21.09.2015

XL. "Witaj, umiłowana połowico ma, jużeś zakończyła konwersację ze swoimi powiernicami?"

17.06.2014, Rzym, Włochy

Mniej więcej w tym samym czasie, kiedy psycholog Piotr próbował rozwiązać sercowy problem Szymona Romacia, jego druga połówka, również psycholog, próbowała uporać się ze zmartwieniem, jakie towarzyszyło Dawidowi Dryi. Podobnie jak w tamtym przypadku, także tutaj nie było to zadanie łatwe. Środkowy bowiem rozpaczał jak głupi i nie potrafił się ogarnąć na tyle, by ułatwić Chmurze pracę. Widać było, że bardzo cierpiał po rozstaniu z ukochaną kobietą. Może i byli ze sobą bardzo krótko, bo zaledwie parę dni, ale tak niedługi okres czasu w zupełności wystarczył, żeby młody siatkarz zakochał się w dziewczynie. Z resztą, jemu wydawało się, że to jest miłość odwzajemniona, że ona także coś do niego poczuła. Nie spodziewał się zupełnie, że lasce może chodzić tylko o to, żeby uciec ze swojego kraju i wykorzystać do tego, niczego nieświadomego mężczyznę. Ona tylko udawała, że go kocha, a tak naprawdę pięknie go zwodziła. Wprawdzie mógł się zorientować, że coś tu nie gra po tym, jak odmówiła mu namiętnej nocy na dzień po tym, jak się ze sobą przespali. On uwierzył jednak w jakieś gadki o tym, że brzuch ją boli, bo czymś się zatruła. Oszukiwała go więc praktycznie od samego początku ich związku. A czy ona w ogóle uważała, że to jest związek, że ich znajomość to coś poważniejszego? Niby zgodziła się na to, by chodzić z nim, ale nie wyglądała na zbyt szczęśliwą z tego powodu. Niemal od razu zaczęła myśleć, jak tu wybrnąć z tej niewygodnej dla niej sytuacji, w której się znalazła. Wiedziała, że nie może zbyt długo tkwić w takim położeniu, że cała ta znajomość musi się jak najszybciej skończyć... A Dawid był tego wszystkiego zupełnie nieświadomy. On myślał, że znalazł kobietę swojego życia, a tu taka niespodzianka. Bardzo nieprzyjemna niespodzianka... Dryja bardzo chciał pomóc Ance w rozwiązaniu problemu, jaki go trapił, ale nie był w stanie. Nie potrafił jej wytłumaczyć, co tak naprawdę go aż tak bardzo martwi. Był załamany, ale co z tego? Chmura nie mogła mu pomóc, dopóki nie znała całej sytuacji. Nie wiedziałaby, co by mogła mu doradzić, a w jej interesie nie było przecież zaszkodzenie zawodnikowi. A tak mogłoby się stać, gdyby mu udzieliła nieodpowiedniej porady. 

- Ale weź się uspokój, i wytłumacz mi, co tak naprawdę się stało, dobrze? - westchnęła Anka i pokręciła głową. Minęło już pół godziny, odkąd zaczęła rozmawiać z Dawidem. A może raczej, odkąd próbowała zacząć z nim rozmawiać. Wszystko na nic. Dryja biadolił jak potłuczony i nic do niego nie docierało. 

- Zostawiła mnie, rozumiesz?! Zostawiła mnie! Ona mnie nie kocha! - rozbeczał się jak jakaś ciota. Nie pomagał psycholożce, zdecydowanie... 

- Widocznie zasługujesz na kogoś lepszego, niż ona. - palnęła. - Ona od początku mi jakoś nie pasowała, ale wydawaliście się być ze sobą szczęśliwi, więc nic nie mówiłam. - dodała. 

- No bo byliśmy ze sobą szczęśliwi! Ona mi mówiła, że mnie kocha. Ja jej też tak mówiłem. Kochaliśmy się, było nam ze sobą dobrze. - jęknął. - A ona tak nagle stwierdziła, że mnie zostawi. 

- A tak właściwie, to dlaczego ona Cię zostawiła? Coś jej nagle w Tobie przestało pasować? Jakiś kaprys miała, czy o co jej chodziło? - spytała.

- Zaczęła mnie namawiać na wypad do jakiegoś klubu. Za bardzo nie wiedziałem, po co. I zbytnio nie chciałem tam wychodzić, jakoś nie czułem potrzeby, żeby tam pójść. No a ona nadawała, i nadawała, że jak ona bardzo by chciała sobie iść do tego zasranego klubu. - przewrócił oczami.

- I? Rozumiem, że się nie zgodziłeś? - drążyła temat.

- No oczywiście, że się nie zgodziłem. Zapytałem się jej, po co ona w ogóle chce tam pójść. I wiesz, co ona mi odpowiedziała? - posmutniał jeszcze bardziej.

- Nie? - szepnęła. No bo taka prawda, że nie wiedziała, co Alessandra odpowiedziała środkowemu. 

- Ona mi odpowiedziała, że chce iść do kina, żeby sobie wyrwać jakiegoś fajnego faceta. Wkurwiłem się wtedy nie na żarty. Powiedziałem jej, że przecież jest ze mną, żeby nie pajacowała. Myślałem, że się ogarnie. No niestety... - z oczu pociekły mu łzy. Widać było, że bardzo przeżywał całą tę sytuację. 

- Jakoś głupio Ci odparowała na te słowa? - zapytała.

- Tak, dokładnie tak. Powiedziałem jej, że przecież jest ze mną, i że ja też jestem fajny. A ona na to, że owszem, jestem fajny, ale może ona sobie tam znajdzie kogoś jeszcze fajniejszego. W tym momencie złość kipiała mi już uszami. Niewiele brakowało, żebym jej przyjebał za takie teksty. - warknął. 

- Trzeba było jej jebnąć. - wycedziła przez zaciśnięte zęby. Zaciśniętą miała również pięść. - Szczyt bezczelności, żeby coś takiego mówić. 

- Jeszcze mi powiedziała, żebym się nie dziwił, że to przecież normalne, że kobieta wymienia faceta na nowszy, lepszy model. - syknął. - Próbowałem jej przypierdolić. Rzuciłem w nią laczkiem, ale nie trafiłem. - przewrócił oczami. - Kazałem jej wypierdalać. Na szczęście mnie posłuchała. 

- Może to i lepiej, że nie trafiłeś. - zaśmiała się. - Szkoda marnować papcia na takiego szlaufa, co to sobie myśli, że jest ą, ę, i w ogóle. - uśmiechnęła się. - Zwykła, bezwartościowa, puszczalska szmata.  - stwierdziła. - To już cała ta historia?

- No właśnie nie do końca. - westchnął. Nie chciał opowiadać o tym, co zrobiła Kamila, nie chciał psuć jej opinii. A przecież ona była uważana raczej za fajną dziewczynę, co ma poukładane w głowie... Nie miał jednak wyjścia, i powiedzieć to musiał. Musiał zrzucić wszystko, co mu leżało na wątrobie. 

- A co jeszcze się stało? Mów, śmiało. Nikt Cię nie pogryzie, jeśli to powiesz. Nikt Ci nie da z liścia. - namawiała go, bardzo spokojnym tonem, do tego, by zwierzył jej się z problemu, jaki go trapił. 

- Szymon mnie znienawidzi. - zaczął. - I pewnie, jak się dowie, to mnie zabije, potem pobije, a potem jeszcze raz zabije. - bąknął. 

- A dlaczego Szymon ma Cię znienawidzić, dlaczego on ma Cię zabić? Co on ma z tym wszystkim wspólnego? - zapytała.

- No boo... on coś kręcił z Kamilą. Chyba wiesz o tym, prawda? - przytaknęła. - No właśnie. Ja się z nią tej nocy przespałem. - jęknął. Nie dlatego, że było mu źle, bo było mu bardzo dobrze. Po prostu uważał, że to nie powinno się zdarzyć. 

- Że co zrobiłeś?! - wrzasnęła zdumiona, a gębę rozdziawiła tak, że prawdopodobnie zmieściłaby się w niej nawet taczka. - Jak to możliwe?... - spytała, nieco przestraszona. 

- Ja sam nie wiem... Rozmawialiśmy sobie, trochę jej porozpaczałem, jak to bardzo cierpię, że mnie kobieta zostawiła... A ona tak po prostu wzięła mnie za rękę i zaciągnęła do swojego pokoju. A potem kazała mi się rozbierać. Ja nie chciałem, próbowałem jej jakoś to wytłumaczyć. Ale do niej nie docierało. Dla świętego spokoju przespałem się z nią... Ale czułem się wykorzystany po tym wszystkim. - powiedział.

- Nie trzeba było jej ulegać. Kamila ma ostatnio bardzo dziwne zachcianki, ale nie należy się nimi zbytnio przejmować. - prychnęła. - Wymyśliła sobie, że będzie silną i niezależną kobietą, a nadaje się do tego, jak Kosok do śpiewania. - użyła dość mocnego porównania. Wiadome było przecież, że czarnowłosy środkowy wyje tak, że od tego dźwięku szyby w oknach by mogły popękać... 

- Dlaczego tak o niej mówisz? - spytał. - Pokłóciłyście się, czy co? - nie wiedział, że panie przeprowadziły ze sobą nie do końca przyjemną rozmowę.

- Nie. Tylko ona mnie wkurwiła trochę swoim gadaniem. Że ona nie chce popaść w życiową monotonię. I jeszcze to sugerowanie, że moje życie jest nudne, bo jestem wierna mojemu chłopakowi. - pokręciła głową. 

- Rozumiem. - rzekł. - Anka, co ja mam teraz zrobić? 

- Szczerze? - spojrzała mu prosto w oczy. - Nic. Traktuj Kamilę, jakby nic się nie stało. Broń Boże mówić Szymonowi o tym, co między wami zaszło. I nie zgadzaj się więcej na tego typu zachcianki. Nie wiadomo, co kto jeszcze wymyśli. 

- Dzięki. - uśmiechnął się. - To chyba już wszystko, co chciałem wiedzieć. 

- Nie ma za co. - odwzajemniła uśmiech. - Będę już uciekać, bo Piotruś pewnie się stęsknił. - zaśmiała się i opuściła pokój brodatego. 

"Idę, nie idę, idę, biegnę 
Kochany biegnę do ciebie 

Biegnę a serce mi drży 
Drży jak schwytany ptak 
Mówisz kocham, kocham cię 
Kochaj, kochaj, kochaj mnie 
La la la la la la la "

Skierowała swe kroki oczywiście w stronę pokoju swojego i Piotrusia, no bo gdzie indziej mogła pójść? Przecież wszyscy mieli ją za odludka. Nie potrafiła jakoś zasymilować się z tym towarzystwem. Wiedziała, że musi się zmienić, jednak bała się wykonać ten pierwszy krok ku "normalności". Czuła się nieco samotna, jednak nie potrafiła nic z tym zrobić. Chciała mieć i faceta, i przyjaciół, a tych drugich, na razie, niestety, nie posiadała. Bardzo chciała móc o kimś tu powiedzieć, że jest jej bratnią duszą, z którą mogłaby sobie uciąć jakąś miłą pogawędkę, niestety, nie jest jej to dane. I nie zanosiło się na to, by jej sytuacja miała się w jakiś sposób zmienić. O ironio, jest psychologiem, a sama by takiego potrzebowała. Kiedy trafiała w zupełnie obce środowisko, albo nie nawiązywała bliższego kontaktu z nikim, albo robiła to tylko z jedną osobą, a w stosunku do pozostałych zachowywała dystans... Ona bardzo chciała, by ktoś, tak nagle, po prostu, zaczepił ją, zagadał do niej, zapytał ją, co tam u niej. Ale inni o tym nie wiedzieli, i uważali ją po prostu za osobę totalnie wyobcowaną, wyalienowaną ze społeczeństwa. Ponadto twierdzili też, że jest zarozumiała, skoro nie chce z nikim się "zadawać". Ot, panna z wyższych sfer sobie przyjechała, znalazła faceta, i świata poza nim nie widzi. Skończy pracę, której zbyt dużo nie ma, i od razu leci gździć się gdzieś ze swoim chłoptasiem. Jak bardzo się mylili w jej ocenie... Ale skąd oni mieli o tym wiedzieć, skoro ona nie dawała im żadnych powodów do tego, by mieli zdanie o niej zmienić?... 
Anna musiała się zmienić. I ona o tym doskonale wiedziała. A czy w końcu znajdzie w sobie na tyle odwagi, by do kogoś zagadać?... Niby jest Kamila, ale ta "przyjaźń" z nią była jakaś taka szorstka. Niby się lubiły, a jednak wyraźnie lubiły też sobie docinać w dość złośliwy sposób. Mimo wszystko, zachowywały pewien dystans w stosunku do siebie. Nie były typowymi psiapsiółciami, które chodzą wszędzie razem i szczebioczą ze sobą o całym świecie... Rozmawiały ze sobą tylko wtedy, kiedy na siebie wpadały gdzieś na korytarzach, a i pogawędki te były najczęściej bardzo krótkie. Kilka zdań, to było maksimum, na jakie było je stać... 
Przemyślenia Anki, zanim jeszcze dotarła do swojego królestwa, zakłócił "najmądrzejszy" rozgrywający na świecie, czyli Grzegorz Łomacz. 

- Aaankaaa, bo ja mam problem. - pisnął.

- Co się stało? - jęknęła. Chyba nie miała teraz ochoty na żadną "interwencję"... 

- Ja przed chwilą... pod prysznicem... zostałem zgwałcony. - bąknął i spuścił głowę, czerwieniąc się jak pomidor. 

- Co?! Jak to?! - wrzasnęła. - Gregor, jeśli zmyślasz, to wiedz, że albo zaraz się do tego przyznasz, albo Ci pierdolnę z laczka tak, że Ci się odechce takich numerów. - syknęła. 

- Nie zmyślam. - szepnął. - No... brałem sobie kąpiel, pod prysznicem. Smarowałem sobie moje piękne ciałko żelem pod prysznic, i w ogóle. No chyba nie muszę Ci tłumaczyć, jak się bierze kąpiel, nie? - spytał, a psycholożka przewróciła oczami ze zniecierpliwienia. Czekała na konkrety. 

- Do rzeczy, Łomacz. - westchnęła.

- Mucha mi usiadła na wacusiu. Czuję się przez nią zgwałcony. I co ja mam teraz zrobić? - niemalże się poryczał jak ciota. 

- Przykro mi, tutaj nic się nie zaradzi. - powiedziała niezwykle poważnym tonem. 

- Jak to?! - ryknął i teraz to chyba naprawdę się rozbeczał. 

- Niedojebania mózgowego się nie leczy. - odpowiedziała, po czym zniknęła za drzwiami do swojego pokoju. 
Biedny Gregor. Nie pomogła mu rozwiązać jego problemu... 

- Aha, jeszcze jedno. - rzekła, wychylając głowę zza drzwi. - Nie wiem, jak Twoja dziewczyna z Tobą wytrzymuje.

- A wytrzymuje, i to bardzo dobrze! - wrzasnął, nieco wkurzony. Miała mu pomóc, a nie jechać po nim... 

- O, w końcu się przyznałeś do tego, że masz dziewczynę. - zachichotał drugi z lokatorów pokoju, również wynurzając się zza drzwi

- No mam, od niedawna. Jest niesamowita. - uśmiechnął się. 

- A może coś powiesz o niej? - spytał.

- Nieee, to nie jest zbyt dobry pomysł. - bąknął nieśmiało. 

- Dlaczego? - drążył temat, wpatrując się uważnie w Gregora.

- A tak jakoś, tak uważam. Cześć! - pomachał środkowemu i jego dziewczynie i popędził w stronę swojego lokum. 
Przecież nie powie mu, że kręci z jego siostrą... Nikt nie miał prawa się tego dowiedzieć... 
Niech jednak nie myśli, że Cichy mu odpuści. Prędzej czy później dowie się, jaka jest prawda. 

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Centralny Ośrodek Sportu, Spała

Dagmara Kozłowska, wraz ze swoim ukochanym, Pawłem Zatorskim, przebywali właśnie w pokoju, który należał do siatkarza. Obejmowali się czule, siedząc na kanapie, od czasu do czasu raczyli się dość namiętnymi pocałunkami. Zwariowali na swoim punkcie, pomimo tego, że byli raczej ostatnimi ludźmi, w których ktoś mógł się zakochać. Ona, nieogarnięta, raczej głupawa, ponadto wyjątkowo naiwna i lekkomyślna. Wierzyła w każdą ściemę, którą ktoś jej opowiadał. Zapominała o najprostszych rzeczach, takich, jak wyłączenie żelazka, przez co parę kompletów swoich strojów recepcjonistki już musiała wyrzucić do kosza, z powodu dziur, jakie owy metalowy potwór w nich wypalił. Poza tymi oczywistymi wadami, miała ona jednak także sporo zalet. Przede wszystkim była osobą, która starała się być sumienną, rzetelną, wypełniać wszystkie polecenia. Jasne, czasem coś jej się nie udawało, miewała gorsze dni w swojej pracy, ale szef był z jej pracy bardzo zadowolony. Bo do pracy przykładała się jak mało kto, i naprawdę skupiała się na niej, starając się, by nie popełnić w niej najmniejszego nawet błędu. Roztargnienie i zapominalstwo zdarzało jej się przy rzeczach codziennych, sprawach prywatnych. Do pracy zawsze była perfekcyjnie przygotowana.  Ponadto była bardzo pomocna i życzliwa, i ogromną radość sprawiało jej dawanie komuś dobrych rad, wspieranie go w trudnych chwilach. A do tego nie była plotkarą, czym różniła się od siatkarzy. Oni wygadaliby wszystko, a Kozłowska potrafiła milczeć jak zaklęta. Kiedy ktoś jej nakazał dotrzymać tajemnicy, robiła to. Każdy mógł jej powierzyć swój sekret, wiedząc, że nikt inny nie dowie się o tym. Była osobą niezwykle sympatyczną, ciepłą, serdeczną, aż chciało się z nią pracować, czy też rozmawiać. Biła od niej taka pozytywna energia, dziewczyna ta zawsze patrzyła na świat przez różowe okulary. A i nie była jakimś pasztetem, wręcz przeciwnie, wyglądała całkiem ładnie. Część chłopaków uważało ją za dość atrakcyjną, a Pawełek, co by się mogło wydawać oczywiste, za absolutną seksbombę. Znaczy, on takich słów nie używał, bo ich nie znał, i nie wiedział, co one znaczą, ale to pominiemy... No właśnie, Pawełek... Pomimo tylu oczywistych zalet Kozłowskiej, mało kto traktował ją poważnie. A wszystko przez to, że rudowłosa jako obiekt swoich westchnień upatrzyła sobie Zatorskiego. Parę dni temu przyznała mu się do tego, że od początku wpadł jej w oko, lecz bała się wykonać pierwszy krok. Ten musiał zrobić libero, i zrobił. Każdy pamięta chyba, jak podszedł do niej, po tym, jak poprosił o zadanie w głupiej grze, i wyznaczono mu... przespanie się z Kozłowską... Siatkarze oburzali się, że taka, przecież całkiem fajna babka, zainteresowała się tą życiową ofermą i produktem pękniętego kondoma, jak to zwykł mówić o nim Daniel Pliński, kiedy jeszcze obaj grali w Skrze Bełchatów.
Pawełek i Dagmara oglądali telewizję, lecz widać było, że oszczędnie owłosiony zawodnik usilnie nad czymś myślał. Pytanie tylko, nad czym? A może lepiej by było, gdybyśmy tego nie wiedzieli?

- Dagmarciaa? - zaczął, miziając ją palcem po policzku?

- Mhm? - mruknęła i bawiła się jego włosami. 

- Bo ja się tak ostatnio zastanawiałem... - oho, zły znak. Jak Zatorski tak zaczynał swoją wypowiedź, to niemal jasne było to, że można było liczyć na jakąś bombę, którą zaraz zaserwuje.

- Nad czym, kochany? - spytała, przymilając się jeszcze bardziej do niego.

- Dlaczego nie ma w telewizji takiej dyscypliny sportu, jak walki emerytów? Przecież to by było fajne! Patrzeć, jak się napierdala jeden dziadek z drugim. Ja bym to chętnie oglądał. - uśmiechnął się. 

- Och, Pawełku. - zachichotała. - Również uważam, że to byłby ciekawy widok. - przytaknęła, chociaż sama miała nieco inne zdanie na ten temat. Czasami była przerażona głupotą swojego chłopaka, lecz nie mówiła mu o tym. Bo zbytnio jej to jednak nie przeszkadzało.

- No nie? Wzięliby laski, takie, jak te, którymi się na co dzień podtrzymują, i by się nimi pizgali po ryjach, plecach. Ale by to były emocje! To by było coś nowego, coś fajnego. - rzekł. Był usatysfakcjonowany z tego, co powiedział. 

- Nie lubię zbytnio boksu, ani innych sportów walki. - odpowiedziała, uśmiechając się słodko. Zaczęła delikatnie podmacywać Pawełka po spodniach, wyraźnie sugerując mu, na co ma teraz ochotę. 

- Chodź, Kicia, pobawię się w zoofila. - wypalił. 
Gdyby miał do czynienia z normalną kobietą, dostałby w ryj za tego typu teksty. Przecież każda inna dziewczyna śmiertelnie by się obraziła, gdyby coś takiego usłyszała. Ale nie Kozłowska! Ona wydawała się być oczarowana debilizmem Zatiego. 

- Oooch, jaki Ty jesteś uroczy! - zaszczebiotała. Wydawała się być zupełnie rozmarzona. 
Szybko zrzucili z siebie ciuszki i zaczęli świntuszyć. 
Nie byli nawet świadomi, że przeszkadzają komuś innemu w bardzo poważnej czynności, która wymagała ogromnego skupienia... 

"See you on the TV
Call you every day
Fly across the ocean
Just to let you get your way
No one understands me
Where I'm coming from
Why would I be with someone
Who's obviously so dumb?
Love comes
Love grows
Every time you rise to meet me
Take my hand to greet me
Love comes
Love grows
And power can give a man
Much more than anybody knows

Oh-oh, I'm with Stupid
Oh-oh, I'm with Stupid
Oh-oh, I'm with Stupid
Oh-oh, I'm with Stupid

Before we ever met
I thought like everybody did
You were just a moron
A billion-dollar kid
You flew up all the way
Like a hawk chasing a dove
I never thought that I would be
A sacrifice in love"

W jednym z sąsiednich pomieszczeń, a konkretnie w łazience, która to się przy nim znajdowała, kąpieli zażywał bowiem pierwszy brodacz polskiej reprezentacji, a więc Marcin Możdżonek. Były kapitan kady, pomimo kontuzji, jakiej doznał, został w Spale i wspierał zespół mentalnie. Teraz jednak był bardzo zajęty zupełnie inną czynnością. Popularny Drzewo leżał sobie w wannie, otoczony zewsząd bielutką pianą, która lepiła się do jego ciała. W swej dłoni dzierżył zaś... małą, gumową kaczuszkę. Żółte ptaszątko z czerwonym dziobkiem wydawało się być jednak zupełnie niezainteresowane tym, co Muratore robił. A tenże siatkarz, który to legitymował się najbogatszym, najbardziej wykwitnym zasobem słownictwa, w tej chwili w pełni z tegoż bogatego zbioru korzystał. Środkowy bowiem poświęcił się niezwykle wciągającemu zajęciu, jakim niewątpliwie było deklamowanie poezji Adama Mickiewicza. Jako, że nie miał żadnego widza, który mógł go słuchać, tę rolę musiała pełnić biedna kaczuszka... Na co tak wielkiemu facetowi była potrzebna gumowa zabawka, tego nikt nie wiedział. Nie było jednak żadną tajemnicą, że ją posiadał, zawsze brał z nią kąpiel. Przecież tutaj nikt nie był normalny... 

"Gdy cię nie widzę, nie wzdycham, nie płaczę, Nie tracę zmysłów, kiedy cię zobaczę; Jednakże gdy cię długo nie oglądam, Czegoś mi braknie, kogoś widzieć żądam; I tęskniąc sobie zadaję pytanie: Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie? 
Gdy z oczu znikniesz, nie mogę ni razu W myśli twojego odnowić obrazu? Jednakże nieraz czuję mimo chęci, Że on jest zawsze blisko mej pamięci. I znowu sobie powtarzam pytanie: Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie? 
Cierpiałem nieraz, nie myślałem wcale, Abym przed tobą szedł wylewać żale; Idąc bez celu, nie pilnując drogi, Sam nie pojmuję, jak w twe zajdę progi; I wchodząc sobie zadaję pytanie; Co tu mię wiodło? przyjaźń czy kochanie? 
Dla twego zdrowia życia bym nie skąpił, Po twą spokojność do piekieł bym zstąpił; Choć śmiałej żądzy nie ma w sercu mojem, Bym był dla ciebie zdrowiem i pokojem. I znowu sobie powtarzam pytanie: Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie? 
Kiedy położysz rękę na me dłonie, Luba mię jakaś spokojność owionie, Zda się, że lekkim snem zakończę życie; Lecz mnie przebudza żywsze serca bicie, Które mi głośno zadaje pytanie: Czy to jest przyjaźń? czyli też kochanie? 
Kiedym dla ciebie tę piosenkę składał, Wieszczy duch mymi ustami nie władał; Pełen zdziwienia, sam się nie postrzegłem, Skąd wziąłem myśli, jak na rymy wbiegłem; I zapisałem na końcu pytanie: Co mię natchnęło? przyjaźń czy kochanie?"

Recytowanie pięknej poezji zostało wtem brutalnie przerwane przez dźwięk nadchodzącego połączenia w komórce wysokiego brodacza. Dzwoniła jego żona, która najprawdopodobniej zakończyła właśnie towarzyskie spotkanie ze swoimi przyjaciółkami. Na takie miała się bowiem udać, o czym nie omieszkała powiadomić swojego małżonka. 

- Witaj, umiłowana połowico ma, jużeś zakończyła konwersację ze swoimi powiernicami? - odezwał się, używając możliwie najbardziej wyrafinowanego słownictwa, jakie tylko potrafił znaleźć w swojej głowie. 
Nie, Drzewo nie był normalny. Przecież nikt normalny się tak nie odzywa do swojej żony... 

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Rzym, Włochy
Wieczorem, gdy słońce już powoli przygotowywało się do zajścia, rozpoczynał się mecz polskiej reprezentacji z kadrą Włoch. Nasz skład był raczej łatwy do przewidzenia. Pomimo tego, że Liga Światowa nie była najważniejszą imprezą w tym roku, Stefan postanowił nie traktować jej jakś totalnie ulgowo. Nie zamierzał grać rezerwami, lekceważyć przeciwnika. Waga rozgrywek, mimo wszystko, była poważna. Toteż nikogo nie zdziwiło to, że na spotkanie przeciwko Italii wybiegła najsilniejsza "szóstka". Oczywiście złożona z tych graczy, którzy znajdowali się w meczowej "czternastce". Na rozegraniu, tutaj może było drobne zaskoczenie, wystąpić miał Grzesiek Łomacz, który, najwyraźniej, wygrywał rywalizację na tej pozycji z Łukaszem Żygadłą. Atakować miał Szymon Romać, który podczas treningów bił na głowę Grzegorza Boćka. Jeśli chodzi o środkowych, postawiono na doświadczenie, a więc na Rzeszowską Lożę Szyderców. Przyjęciem mieli się zajmować Buszek z Miką. Zaskoczeniem był brak Bartosza Kurka w wyjściowym składzie, jednak Antiga argumentował to tym, że inni po prostu spisywali się na treningach lepiej. Sam z resztą chyba wolałby widzieć tego zawodnika w roli atakującego... Na libero, co żadnym zaskoczeniem nie było, miał wystąpić Wojtaszek. 
Włosi zaś postawili na skład Travica - Vettori - Zaytsev i Lanza - Piano i Anzani - Rossini. Po hymnach, przywitaniu kapitanów, wypadło na to, że zaczynać od zagrywki miała nasza reprezentacja. W pole serwisowe powędrował więc Szymuś, który na treningach potrafił sprzedawać przyjmującym całkiem solidne bomby. Włosi chyba zbytnio o tym nie wiedzieli, więc tylko grzecznie spojrzeli, jak piłka pieprznęła z ogromną siłą w "pomarańczowe" (0:1). Skoro boisko zostało już ochrzczone, przydałoby się zachwiać pewnością siebie u przyjmujących, celując w każdego z nich. Czy to będzie dane młodemu atakującemu? Być może, bo Lanza już wyekspediował piłkę w trybuny (0:2). Zaytsev spróbował przyjęcia tak zwanym dyszlem, czyli sposobem dolnym, i to także nie była dobra decyzja, bo piłka wróciła na polską stronę. Z tą różnicą, że wylądowała na aucie (0:3). Rossini czwartą piłkę przyjął perfekcyjnie, co pozwoliło uruchomić na środku Matteo Piano (1:3). On sam powędrował na zagrywkę. Podrzucił piłkę tym swoim prześmiesznym, pokracznym sposobem, który potrafił rozbawić do łez każdego. Nasi zawodnicy, zamiast pokładać się ze śmiechu na boisku, skupiali się jednak na grze. Perfekcyjny odbiór Wojtaszka, sprawne rozegranie Łomacza na lewe skrzydło, i już Mikuś mógł się cieszyć z pierwszego zdobytego przez siebie punktu (1:4). W polu serwisowym zameldował się Rafał, i kontynuował nękanie Włochów zagrywką. Może wyczynu Szymona nie pobije, ale jednego asa serwisowego już na swoim koncie zapisał, kiedy to piłka odbiła się od końcowej linii boiska (1:5). Druga piłka poleciała jednak w siatkę (2:5). Podobnie z resztą, jak zagrywka Travicy (2:6). Festiwal spieprzonych serwisów trwał w najlepsze, bo dołączyli się też do niego kolejno: Grzegorz Kosok (3:6), Filippo Lanza (3:7), Grzegorz Łomacz (4:7) i Simone Anzani (4:8). I tak oto dotarliśmy do pierwszej przerwy technicznej... Poziom meczu był tak niski, że można było raczej mówić o pionie, bądź skosie, a nie o poziomie...

- Chłopcze, nie pszucz żagrywka. - zwrócił się Stefan do swoich podopiecznych. 
Toteż po przerwie technicznej Mikuś nie zepsuł nawet dwóch z rzędu, zamieniając je na bezpośrednie punkty (4:10). Dość szybko odjechaliśmy makaroniarzom. A przecież jeszcze istnieje coś takiego jak blok. I killer o twarzy dziecka, który to właśnie przywitał nim Vettori'ego (4:11). Spojrzał na niego z miną, wyrażającą pogardę. Nikt nie wiedział, kiedy i gdzie on się nauczył takie robić, jednak wyglądał dość groźnie. Widać było, że jest dość wkurzony na atakującego reprezentacji Italii. Zapewne za to, jak potraktował w klubie Kamilę, za to, że chciał ją wykorzystać...  Mauro Berrutto poprosił o przerwę, po której Mikuś dalej strzelał sobie w najlepsze, zwiększając naszą przewagę do 10 punktów (4:14). Walnie do takiego wyniku przyczynili się kolejno: Buszek, który skończył przechodzącą piłkę, Romać, atakujący z drugiej linii, oraz Nowakowski, który z ogromną siłą huknął ze środka. Gdy Mateusz w końcu posłał piłkę w aut, na twarzach Włochów pojawiło się coś w rodzaju ulgi. Zagrywać poszedł Vettori, i posyłając dwie piłki w pole, nieco zniwelował miażdżącą przewagę Polaków (6:14). Trzeci serwis został jednak bezbłędnie przyjęty przez Rafałka, a skoro przyjęcie było perfekcyjne, Gregor, przy pomocy swojego środkowego, postanowili zrobić wiatrak z przeciwników. Tak więc Piano i Zaytsev skoczyli do bloku na środku, a Romać zaatakował na wyczyszonej siatce (6:15). Włosi, nie macie co prosić o litość. Szybka seria czterech asów serwisowych skutecznie wybiła im z głowy jakiekolwiek granie (6:19). Oberwał każdy z przyjmujących, a ostatnia z piłek trafiła idealnie w narożnik boiska. Berrutto dopiero teraz przerwał tę strzelecką kanonadę blondwłosego środkowego. Sam zdawał się nie wiedzieć, co robi. Nie chciał pochopnie marnować przerwy, wykorzystując ją zbyt wcześnie, chociaż najwyraźniej był pogodzony z tym, że set jest przegrany.
Miał rację. Set został przegrany przez Włochów. Podobnie, jak dwa kolejne. Polacy odnieśli drugie zwycięstwo w tej edycji Ligi Światowej, drugie w stosunku setów trzy do zera. Swoją jedyną porażkę, w Brazylii, też z resztą ponieśli w takim stosunku. Tak więc kolejny mecz naszych zawodników skończył się bardzo szybko, przez co Ci mogli się szybciej udać na zasłużony wypoczynek. Oby jutro potwierdzili swoją formę. 

___________________________________________________________

Zasługuję na to, żeby ktoś mi solidnie wpierdolił, bo nie pisałam długo. Za długo. Co ja na to poradzę, że weny miałam zero? No nic. :(
W końcu jednak wracam z jakimś tam rozdziałem, pisanym przez ostatnie trzy dni. Mam nadzieję, że nie zaniża on zbytnio poziomu bloga, który przecież i tak jest niski. :D

Nasi chłopacy w opowiadaniu spisują się prawie tak dobrze, jak w Pucharze Świata, więc cieszmy się i radujmy, albowiem awans na Igrzyska Olimpijskie jest już blisko. Tylko Ci cholerni Amerykanie już dzisiaj. Grrr... Nie możemy z nimi przegrać. Po prostu nie możemy. No cóż, miejmy nadzieję, że Rosja nie wygra z Włochami, wtedy ewentualna porażka ze Stanami nie powinna nam zaszkodzić, bo Włochów raczej klepniemy. :)
Nieźle sobie pozamiatali ostatnio Australię w polu serwisowym, oby dzisiaj było tak samo z Jankesami. :)

Wracając do opowiadania, mamy trochę Zatora i Kozłowskiej, trochę Drzewa, rozterki uczuciowe Dawida i mrożący krew w żyłach, bardzo poważny problem Gregora. Czyli wszystkiego po trochu. A co będzie w następnym rozdziale? Nie mam pojęcia, naprawdę. 
Czy dobrze się domyślam, siostro, że Anka w tym rozdziale jest wyjątkowo wkurwiająca? :D

Idę przed TV, czekać na mecz Włochy - Rosja.
Następny rozdział będzie, jak się napisze. 

2.09.2015

XXXIX. "Kurwa, Szymon, jesteś pizdą, czy wojownikiem?!"

17.06.2014, Rzym, Włochy

Nie wiedziała, dlaczego to zrobiła. Prawdopodobnie sama nie była do końca świadoma swojego zachowania. Ani powodów, przez które to zrobiła tej nocy to, co zrobiła, a czego chyba tak naprawdę nie chciała zrobić. Bo ona tak naprawdę chyba nie miała zamiaru wskakiwać Dryi do łóżka. Ona nie chciała skakać z kwiatka na kwiatek, a może raczej - z łóżka do łóżka. Wszystkim mówiła, że tego właśnie pragnie, że ona chce się wyszaleć, i w ogóle, podczas, gdy było to jedną, wielką bzdurą. Kamilka wcale nie chciała bawić się w łatwą dupodajkę, którą mógłby mieć każdy. Bo ona, tak naprawdę, nie chciała iść do łóżka z nikim... A tutaj już się przytrafił ten nieszczęsny Romać, co zmieniło plany dziewczyny. Ktoś by pomyślał, że nic się nie stało, że to jednorazowa przygoda, i dalej można się bawić w niedostępną cnotkę. Niestety, Szymon miał inne plany. On chciał kontynuować tą znajomość, rozwijać wszystkie jej aspekty. Zbyt bardzo zawróciła mu w głowie ta dziewczyna, żeby tak łatwo z niej zrezygnował. Nie rozumiał, że spotkał taką, co to nie ma ochoty na związek. Nie to było tu jednak problemem. Cała sprawa komplikowała się przez to, że siatkarze to paple, a już kilku z nich szczególnie. Myślicie, że to sam atakujący pochwalił się tym, że zaliczył panią fotograf? Nic bardziej mylnego! Oczywiście, że cała grupa dowiedziała się od jednego z życzliwych kolegów. Nie wiadomo za bardzo, od kogo konkretnie, wiadomo jedynie, że w całej tej wymianie zdań musiał uczestniczyć Cichy Pit. Przecież to on nakrył tamtą dwójkę na świntuszeniu, nikt inny o tym nie wiedział. Ktoś musiał się od niego dowiedzieć. Pytanie, kto. Czy to on wygadał wszystkim? A może podzielił się jedynie z jednym, góra dwoma zawodnikami, którzy to radośnie puścili tę wiadomość do pozostałych? Tego nie wiedział nikt. Wszyscy jednak wiedzieli o tym, że Szymuś przespał się z Kamilką, co więcej, wszyscy zaczęli pierdzielić o romansie, jaki to niby ma ich łączyć, jak to lecą na siebie i w ogóle. No szlag dziewczynę przez te słowa trafił, więc stwierdziła, że zrobi coś, żeby nikt jej z młodym siatkarzem w parę nie łączył. A jak inaczej miała zażegnać te ploteczki, jak nie poprzez pokazanie, że to był tylko incydent, którego nie zamierza powtórzyć? Poprzez jasne mówienie o tym, że nie chce Romacia, że nie chce, by łączyło ją z nim coś poważniejszego? No i dobrze byłoby, gdyby słowa przeszły w czyny. Jak miała pokazać, że nie chce stałego związku? Pokazując się z innym facetem. A że niekoniecznie miała na to ochotę? No cóż. 
To nie zmieni faktu, że jednak się z Dawidem przespała. Ani tego, że złamała serce zawodnikowi Cuprum Lubin. Nie wiadomo, czy do tego wszystkiego by doszło, gdyby o jej "romansie" z Szymonem nikt się nie dowiedział... Być może nawet kontynuowałaby to, co zaczęło się dziać między nią, a sympatycznym atakującym... Bo nie był on jej obojętny, oj nie. Możliwe, że od czasu do czasu, coś by ze sobą kombinowali. Nie zmienia to tylko jednego - związku Kamila nie chciała. A wszystko dlatego, że bała się wpadnięcia w życiową monotonię. 
Aktualnie jednak, już ubrana, wychodziła ze swojego pokoju, w którym wciąż, w łóżeczku smacznie spał sobie Dryja. Było jej z nim dobrze, nie zaprzeczy temu. Ale co z tego, skoro tak naprawdę nie bardzo tego chciała? Dlaczego ona to zrobiła? Czuła, jakby go wykorzystała... Przecież on cierpiał po rozstaniu z dziewczyną, był świeżo po tym zerwaniu. Przecież on, do cholery, kochał tą swoją Aleśkę!... A Falęcka była wściekła, gdy wysłuchiwała tego, co to niby miało ją łączyć z Szymusiem. I nieco zagubiona w tej całej sytuacji... Czy w ten sposób chciała tylko odreagować?... On też tego nie chciał... Dryja próbował się bronić, zanim Kamilka zaciągnęła go do pokoju. No ale mu się nie udało... A Kamila odebrała właśnie swój telefon. Dzwoniła Anka. Czego ona chciała?

- Cześć. - zaczęła Falęcka.

- No hej, hej. - śmiała się Chmura. 

- Co Ci tak wesoło? - spytała.

- Wiesz, jaka ja jestem głupia? - rechotała jak postrzelona.

- Nie? - jęknęła. Mało ją to chyba obchodziło...

- No to słuchaj. Zachciało mi się sikać. No to poleciałam do kibla. Wysikałam się, podcieram, a tam... czerwone. Boże, trzy dni mi się okres spóźniał, a ja panikowałam, że może w ciąży jestem. Tak wczoraj biadoliłam, a tu akurat ten okres mi się zaczął. - chichotała. 

- Super. - westchnęła, wyraźnie zniesmaczoną tą jakże fascynującą historią. - Masz jeszcze jakieś równie niesamowite newsy? - zironizowała.

- Co jesteś taka złośliwa? - fuknęła. 

- Bo nie jestem w humorze. - prychnęła, po czym zakończyła połączenie.
Nie miała zamiaru rozmawiać o takich pierdołach. Poza tym, do tej pory miała Ankę raczej za inteligentną dziewczyną. Taką sytuacją zaprzeczyła temu wrażeniu, które przecież było bardzo pozytywne... 
Ruszyła w bliżej nieokreślonym kierunku, sama nie wiedząc, co chce dalej zrobić z tą całą sytuacją. Miała wyrzuty sumienia z powodu tego, co stało się dzisiejszej nocy... Musi szybko zapomnieć o tym wszystkim i rzucić się w wir pracy...

"Everything changes,
Everything falls apart,
Can't stop to feel myself losing control
But deep in my senses I know."

W międzyczasie, w innym pokoju trwały cierpienia młodego Szymona... Które usilnie starał się rozwiązać psycholog ekipy. A może raczej, jego druga połówka, bo Anki akurat w pokoju nie było. 

- Kamila mnie nie chce. A ja nie wiem, co mam zrobić. - jęknął, niemalże płaczliwym tonem. 

- Kurwa, Szymon, jesteś pizdą czy wojownikiem?! - ryknął na niego Nowakowski.

- Wojownikiem. - bąknął nieco przestraszony atakujący. 

- No to, kurwa, walcz o nią, a nie siedzisz i biadolisz! - przewrócił oczami. - Tak się jeszcze nikomu nie udało zdobyć kobiety, naprawdę! Ja też musiałem się natrudzić, żeby Anka została moją dziewczyną. 

- Taa, słyszałem od chłopaków. Upiłeś ją i Ci wlazła do łóżka. Od razu między wami zaiskrzyło. Rzeczywiście, natrudziłeś się jak cholera. - warknął. 

- Słuchaj no, Ty, panie załamany. Nie zostaliśmy od razu parą. Więc bez takich mi tu tekstów. - złapał go za koszulkę i spojrzał na niego tak, jakby co najmniej chciał mu przypierdolić. Wkurwiały go niesamowicie tego typu teksty. 

- No, od razu parą nie byliście. Najpierw się musieliście z dwadzieścia razy przejebać, żeby nią zostać. No wiesz, sprawdzić, czy do siebie pasujecie, takie tam pierdoły. - prychnął, czym jeszcze bardziej rozwścieczył środkowego.

- Staram się, Tobie, do chuja pana, jakoś pomóc, więc może, kurwa, zaczniesz współpracować, a nie mi jedziesz jakimiś daremnymi pociskami?! Uprzejmość godna zasranego Kacperka! Tak się odwdzięczasz za wszystko, co dla Ciebie zrobiłem?! - nie wytrzymał i jebnął mu w twarz z otwartej dłoni. Był już totalnie zagotowany i zaraz mógł zacząć parować, jak wrzątek. 
Romać natychmiast złapał się za policzek który przed chwilą ucierpiał. Może i Cichy zazwyczaj był spokojny, ale gdy ktoś wyprowadził go z równowagi, przypierdolić mu potrafił, i to solidnie. W końcu siłę, żeby sieknąć z krótkiej, ma, to dlaczego niby nie mógłby jej czasem wykorzystać do czegoś innego? Tak, Szymuś dowiedział się właśnie, jak czuje się piłka, która zostaje uderzona przez siatkarza, gdy ten wykonuje swój atak. Dostał z taką właśnie siłą, albo i nawet jeszcze większą, bo jednak przy graniu w siatkówkę najczęściej wyłącza się negatywne emocje, przez co nie wali się w piłkę tak, jakby chciało się jej zrobić krzywdę... Atakujący i tak mógł się cieszyć. Przecież są tacy, którym i bardziej się oberwało od tego, na ogół uroczego, siatkarza. Chociażby Bartman. Jeden liść nie był więc niczym strasznym, ani żadnym wielkim przejawem brutalności. To był taki cios na otrzeźwienie. Środkowy liczył, że dzięki temu, Wesoły Romek się ogarnie. 

- Oj, do Kacperka to Ty mnie nie porównuj. - fuknął, po czym strzelił typowego focha. Blondyn tylko złapał się za głowę i pokręcił nią z niedowierzaniem. 

- Bo? To, co przed chwilą powiedziałeś było tak bardzo na jego poziomie. - syczał. Był totalnie wkurwiony. Bo tego stanu nie szło nazywać zdenerwowaniem, nawet wkurzeniem. To było po prostu totalne, absolutne, wkurwienie. - Nie życzę sobie, żebyś tak się wypowiadał o mojej kobiecie, czy to jest jasne?! - wrzasnął. - Usłyszę jedno złe słowo na nią i możesz sobie rezerwować miejsce w szpitalu. - dodał, po czym wstał z łóżka, na którym siedzieli i zaczął kierować się w stronę wyjścia z pokoju.

- Piotrek... zostań. - bąknął. 

- O, jednak chcesz mojej pomocy? - parsknął, po czym usiadł ponownie na mięciutkim mebelku

- No tak. W sumie, to pewnie i tak porozmawiam z Anką, bo ona powinna lepiej rozumieć psychikę kobiety, ale może jednak będziesz potrafił mi doradzić. - westchnął. 

- Słucham. - rzekł już znacznie spokojniejszym głosem. 

- Bo sprawa się... skomplikowała. I to bardzo. - zaczął. 

- W jaki sposób się skomplikowała? - spytał.

- No bo... wiesz, że Alessandra rzuciła Dryjaszka? - wypalił. Niezorientowani w sytuacji pomyśleliby, że takie wtrącenie nie ma nic wspólnego z tematem. Nic bardziej mylnego. 

- Obłędna, gorąca jak słońce, z dupą jak trzydrzwiowa szafa i cycami jak donice, prześliczna jak kwiat paproci i pachnąca niczym najznakomitsze perfumy, brazylijeczka, rzuciła naszego młodego, brodatego lovelaska? - wolał się upewnić. Takie określenia Aleśki słyszał od wszystkich wokół. Te pochlebne, oczywiście od Dawidzia. Te mniej sympatyczne, od wszystkich pozostałych. 

- No, chyba tak. Z jakiego powodu on by miał łazić wieczorem taki załamany i rozpaczać? - podrapał się po brodzie. 

- A bo ja wiem? Może wreszcie zauważył, że jest suchoklatesem i powinien popracować nad rzeźbą? Może znalazł jakiś krzywy włosek w brodzie i nie umiał go uczesać? - coś wyjątkowo złośliwy był dzisiaj ten Pit. 

- A z jakiego powodu Kamila by go namiętnie całowała na korytarzu i zaciągała do siebie do pokoju w wiadomym celu? Myślisz, że by to robiła, gdyby był nadal w związku?... - jęknął, i chyba w ostatniej chwili powstrzymał się przed tym, żeby się rozbeczeć. Przecież to była JEGO Kamilka. Chociaż tak naprawdę nie była, ale on i tak ją w ten sposób nazywał. I ta JEGO Kamilka pakuje się do łóżka innemu?... 

- Że co ona zrobiła?! - wytrzeszczył oczy, wyraźnie zdumiony Piotr. 

- Zdradziła mnie. - tym razem już nic nie powstrzymało go przed tym, by z jego oczu pociekło kilka łez. Nieco ogłupiony już, przez to, co usłyszał, Piter, postanowił, że będzie jednak dobrym kolegą. Przytulił młodego atakującego, pozwolił, żeby wylał tą swoją Niagarę w jego koszulkę. 

- Przecież wy nie byliście razem. Ona miała prawo przespać się z kimś innym, bo nie miała wobec Ciebie żadnych zobowiązań. - zauważył. 

- Ale ja nie potrafię dopuścić do siebie myśli, że może ją posuwać ktoś inny, niż ja! - krzyknął. - To ja powinienem być na miejscu Dawida. Ale niee, bo mnie już miała! A ona jest chętna nowych wrażeń, nowych, fascynujących doświadczeń! Że niby jeden facet, to nuda! 

- Zróbcie trójkąt. - wypalił, a Romać spojrzał się na niego, jakby mu gały wyjebało. - Nie no, mówię serio. Jak ona taka chętna nowych doświadczeń, to niech któryś z was jej zaproponuje coś takiego. Zapewne tego jeszcze nigdy nie przeżyła. 

- Prawie i by miała na koncie. - szepnął, a Nowakowski niemalże zdębiał. 

- Co? - pisnął.

- No, taki fakt. Poszła sobie wtedy do tego klubu, co dzwoniła pijana do Ciebie, żebyś po nią przyszedł. No, to ona tak naprawdę wcale nie chciała wracać wtedy do hotelu. Ona chciała kogoś tam wyrwać i spędzić z nim noc. I już nawet podwalała się do jakiejś dziewczyny... cholera, może ona ma podwójną orientację?... Nieważne. W każdym razie, przyszedł chłoptaś tej laski. I wprost jej się spytali, czy chce robić za trzecią w ich związku. Bo że tamta niby jest fatalna w łóżku, ale robi zajebiste lody, czy coś takiego... Czy że dobrze całuje, nie pamiętam już... I Kamila się tak podle poczuła. Nie chciała rozpierdalać im związku. Od razu po tej przygodzie straciła ochotę na dalszy podryw. I dlatego wróciła do hotelu. - streścił po krótce historię, którą usłyszał wczoraj od dziewczyny. 

- Ach. W takim razie... nie wiem. Na pewno nie możesz udawać pokrzywdzonego chłopca, bo to nie jest sposób. Ona w ten sposób poczuje się spełniona, chciała Ci złamać serce, to i to zrobiła. Wiedziała, że Ci na niej zależy... No i takie zachowanie może ją tylko zirytować, wkurwić, no wiesz. A chyba nie o to Ci chodzi, nie? Dziewczyny nie lubią, jak facet jest miękką fają. I pamiętaj, nic na siłę. To ona musi zechcieć do Ciebie wrócić. Ty nie jesteś w stanie nic zrobić. To jej musi zacząć zależeć, to ona musi zrozumieć, że popełniła błąd, kiedy Cię odrzuciła. Musi ją zaboleć to wszystko. A najlepiej będzie jej to pokazać, poprzez... nie pokazanie jej niczego. Brzmi to idiotycznie? Absurdalnie? Być może, ale to chyba jedyny sposób na jakieś wyjście z tego. Weź się w garść, skup się na sobie, nie na niej. Idziesz cały czas do przodu. Udawaj, że nic się nie stało. Że to, co ona robi, jest Ci zupełnie obojętne. Że ona jest Ci obojętna. Że wcale Cię to nie zabolało. Że przełknąłeś to jakoś, przetrawiłeś, zrozumiałeś. Zachowuj się tak, jak zawsze, normalnie. Żadnego jęczenia, jak to bardzo ją kochasz i jak bardzo Ci jej brakuje. Żadnego tęsknego spoglądania na nią, biegania za nią. Tym nic nie osiągniesz. Sprawiaj wrażenie, że Cię to nie rusza. Bo ona liczy na to, że właśnie Ciebie to tak cholernie zaboli, że się załamiesz. Wtedy na pewno byś odpuścił. A przecież chcesz ją. Ona musi zobaczyć, że coś tu jest nie tak. Że nie zachowujesz się zgodnie z jej planem. Że coś w jej sprytnym, dokładnie układanym rozkładzie wydarzeń, się nie zgadza. Zachwiej jej pewnością siebie, zmąć jej ten misterny plan. Może wtedy wszystko zrozumie. Że jesteś silniejszy psychicznie, niż ona myślała, że nie tak łatwo Cię złamać. Spieprz jej ideologię, którą to sobie wykreowała. Może to doceni? Ale przede wszystkim, może się zastanowi nad tym, co zrobiła, co robi, i co jeszcze zamierzała zrobić. I zmieni swoje plany, uwzględni w nich Ciebie. Uzna Cię za kogoś wartościowego. Mówi się, że kobiety lecą na twardych facetów. Pokaż jej, że taki jesteś. Że ona się myliła, co do Twojej oceny. No a może po prostu, po jej nieudanych podbojach, dojdzie do wniosku, że to z Tobą było jej najlepiej? Czekaj, nic innego zrobić nie możesz. Możesz liczyć tylko i wyłącznie na to że pójdzie po rozum do głowy. Jedno niepowodzenie, drugie, niech zmieni jej się ten jej idealny światopogląd. Niech jej się to wszystko załamie, jak domek z kart. Może wtedy wróci, bo będzie szukać bezpieczeństwa, stabilności? - tłumaczył. - Dasz radę, wierzę w Ciebie. - uśmiechnął się, po czym poklepał go przyjacielsko po plecach. - Już chyba nie musisz iść do Anki w celu zasięgnięcia porady od psychologa? - zaśmiał się. 

- Nie, chyba nie. - odwzajemnił uśmiech. - Dzięki, Pit. - przytulił go. 

- I masz mi wymiatać dzisiaj na meczu! - usłyszał, gdy wychodził już z pokoju środkowego i psycholożki. 
Zawodnik Cuprum szybko jednak wrócił, skąd wyszedł. 

- Piotrek? - szepnął. 

- No? - ziewnął. W końcu prowadzili tą rozmowę około 7 rano, więc do meczu w którym to Szymon miał wymiatać, było jeszcze jakieś 12 godzin... Mógłby sobie jeszcze pospać, zamiast rozwiązywać sercowe problemy swojego kumpla. 

- Bo mi się wydaje... że ona nie chce stałego związku, bo po prostu się go boi. Ciągle coś pieprzy o jakiejś życiowej monotonii, że ona nie chce skończyć, tak jak Ty i Anka. Że nie chce, żeby jej życie stało się nudne. - westchnął. 

- Eksperymentuj. - rzekł. - Spraw, by jej postrzeganie kwestii związku się zmieniło. Że to wcale nie musi być coś nudnego. Próbuj nowych rzeczy, nie wiem, organizuj jej jakoś fajnie czas. Może, jak jest sezon reprezentacyjny, to to nie jest za bardzo możliwe, chociaż przy odrobinie chęci i wysiłku, da radę i to zrobić. Jak się do Ciebie chociaż trochę przekona, zaproś ją na jakiś spacer, albo coś, weź ją gdzieś do knajpy. - zastanawiał się. - Mam nadzieję, że Anka nie uważa życia ze mną za nudne. Fakt, powinienem bardziej zadbać o mój związek. Zrobić coś więcej, aniżeli tylko zapewniać ją w łóżku o swojej miłości... - chyba psycholog doradził sam sobie. 

- Dobra, dzięki. To ja już serio idę. - uśmiechnął się.

- Bez dwudziestu punktów w meczu mi się tu nie pokazuj! - krzyknął, po czym wybuchnął głośnym śmiechem. 
A Szymuś wrócił do siebie. 

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Centralny Ośrodek Sportu, Spała

- Aaaaaaaaaaach! - dało się słyszeć w Spale jakieś jęki. Nie, nikt się nie pieprzył, bo żadnych kobiet, oprócz Kozłowskiej, tam nie było. A z rudowłosą recepcjonistką zadawał się przecież tylko nasz ulubiony, głupkowaty Pawełek... Hałas swoją paszczą wydawał Grzesiek Bociek, który to właśnie był w trakcie przerzucania swojej sztangi. Dzień jak co dzień. Atakujący AZS-u Częstochowa przestał na chwilę ćwiczyć, po czym wyszczerzył się i pyknął sobie selfie, które niemal natychmiast wylądowało na Facebook'u. Nikogo nie powinno to dziwić, przecież ten sympatyczny siatkarz był od niego uzależniony. Wszyscy chłopacy o tym wiedzieli i akceptowali to. Nie on jedyny przecież lubił portale społecznościowe. Coraz więcej z nich odkrywało dobrodziejstwa Internetu. Zaczęło się od założenia kont przez tych najbardziej opornych, żeby mieli dostęp do oficjalnej grupy siatkarskiej. Wielu z nich nie poprzestało na tym i zaczęło się na tym Fejsbuniu, po prostu, udzielać. I trzeba przyznać, że sprawiało im to dużą przyjemność... Szkoda tylko, że Bociuś troszkę kulał z angielskim, a mimo to, postanowił przypisać hashtagi w tym właśnie języku... "#I #love #moja #sztanga" brzmiało dość komicznie... 

- Ałaaaaaaaaa! - wrzasnął Konan, kiedy Jarosz po raz kolejny pociągnął go za uszy. Biedny Dawid, chłopaki mieli niezły polew z jego całkiem sporej wielkości "uchwytów na słuchawki", jak to skomentował kiedyś Gregor. Albo to Hain był. Nieważne. Ważne było to, że Konarski codziennie słyszał jakiś pocisk na temat swoich uszu. Nie przejmował się tym jednak zbytnio. To nie jego wina, że wyglądał jak paralityk. Wkurzało go tylko, jak ktoś powiedział, że rodzice go nie dorobili do końca. I że gdyby bardziej się postarali, to taka szkarada by z tego nie wyszła. No cóż... Rozciąganie uszu Makaka nie było jedynym zajęciem Rudego Kojota. Wczoraj, podczas wieczornej kąpieli, dostrzegł, że zeszła mu farba z małej kępki włosów. Cóż więc robił atakujący, który to niegdyś był jeszcze rudy? Jedną ręką rozciągał ucho koledze, a drugą... szorował się szamponem i mydłem po czuprynie. Normalnie, na hali. Przy wszystkich. I chyba mu trochę tej cholernej, czarnej farby schodziło. W końcu skończą się teksty, jaką to jest czarną mambą, czarną wdową, czy chuj wie, czym. 

- Macieek, a kiedy miała miejsce Bitwa pod Grunwaldem? - nad Muzajem postanowił poznęcać się Dziku. Widział jego pamiętny występ w programie "Matura to Bzdura!", kiedy to młodziutki siatkarz popisał się nieznajomością historii własnego kraju. A przecież chyba najbardziej podstawowe daty, to jednak ze szkoły się pamiętać powinno. Nawet Zatorski wiedział, że Bitwa pod Grunwaldem miała miejsce w 1410 roku. Wprawdzie twierdził, że walczono pod Warszawą, z Arabami, ale chociaż datę znał... 

- W 1802? - wypalił. Niestety, spotkał się tylko z kolejną porcją śmiechu. Tylko, że śmiano się z niego. Ba, rechotano. Wyśmiewano go bezlitośnie. Pod względem historii, był głupszy niż Hain, Łomacz i Zatorski razem wzięci. Kulała również u niego znajomość języka angielskiego, zdecydowanie bardziej, niż u Boćka. No ale dzisiaj Kubiak postanowił tylko poznęcać się nad (nie)wiedzą historyczną siatkarza PGE Skry Bełchatów. - Mario, nie katuj tak Miśka! - wrzasnął, gdy zobaczył, jak Wlazły raz po raz posyłał niewyobrażalne bomby w kierunku swojego ziomeczka, Winiarskiego. 

- On mnie wcale nie katuje! My sobie ćwiczymy przyjęcie i zagrywkę, prawda, Mario? - uśmiechnął się Winiar.

- Prawda. Robimy sobie dodatkowy trening. - przytaknął. - E, Igła, co Ty robisz? - jęknął. Ignaczak chyba kogoś właśnie filmował swoją kamerką...

- Ćśś... On je zupę. - szepnął w jego kierunku i wskazał na jednego ze swoich kolegów. Rzeczywiście, Hainek zajadał sobie pomidorówkę. Na środku boiska. 

- Dobra zupeczka?! - wrzasnął Zatorski, wyłaniając się zza pochłaniającego obiad z talerza, Piotra. 

- Bardzo dobra. - odrzekł środkowy i uśmiechnął się. 

- A ja tam wolę rosołek! - palnął, po czym strzelił bananka jak stąd na Biegun Południowy. 

- A ja tam wolę, żebyś się zamknął. - westchnął Dzik. 

- Popieram! - wrzasnął Ferens. - No co? Nie chce mi się słuchać jego fascynujących historii. - jęknął, gdy większość spojrzała się na niego, jak na głupka. 

- Mi też. - uśmiechnął się Rucek, po czym wrócił do swojego niesamowicie interesującego zajęcia. Czyli drapaniu się po nosie, dotykaniu go, i trącaniu jego końcówki. W międzyczasie przeglądał jakąś książkę, najprawdopodobniej o ptakach. Ruciak przecież się nimi bardzo poważnie jarał. - Chłopaki, a wy wiecie, że kiedy stado kwiczołów jest zaniepokojone, to staje się niespokojne, opuszcza swoje gniazda, lokalizuje intruza, po czym na niego sra? No wiecie, takie bombardowanie mu robią, żeby się oddalił od ich młodych. - powiadomił ich o fakcie, jaki to właśnie przeczytał. 

- Super. To te takie czarne ptaki z żółtymi dziobami? Już nigdy się do nich nie zbliżę. - fuknął Włodarczyk. 

- Niee. Czarny ptak z żółtym dziobem to kos. A jak ma jeszcze takie drobne białe kropki, albo jego upierzenie pod słońce tak jakby świeci się na zielono, lub fioletowo, to to jest szpak. Mówi się, że on ma opalizujące upierzenie. Kwiczoł to taki drozd, z szarą głową, brązowymi skrzydłami, plamami na brzuchu... - tłumaczył. O ptakach to on mógłby gadać 24 godziny na dobę. 

- Ach. Widziałem kiedyś chyba takiego. One tak strasznie głośno kwiczą! - przypomniał sobie przyjmujący Skry. - Ale one to chyba są u nas zimą, nie? No to jak mam je niepokoić przy gnieździe? - spytał.

- Oj, Wojteczku, jeszcze dużo musisz się w tej kwestii nauczyć. Kwiczoły żyją u nas przez cały rok. - uśmiechnął się. 

- To tak jak wróble. O, i gołębie. - odkrywczo zauważył Fabian. - I sikorkii. Uwielbiam je. Są takie śliczne, te ich słodkie pysie, achh. I te żółciutkie brzusie. Nic, tylko wycmokać. - wyszczerzył się, odsłaniając swoje wielkie zęby. 

- Nie wszystkie sikorki mają żółte brzuchy. - pouczył go Paput. - Ot, chociażby taka czarnogłówka, jest z wierzchu szara, na głowie ma czarną czapeczkę, a spód ciała ma biały, a nie żółty. Tak samo sikora uboga. 

- To czym one się różnią? - jęknął zdezorientowany Pawianek. 

- Są takie subtelne różnice, ale są one bardzo trudno dostrzegalne. Czarnogłówka ma na ogół beżowawe boki ciała, i taką jakby wstęgę na skrzydle, jasną. Sprawia też wrażenie, jakby miała nieproporcjonalną głowę. - on takie fakty przytaczał już z pamięci. 

- Dobra, skończ już zanudzać, nikogo to nie obchodzi. - warknął na niego Woicki. - Skup się na czymś pożyteczniejszym. Sam Paweł rzeczywiście, robił coś pożyteczniejszego. Leżał na parkiecie i opalał się w blasku swojej zajebistości. A przynajmniej on sam uważał, że jest taki fajny. 

- Pawle, kiedy on całkiem ciekawi mówi. Muszę przyznać, że mnie zainteresował. - wtrącił się Zagumny. - Może dasz kiedyś jakiś wykład na temat ptaków, jak już wszyscy się tu zjadą ponownie? Myślę, że paru chłopaków by go chętnie wysłuchało. - stwierdził, po czym wrócił do odbijania piłki. 

- A sikorka to nie ma czasem czerwonego brzucha? - zastanawiał się Hain. 

- Mylisz sikorkę z gilem. - zauważył Karollo. - Toż to nawet ja wiem, że czerwony brzuszek ma gil. Taki fajny grubasek, prawie tak gruby, jak Todor Aleksiev. - zaśmiał się, a za nim zarechotało pół hali. 

- Nie tylko gil ma czerwony brzuch. - zauważył Orzeł. - Jest wiele innych ptaków, które mają tę część ciała w kolorze czerwonym, lub jakimś zbliżonym do niego, na przykład pleszka, rudzik, makolągwa, kląskawka, zięba... - zaczął wymieniać. 

- Stop. Wolniej, bo nie spamiętam. Pliszka, i co dalej? - zapytał Wrona. 

- Pleszka, nie pliszka. - westchnął. 

- Ja zawsze myślałem, że ten ptak nazywa się pliszka. - wtrącił się Wiśnia. 

- No bo jest i pleszka, i pliszka. I jest ich kilka gatunków. Akurat u nas w kraju jest tylko jeden gatunek pleszki, ale pliszki za to są aż cztery. - rzekł. 

- Ło matko. I Ty to wszystko wiesz. - Kłos ze zdziwienia rozdziawił paszczę. 

- Parę lat nauki. Nie siedzę w tym od dzisiaj. Na początku to się wydaje naprawdę trudne, ale wcale takie nie jest. Mew do dzisiaj nie rozróżniam, siewek też. - zaśmiał się. 

- Szanowne grono, myślę, iż powinniśmy zakończyć tę dyskusję, gdyż trener zaraz przyjdzie i nie będzie zbytnio wniebowzięty, kiedy zobaczy, iż nie wykonujemy jego poleceń. - ozwał się Możdżon. 

- Ty siedź cicho. Dzieci, ryby i kontuzjowani głosu nie mają. - palnął Hain. 

___________________________________________________________

/ No właśnie, tak więc, panie Muratore, japa na kłódkę. Fascynujących dyskusji kolegów się nie przerywa. Zwłaszcza, gdy są o ptakach. Bo ptaszki to ja bardzo lubię, a już sikorki zwłaszcza. Bo są takie słitaaśne, nie? Też lubicie sikorki, prawda? 
Nie da się nie lubić sikorek. 
Musiałam gdzieś wcisnąć moją pasję, jaką są ptaki, to padło na ten rozdział. :D A że Rucek ma pseudonim Orzeł, to on tu robi za znawcę. 
Woicki jest wredny, jak zawsze. A Muzaj nie zna historii. Jak.. zawsze. 

Wredny dla Szymusia był także Cichy Pit, ale w porę się chłopak ogarnął. To chyba dobrze, bo nie lubimy, gdy Piotruś się wkurwia, prawda? On pasuje na takiego uroczego, dobrego kumpla.
Co nie zmienia faktu, że przypierdolić potrafi, i się Romać o tym przekonał. Nie trzeba było denerwować kapitana durnymi tekstami o jego kobiecie. 
Ostatecznie, otrzymał radę od niego. Już wie, co zrobić, by rozwiązać swój problem. Radę można skrócić na tyle, żeby można było stwierdzić, że nie należy robić nic. Po prostu. Jeden wielki olew i czekanie na reakcję Kamilki. Która to postanowiła urozmaicić sobie życie, więc się tamtej nocy z Dawidziem przespała.

Anka nie jest w ciąży. Jeśli się ktoś tego spodziewał, przepraszam, ale taki obrót wydarzeń miałam w planach. To jeszcze za wcześnie na tego typu akcje. ;) 

Och, skończyłam dzisiaj rozdział znacznie wcześniej, a to znak, że chyba jest za krótki. Ale nie chce mi się go bardziej rozbudowywać, bo i tak dzielę ten dzień na dwa rozdziały. W następnym co nieco o mądrościach Zatora, czyli... trzymajcie się krzeseł. :D 


Następny rozdział będzie, jak się napisze. :)