Sztab Szkoleniowy Reprezentacji Polski.

STÉPHANE ANTIGA - I TRENER
To chyba jeden z najbardziej pociesznych facetów na świecie. Nikt tak jak on nie potrafi uspokoić swojej drużyny, kiedy ta ma ten swój typowy mord w oczach, bo ich Bruno/Seyed/Travica/ktoś inny sprowokował. Jest niesamowicie ambitny i chociaż dopiero uczy się trenerskiego fachu - idzie mu to całkiem nieźle. W trudnych chwilach zawsze może liczyć na pomoc swojego doświadczonego asystenta. Chociaż siatkarze wielokrotnie nie ułatwiali mu pracy swoim zachowaniem, on wszystkie kłopotliwe sytuacje kwitował swoim uśmiechem i typowym dla siebie optymizmem. Nic nie jest w stanie wyprowadzić go z równowagi. Że komuś coś się w głowie pokiełbasiło i nagle zapragnął grać na pozycji libero, mimo że jest środkowym? To nic takiego, przejdzie mu. Że siatkarze sami sobie wybrali kapitana? No spoko, widocznie uznali, że on będzie lepszy, aniżeli ten, co ja wybrałem. Psycholożka sypia z jednym z moich zawodników? W porządku, dopóki to nie wpłynie na jego formę, nie mam co się czepiać. Cała drużyna zniknęła mi na pół dnia? A czym tu się martwić, przecież wrócą. Wszyscy zazdroszczą mu tego wiecznego optymizmu i zastanawiają się, jak to jest możliwe, że Stefciu cały czas pozostaje taki, jaki jest. A on się dziwi, że kogoś to dziwi, bo dla niego to przecież jest normalne... Zawodnicy go uwielbiają i bardzo szanują, pomimo jego niewielkiego doświadczenia w swoim fachu i tego, że nadal nie nauczył się niektórych nazwisk swoich kadrowiczów. Bo co to za różnica, Boczek czy Bociek, prawda? Najważniejsze jest to, że w drużynie jest dobra atmosfera i wszyscy się kochają. Albo chociaż udają, że tak się lubią. Z wyjątkiem Bartmana i Wrony, oczywiście, ale ich nie pogodziłby chyba nawet wybuch bomby atomowej.  


PHILIPPE BLAIN - II TRENER
Prawa ręka Stefana, chociaż złośliwi twierdzą, że także i lewa. Zdarzają się i tacy co uważają Antigę za typowego słupa, jakiego podstawia się do wywiadów, czy wpisuje w papiery, jako trenera, a całość trenowania spada na ramiona Blain'a. Że tak naprawdę to on tym wszystkim dowodzi, on pracuje z zawodnikami i ustala składy na mecze. To nie jest prawda, chociaż faktem jest, że ma duży wpływ na Antigę, i ten bez konsultacji ze swoim asystentem woli nie podejmować żadnej ryzykownej decyzji. Filip potrafi zachować trzeźwość umysłu, i kiedy widzi, że Antiga jest już przybity wynikiem i poziomem gry, jaki prezentują jego podopieczni, zawsze potrafi go pocieszyć, podnieść na duchu. Motywuje jego i całą drużynę, potrafi ściągać presję z zawodników. Nierzadko bierze na siebie te najtrudniejsze wywiady i tłumaczy w nich decyzje personalne, jakich dokonano w danym meczu. Co z tego, że ktoś jest bez formy od kilku spotkań? A nuż odpali w tym najważniejszym?... Ma ogromną wiarę w swoich podopiecznych i oni niejednokrotnie odpłacali mu się za to dobrą grą. Odkrył między innymi zagubiony gdzieś, zapomniany talent Mateusza Miki, który, nie oszukujmy się, do kadry trafił właśnie dzięki niemu. Coś w tym chłopaku dostrzegł, a ten mu się za to teraz odwdzięcza doprowadzaniem rywali do rozpaczy. 


ALEKSANDER BIELECKI - FIZJOTERAPEUTA
Gdyby w jednym zdaniu opisać go mieli jego podopieczni, z pewnością stwierdziliby, że to silnoręki, łysy terrorysta. Do tego z twarzą cepa, jak to można było niegdyś wysłyszeć w sławnych żarcikach podbijających serca widzów, którzy oglądali "Igłą Szyte". Ponadto jest bandytą, bo nie wie, co to litość. Kiedy musi zaaplikować jakiś zastrzyk swoim zawodnikom, nie ma, że boli. Jego to nie obchodzi, on po prostu wykonuje swoją pracę, a to, czy siatkarzom się to podoba, czy też niekoniecznie, ma w głębokim poważaniu. Często padał ofiarą ich niewybrednych żarcików, jednak sam podchodził do tego, jak zawsze, z kamienną twarzą. Zupełnie go nie ruszało to, co o nim trajkotano. Sam często także pozwala sobie na docinki w ich stronę. Uwielbia rzucić w stronę najbardziej awanturującego się w danej chwili chłopaka, że mu się nudzi i nie ma co robić, i chętnie by sobie kogoś wymasował, a że połamie mu przy tym nogi, to tylko przez przypadek. Wie, że mimo wszystko ta banda go lubi i szanuje i kiedy tylko coś im się stanie, to nie będą się wahać ani chwili, żeby ułożyć się na jego stole do masażu. Taki fizjoterapeuta to skarb, doprowadził do stanu używalności już niejednego kadrowicza, o którym myślano, że turniej/sezon kadrowy dla niego jest już stracony. Jest bardzo cenionym fachowcem, nie tylko w świecie siatkówki, z jego pomocy korzysta także wielu innych sportowców. 


PAWEŁ BRANDT - FIZJOTERAPEUTA
Siatkarze w bardzo zdecydowany sposób komentują swoją współpracę z tymże właśnie fizjoterapeutą. Mówiąc wprost - jest to człowiek, który w tańcu się nie pierdoli i nie stosuje żadnych półśrodków do zwalczania bólu. Jego masaż jest bolesny, ale bardzo konkretny, i chociaż zawodnicy jeszcze przez parę godzin po jego zakończeniu, jęczą jak stare prześcieradła, bardzo sobie tego kata chwalą. Wiedzą, że żeby byli w stanie grać, ktoś musi się najpierw nad nimi poznęcać. Skoro doprowadził do wielu sukcesów Justynę Kowalczyk, to chyba wie, co robi, i warto mu zaufać. A przecież na co dzień to taki sympatyczny facet, z którym można sobie dobrze pożartować... W przeciwieństwie do Ola Terrorysty, na jego twarzy często wpełzuje uśmiech, zwłaszcza wtedy, gdy któryś z zawodników oskarża go o przemoc wobec niego. Lubi czasem zagrać z nimi w jakieś głupawe gry, chociaż unika, jak tylko może, dzikich akcji z mentalistą. Za jego sposobami pracy nie przepada, chociaż mu tego nie mówi. Uważa jednak go za dziwnego człowieka. Jak zresztą pół drużyny...


JAN SOKAL - LEKARZ
To prawdziwy fachowiec w tym, co robi. Jest jedną z najważniejszych osób w całym sztabie, chociaż o jego pracy mówi się głównie wtedy, kiedy dojdzie do nieszczęścia, i któryś z kluczowych zawodników złapie kontuzję. Na co dzień stara się jednak tym kontuzjom zapobiegać, godzinami przesiadując w papierach i ustalając wraz z innymi indywidualne metody treningowe i diety dla każdego z siatkarzy. Kiedy jednak zdarzy się już sytuacja awaryjna, zachowuje spokój i szybko wdraża intensywne leczenie zawodników. Kiedy tylko jest to możliwe, stara się pochopnie nie wysyłać swoich chłopaków na stół operacyjny. Wiadomo, że u sportowców pewne kontuzje to stan stały, i wtedy lepiej jest jedynie danego zawodnika nieco "podleczyć", by był w stanie grać na zadowalającym trenera poziomie. Interwencja chirurgiczna to ostateczność i nie lubi wydawać takich wyroków... Jest jednym z dobrych duchów drużyny, a kadrowicze lubią czasem z nim porozmawiać na tematy niezwiązane ze zdrowiem swoim, lub swoich kolegów. Podobnie jak większość sztabu szkoleniowego, uwielbia grać w Scrabble, i niejednokrotnie wygrywał zacięte batalie z fizjoterapeutami, statystykami, czy samymi zawodnikami. 


OSKAR KACZMARCZYK - STATYSTYK
Ulubieniec wszystkich zawodników, któremu zawsze fajnie jest wyciąć dobry numer. Oprócz tego jest całkiem niezłym kamerzystą, który wie o filmowaniu nieco więcej, aniżeli to, jak się włącza i wyłącza kamerę. Należy to docenić, ponieważ w reprezentacji przypuszczalnie znaleźliby się tacy, co nawet tego by nie wiedzieli. To właśnie popularny Jarząbek kręcił kilka ujęć dla "Igłą Szyte", kiedy Krzysiu przebywał na treningu, a chciał, by ktoś go nakręcił. Jest człowiekiem bardzo dowcipnym i niezwykle pogodnym, niemal z całym zespołem złapał świetny kontakt. Jak nikt potrafi motywować zawodników do gry, gdy pokaże im fajne cyferki na monitorze swojego laptopa. Gorzej, jeśli te cyferki nie są aż takie sympatyczne. Ale i wtedy potrafi coś na to zaradzić, przypominając im dawne dobre czasy. Wjechanie na ambicję swoim podopiecznym, jak to kiedyś potrafili grać, niemalże zawsze działa na nich jak płachta na byka. Nie od dziś wiadomo, że kiedy nieco się ich podrażni, zaczynają grać znacznie lepiej, aniżeli do tej pory. I w tym właśnie Oskar jest mistrzem. Między innymi dlatego jest tak bardzo przez reprezentację ceniony. Nie ukrywa swojego przywiązania do ZAKSY, na co dzień przecież w niej pracuje. 


MICHAŁ GOGOL - STATYSTYK
A to z kolei jest Resoviak pełną gębą. Pomimo swojego młodego wieku, jest już bardzo doświadczonym statystykiem i niejedną dobrą drużynę udało mu się rozpracować, co przełożyło się na korzystny wynik dla jego drużyny. Przez zawodników nazywany jest Jamalem, bo podobno jest do niego podobny. Częściej, niż swoje imię, słyszy jednak "Mieszko", sam zresztą też się tak nazywa. Prawa ręka Andrzeja Kowala, balansująca swobodnie między pierwszą reprezentacją, a jej zapleczem, które to owy Kowal prowadzi. Jak sam twierdzi, niektórych zawodników ma już dosyć, bo widuje ich na co dzień od co najmniej siedmiu lat, a oni przez ten czas zdołali już rozpracować jego programy do statystyk, przez co zdarza im się podkręcić sobie nieco swoje liczby. Dopóki robią to jednak na treningach, nie czepia się ich za to, a zresztą... czy on potrafiłby na kogoś się zezłościć, nawrzeszczeć na niego? Jeśli nie, macie rację, Mieszko stawia na motywowanie chłopaków w inny sposób. Jeśli to, że zobaczą ładniejsze cyferki, ma im pomóc w grze, w porządku, niech sobie robią z nimi co chcą. Byle żeby sobie nie wpisywali 10 perfekcyjnych przyjęć, kiedy są środkowymi, lub tylu samo bloków, kiedy są libero, bo i takie asy się zdarzają... Większość kadrowiczów zgodnie uważa go za najsympatyczniejszego członka sztabu szkoleniowego i idealnego kompana do gier, oraz rozmów o wszystkim i niczym. 

JAKUB BĄCZEK - TRENER MENTALNY
Kadrowa świeżynka, o której wcześniejszym zatrudnieniu w kadrze nikt nie pomyślał. No bo niby na co miałby być siatkarzom potrzebny trener mentalny, prawda? Do tej pory radzili sobie świetnie bez niego i nikt nie zgłaszał potrzeby posiadania kogoś takiego w reprezentacji. Jako że nasi trenerzy jednak mózg posiadają i orientują się także w tym, co jest obecnie na topie, wiedzą oni, że coraz więcej drużyn decyduje się na sportowych psychologów, lub właśnie trenerów mentalnych. Tylko czy ktokolwiek wiedział, kim naprawdę jest ten dziwaczny facet w okularkach, zawsze chodzący po korytarzu z wielkim uśmiechem na twarzy? To urodzony optymista o uznanej renomie, dysponuje jednak wyjątkowo dziwacznymi, nieszablonowymi metodami treningowymi. Zamiast zwyczajnych rozmów z siatkarzami i próbie wmawiania im, że są najlepsi, stawia często na to, by zmusić ich do... myślenia. Uważa bowiem, ze rozwinięcia myślenia pozaboiskowego wpłynie także na myślenie na boisku, na szybsze reakcje zawodników. Ponadto grupowe zajęcia, które przez większość są uważane za niekoniecznie mądre, z pewnością poprawiają atmosferę w drużynie i integrują całą grupę. A dobre zgranie i świetna atmosfera w drużynie to dwie bardzo ważne rzeczy, niezbędne do osiągnięcia sukcesu. 


ANNA CHMURA - PSYCHOLOG
Kolejna z kadrowych świeżynek. Pomimo swojego bardzo młodego wieku, nie znalazła się w drużynie przypadkowo. W ciągu swojego krótkiego okresu pracy, zdołała już sobie wyrobić uznane nazwisko, nie jest w świecie psychologii byle kim. Najlepiej świadczyć może o tym to, że gdy cała drużyna oszalała i zapomniała, kim jest, Stefan na pomoc nie wezwał żadnego podstarzałego fachowca, ale właśnie ją - młodą, nieopierzoną jeszcze dziewczynę, która jednak już spotkała się z podobnymi przypadkami i odratowała osoby z nimi się zmagające... Anka czasami sama nie wie, dlaczego znalazła się wśród tych przerośniętych facetów i często czuje się wśród nich dość obco. Jej początki w reprezentacji nie były łatwe - pomimo tego, że swoją pracę wykonywała przyzwoicie - od razu wplątała się w gorący romans z jednym z kadrowiczów. Tak naprawdę nikt zbyt wiele o niej nie wie, bo ona nie lubi zbyt dużo o sobie mówić. Gdyby tylko napomknęła parę słów, wszyscy wiedzieliby, że jej samej czasem przydałby się psycholog. Ma swoje własne problemy, z którymi często sobie nie radzi, ponadto kilku siatkarzy nie jest dla niej obcych, bo zna ich od dawna, o czym mało kto wie. Ma za sobą bardzo traumatyczne przeżycia z przeszłości, związane z jednym z jej podopiecznych, dlatego tutaj stara się go unikać, co niekoniecznie jej się udaje... Jak stwierdził jeden z kadrowiczów: teoretycznie tej kadrze niepotrzebny jest psycholog, skoro mają mentalistę. Tylko że on nie zajmuje się dołami siatkarzy. A takowe czasem ich dręczą, a ktoś też musi im pomóc je pokonać. To między innymi właśnie od tego jest Anka, niektórzy zaczęli ją nazywać pogotowiem sercowym. 


KAMILA FALĘCKA - FOTOGRAF
Najnowszy "nabytek" kadry. Wyjątkowo ambitne dziewczę, które postanowiło porzucić całe swoje dotychczasowe życie i poświęcić się całkowicie swojej pasji, jaką jest robienie zdjęć. Kiedy tylko rozpisano konkurs na oficjalnego fotografa reprezentacji Polski w piłce siatkowej - nie wahała się ani chwili przed wysłaniem swojego zgłoszenia. Od dawna wiedziała, że robienie zdjęć to właśnie to, czym chce się zajmować w życiu. A że będzie mogła połączyć to ze swoją drugą pasją, jaką była siatkówka - to jeszcze lepiej. Miała już do czynienia z kilkoma siatkarzami, gdyż urodziła się w jednym z najbardziej siatkarskich miast, miała przyjemność kibicować na meczach kilku gwiazdom obecnej kadry. Chociaż początkowo twierdziła, że nie ma zamiaru szukać sobie męża na zgrupowaniu, szybko okazało się, że nasi chłopacy wywarli na niej ogromne wrażenie i wytrwanie w jej postanowieniu okazało się dla niej bardzo trudne... To właśnie wtedy okazało się, że jest z niej świetna intrygantka, która nie boi się pchać z buciorami tam, gdzie nikt jej nie chce. Kiedy coś sobie obmyśli, dąży do zrealizowania swojego celu. Czasem po trupach, zupełnie jak Zbyszek Bartman. Mimo to, jest lubiana w drużynie, bo jest sympatyczna, towarzyska i dysponuje poczuciem humoru. Stanowi także wsparcie dla siatkarzy, gdy Ci mają jakiś problem. W przeciwieństwie do pani psycholog - wśród siatkarzy czuje się swobodnie, nie przeszkadza jej to, że jest szarą myszką w tym elitarnym gronie. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz