ześwirował na punkcie Kamili, że była ona dla niego niezwykle ważna. Zależało mu na niej, zdecydowanie. Lecz przecież to ten sam Nowakowski kazał mu olać dziewczynę i udawać, że nic do niej nie czuje, żeby ona sama za nim zatęskniła... O ironio, ten sam, który sam z nią sypiał. Gdyby Szymuś się o tym dowiedział, z pewnością rozpętałby w Spale III wojnę światową. Co on by sobie wtedy pomyślał? Że kazał mu ją olać, żeby sam mógł ją zdobyć?... Co z tego, że tak nie było, skoro tak to wyglądało?... Wyglądało także na to, że ktoś tu niedługo będzie musiał się poważnie tłumaczyć przed atakującym, ze swoich czynów. O ile on oczywiście by się o tym wszystkim dowiedział. Jako że jednak siatkarze to były niesamowite paple, to, że któryś chlapnie nieco za dużo swoim długim jęzorem, było więcej niż pewne. Pit o tym wiedział, i już od wczoraj układał w głowie jakieś zgrabne formułki, którymi mógłby uspokoić rozjuszonego kolegę. Musiał nad takimi myśleć, bo być może tylko dzięki nim uniknie kilku liści w twarz, lub nawet i poważniejszej bijatyki... 
Sam Szymon nie był jednak święty, ale o tym nie wiedział już nikt oprócz jego samego. I jeszcze jednej osoby. Było jednak mało prawdopodobne, żeby ktokolwiek dowiedział się o tej tajemnicy zawodnika Cuprum. Nikt przecież nie nakrył go na gorącym uczynku, nikomu też nie zdradził, co mu się zdarzyło nawyczyniać parę razy. A że drugiej osoby, która o wszystkim wiedziała, nie było aktualnie w Spale... nie, ta tajemnica nie miała prawa się wydać... Nikt się nie dowie, że wtedy, w Rzymie, gdy Anka rzekomo wychodziła przejrzeć swoje notatki i dopisać nowe spostrzeżenia odnośnie każdego z chłopaków, tak naprawdę spotykała się z Romaciem. Nikt się nie dowie tego, że parę razy zdradziła swojego byłego chłopaka. Jak więc widać, ich związek naprawdę nie miał przyszłości... A czy Szymuś był bliski zdemaskowania? Owszem. Kiedy kupił kwiaty i któryś z chłopaków go na tym przyłapał, musiał zapierać się, że to dla Kamili. Albo, że dla jego matki, bo zawsze marzyła o tym, by synuś przywiózł jej kwiaty z podróży... A czy Piter o tym wszystkim wiedział? Nie. On był święcie przekonany, że Chmura naprawdę zajmowała się papierkową robotą, i nie zamierzał jej wtedy przeszkadzać. W końcu ufał jej. Szkoda, że dziewczyna zawiodła jego zaufanie. I szkoda, że przed feralną nocą spędzoną z Wojtaszkiem, ona była już przekonana, że chce zerwać ze swoją miłością, jak to wielokrotnie go wcześniej nazywała... Tak pięknie go okłamywała, gdy z nim zrywała. Wcale go nie kochała, gdy się z nim żegnała. I nie zamierzała wracać do niego. Ten rozdział w jej życiu był naprawdę skończony. Z kolei rozdział "Szymon Romać" - niekoniecznie... Dzięki jednemu potajemnemu spacerowi i kilku prezencikom, które jej wręczył, pani psycholog totalnie oszalała na jego punkcie. Wcale nie zamierzała kończyć tej znajomości. Teraz, gdy nie groziło jej zdemaskowanie, mogła wydzwaniać do niego, kiedy tylko chciała. Ona tak bardzo pragnęła być obdarowywana jakimiś pierdółkami, chociaż sama nigdy o tym nikomu nie mówiła... I miała za złe Cichemu, że ten, jej zdaniem, olewał ją i w ogóle nie dbał o ich związek. Szkoda, że nie wiedziała, jakie atrakcje on dla nich zaplanował po powrocie do kraju. Niestety, nie dowie się tego nigdy, a on musiał zweryfikować swoje plany i wszystko odwołać... Nie chciał wymyślać czegoś "ekstra" w Rzymie, bo musiał wówczas skupić się na trudnych meczach. Nie wiedział jednak, dlaczego nie zrobił nic, kiedy jeszcze byli w Spale. Tak, tego czasu żałował, bo po prostu go zmarnował...
Był pogrążony we śnie, gdy ktoś niepostrzeżenie wszedł do jego pokoju. Tego uderzenia w tył głowy jednak już z pewnością nie mógł nie odczuć...

- Ty, Ty!... Padalcu! - wrzasnął wkurwiony atakujący i wymierzył kolejnego liścia zaskoczonemu środkowemu, który dopiero co został brutalnie przebudzony i patrzył teraz na niego z wytrzeszczonymi oczami, nie wiedząc za dobrze, o co mu chodzi. Po chwili jednak wszystko sobie uświadomił. Któryś z chłopaków musiał chlapnąć nieco za dużo... 

- O co Ci chodzi? - jęknął, udając, że nie ma pojęcia, dlaczego Romać jest aż tak nabuzowany. 

- Ty dobrze wiesz, o co mi chodzi! - ryknął i spojrzał mu prosto w twarz. W oczach Cichego dostrzegł narastające przerażenie. - Dlaczego to zrobiłeś?! No, słucham?! Dlaczego wyrwałeś Kamilę, kiedy wiedziałeś, że się w niej zakochałem?! 

- Nie wyrwałem jej. - szepnął. 

- Nie?! Przecież wiem, że się z nią przespałeś! - krzyczał tak, że mógł obudzić wszystkich wokół. Ale to go nie obchodziło, zbyt bardzo był wkurzony, żeby przejmować się taką błahostką. 

- Może najpierw dowiesz się, jak było naprawdę, a nie od razu wylatujesz na mnie z oskarżeniami? - prychnął środkowy i przeczesał dłonią swoje włosy. - To nie ja ją wyrwałem. - dodał. 

- Ale się z nią przespałeś. Nie zaprzeczysz. Chyba już wszyscy o tym wiedzą. - warknął. 

- Owszem, przespałem się z nią... bo mnie do tego zmusiła. To ona mi się władowała do łóżka, ja jej do niczego nie zachęcałem. To ona wpadła jak torpeda do mojego pokoju i zaczęła mnie napastować. To ona zaczęła mnie całować i rozbierać, ja tego nie chciałem. Uległem jej dla świętego spokoju. Też byś to zrobił, jakby Cię przywiązała do łóżka i zaczęła Ci robić dobrze, bez pytania Cię o zdanie. Albo przy Twojej odmowie. - westchnął. 

- Dlaczego ona mi to robi? - ton jego głosu wyraźnie złagodniał. - Dlaczego ona boi się miłości?... 
Zrezygnowany wyszedł z pokoju środkowego. Zrozumiał, że nie powinien obwiniać go, skoro tak naprawdę to on był ofiarą napalonej Kamili. 
A że w jego głowie była już inna kobieta, no cóż. Musiał sprawiać pozory, że nadal mu zależy na Falęckiej. W innym wypadku zaczęto by podejrzewać, że znalazł sobie inną. A przecież musiał to ukrywać przed kolegami... Kiedy to się zaczęło? Jak zobaczył, że pani fotograf poszła do łóżka z Dryją. Zrobił to z zemsty, ale nie przewidział, że nieśmiała pani psycholog zawróci w jego głowie jeszcze bardziej, niż rudowłosa złośnica... 

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Minęło trochę czasu, gdy wszyscy już się obudzili. Jako pierwszy, jeszcze przed Szymonem, obudził się nieogarnięty Pawełek, który wyglądał na bardzo pobudzonego. Biegał jak oszalały w te i we w tę, na halę, i z powrotem. A to oznaczało tylko jedno - on coś knuł. I niewykluczone, że pozostali zawodnicy o tym wiedzieli... Ale czy Stefan o tym wiedział?... O tym, że Zatorski miał dziś urodziny - wiedział. O tym, że cała banda zaplanowała na dzisiaj wielką imprezę - już nie. Wiedział jednak jeszcze o jednym. Dzisiaj do Spały miał powrócić Zbigniew Bartman. Wprawdzie jeszcze nie mógł rozpocząć normalnych treningów, ale lekarze zezwolili mu już, by wrócił na siłownię. Bartman i Zatorski w jednym pomieszczeniu... może być ciekawie, biorąc pod uwagę, jak niepokorny przyjmujący "uwielbiał" Pawełka. Chociaż Dziku się ucieszy, że wrócił do niego jego najlepszy przyjaciel. Przez cały czas, gdy go nie było, snuł się po Spale jakiś nadąsany i rzadko szło z nim normalnie porozmawiać. Nawet Antiga miał już dosyć Miśkowego marudzenia, dlatego, pomimo tego, że Zbysiu potrafił sprawiać niemałe problemy, odetchnął z ulgą, że chociaż Kubiak się ogarnie. Skończą się więc problemy z jednym przyjmującym, a czy zaczną z drugim? Jako, że ze Zbychem wszystko było możliwe, Stefan zaopatrzył się na wszelki wypadek w pokaźny zapas melisy na uspokojenie. Wolał przygotować się na to, że Bartman mógłby próbować wyprowadzić tu kogoś z równowagi. Wprawdzie Francuz był człowiekiem nadzwyczaj spokojnym, jednak czasem nawet i on ulegał emocjom. A to zdecydowanie nie było dla niego dobre, bo do końca dnia nie mógł już wówczas się skupić na swojej pracy i jego obowiązki musiał przejmować Blain...
Wróćmy jednak do Pawełka. Biegł właśnie po ostatnią paczkę ciastek, którą miał zanieść na halę, gdy nagle stanął jak wryty przed drzwiami do ośrodka. 
ZBIGNIEW. BARTMAN. Tutaj. 
To zdecydowanie pogorszyło mu humor, bo wiedział, że może już przygotowywać się na jakieś idiotyczne docinki ze strony zawodnika Jastrzębskiego Węgla... 

- A Ty tak zawsze, czy downa masz? - przywitał go niezwykle kulturalnie. Miał tu na myśli oczywiście jego bieganie na halę i z powrotem, którego był świadkiem już od kilku minut.

- Zapomniałeś, jaki dzisiaj mamy dzień? - fuknął na niego libero. Zbychu nieco się zdziwił reakcją siatkarza, spodziewał się raczej jakiejś durnej odpowiedzi, którą Pawełek uważałby zapewne za genialną ripostę. Ewentualnie mógł otrzymać również typowe Zatorowe biadolenie, od którego brała go kurwica. 

- Słoneczny. - odpowiedział, licząc, że zgasił go tym. Nic bardziej mylnego.

- Dzisiaj są moje urodziny, ignorancie. - prychnął Zatorski, a szczęka Bartmana niemalże wylądowała na podłodze. Zatorski tak po prostu opryskliwie odpowiadał na jego zaczepki. Zero biadolenia, zero głupiego gadania. Co się stało z tym człowiekiem?... - Miło że pamiętałeś. - dodał, nie ukrywając nawet żalu, że przyjmujący nie pamiętał. Albo nie chciał pamiętać. Na ogół cała drużyna pamiętała o swoich urodzinach. Ale czy Zbychu był częścią tej drużyny?... Czy on mógł się czuć jej członkiem, skoro wszystkim lepiej było bez niego? 

- W takim razie życzę Ci wizyty u psychiatry i żebyś się leczył na nogi, bo na łeb już za późno. - rzekł z wyjątkowo wrednym uśmieszkiem wypisanym na twarzy. Nawet nie próbował być miły w stosunku do zawodnika, za którym przecież nie przepadał. 

- Dzięki, wiesz? Psychiatra właśnie wyjechał. Ale nie martw się, Tobie mogę go załatwić, mam znajomości. - burknął. 

- Ja to Ci mogę załatwić mózg na Allegro, chcesz? - warknął na niego. - Weź wyjdź w ogóle, bo jak Cię widzę, to mi się sranie cofa. - palnął. Nie chciał rozmawiać z tym dziwnym człowiekiem, zwłaszcza wtedy, gdy on zachowywał się, jakby był normalny. A przecież wszyscy wiedzieli, że nie był... 

- AAA... AAAA... A TY SIKASZ NA SIEDZĄCO! - wrzasnął Zator i trzasnął drzwiami do swojego pokoju. Zapewne zaraz przyleci Gumiasty i go opierdoli za robienie hałasu... 
A jednak. Nadal gada głupoty. Tak, to była zajebista riposta. A przynajmniej on sam tak uważał...

- Co to było?! Który to trzasnął?! - dało się słyszeć na korytarz donośny ryk Pawła Zagumnego. Wraz z nim przybiegło kilku innych siatkarzy, którzy najwyraźniej również byli zainteresowani tym, co się właśnie stało. 

- Ten palant Zatorski. - odpowiedział Bartman. 

- Palantem to jesteś tutaj tylko i wyłącznie Ty. - odrzekł Ruciak i posmyrał się po nosie, bo bardzo mu się kichać chciało. 
Pod kopułą Zbigniewa coś już zaczynało się gotować, jeszcze chwila, i mógł wybuchnąć. Nie na takie przywitanie liczył... Wtem Artur Szalpuk zrobił coś, co jeszcze bardziej mogło go rozwścieczyć... Otóż, Szalupa przyłożył swoją głowę do... jego tyłka. 

- Ej, słyszycie to?! - ryknął do wszystkich, którzy znajdowali się obok.

- Co to jest? - zapytał Wiśnia. 

- Ból dupy. - odpowiedział młody przyjmujący, a cała gromadka siatkarzy zaczęła wesoło kwikać ze śmiechu na podłodze. Żarcik ten był tak genialny, że rozśmieszył nawet Zagumnego. Nawet on zwijał się na podłodze i nie mógł powstrzymać dzikich wrzasków. 
Wszyscy jednak po chwili wstali i zwinęli się z pola widzenia rozwścieczonego Zbycha. Był on już tak wkurwiony, że w każdej chwili mógł zaczął rzucać jakimiś ciężkimi przedmiotami, lub wdać się z kimś w bójkę. Nienawistnym spojrzeniem pożegnał tą bandę. Wtem z pokoju wyszedł Zatorski. Spojrzał na przyjmującego... i przeraził się nie na żarty...

- No co się tak gapisz?! - wrzasnął na niego. - Spierdalaj za nimi! W podskokach! - libero posłusznie wykonał jego rozkaz, uprzednio zabierając ze swojego pokoju radio. Skierował się w stronę hali, gdzie byli już praktycznie wszyscy. Oprócz Bartmana, oczywiście. Jednak i on po chwili dotarł na miejsce.

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Na środku boiska stał gigantyczny stół z równie wielkim tortem. Zati nie spodziewał się, że jego koledzy jednak postanowią świętować jego urodziny. Tych balonów wiszących w całej hali, też się nie spodziewał.

- O jezu - jęknął zaskoczony. 

- Nie po imieniu, bo się zarumienię. - zachichotał Pit, wprawiając wszystkich w wyjątkowo dobry nastrój. Nawet Romacia. Najwyraźniej gniew na środkowego już mu przeszedł po tej ich porannej rozmowie. 

- I co teraz będziemy robić? - zapytał Zupcia.

- Pawełku, zdmuchnij świeczuszki, sama je wybierałam dla Ciebie. - uśmiechnęła się do niego słodko Dagmara. Zator z radością wykonał jej polecenie. 

- Chłopaki, pokrójcie tort na w miarę równe części, a ja dokończę dmuchać te balony, dobrze? - odezwała się siedząca w kącie Kamila. 

- Jasne. - uśmiechnął się Dżony. - Kto chce kroić? 

- Ja odpadam. - zaśmiał się Bociuś. - Jak ja bym to kroił, to te kawałki byłyby bardziej krzywe, niż Krzywa Wieża w Piździe. 

- W Pizie, Bociuś. - zachichotała Falęcka. 

- A co ja powiedziałem? - zapytał. 

- Nieważne. - uśmiechnęła się.

- KRZYWA WIEŻA W PIŹDZIE, AHAHAHAHAH! - czy już kiedyś wspominałam, że Piotr Hain miał wyjątkowo opóźnione reakcje?... Nie? No to teraz o tym wspominam. 

- Teraz już chyba wiesz, co powiedziałeś. - Winiar puścił swój popisowy uśmieszek. 

- Taak, teraz już wiem. - śmiał się Bociek. - Ale ja jestem głupi, nie? - dodał.

- Są głupsi. - odparł Woicki, wymownie patrząc się na kilku siatkarzy. 

- Dobra, składamy życzenia i źremy tego torta, bo głodny już jestem i bym go sobie opierdolił! - odezwała się wiecznie nienażarta morda Grzegorza Łomacza. 

- A ten ciągle o żarciu... - pokręcił głową Igła. - Gregor, jak tak bardzo lubisz żarcie, to może ja Cię do jakiegoś programu kulinarnego zapiszę? 

- Ej! Ja się nie zgadzam! Nie będzie mi zabierał fuchy! - fuknął Mały. - A wiecie co? Zapisałem się do Masterchefa. - rzekł niesamowicie dumny z siebie. 

- Brawo. Wierzę, że nikogo nie otrujesz. - powiedział Karol, przekąszając właśnie jakieś ciasteczko. 

- Najpierw życzenia, potem żarcie! - opierniczył go Pit, widząc, że Kłos złamał niepisane zasady, jakie istniały w drużynie. Wiadome było bowiem, że jak siatkarze zaczną ucztę, to nic by ich nie zmusiło do złożenia życzeń, a tym samym oderwania się od jedzenia. I nie miałoby tu znaczenia, kto by miał urodziny. Nie i już. 

- A, tak. Przepraszam, panie kapitanie. - zwiesił głowę środkowy z Bełchatowa. - To się już nie powtórzy.

- Mam taką nadzieję. - rzekł Nowakowski. - Nowakowski, ja widzę, że Ty sobie wpierdalasz chipsy tam w kącie! - wrzasnął, a Dżony aż podskoczył w miejscu ze strachu.

- Piotrek, dlaczego wrzeszczysz sam na siebie? - spytał Zatorski.

- On nie wrzeszczy sam na siebie. - westchnął Mariusz i przywalił sobie facepalm'a. Po nim jego gest powtórzyła większość siatkarzy.

- Nie? A na kogo? - zastanawiał się libero.

- Na Dżonego... - westchnął Dryja. 

- A, no tak! Bo on ma przecież to samo nazwisko. - uśmiechnął się. 
Facepalmy całej grupy skwitowały tę rozmowę. 
Impreza nie była zbyt wybuchowa, siatkarze nie pili jak głupi, nie wywijali też tyłkami na wszystkie strony, jak to było w przypadku pamiętnej biby urodzinowej Krzysia Ignaczaka. No cóż, trudno gibać się przy Bogurodzicy i innych tego typu hitach. Niestety, Zatorski popełnił jeden, kluczowy błąd. Powierzył bycie DJ'em Możdżonowi... A wiadomo, że Drzewo uwielbia spokojne utwory. Nic więc dziwnego, że z głośników leciała właśnie Bogurodzica. Albo chorał gregoriański. 

- Ej, a chorał gregoriański to ma coś wspólnego z Tobą, Gregor? Ty go wymyśliłeś? - palnął Pawełek. 

- Tak, oczywiście, bo ja żyłem ponad tysiąc lat temu, masz rację. - zironizował rozgrywający.

- O kurwa, Gregor, to Ty stary jesteś! I jeszcze żyjesz?! To ile Ty masz lat?! - ryknął zdumiony siatkarz.

- Pawełku... - podszedł do niego Pit. - Wszystkiego Najlepszego, drogie Dziecko Słońca. Zdrowia, szczęścia i pomyślności życzę. - przytulił go. - I odnalezienia mózgu, bo bez tego to się chyba nie obędzie. - cmoknął go w czółeczko. Musiał jakoś przerwać tą debilną rozmowę. Tymczasem jego koledzy planowali kolejne prowokacje, mające na celu wydobyć bekę z Zatora. 

- Niech na Allegro go sobie kupi. - zachichotał Krzyś Ignaczak. 

- Na Allegro jest za drogo. - westchnął Wojtaszek.

- Alledrogo. On ma rację. - pokręcił głową Żurek.

- To na E - Bay'u. - wzruszył ramionami Winiar.

- Albo na Gumtree. - dodał Wlazły.

- Ja to chyba wolę Olx.pl. - powiedział Ptaszysko.

- Byle gdzie, byle go kupił. - podsumował Dziku. - Bo chyba mu wyparował.

- I co ja mam teraz zrobić, skoro mózg mi wyparował?! - wrzasnął Pawełek. - O jezu, a podobno bez mózgu nie da się żyć! Ej, chłopaki! Czy ja jeszcze żyję?! A może ja już nie żyję?! - zaczął biadolić, co spotkało się z głośnym prychnięciem Zbycha Bartmana, kilkunastoma facepalm'ami, zgonowaniem na podłodze i kręceniem głowami z niedowierzaniem na wszystkie strony. 

- Wypijmy toast za jego głupotę. - zaproponował Muzaj.
Długo tych pijaczyn nie trzeba było namawiać do tego, by zatopili usta w złocistym trunku... 

- Ej, a ja mogę pić za samego siebie? - zapytał Zati. 

- Buehhehehehe, Ty to jesteś naprawdę bekowy, Pawełek. - zarżał Karollo.

- No. Jest Pawełek, jest beka w chuj. - potwierdził Szymek. 

- No Pawełek, no fun. - zaśmiał się Dawidzio.

- On nie jest bekowy, on jest istną Krainą Beki. - zauważył Szalpuk.

- Hehe. Kiedyś w książce była Alicja z Krainy Czarów. - wyszczerzył się Gregor.

- I Czarnoksiężnik z Krainy OZ. - dodał Ruciak.

- A my mamy w Spale Pawełka z Krainy Beki. - podsumował Janek. 

- Aa jaa kim jestem? - wtrącił się Hainek.

- A Ty jesteś Piotruś z Centrum Hujozy. - zarechotał Dzik.

- Bułgarskiego. - dopowiedział Bartman.

- A czemu nie rumuńskiego? - zapytał środkowy.

- Żebyś się głupio pytał. - odburknął Andrzej.

- Bo Ahmed tak chciał. - wzruszył ramionami Mika.

- Rumunia to przeżytek. - westchnął Bołądź.

- No, nie jest już na topie. - potwierdził Żygadło.

- Nie to, co Bangladesz. - zachichotał Zupa.

- Bangladeszańskie Centrum Hujozy. Brzmi uroczo. - cmoknął w powietrze Kosinka.

- Kambodżańskie. - bąknął nieśmiało Mały.

- Co? - jęknął zdezorientowany Kosok.

- No Kambodża jest jeszcze bardziej chujowa, niż Bangladesz. - odpowiedział Wojtaszek.

- No chyba nie. - zaprotestował czarnowłosy środkowy.

- No chyba tak. - odrzekł libero.

- No chyba Cię pojebało, chłopczyku. - przewrócił oczami.

- No chyba nie, dziewczynko. - zaśmiał się.

- Spokój, dzieci. - westchnął Guma. - Kurwa, jak w piaskownicy. Banda bachorów.

- I stary zgred, co ich pilnuje. - wyrwało się Łomaczowi. Oj, mógł tego nie mówić. Zagumny miał ochotę zamordować go wzrokiem...
Pozostali to zauważyli, więc szybko wrócili do dręczenia Zatora... 

- Zatorski, bo Ty podobno lubisz i znasz bajki, nie? - zaczął Fabian. 

- Mhm. - mruknął lakonicznie.

- O, o, a kojarzysz bajkę o Tymitunie? - podchwycił temat Ziomek.

- Nie, tej akurat nie kojarzę. - westchnął.

- A chcesz ją poznać? - zapytał Wrona.

- Bardzo chętnie. - uśmiechnął się Zati.

- Bajka o Tymitunie: Ty mi tu nie pierdol. - wyjaśnił mu Konan. 

- Bajka o Konarze: nigdy nie zapłonął. - zarechotał złośliwie Iceman. 

- Ta Pitowa bajka była lepsza, sorry, Makak. - zaśmiał się Ignaczak. Coś ten Igła ostatnio był wyjątkowo zgodny ze środkowym. I szlajał się bardzo blisko niego. Czyżby oficjalnie nowy bromans? Nikt nie wiedział o tym, prawdopodobnie nawet sam Nowakowski, ale stawał się on dla Krzysia coraz bliższy. Sam libero nigdy nie przypuszczał, że to właśnie środkowy będzie kiedyś jego najlepszym przyjacielem. A jednak. Ten sam nieśmiały chłopak, który kiedyś bał się usiąść w szatni wśród pozostałych, gdy przybył na swoje pierwsze zgrupowanie reprezentacji. Ile to już lat minęło... Chociaż różniło ich prawie dziesięć lat w metryce, rozumieli się ostatnio praktycznie bez słów, i coraz więcej czasu spędzali ze sobą. Teraz Kurek i Kosok mieli godnego rywala. Co ten Pit miał w sobie takiego, że wszyscy lepili się do niego, jak muchy do gówna?... Co zobaczył w nim nagle Ignaczak, że blondyn stał mu się taki bliski?... Arka Gołasia. A może raczej kogoś niezwykle podobnego do niego. Od zawsze przecież gadano, że Nowakowski to drugi Gołaś, jeśli chodzi o grę. Wygląda na to, że jeśli chodzi o sprawy pozaboiskowe, Krzyś także dostrzegł kilka podobieństw między nimi... 
Ale my tu gadu gadu o bromansie, a impreza trwała dalej. Nikt nie zwracał uwagi na sfochanego Konarskiego, którego najwyraźniej bardzo dotknęła ta uwaga, jakoby nigdy nie mógł zapłonąć. On jeszcze wszystkim udowodni, że to nieprawda!...
Ale najpierw tak z trzydzieści razy dostanie czapę, gdy będzie walił na oślep w środek bloku.... 

- A ja to bym sobie zrobił striptiz na stole. - palnął nagle Mały Maciek.

- A ja to bym Cię jebnął w ten głupi łeb, co byś nie miał takich pomysłów. - westchnął Zagumny. 

- A ja to bym sobie poprzerzucał trochę moją sztangę. - uśmiechnął się Bocian i poleciał do swojego pokoju po swoje ukochane cudo, z którym się niemal nie rozstawał. - No, teraz już lepiej. Malutka moja. Nie mogłem Cię tam zostawić. - rzekł słodkim głosem, przytulając swoją ukochaną "zabawkę". 

- A ja to bym sobie opierdolił tego torta. - trwał przy swoim Łomacz. 

- Teraz już możesz. - Bołądź przymknął oczy i pokręcił głową. Współczuł Grzesiowi jego głupoty. Jednocześnie sam dziękował Bogu za to, że on takową nie został obdarowany. Chyba by nie wyrobił, gdyby był tak durny, jak pocieszny sypacz... 

- Mogę?! Super! - ryknął i rzucił się natychmiast na kawałek ciasta, który wchłonął nieomal z prędkością światła. - A wasze kawałki też mogę? - zapytał.

- Nie! - wrzasnął Rudy Kojot i natychmiast zabrał mu sprzed nosa talerzyk ze swoim kawałkiem tortu. Nie mógł pozwolić na to, by ktoś mu go tak po prostu zeżarł. Co z tego, że on sam nie był teraz głodny, nikt nie miał prawa jeść JEGO kawałka tortu. 

- Jądelka mnie bolą. - palnął nagle Buszek.

- Gacie Cię cisną? - westchnął Ferens.

- Tloszeczkę. - odpowiedział przyjmujący.

- To je sobie popraw. - westchnął Siurak. Buszu zrobił tak, jak doradził mu jego kolega, i, o dziwo, ból przeszedł.

- Bartek, jesteś cudotwórcą. - zaśmiał się Mikuś. 

- To nie ja, to moja Schauma. - zarechotał.

- A pożyczysz mi ją kiedyś? - zaśmiał się Włodi.

- Nie pożyczy Ci. - wtrącił się Grześ Kosok.

- A to niby dlaczego? - zdziwił się przyjmujący.

- Bo to moja Schauma, ten gnom ją tylko ode mnie czasem pożycza. - rzekł Piter i niczym obrażone dziecko, skrzyżował ręce. 

- Piotruuś? - szepnął nieśmiale Grzesiek.

- Tak, Grzesiu? - uśmiechnął się słodko.

- Bo ja też ją czasem pożyczam... - bąknął. 

- Zajebiście. To już wiem, dlaczego ostatnia tak szybko mi się skończyła. Pewnie pół drużyny jej używa. - pokręcił głową. 

- Na moje oko to tak raczej z trzy czwarte będzie. - zachichotał Wiśnia. 

- A nie możecie kupić sobie własnych szamponów? - jęknął.
Cisza. Najwyraźniej nie mogą. 

________________________________________________________

Uff, w końcu udało się coś napisać. Zaraz zaczyna się sesja, a więc już zupełnie nie miałabym czasu na pisanie...
Tak, wiem, namieszałam konkretnie. Do tej pory przecież wszystkim wydawało się, że Anka jest kobietą idealną, uczciwą i w ogóle naj, że można o niej mówić w samych superlatywach. Jak widać, to nie jest prawda. 
Teraz można się zastanawiać, czy gdyby naprawdę kochała Pita, dopuściłaby do rozpadu ich związku...
A czy środkowy się dowie, że jego była robiła go w konia?
Czy ktoś się dowie o tym, że Szymon nie był święty?

W końcu wrócił Zbysiu Bartman. Na razie rozpoczął od kłótni z Zatorem, ale spokojnie, on jeszcze pokaże, na co go stać. Pokorny Zbychu to nie Zbychu, więc on coś tu jeszcze zwojuje. Ale co? Nie wiem. Się zobaczy. ;) 
Zobaczymy, jak długo on sam wytrzyma ze swoimi kolegami bez pożarcia się z jeszcze którymś z nich. Przywitanie było dość chłodne, ale chyba innego nie mógł się spodziewać... 

A jak już o Zatorze mowa... długo udawało mu się udawać mądrego, prawda? W końcu jednak prawdziwa natura Pawełka Zatorskiego zatryumfowała. Zator bez złotej myśli to nie Zator. A Zator z kilkoma złotymi myślami, to Zator w wyjątkowo dobrej formie. 

Sovia wraca do formy, co cholernie cieszy. Już niedługo przeskoczy Skrę i wygodnie rozsiądzie się na miejscu gwarantującym awans do finału PlusLigi. :D 
A że pewni kontuzjowani zawodnicy powoli zaczynają wznawiać już treningi... to może być tylko lepiej. :) 
No i sprytnie to sobie wymyślili, zagrali tylko pięć meczów, a już mają awans do Final Four Ligi Misztrzów. Skubańce. :D 

W Berlinie awansować się nie udało, ale w Japonii to już chyba nie może się nie udać... Miejmy nadzieję, że pojedzie tam ogarnięty skład, taki, gdzie naprawdę każdy zawodnik jest w formie. 
A nie, że jadą kolesie, którzy nie umieją zdobyć punktu blokiem w trzech kolejnych meczach, a są środkowymi... 
A nie, że jedzie Konan, który gra na unikatowej pozycji Zablokowany...

Przepraszam za zaniedbanie blogów, które obserwuję. Obiecuję, że po południu na nie zajrzę. :) 

A teraz idę spać. Dobranoc wszystkim. :* 

P.S. Ale z tym bromansem, który opisałam, to chyba serio jest coś na rzeczy, nie? Ktoś też to zauważył? Najpierw Igła słodził mu w felietonie, że nie ma lepszego od niego, potem razem jakieś balety, wspólne wypady na mecze szczypiornistów... 
Czyżby idealny związek z Siuraczkiem przeszedł do historii? 

1.01.2016

[BONUS] Wiiitaaamyyyy w Nooowyyym Roookuuu!

31.12.2015, Kędzierzyn - Koźle

- Pawełku, pospiesz się, kochanie, bo nie zdążymy. Chyba nie chcesz, żeby wszyscy na nas musieli czekać. - Dagmara trajkotała jak najęta. To miał być już drugi Sylwester, który spędzi ze swoim mężem, i jego przyjaciółmi z reprezentacji Polski. Tak, Dagmara wyszła za mąż za Zatora, chociaż wszyscy wokół uważali, że ta para absolutnie do siebie nie pasuje. Taka ładna dziewczyna z takim nieatrakcyjnym gamoniem? Nikt nie wiedział, co ona w nim widziała, ale prawdą jest, że oboje zupełnie oszaleli na swoim punkcie. Jakież było zdziwienie Kozłowskiej (teraz już dumnie noszącej nazwisko swojego męża), gdy pewnego dnia, po treningu, Pawełek pobiegł do kwiaciarni, po czym oświadczył jej się przed recepcją w Spale... Para postanowiła razem zamieszkać, a Zati załatwił swojej ukochanej lepiej płatną pracę, przez co mogła porzucić Centralny Ośrodek Sportu. Obecnie pracowała w Kędzierzynie - Koźlu, w jednym z tamtejszych sklepów z ciuchami. Postanowiła ona bowiem rozwijać swoją pasję, jaką stała się moda. Nie oznacza to jednak, że była jakąś szafiarką, po prostu ubierała się ładnie i zawsze z klasą. Od zawsze interesowała się tym tematem, jednak do tej pory nie miała okazji zająć się tym tak na poważnie. Nie zamierzała jednak zakładać żadnych blogów i doradzać kobietom, jak powinny się ubierać, albowiem teraz ona wyznacza trendy i tak ma być. Niewielki sklep, w którym codziennie mogła przeglądać tysiące ubrań, to było dla niej spełnienie jej marzeń. Wprawdzie żal jej było opuszczać Spałę, jednak teraz miała swojego ukochanego na co dzień. A te parę miesięcy, gdy był na kadrze? No cóż, jakoś musiała to przeżyć. 

- Oj, Dagmarcia, skarbie, zdążymy, nie masz co się o to obawiać. - odpowiedział Zatorski i pocałował swoją żonę. - Nie denerwuj się, bo złość piękności szkodzi. - rzekł i cmoknął ją jeszcze w czółko. - A poza tym, w Twoim stanie nie wolno Ci się denerwować. - uśmiechnął się i położył rękę na jej całkiem sporym brzuszku. Gdzieś tam ukrywał się mały Zatorski, być może przyszły mistrz świata. To kolejna rzecz, której nikt się nie spodziewał, a która jednak się wydarzyła. Przecież ten sam Paweł jeszcze dwa lata temu nie wiedział, co oznacza słowo "seks" i był dumnym prawiczkiem (czy może raczej prawniczkiem, jak on to nazywał). A teraz? Mąż, przyszły ojciec... No i należy dodać, że zmądrzał, i to bardzo. Czyli chyba cud się stał... 
Zatorska poprawiła po raz ostatni niesforny materiał jej kobaltowej sukienki i ruszyła w stronę samochodu swojego małżonka. Następnie wyruszyli do Katowic, gdzie w Spodku miała odbyć się wielka noworoczna impreza siatkarzy...

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Jastrzębie - Zdrój

W Jastrzębiu - Zdroju również trwały przygotowania do sylwestrowej imprezy siatkarzy. Jak z resztą chyba w każdym siatkarskim mieście. Chyba w każdym klubie PlusLigi znalazł się co najmniej jeden siatkarz, który został zaproszony do Spodka na przywitanie Nowego Roku. Tacy więc znaleźli się więc także i w Jastrzębskim Węglu, którego skład w niczym nie przypominał tego z ubiegłego roku. Z regularnie grających zawodników ostał tam się tylko Michal Masny, a z szerokiego składu jeszcze dwóch wygrzewaczy ławki - Jakub Popiwczak i Konrad Formela. Mimo tego, drużyna Koksów, jak czasem ich nazywano, dokonała całkiem solidnych wzmocnień i wcale nie była dostarczycielem punktów w obecnym sezonie ligowym. Do klubu trafił między innymi Maciej Muzaj, który tym samym wreszcie oderwał się od bełchatowskich trybun. No bo ile można było na nich siedzieć?... 

- Rozalka! - krzyknął. - Zostaw już tą rurę i pakuj się, bo musimy jechać do Katowic! - upomniał swoją dziewczynę, która uwielbiała tańczyć na rurze. Całkiem nieźle jej to z resztą wychodziło, i chętnie się tym chwaliła na swoim profilu na Instagramie. Częściej wrzucała tam chyba tylko zdjęcia ich psa, który był naprawdę uroczy. Śmiało można stwierdzić, że ten zwierzak podbił serca wszystkich Instagramowiczów, bo liczba like'ów przy zdjęciach, na których się znajdował, była naprawdę ogromna. 

- No już, Maciuś, jeszcze tylko ostatni raz się zakręcę. - uśmiechnęła się słodko i zaczęła ponownie wirować na swojej ulubionej zabawce. - Przecież jeszcze dużo czasu, na pewno zdążymy. - dodała. - A spakowana już jestem, więc nie masz co się obawiać, zdążymy. - zdecydowanie go uspokoiła tymi słowami. A trzeba przyznać, że z Muzaja był niezły nerwus. Nie dość, że był wręcz chorobliwie zazdrosny o swoją kobietę, i niemalże dostawał zawału, gdy długo nie wracała do domu, to jeszcze sam niesamowicie przeżywał każdą porażkę swojego zespołu. W zespole Jastrzębskiego Węgla był prawdziwym liderem drużyny, który często brał grę tylko i wyłącznie na swoje barki. Gdy towarzyszący mu na boisku Kanadyjczycy nie byli już w stanie atakować, a Shafranovich nie dał dobrej zmiany, zespół mógł liczyć tylko i wyłącznie na niego. 
Po ostatnim obrocie na rurze, Rozalia chwyciła swoją torbę i razem z Maćkiem wyjechali w stronę Katowic. Daleko nie mieli, to przecież to samo województwo. Nic więc dziwnego, że byli jednymi z pierwszych, którzy zajechali na miejsce.  

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Gdańsk

- Kasiu, a może ja Ci jeszcze trochę porzępolę na gitarze? - zapytał swoją ukochaną Mateusz Mika, czarująco się przy tym uśmiechając. Brodaty przyjmujący najwyraźniej w ogóle nie wydawał się być zmęczony ani wyczerpującym, i przecież nieudanym sezonem reprezentacyjnym, ani tym, że od dwóch sezonów nieustannie orał nim w lidze, w każdym meczu, jego trener w Lotosie Treflu Gdańsk, Andrea Anastasi. Nie, na nim to nie robiło najmniejszego wrażenia, w końcu należał do bardzo elitarnego grona siatkarskich cyborgów, czyli ludzi, którzy mogą grać bez przerwy przez parę sezonów, bez poważniejszych uszczerbków na zdrowiu. Po takim czasie strzeli im kręgosłup i wyjdzie, że jednak tyrali przez ten czas z różnymi kontuzjami, poświęcając się dla zespołu. Skądś my to znamy, prawda? 

- Bardzo chętnie, ale to może innym razem, bo teraz musimy zbierać się na imprezę, a chyba gitary ze sobą nie weźmiesz. - odpowiedziała mu i przesłała słodkiego buziaka w powietrzu. Katarzyna uwielbiała, kiedy jej chłopak grał jej na gitarze, lubiła dźwięk tego instrumentu. Mogłaby spędzić całe życie czytając książki przy akompaniamencie Miki. Książki to było całe jej życie, pochłaniała je tak szybko, jak Todor Aleksiev kolejne hamburgery. Nic więc dziwnego, że postanowiła zabrać jeden utwór także i do Katowic. Sama nie wiedziała, kiedy mogłaby znaleźć czas na jego przeczytanie, jednakże od zawsze twierdziła, że woli gdzieś się ruszyć bez makijażu, aniżeli bez książki. Często z resztą bez owego makijażu się ruszała, bo nie przepadała za nakładaniem na siebie wielkiej ilości tapety. 
Nieco stresowała się tak wielką imprezą, bo przecież nie lubiła zgiełku i raczej starała się unikać tłumów. W zeszłym roku nie była w stanie przyjechać na siatkarskiego Sylwestra, bo doglądała wówczas w szpitalu ciężko chorej matki. To miał być więc jej pierwszy raz w takim gronie. Zarówno ona, jak i Mateusz, wierzyli jednak, że to będzie bardzo udany dzień, a właściwie lepiej napisać, bardzo udana noc. Dla Mikusia to z pewnością miała być udana noc, planował on podczas niej zrobić coś, dzięki czemu jego Kasia miała zapamiętać tę datę na całe życie. Mika chciał się bowiem wybrance swojego serca oświadczyć. Ale ona nic o tym nie wiedziała. 

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Lubin

Do Katowic kilku zawodników wyruszało także z Lubina. Był wśród nich między innymi Grzegorz Łomacz, który znakomicie odnalazł się w klubie z województwa dolnośląskiego. Pocieszny rozgrywający umiejętnie kierował grą swojego zespołu, który przecież w zeszłym roku był beniaminkiem PlusLigi. Dzięki odpowiednio dobranemu składowi był w stanie jednak zakwalifikować się do play - off'ów, a przecież niewiele zabrakło do półfinałów, skoro konieczny był do rozegrania trzeci mecz z Jastrzębskim Węglem... Było to zdecydowanie jedno z oczarowań ubiegłego sezonu, a ten "napakowany jak kabanos gość z Ukrainy", jak kiedyś Gregor mówił o Dmytro Pashytskyy'm stał się szybko jednym z objawień ligi. Nic więc dziwnego, że po kapitalnym sezonie i zostaniu najlepiej blokującym zawodnikiem ligi, zanotował wielki sportowy awans, bo tak właśnie można było określić jego przejście do drużyny Mistrza Polski, Asseco Resovii Rzeszów. Oj, ma tam z kim teraz murować siatkę... 
Wróćmy jednak do Gregora. On, i jego wybranka, której tożsamości nie znał nikt oprócz paru osób wtajemniczonych, mieli spędzić w siatkarskim gronie swoją pierwszą tego typu imprezę. Mieli wybrać się w zeszłym roku, ale na przeszkodzie stanęła nagła grypa rozgrywającego, przez co para musiała spędzić Sylwestra w Lubinie. A szkoda, bo gdyby nie to, to wówczas już wtedy wydałoby się, że Łomacz romansuje z siostrą jednego ze swoich kolegów z kadry. No cóż, to jednak wyda się teraz. Gregor był bardzo ciekawy tego, jak owy kolega na ten widok zareaguje.

- Olguś, sprawdź, proszę, czy na pewno wszystko spakowałem. Czy mam moje zajebiaszcze różowe okularki i flaszkę szampana dla tych moczymord. Aaa, no i mój pamiętniczek jeszcze, przecież wiesz, że bez niego się nie ruszę. - jęknął. Nie rozstawał się ze swoim pamiętnikiem, w którym wciąż zapisywał ciekawsze rzeczy z życia kadry i klubu. Być może tego dnia zamieści w nim kolejny wpis? 

- Przecież wszystko spakowałeś, Grzesiu. - to rzekłszy, Olga Nowakowska wyjęła z szuflady ulubione okulary swojego narzeczonego, a z jednej z półek z szafy, jego pamiętnik. Było oczywistym, że Łomacz zapomni to spakować, ale nie chciała, żeby się denerwował tym, że znowu mu się o czymś zapomniało. Bo jego zapominalstwo wkurwiało Gregora jak żadna inna rzecz na tym świecie. 

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Bełchatów

- Andrzej, ostrożnie z tym szampanem, bo zaraz go stłuczesz! - wrzasnęła Aleksandra, wybranka serca najlepszego przyjaciela Wrony, czyli Karola Kłosa. Niestety, albo stety, Ptaszysko od dawna był singlem i nic nie wskazywało na to, żeby miało się to szybko zmienić. Wprawdzie znalazło się parę hotek, które były skłonne z nim żyć, ba, to było nawet ich marzenie, ale albo nie podpasowały one kapryśnemu środkowemu, albo po prostu on rozczarował je swoim zachowaniem, postawą. Żadną tajemnicą nie było przecież to, że Wrona do najmilszych i najsympatyczniejszych siatkarzy nie należał. Niby nienawidził Bartmana, a sam stał się taki jak on. Tak samo bucowaty, tylko że Zbychu nigdy swoich fanek nie olewał, ani też nie mówił im żadnych niekoniecznie przyjemnych rzeczy. Można więc stwierdzić, że fejm odjebał mu jeszcze bardziej, niż krnąbrnemu przyjmującemu, którzy przecież z resztą ostatnio się ustatkował. O ile jednak Zibi był w stanie znaleźć tą, która go pokochała, a nawet wstąpić z nią w związek małżeński, o tyle Andrzej wciąż był samotny, a jego żali nad życiem musiał wysłuchiwać biedny Karol. Karol, który miał już tego po dziurki w nosie, ale który tego swojemu ziomkowi mówić nie zamierzał, bo nie chciał go urazić. Liczył jednak na to, że w końcu szczęście uśmiechnie się do jego przyjaciela i znajdzie on kogoś na całe życie. To z pewnością pomogłoby uspokoić jego buchające na wszystkie strony ego, a tego z kolei pragnęli wszyscy wokół, począwszy od Kłosa, przez pozostałych siatkarzy Skry i reprezentacji, na dziennikarzach Polsatu i Antidze skończywszy. 

- Nic nie stłukę. - odburknął niezbyt przyjaznym tonem, po czym... potknął się i po chwili musiał zbierać z podłogi kawałki szkła. Karol tymczasem już szorował podłogę u siebie w mieszkaniu, a jego narzeczona kręciła głową z niedowierzaniem. Nie nad gburowatością opierzonego, bo do tego zdążyła się już przez te parę lat przyzwyczaić, ale nad jego wyjątkową niegramotnością. Który to już raz tenże człowiek stłukł coś w ich domu?... Ola doskonale pamięta, jak przez tydzień rozpaczała nad tym, że Ptaszysko stłukł jej ulubiony talerz w pieski i kotki... 

- A nie mówiłam? - warknęła, równie miło, jak Andrzej do niej. - Zbieraj to i zabieramy się do Katowic. Nie mamy zbyt dużo czasu. 

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Spodek, Katowice

Jako pierwsi pod Spodkiem pojawili się Ci, którzy w zabawę w siatkówkę postanowili bawić się za granicami naszego pięknego kraju, a więc Zbigniew Bartman i Michał Kubiak. Dwójka przyjaciół, wraz ze swoimi rodzinami, dziarsko kroczyła w stronę słynnej hali, w której to miało nastąpić pożegnanie starego, i powitanie nowego roku. Miejsce, które cała siatkarska społeczność wybrała, nie było przecież przypadkowe. To tam bowiem wydarzyły się w zeszłym roku chyba najpiękniejsze chwile w najnowszej historii polskiej siatkówki, to tam przecież reprezentacja Polski pokonała w finale faworyzowaną Brazylię, i została, zupełnie zasłużenie, Mistrzem Świata. Euforia po tym turnieju była ogromna, a alkohol lał się strumieniami, jednak mimo to, czasu na zbytnie świętowanie, nasi gracze nie mieli. Niektórzy już zaledwie parę dni po odniesieniu największego sukcesu w swoim życiu, musieli zacząć znów tyrać na treningach, bo przecież nadszedł nowy sezon ligowy. Tak, siatkówka to naprawdę nieludzki sport, który wyczerpuje zawodników w nią grających. Ale takie sobie oni przecież życie wybrali, więc nie mieli prawa narzekać na ten chory terminarz. Doskonale wiedzieli, na co się piszą. Od początku byli świadomi tego, że odbijając sobie piłeczkę między siatką, zbytnio w życiu nie odpoczną. Ale najważniejsza dla nich była drużyna. Wprawdzie mogli zrezygnować z reprezentowania swojego kraju, kosztem długich wakacji, podczas których naładowaliby akumulatory, żeby potem rozbijać w lidze kolejnych przeciwników, ale oni tak nie chcieli. Oni byli dumni z tego, że mogli nazywać się reprezentantami Polski. Dla nich to był zaszczyt, że mogli stanowić o sile tak wspaniałej drużyny. No, może nie dla wszystkich, ale szkoda o tym pisać, bo trzeba by tu użyć słów powszechnie uważanych za niecenzuralne... 
Misiek Kubiak doskonale wiedział, jak smakuje sukces zdobyty w tej właśnie arenie. Dla Bartmana było to uczucie obce, bo w składzie na Mistrzostwa Świata się nie znalazł, jednak cieszył się niesamowicie z tego, że jego najlepszy przyjaciel spełnił jedno ze swoich najskrytszych marzeń. Czy żałował tego, że nie udało mu się przekonać Antigi do tego, by ten mu zaufał? Oczywiście. Jego złość zastąpiona została jednak radością, którą odczuwał wraz z kolegami. W końcu w pewnym sensie jakąś tam cegiełkę do tej wiktorii dołożył. To z nim trenowali mistrzowie świata, to on odniósł jednak z nimi parę sukcesów. Przecież to on wraz z nimi zwyciężył między innymi w 2012 roku w finale Ligi Światowej. Niedosyt pozostał, ale mimo to, Bartman czuł się częścią tej ekipy. A to było chyba najważniejsze, bo przecież zawodników nadających się do gry w kadrze, mamy w Polsce tyle, że zawsze dla któregoś zabraknie miejsca w tym ostatecznym składzie na wielką imprezę... 
A po Zbychu i Dziku, pod Spodek zaczęli się zjeżdżać pozostali kadrowicze, i inni zawodnicy PlusLigi, ze wszystkich zakątków naszego pięknego kraju nad Wisłą... W środku rozbrzmiewało już disco polo i jakieś inne dzikie rytmy, do których siatkarze będą bawić się przez całą noc. 
Zabawę czas zacząć! 

"Dziś walimy na całość, damy wielką banię

Nie ma czasu na smęty i na dołowanie
Jest impreza u Cygana - my musimy tam być
Można będzie do rana świrować i pić, hooo!

Ktoś już wezwał gliny, chyba jadą tu

Trzeba polać im karniaka, są do tyłu znów
- Budź Łysego, on ich przecież tutaj wszystkich zna!
- Łysy nie chce wstać!
- Niech go trafi szlag, hee!

Bania u Cygana, bania u Cygana, hej!

Bania u Cygana do ranaaa, hooo!
Bania u Cygana, bania u Cygana, hej!
Bania u Cygana do ranaaa, hooo!"

- To Twoja pierwsza impreza noworoczna w Spodku? - zapytał Michał Kędzierski, popijając jakiegoś drinka z pomarańczą, którego dzierżył w swojej ręce. Młody rozgrywający trafił na zaplecze polskiej kadry, gdzie zaprezentował się całkiem nieźle na Igrzyskach Europejskich w Baku, oraz w rozgrywkach Ligi Europejskiej. Jego obecność na tejże imprezie, była więc w pełni uzasadniona. Podobnie, jak jego kolegi z drużyny. 

- Ehe, pierwsza. - przytaknął Mateusz Bieniek, a więc kolega Kędzierskiego z Effectora Kielce i niespełniony transfer Kędzierzyńskiej ZAKS-y. Mało kto przypuszczał, że ten niepozornie wyglądający, chociaż dysponujący słusznym wzrostem, chłopak, trafi do kadry. Nikt nie przypuszczał, że w niej zagra. A tymczasem młody środkowy, który w poprzednim sezonie reprezentacyjnym grał jeszcze w drużynie B Andrzeja Kowala, rozpoczął w podstawowym składzie pierwszy mecz tegorocznej Ligi Światowej, w Gdańsku, z Rosją. Debiut wypadł mu dobrze, a nawet bardzo. No bo przecież 100% w ataku i nagroda dla MVP spotkania to chyba dobry wynik, prawda? - Pierwsza. - powtórzył. - Ale mam nadzieję, że nie ostatnia. - uśmiechnął się i również zaczął dopijać swój napój. 

- Miło znaleźć się w takim gronie. - szepnął kolejny z zawodników kieleckiej drużyny, czyli Adrian Buchowski, kolejne miłe zaskoczenie Igrzysk Europejskich i Ligi Europejskiej. - Od razu czujesz się kimś lepszym, ważniejszym. Czujesz, że coś znaczysz w tej siatkówce. To cholernie motywuje. - dodał, a uśmiech nie schodził mu z twarzy. 

- Co tam gadacie sobie, dzieciaczki? - zachichotał Grzegorz Pająk, dołączając do swoich dwóch kolegów z byłej drużyny. Obecnie Pajączek reprezentował barwy ekipy z Kędzierzyna Koźla. Wprawdzie głównie dostawał odcisków na tyłku od siedzenia na ławce, ale miał już dosyć grania w słabszych klubach. No cóż, teraz dla odmiany nie gra prawie wcale. Ale sam tego chciał, był świadomy, że jako zmiennik Toniutti'ego, to on sobie za wiele w tej ZAKSIE nie pogra... 

- A gadamy sobie o tej imprezie. Że jesteśmy tu pierwszy raz, i że nam się bardzo tutaj podoba. - odpowiedział Bieniu. 

- Pajączeeek! - wrzasnął Damian Wojtaszek, wyskakując zza pleców rozgrywającego. - Zapodaj Ty no tego swojego hiciora, co to go słuchaliśmy w podróży w czasie Ligi Europejskiej. - zaśmiał się. 

- TAAAAK! - ryknął w oddali człowiek bez nazwiska, czyli Michał Filip, atakujący AZS Politechniki Warszawskiej. - Pajączek, dawaj tego swojego hiciora! - krzyknął, zbliżając się do swoich ziomków. 

- Już się robi. - mruknął, po czym załadował z YouTube'a odpowiednią piosenkę na listę odtwarzania. 

"Ich habe Bügeleise ist aber kaputt, Party
Mein Frau hat mich verlassen schadeeee, Party
Licht ist gut für Augen Seife aber nicht, Disco
I'm a Disco boy in a Disco World
Come on party, let's go party uuuoooou uuuuooouu
I say Disco you say Party: Disco Disco Party Party
I say Disco you say Party: Disco Disco Party Party
Streck das linke Bein streck das rechte Auge, Disco
Ich habe angst vor Haifisch mjjeeeee mjeee, disco
Warum hast du keine Katze, Disco
Wie spät ist tik tik tak, Disco
I say Disco you say Party: Disco Disco Party Party
You say Disco I say Party: Disco Disco Party Party
I say Disco you say Party: Disco Disco Party Party
You say Disco I say Party: Disco Disco Party Party"

- I say disco, you say party, disco, disco - zaczął śpiewać Grzesiek. 

- Party, party! - dokończył Mały, zupełnie tak, jak miał w zwyczaju kończyć tą piosenkę. 

- I say disco, you say party, disco, disco - wskazał tym razem na Kędziora.

- Party, party! - dokończył młody sypacz i zaśmiał się radośnie. 

- Aplaaauz! - wrzasnął Filip, ale bynajmniej nie był to Blain.

- Fantastiś! - odkrzyknął Bartosz Bednorz, klaszcząc w dłonie wraz z kilkoma innymi siatkarzami. 

- Ja wam dam disco, ja wam dam disco. - mamrotał pod nosem Paweł Woicki, któremu jak zwykle nic się nie podobało, no ale to przecież żadna nowość, więc kto by się tym mrukiem przejmował, prawda? Zawodnicy zgodnie postanowili przemilczeć uwagę swojego kolegi, bo nikt nie chciał się denerwować w ten ostatni dzień w roku. Bo to podobno źle wróżyło na nadchodzący rok. A wszyscy chcieli, by ten rok był dla nich szczęśliwy. A trzeba było przecież już praktycznie od razu zaczynać grę, od kwalifikacji do Igrzysk Olimpijskich. Dnia drugiego stycznia kadra, która była już ustalona przez selekcjonera, miała wylecieć do Berlina, by walczyć o marzenia. Nikt nie dopuszczał do siebie tego, że moglibyśmy się nie zakwalifikować do turnieju w Rio de Janeiro, ale dzięki mądrym panom z FIVB, wszystko było możliwe. Przecież dla nich ważniejsze było, by na igrzyskach grały jakieś ogórkowe drużyny z Afryki czy obu Ameryk, a nie te drużyny, które tak naprawdę były najlepsze i wyznaczały trendy w światowej siatkówce, czyli wiele zespołów z Europy... Bo że niby popularyzacja dyscypliny. Fajnie, tylko jakim to kosztem się odbywało... Przecież nasi chłopcy wywalczyli trzecie miejsce na tym cholernym Pucharze Świata. Zdobyli medal kolejnej wielkiej imprezy! A mimo to mieli łzy w oczach, bo trzecie miejsce już przepustki do Rio nie dawało. Dlaczego? Bo w zamian tego miejsca na igrzyska pojedzie zwycięzca ogórkowego turnieju kwalifikacyjnego... A w Berlinie miały się spotkać między innymi Polska, Rosja, Francja, Serbia, Niemcy, Bułgaria... Zaledwie jedna z tych drużyn awansuje na igrzyska, a dwie kolejne będą miały szansę jeszcze o nie powalczyć. A reszta? No cóż... Niech za komentarz wystarczy to, że pomijając Francję, wszystkie te wymienione drużyny grały na igrzyskach olimpijskich w Londynie... 
W hali tymczasem rozbrzmiewał kolejny hicior... 

"O Boże Boże Boże Bożenko,
Jak mogłaś to robić z Cyganem?
O Boże Boże Boże Bożenko,
W czym jestem od niego gorszy?

I Jezu Jezu Jezus Maria,
Pękłaś serce moje.
O ja pier... ja pier... ja pier...
...dolejcie mi wódki,
W szklance utopię smutki.

Nic tak nie boli jak zdrada...
Zdrada z Cyganem.
Baby trzeba pilnować,
Albo się nie denerwować.

Nic tak nie boli jak zdrada,
No chyba ,że z Cyganką.
Chłopu trzeba dawać,
Albo się nie dziwić.

On bił cię w du... du... dużym pokoju,
A Ty mu obciągnęłaś...
...sweter bo miał gołe plecy,
Nie chciałaś żeby się zaziębił.

- O BORZE, BORZE, BORZE, BORZEEENKOOOO! - zawył jak głupi Dżony Nowakowski, tuląc do swojego boku swoją ukochaną Marcię, również siatkarkę, której oświadczył się w te święta. Marcię, która wcale nie miała na imię Marta, tylko Martyna, i reprezentowała barwy Budowlanych Łódź. Uważano ją za przyszłość polskiej kadry, nic więc dziwnego, że dobrymi występami w lidze zagwarantowała sobie powołanie do kadry B Polski. Podobnie z resztą jak Janek, który na tymże zapleczu naszej reprezentacji spisywał się tak dobrze, że został wybrany najlepszym blokującym Ligi Europejskiej. Jak to zażartowali wówczas komentatorzy, ma dobre nazwisko do tego, żeby osiągać tego typu sukcesy. A że w tym sezonie klubowym był podstawowym zawodnikiem Łuczniczki Bydgoszcz, a nie wiecznym rezerwowym, miał szanse nawet załapać się do tego głównego składu, ułomkiem przecież nie był. Tylko ta konkurencja, od gościa z tym samym nazwiskiem począwszy, przez Bienia, Karolla, Możdżona, na Wronie i Wiśniewskim skończywszy. A jeszcze przecież byli Kosok, Dryja, Hain... 

- Jaak mooogłaaaś tooo robić z cyyygaaneem! - dokończył za swoim najlepszym przyjacielem młody wygrzewacz ławki Łuczniczki Bydgoszcz, Nikodem Wolański. 

- Chłopaki, plis, nie wyjcie tak, bo mnie uszy bolą. - jęknął ich kolega z drużyny, Kuba Jarosz. 

- E tam uszy. - prychnął Kosoczek, dołączając się do tego grona wyjców. 

- Dziecko mi straszysz. - westchnął Ryży. 

- A to już poważniejszy argument. - stwierdził Jasiu. 

- Aaaalee ja chcę sobie trochę pooowyyyć! - Grzesiu, oszczędź uszu. 

- Dziecko mu straszysz, debilu. - warknął Nowakowski i strzelił mu z liścia. Tym razem jednak nie był to już Dżony, a ten bardziej znany reprezentant naszego kraju. - I mi z resztą też. - prychnął, wskazując na swoją niedużą przecież jeszcze pociechę, którą w tej chwili uspakajała małżonka blondwłosego zawodnika. 

- Oj, Piotruś, przepraszam. Wiesz przecież, że nie chciałem straszyć Twojego berbecia. - westchnął Kosok. Aha, a dzieciaka Jarosza to chciał straszyć? Fajnie... 

- No domyślam się. - uśmiechnął się, bo nie potrafił zbyt długo gniewać się na swojego przyjaciela. - No ale niestety go przestraszyłeś. - zerknął raz jeszcze w stronę swojego potomka. - No, na szczęście już się uspokoił. 

- To śpiewamy dalej? - zaproponował Rucek. 

- Grzechu, ale Ty nie śpiewasz. - zachichotał Pit. - Nie będziesz straszyć wszystkich wokół swoim wyciem. 

- To Ty zaśpiewaj. - wtrącił Feru, sącząc właśnie kolejnego drinka z palemką. - Możesz jeszcze zatańczyć, bo, jak widzisz, ja nie jestem w stanie. - dodał młody przyjmujący i wskazał na swoją nogę. No tak, z zerwanymi więzadłami krzyżowymi to on raczej nie zatańczy. Biedny Feru, miał takie nadzieje związane z tym sezonem i nowym klubem, a już w pierwszym meczu sezonu przytrafiła mu się taka fatalna kontuzja, która zakończyła mu sezon... 

- Może innym razem. - dalej się śmiał. - Naprawdę nie chcę straszyć przyszłych mistrzów świata. Gdyby ich tu nie było, to bardzo chętnie, ale dzisiaj sobie odpuszczę. 

- A tam, pierdolenie! - wrzasnął Igła, który właśnie zjawił się obok swojego psiapsiela z Resovii. - Dajesz bejbi jakiegoś hiciora, noo, nie daj się prosić! Przecież ładnie śpiewasz. 

- A może zaśpiewamy w duecie? - podsunął Kosok. 

- NIE! - Wrzasnął Mały. 

- Booo? - spytał czarnowłosy.

- Bo Twoje wycie skraca życie. A z resztą chyba Ci już to kiedyś mówiłem. - zauważył i podrapał się po głowie. 

"A Ty...
Tańcz tańcz tańcz kiedy inny tańczą
I pij pij pij drinka z pomarańczą 
I skacz skacz skacz kiedy inni skaczą
I baw się baw niech wszyscy się patrzą 
a ty... 
Tańcz tańcz tańcz kiedy inny tańczą
I pij pij pij drinka z pomarańczą 
I skacz skacz skacz kiedy inni skaczą
I baw się baw niech wszyscy się patrzą 

U OOO U O NIECH TAŃCZĄ
U OOO U O NIECH SKACZĄ
U OOO U O NIECH PATRZĄ
NIECH WSZYSCY SIĘ PATRZĄ"

Taki właśnie hicior rozniósł się teraz po hali. Ale nie śpiewał go ani Kosok, ani Nowakowski, tylko grupa wesołych wyjców w składzie Żurek, Olenderek, Piechocki i Kowalski. Czyli Libero Band, jak to się ta grupa nazwała. Skład miała całkiem zacny, tylko wszyscy zastanawiali się, co się stało, że młody Kacperek został zaproszony na tę imprezę. Otóż... nie stało się nic, bo owy Kacperek zaproszony nie został, tylko sam się na nią wprosił, ale dopóki zachowywał się przyzwoicie i nikogo nie obraził, jego obecność zbytnio nikomu tu nie wadziła. Ba, większość była zaskoczona tym że syn prezesa znał parę zwrotów grzecznościowych i traktował wszystkich pozostałych jak co najmniej swoich znajomych, jeśli nie nawet kolegów. A Adam Kowalski?... O tym parodyście z Radomia napisano już sporo, ale skoro Kowal widział go w składzie kadry B, to zaproszenie dostać musiał. Zapewne za nazwisko, no ale cóż... Wszyscy wiedzą, jaka z niego była strzelnica i jak fajnie się w niego celowało zagrywką. 

- A Ty tańcz, tańcz, tańcz, kiedy inni tańczą. - zaczął po raz kolejny Zupa. 

- I pij, pij, pij, drinka z pomarańczą! - krzyknął Holenderek, podskakując wesoło z tymże właśnie drinkiem w ręce. Uważał jednak na to, żeby go nie upuścić. 

- I skacz, skacz, skacz, kiedy inni skaczą! - zawył Kacperek, zwany przez większość siatkarskiej społeczności Daremnym Libero, chociaż Kowalski był tak naprawdę jeszcze bardziej daremny w swoim fachu. No dobra, w obronie był niezły, ale jego przyjęcie wołało o pomstę do nieba. Niby z Kacpra też była fajna strzelnica, doceniana między innymi przez Resoviaków, ale jednak libero Cerradu Czarnych bardziej w tym przyjęciu kaleczył. 

- I baw się, baw, niech wszyscy się patrzą! - dokończył tenże właśnie daremny Kowalski. 

- No to przecież się bawimy. - zauważył Hainek, najwyraźniej zupełnie nie ogarniając kuwety. A kiedy on ją ogarniał, trzeba by się zapytać. Ogarniający Hain to pojęcie istniejące tylko teoretycznie. 

"Stoi pociąg na stacji, na drugim peronie 
Za minutę odjedzie już go nie dogonię 
W tym pociągu jedziesz ty machasz do mnie ręką 
Czuję, że zostałem sam ze swoją piosenką.

Hej czy ty wiesz, że ja się w tobie kocham? 
Hej czy ty wiesz, że to poważna rzecz?
Hej czy ty wiesz, że zdjęcia twe oglądam?
Hej szkoda, że już nie zobaczę Cię!

Hej czy ty wiesz, że ja się w tobie kocham? 
Hej czy ty wiesz, że to poważna rzecz?
Hej czy ty wiesz, że zdjęcia twe oglądam?
Hej szkoda, że już nie zobaczę Cię!"

- Kurwa, spóźniliśmy się. - jęknął Łomacz, wchodząc do hali, gdzie wszyscy już bawili się w najlepsze. 

- A nie mówiłam, żebyś wybrał inną drogę, a nie tułał się tymi wiejskimi ścieżkami, przez które nie da się przejechać. - westchnęła Olga i rozejrzała się wokół. Niemal natychmiast dostrzegła swojego brata. 

- W końcu jesteś, Gregor. - zauważył Nowakowski, nie spostrzegając początkowo swojej siostry. Naprawdę, Pit? - O, widzę, że w końcu zdecydowałeś się przedstawić całemu światu wybrankę swojego se... OLGA?! - wrzasnął, gdy w końcu ją rozpoznał. - A co Ty tu robisz?! 

- Przyjechałam z moim narzeczonym, braciszku. - zaśmiała się. - Też się cieszę, że Cię widzę. - dalej chichotała. 

- Gregor, Ty chodzisz z moją siostrą?! - ryknął wciąż zdumiony środkowy. - I dlaczego nikt mi nic o tym nie powiedział?! - udał, że się obraża. 

- A tak jakoś wyszło. - uśmiechnął się rozgrywający Cuprum Lubin. - Masz cudowną siostrę. - dodał i pocałował swoją ukochaną. Olga z chęcią odwzajemniła jego buziaka. 

- Cieszę się z waszego szczęścia, ale naprawdę, mogliście mnie wcześniej o tym powiadomić, bo ja tu prawie zawału dostałem. A chyba nie byłoby fajnie, gdyby moja pociecha nagle straciła ojca, prawda? - zapytał, a para zgodnie pokręciła głowami na znak, że się z nim zgadza. - No właśnie... Olga, ja nie wiem, jak wy się poznaliście, ani co on zrobił, że Cię zdobył, ale zastanawiam się, jak Ty z nim wytrzymujesz. - palnął. 

- Czasem nie jest łatwo. - rzekła. - Ale nasza miłość jest silniejsza od wszystkich przeciwności losu. I nie przeszkadzają mi wady Grzesia, które ma, bo przecież nie ma ludzi idealnych. Tak, braciszku, Ty też nie jesteś idealny. I nie rób mi tu takiej miny zbolałej meblościanki. - westchnęła, widząc kolejnego focha na twarzy swojego brata. - Dostrzegam w Grzesiu to, co jest w nim fajnego. A jest w nim naprawdę dużo fajnych rzeczy. - cmoknęła swojego ukochanego w czoło, a Pit tyko słodko zawył i strzelił im fotkę. Pewnie pójdzie do rodzinnego albumu. Albo na Snapchata, ewentualnie Instagrama. Cichy przecież bawił się wybornie w świecie mediów społecznościowych. 

- I naprawdę nie przeszkadza Ci to, że jest głupi jak but z lewej nogi? - zapytał. 

- Piotrek! - wrzasnęła i tupnęła nogą. - Jesteś nieznośny. - fuknęła. 

- Jak zawsze. - zaśmiał się. 

- No tak, Ty nigdy nie byłeś grzecznym dzieckiem. Ciągle tylko były z Tobą problemy. - przewróciła oczami. - No i nie znam drugiego tak rozpieszczonego bachora, jak Ty. - dodała i wystawiła mu język. 

- Nie wystawiaj języka, bo Ci krowa, a z resztą foch forever z przytupem i melodyjką. - odwrócił się plecami do nich i wrócił do Resoviackiego grona. 

- To może teraz zaśpiewasz, Pit? - namawiał go Krzysiu Ignaczak. 

- Doobra, tylko się napiję. - westchnął i pociągnął parę dużych łyków ze swojego drinka. 

- Tylko się nie upij. - zaśmiał się Dryja, jednak po chwili zamilknął bo starszy kolega spiorunował go wzrokiem. Jak on mógł sugerować Cichemu, że ten mógłby przesadzić z piciem?... 
Nowakowski otworzył butelkę szampana, po czym objął czule swoją żonę i zaczął cicho nucić...

"Do białego rana ajajaj
Chcę pić z Tobą szampana ajajaj.
Patrzeć w Twoje oczy ajajaj
Już nic Nas nie zaskoczy ajajaj.

Do białego rana ajajaj
Chcę pić z Tobą szampana ajajaj.
Patrzeć w Twoje oczy ajajaj
Już nic Nas nie zaskoczy ajajaj."

Za ten popis wokalny otrzymał buziaka od swojej drugiej połówki i burzę oklasków od wszystkich znajdujących się w hali. Zachęcony tymi brawami Pit postanowił ruszyć ze swoją wybranką na parkiet. Po chwili, jak to stwierdził Igła, załączyło mu się zwierzę, więc wywijali prawie tak, jak na swoim weselu. Z resztą nie tylko oni, bo potańczyć postanowiła większość z imprezujących siatkarzy. 

- A ja nie mogę tańczyć. - rzekł Feru, gdy Krzysiu ze swoją kamerą zapytał się młodego przyjmującego, dlaczego on nie ruszył na parkiet.

- Dlaczego nie możesz tańczyć? - prowokował libero. 

- Krzysiu, czy Ty jesteś ślepy, czy udajesz? - warknął na niego. 

- Grzeczniej, proszę. I kręcimy ripleja. I teraz ładniej odpowiedz. - fuknął. Nie zostawi w spokoju Wojtka, dopóki on nie wyjawi mu, dlaczego nie może tańczyć. 

- Otóż, Krzysztofie. - westchnął. - Jak widzisz, moja noga jest w stanie średniokiepskim i nie jest możliwe, żebym aktualnie mógł tańczyć. Ani grać. Bardzo chętnie bym powirował z całą resztą, ale moje więzadła mnie bardzo kochają i upomniały się o mnie. - dokończył swoją myśl. 

- Biedaczek. Jeśli chcecie, żeby Wojtek szybciej wyzdrowiał, to wyślijcie już dzisiaj na numer 666 SMS'a o treści "POMAGAM". Treść tego SMS'a to wprawdzie 150 złotych ale to z pewnością pomoże naszemu siatkarzowi szybciej powrócić na boisko. - uśmiechnął się, po czym poszedł męczyć kogoś innego. 

- Ej, a takiego SMS'a to się nie wysyła, jak ktoś ma taki ryj, że jemu to i by 200 operacji plastycznych nie pomogło? - zastanawiał się Konan. Do niego, oraz paru stojących obok niego zawodników, dotarło to, co powiedział Ignaczak.

- Nie wiem. - odrzekł Bociek. - Zapytaj Żalińskiego, on powinien coś o tym wiedzieć. - zarechotał i spojrzał w stronę przyjmującego, o którym można było powiedzieć dużo, ale na pewno nie to, że jest piękny. 

- Słyszałem to, Bociek! - wrzasnął oburzony Wojciech, zwany Pumą, ze względu na jeden z wywiadów, jakiego kiedyś udzielił. - Ty lepiej uważaj, żeby Twój bicek nie był wkrótce większy od Twojej głowy. - prychnął. Miał oczywiście na myśli słynne pakowanie Bociusia z jego ukochaną sztangą. 

- Nie wściekaj się, Wojtek. - poklepali go po plecach, równocześnie, Szalupa i Bołi. - Szkoda słów na niego. - dodał ten drugi. 

- No ale on mnie obraża! - parsknął przyjmujący. 

- Spokojnie, tutaj każdy dzisiaj kogoś obrazi, mogę Ci to zagwarantować. - rzekł spokojnym tonem Paweł Zagumny. 

- Tak? A to dlaczego? - zapytał zaskoczony Szalpuk. 

- Bo zawsze tak jest. - westchnął Guma. 
Tymczasem zbliżała się północ... 

"Bo ja tańczyć chcę
może nauczysz mnie jak tańczy się
ja bujam się, bujam się
Tańczyć chcę
może nauczysz mnie jak tańczy się
ja bujam się, bujam się!!!

Powoli kumam czacze,
być może zakozacze,
już prawie dobrze skacze,
jak bałwan ruszam się.

Patrzycie na mnie z boku,
jak na "rozmowy w toku"
Być może już w tym roku,
tańczyć nauczę się.

I Wy mi pomożecie,
tancerza ujrzeć chcecie,
jak papier w toalecie,
będę kręcił się"

- Kurwa, Ty debilu! - ryknął Bednorz na Haina, gdy ten zaczął w niego rzucać kulkami uplecionymi z konfetti. Hainek miał jednak świetną zabawę i nie zamierzał przestać bombardować kolegi z byłego klubu. Taak, bo to było bardzo fajne. Zwłaszcza dla Bednorza... 

- SPOKÓJ TAM! - wrzasnął Mieszko Gogol. - Łomacz, widzę, co chcesz zrobić! I nawet nie próbuj! - upomniał rozgrywającego. Gregor chciał bowiem komuś wrzucić do coli parę zozoli. A jak takie połączenie działa na siatkarzy, mogli przekonać się wszyscy Ci, którzy widzieli kiedyś latającego po Spale z gołą dupą Zatorskiego...

- Zaczynamy odliczanie! - zawołał doktor Sokal. 

- Dziesięć! - zaczął Piotrek Gacek. 

- Dziewięć! - krzyknął po chwili jego kolega z klubu, Bartek Gawryszewski.

- Osiem! - ryknął Miłosz Hebda.

- Dziewięć! - wrzasnął Zatorski. Pawełku, jak dobrze. Tak bardzo nam brakowało Ciebie i Twojej głupoty. Jednak ona powróciła w najmniej odpowiedniej ku temu chwili. 

- Miało być sześć, debilu. - westchnął Bartman, przy czym sam nie zwrócił uwagi, że miało być wtedy siedem, a sześć miało być teraz. 

- Pięć! - przywrócił właściwą numerację Mariusz Wlazły, którego cholera wie, po co tu zaproszono, skoro wypinał się na reprezentację Polski. 

- Dziesięć, piętnaście! Wygrałeeem! - zawył Hain i wtulił się w swoją żonę, która przywaliła sobie w czoło soczystego facepalm'a. Jak z resztą trzy czwarte znajdujących się w spodku ludzi. 

- Trzy! - ryknął Szymon, strasząc tym samym stojącą gdzieś niedaleko Kamilę. Falęcka została zaproszona przez siatkarzy, jak z resztą cały sztab szkoleniowy kadry. 

- DWAAA! - przeraźliwie wrzasnął Możdżon. Wszyscy się zdziwili, że Drzewo potrafi tak wrzeszczeć, ale ich zdumienie nie trwało zbyt długo, bowiem...

- JEEEEEE HYP EEDEEEEN! - kwiknął Winiar, próbując jednocześnie pokonać trapiącą go od paru minut czkawkę. 
Puf. Koniec roku. Tysiące fajerwerków zaczęło strzelać w oddali. 

----------------------------------------------------------------------------------------------------

01.01.2016

- WIIIIIIIIIITAAAAAAAMY W NOOOOOOOOOOOWYYYYYYYYYYYM ROOOOOOOOOKUUUUUUUU! - Pit zawył jak syrena, ogłaszając nadejście nowego roku. Wszyscy zaczęli wesoło podskakiwać, przytulać się, strzelać samojebki na Instagram i inne portale społecznościowe. 

- Kasiawyjdzieszamnie? - dało się słyszeć jakieś niewyraźne mruknięcie. Wzrok wszystkich padł jednak na klęczącego na jednym kolanie obok swojej wybranki, Mateusza Mikę. 

- Mateusz, wstawaj! - krzyknęła Kasia. 

- Kasia, wyjdziesz za mnie? - rzekł już wolniej i tak, że wszyscy zrozumieli, co miał na myśli. Mika otworzył pudełko, w którym ukryty był piękny pierścionek. 

- Och! - no chyba dziewczyna się troszkę wzruszyła, bo z jej oczu popłynęły łzy. Łzy szczęścia. - Tak, tak, tak! - zaczęła krzyczeć na całe gardło, chcąc oznajmić całemu światu to, jaka jest szczęśliwa. 

- GORZKO, GORZKO, GORZKO! - wydarła się cała siatkarska społeczność. 
Para uraczyła się namiętnym pocałunkiem, a wszyscy zaczęli bić brawo. Wcześniej oczywiście nie byliby sobą, gdyby nie strzelili im paru fotek, które pewnie polecą na Instagrama. Albo Snapchata. Albo jedno i drugie. 

- Kochani, a może zrobimy sobie wielkie, grupowe zdjęcie? - zaproponował Kacperek. Oj, zdziwił tym wszystkich, którzy, chociaż dziwili się sami sobie, niezwykle entuzjastycznie przyjęli ten pomysł. On się chyba naprawdę zmienił. Dzisiaj nie przypominał tego aroganckiego buca, którym był zawsze. Dzisiaj był miły, nawet można było rzecz, że sympatyczny. Był pomocny i chętnie opowiadał pozostałym jakieś dowcipy. Kiedyś to było nie do pomyślenia. Co się stało, że nastąpiła w nim taka przemiana?... 
Zawodnicy strzelili więc sobie pamiątkowe zdjęcie przed Spodkiem, a potem kolejne w środku hali. I wciąż świętowali zaręczyny Mikusia. Wszyscy niesamowicie cieszyli się ze szczęścia swojego przyjaciela, a za zdrowie jego i jego narzeczonej postanowili wypić swoje szampany. Mało komu on smakował, ale wypić go trzeba było. Mieli jednak cel, dla którego pili, więc tych, co wybrzydzali, będzie można szantażować, gdyby nie chcieli wyżłopać do dna... 

"Plastikowa biedronko,
Ty moja kochana.
Zostań moją żonką,
Błagam Cię, Proszę Cię
Na kolanach.

Ty moja....

Plastikowa biedronko,
Ty moja kochana.
Zostań moją żonką,
Błagam Cię, Proszę Cię
Na kolanach."

- Ale ja już naprawdę nie mogę. - jęczał Aleksander Śliwka, gdy Igła i Łukasz Perłowski podsuwali mu pod twarz jego kieliszek z szampanem. 

- No pij, bo się Mikusiowi zrobi przykro! - jęknął Pit. - Mi też nie smakuje, ale wypić trzeba. 

- A nie możesz wypić za mnie? - zaproponował. 

- Przecież widzisz, że ja sam się zaraz porzygam, a jeszcze mam pić dodatkowo Twojego? - westchnął. - Nie da rady, ledwo swojego dopiję. 

- Żebyś potem nie był jak dętka. - zarechotał Lafałek Buszek. 

- Odejdź. - szepnął do niego Kurek. 

- Co? - jęknął przyjmujący. 

- Odejdź, bo będę rzygał. - wybełkotał, po czym z prędkością godną Usain'a Bolta poleciał do kibla, żeby zwymiotować wstrętny napój. Iceman już chrzanił to, co wypada, a co nie, i poleciał za nim. 
Najwyraźniej nie tylko im nie smakował szampan, bo spotkali już tam Kosoka, Wiśniewskiego, Wojtaszka i Żurka. Wszyscy pozbywali się obrzydliwej zawartości swoich paszczy. 

- Nigdy więcej. - pisnął Wiśnia, wycierając usta w jakiś ręcznik. 

- Tak wstrętnego szampana jeszcze nie piłem. - przytaknął Zupa. 

- Mi to nigdy nie smakował. - jęknął Kosok. - Ale ten jest wyjątkowo paskudny. 

- No skoro nawet ten alkoholik przyszedł się wyrzygać - tutaj Siurak wskazał na Pitera - to znaczy, że naprawdę jest okropny. 

- Sam jesteś alkoholik! - ryknął i jebnął mu z liścia. 

- Spokój, dzieci, i chodźcie się bawić. - westchnął Daniel Pliński i wyprowadził całą gromadę z toalety. Plina nigdy się z nikim nie pierdzielił, a odmówić mu... to było coś jeszcze bardziej brawurowego, aniżeli sprzeciwienie się Zagumnemu. 

- Ha, ha, ha, nasza rzeszowska pijaczynka została pokonana przez biedny, niewinny szampan. - rżał wesoło Krzysiu, ale Wierzbowski. Z resztą, Igła też chyba sobie rechotał. 

- Cicho bądź. - warknął na niego Nowakowski, a że ponownie zaczerpnął do ust trochę szampana, to wypluł mu go prosto na ryj. - Nie wierzę, że Tobie smakuje, bo Ty zawsze się krzywiłeś po alkoholu. A i słabą głowę miałeś. 

- Pfyf, wypiłem bez problemu. - zaśmiał się. Nie ruszyło go to, że napój wylądował na jego twarzy.

- Nie kłam!... A oczywiście, że mu nie smakowało, bo on tylko spróbował z trzy łyki, a resztę wypierdolił do kibla. - powiedział Mikuś, który nie wyglądał na zasmuconego faktem, że siatkarze nie są w stanie wypić szampana za jego zdrowie. 

- Ładnie to tak oszukiwać? - fuknął Kuraś. 

- Ty nigdy nie umiałeś kłamać, Wierzba. - zachichotał Wiśnia. - Eeee... co się dzieje, Fabian? - zapytał, kiedy widział, że Drzyzga lata jak głupi z kieliszkiem i każdemu, kto na chwilę odwrócił wzrok, dolewał po parę łyków. 

- Nooo... pozbywam się szampana mojej Moni. Bo odmówiła picia, bo twierdzi, że nie może. 

- Nie może? - zastanawiał się Kosinka. 

- Może jest w ciąży? - palnął Mały.

- MONIA?! - zdziwił się Fabio. 

- Ech, przed wami to za długo niczego nie idzie ukrywać. - uśmiechnęła się i pogłaskała swój brzuch. Jak widać, nie tylko Zator doczeka się wkrótce małego mistrza. 

- Boże... Monia! - wrzasnął ucieszony Pawianek i natychmiast wtulił się w nią jak w najmilszą podusię. Wpił się w jej usta i całował długo, i zachłannie. A ona ochoczo ten pocałunek oddawała. 

- No to teraz już chyba nie wywiniecie się przed ślubem? - retoryczne pytanie zadał Perła. 

"Ty jesteś skarbem mym
Uczuciem karmisz swym
Ono wypełnia Nas
I daje szczęścia czas
Anioła uśmiech masz
Niebiańsko-cudną twarz
Twe słowa są jak lek 
Na niespokojny sen

Słodko słodka jesteś, ojojoj
Słodko słodko mówisz, ojojoj
Słodko słodko patrzysz, ojojoj
Słodka słodko kochasz, ojojoj

Słodko słodka jesteś, ojojoj
Słodko słodko mówisz, ojojoj
Słodko słodko patrzysz, ojojoj
Słodka słodko kochasz, ojojoj."

Atmosfera robiła się coraz bardziej sielankowa, a siatkarze coraz chętniejsi do przytulania się do swoich drugich połówek, ścian i wszystkiego, co było w pobliżu. Zapewne na skutek wypitego alkoholu, bo przecież nie tylko szampan tam pili. Oj, będą musieli szybko wytrzeźwieć, przecież czternastu z nich wyruszy już jutro do Berlina... 

- Idziemy już spać? - zapytał Andrzej swojego przyjaciela. 

- Jak chcesz, to idź. Ja jeszcze chcę sobie posiedzieć z Olą. - uśmiechnął się Kłos, trzymając za rękę swoją narzeczoną. 

- To idę spać. Tylko nie waż się mnie potem budzić. - warknął i odszedł.

- A kto by Cię chciał budzić, bucu. - zaśmiał się Włodi, gdy Ptaszysko zniknął już z pola widzenia. Przez parę miesięcy spędzonych z dala od tej dwójki, Włodarczyk zrozumiał, jakim człowiekiem tak naprawdę jest Andrzej. Z resztą, skoro wkurwiał on już nawet Karola, to coś faktycznie musiało być z nim nie tak. Z Wroną, znaczy się. Włodi jednak nie potrafił tak wprost mu czegoś palnąć, bo jednak przez parę lat się przyjaźnili. Udawał więc, że dalej się z nim przyjaźni, chociaż wcale tak nie było i młody przyjmujący wolał spędzać czas w towarzystwie Romacia, Gregora, a nawet Muratore. - Patrz, jak ten przegiął. - zarechotał, widząc Konarskiego, który chyba właśnie... całował nogę od stołu.

- Co za pojeb. - skwitował Karollo, wybuchając dzikim śmiechem. 

- Dawid, idioto! Podnoś się z tych kolan i idź spać, jak już Cię tak nosi, że stół całujesz! - wrzasnęła jego żona, Sabina. 

- Juuż, juuż, Sabincia, ale chodź ze mnooą, coo? - wybełkotał. Biedna pani Konarska nie miała raczej nic do powiedzenia, bo po chwili zawodnik grający na unikalnej pozycji Zablokowany, uniósł ją niczym piórko i ruszył z nią w stronę jednego z pomieszczeń, w których spać mieli siatkarze. 

- Współczuję jej takiego cymbała za męża. - pokręcił głową Szymuś. - Jak taka ładna dziewczyna, jak ona, mogła sobie wybrać takiego pokrakę? - westchnął. 

- Szimon, ne obrażej kolega z drużiny. - zwrócił mu uwagę Stefan. - To nie jezd miłe. - zauważył. 

- Równie dobrze można by zapytać, jak Ciebie wybrała Twoja ukochana. - dodał Olo Bielecki, któremu również nie podobało się to, w jaki sposób młody atakujący wyrażał się o swoim koledze z reprezentacji. 

- Szymon chociaż jakoś wygląda. - palnął Bączuś, ale szybko zamilknął, gdy zobaczył mordercze spojrzenie pozostałych członków sztabu. - Ale nie powinien się tak zachować, gdyż jest to bardzo niegrzeczne, i tak nie przystoi profesjonalnemu sportowcy. - szybko się poprawił. 

- Boys, I think, that it's time for go to sleep. (Chłopcy, myślę, że to jest czas na to, by iść spać.) - rzekł Blain. 

- Oh, no, Philippe. Just a little longer, please. (Och, nie, Philippe. Jeszcze trochę, prosimy.) - jęknął Cichy Pit. Jako kapitan drużyny postanowił negocjować z trenerem. W międzyczasie wtulał się w burzę brązowych włosów swojej małżonki. 

- Hour. And not a little longer. (Godzina. I ani trochę dłużej.) - zarządził Filip. 
Wtedy usłyszeli jakieś trzaśnięcie drzwiami. Guma od razu poderwał się ze swojego krzesła i już chciał zabić tego, kto to zrobił... ale kiedy zobaczył, kto był sprawcą owego hałasu, tylko prychnął pod nosem jakieś niecenzuralne słowa i usiadł ponownie na swoim miejscu. W Spodku pojawiła się bowiem jakaś skąpo ubrana blondwłosa babeczka, którą najwyraźniej Zagumny znał. Z resztą nie tylko on, bo większość siatkarzy jęknęła na widok przybysza. Chyba nie przepadali za tą panną. A już na pewno za jej fantazyjnym kostiumem. 

- Heej! Przepraszam za spóźnienie, ale byłam na Sylwestrze w Krakowie, i dopiero teraz mogłam się stamtąd wyrwać! - zaczęła. - Ale teraz już jestem tutaj, z Wami, i mogę wam coś zaśpiewać. - uśmiechnęła się. 

- NIE! - ryknął Winiar i zakrył sobie uszy dłońmi. Podobnie postąpiła większość jego kolegów. Najwyraźniej Sabina Jeszka, bo to właśnie ta gwiazdka raczyła zjawić się w Katowicach, nie wzbudzała sympatii nikogo oprócz Andrzeja Wrony, z którym z resztą ją kiedyś swatano na różnych stronach. Trafili między innymi na Pudelka. 

- Idź do Andrzeja, ucieszy się. - uśmiechnął się Dzik, a piosenkarka natychmiast ruszyła we wskazanym przez chłopaków kierunku.

- I nas też ucieszy, tym, że zniknie. - dodał Muzaj. 
Zawodnicy jeszcze trochę potańczyli, pośpiewali i poprzytulali się, strzelając milion pięćset sto dziewięćset zdjęć, po czym ruszyli w stronę swoich łóżek. Część z nich spać miała w Spodku, w specjalnie przygotowanych do tego pokojach, pozostali zaś mieli ulokować się w pobliskim hotelu. 
Tak minął Sylwester z siatkarzami. Życzymy powodzenia w leczeniu porannego kaca.

________________________________________________________

Z okazji nadejścia Nowego Roku, udało mi się skrobnąć taki jednopart, powiązany jednak z opowiadaniem. 
Jest trochę śmiesznych akcji, parę mocnych tekstów. Jest złota myśl Zatora, bo rozdział bez takowej raczej obejść się nie może, prawda? :D Ale, jak widać, trochę on zmądrzał. A nawet rozszyfrował, jak się robi dzieci. Klękajcie narody, oto wydarzył się cud.

A czy faktycznie kiedyś w opowiadaniu stanie się tak, jak napisane zostało to tutaj? Pożyjemy, zobaczymy... 

Szczęśliwego Nowego Roku, misie pysie. :) Oby był lepszy, niż poprzedni. 
I żebyśmy powody do zadowolenia mieli już w tych najbliższych dniach. Chłopaki, liczę na was w tym Berlinie, i mam nadzieję, że moja siostra was tam przypilnuje, żebyście wrócili z awansem. :D 

Idę wywalić szampana, bo nie da się go pić.
EDIT: 02:46, jednak wypiłam w całości. Jestem z siebie dumna. 

Rozdział nie miał na celu obrażenia żadnego z zawodników, ani jego drugiej połówki. Ani nikogo innego.