15.06.2014, Centralny Ośrodek Sportu, Spała
Kiedy w Spale obudzili się już wszyscy siatkarze, nikt nie wiedział nic o nocnej jeździe Piotra Haina. Nikt, oprócz jego samego, i Pawła Zagumnego, którego to postanowił przecież o trzeciej nad ranem nawiedzić w jego pokoju. Wszyscy wstali wypoczęci i w doskonałych humorach. No, prawie wszyscy. Na wyjątkowo zaspanego wyglądał Guma. A zaspany Guma to wkurwiony Guma, więc żaden z zawodników nie powinien dzisiaj pozwalać sobie na jakieś durne teksty, których miałby być adresatem. Biedaczek, po odwiedzinach nieogarniętego kolegi, nie mógł już zmrużyć oka. Jakieś ptaki za oknem zaczęły już poranne koncerty, co skutecznie uniemożliwiały mu zaśnięcie. Toteż od trzeciej w nocy Szalona Ruda już nie spała. I teraz najchętniej wróciłby do łóżka. Niestety, to nie było mu dane, bo zaraz miał rozpocząć się trening, więc wszyscy pozostali musieli wysłuchiwać narzekania najstarszego z kadrowiczów. A uwierzcie, on potrafił narzekać. Jako, że koledzy uważali go za mruka z zawodu, był mistrzem w narzekaniu. Typowy Polak, można by rzec. Tak, to się zgadza, biorąc jeszcze pod uwagę to, że przeciętny rodak w swoim narzekaniu używa całej wiązanki kwiatków polskich. Wszystkie kwiatki na "k", na "ch", dużo na "p" i na "j". Śliczny bukiecik można by z tego ułożyć. Szanowny Pawcio potrafił takowe układać, cała reprezentacja musiała więc znosić te wszystkie bluzgi. I nie przejmował się nasz Gumiasty tym, że mniej inteligentne, a bardziej strachliwe jednostki. takie jak na przykład Zatorski, były przerażone tym, co słyszały. Zator bał się wulgaryzmów, sam ich praktycznie nie używał. Pozwalał sobie na nie tylko wtedy, kiedy ktoś naprawdę wyprowadził go z równowagi. Na ogół jednak w ogóle się nimi nie posługiwał, a powód, dlaczego tego nie robił, był naprawdę prosty - on po prostu nie wiedział, co te słowa znaczą. Co z tego, że czasem używał jakiejś kurwy, jak za bardzo nie ogarniał, co w ogóle to słowo oznaczało i w jakich sytuacjach można było pokusić się o jego zastosowanie. Wiedział jedynie, że to jest bardzo brzydkie słowo, ale to wszystko, co była w stanie pomieścić jego nierozumna główka. Ktoś kiedyś mu wytłumaczył, że owa kurwa tak naprawdę nic nie znaczy, i stanowi coś w rodzaju przecinka, ale używanego tylko wtedy, gdy ktoś jest podniecony, lub zdenerwowany. Zauważył, że niektórzy zamiennie używali wyrażeń "jestem wkurwiony" i "jestem zdenerwowany", przy czym to pierwsze było używane w momentach, kiedy oni byli tak trochę bardziej, niż zdenerwowani. Zatorski wysnuł więc z tego wniosek, że wkurwienie to końcowa faza zdenerwowania, taka, kiedy następuje już wybuch złości, połączony ze słowotokiem, machaniem rękami czy czerwienieniem się z wściekłości na twarzy... No cóż, chociaż raz coś mu się udało poprawnie zrozumieć. Możliwe więc, że już wie, co znaczy to jedno słowo. Mało natomiast jest prawdopodobne, żeby nauczył się znaczeń pozostałych bluzgów. On nie zrozumie, jak ktoś mu powie "a idź w chuj". On nie wie, gdzie to jest. I nie zrozumie tłumaczenia "to tam i w pizdu", bo on, oczywiście, nie wiedział, gdzie i owe "w pizdu" się znajdowało.
Taki to był głupiutki ten nasz Pawełek. Ale powróćmy może do tematu. Wszyscy siatkarze, po tym, jak pożywili się w stołówce, zgromadzili się, jak zawsze, na hali, czekając, aż nadejdzie ich ulubiony trener Andrzej. Przy czym słówko ulubiony można sobie wrzucić w cudzysłów. Większość zawodników nie przepadała za Kowalem, jako, że był trenerem Resovii. Gracze konkurencyjnych klubów psioczyli więc na niego nieustannie. Część nawet planowała jakiś bunt. Nie będzie ich szkoleniowiec największego wroga trenować. Na ich nieszczęście, znalazł się wśród nich jakiś kabel, który wszystkie tajne plany pięknie Andrzejkowi wyrecytował, toteż grupa buntowników zaraz po pojawieniu się Kowala na hali, miała przebiegnąć dodatkowych 40 kółek wokół hali. I co z tego, że potem będą strasznie zmęczeni? Nabroili, to będą cierpieć. Dla nieposłuszeństwa wobec szefa nie można było znaleźć żadnego wytłumaczenia. I tak powinni się cieszyć, że nie dostali jakiejś poważniejszej kary. Jest tylko jeden, malusieńki szczegół. Nikt z harcowników nie wiedział o tym, że ich sekret został zdradzony. Nie mieli więc pojęcia o tym, że Endrju zna ich zamiary. I niemiło się rozczarują, gdy trening zacznie się od jego przemowy. A że tak się stanie, można było być więcej, niż pewnym. Szkoleniowiec Asseco Resovii Rzeszów kładł ogromny nacisk na dobrą atmosferę między nim a zawodnikami i tępił każdy, nawet najmniejszy przejaw niesubordynacji. Potrafił ukrócić nawet drobniutki bunt, tak więc i dzisiaj siatkarze nie mogli liczyć na żadną taryfę ulgową. Ale się zdziwią, jak im nagle Kowal będzie kazał zapierdalać wokół boiska. A wszystko to mogą zawdzięczać jednemu z kolegów, który nie potrafił trzymać języka za zębami. Czy wygadał się przez przypadek? A może od początku planował dowiedzieć się, co knuje ta grupka, po czym polecieć zaalarmować Andrzeja? Nieważne. Ważne jest to, że zupełnie zepsuł plany na dzisiejszy olew na treningu.
Wiśnia, Ty pierdolony kablu. Jakby było mało, Łukasz plany swoich kolegów zdradził również kapitanowi drużyny. A wiadomo, że Guma także nienawidził nieposłuszeństwa. A że dzisiaj był niewyspany, chciał jak najszybciej "odbębnić" ten trening, żeby móc pójść dalej spać. Nie pozwoli na żadne jazdy, bo to by tylko przedłużyło to zło konieczne, nazywane treningiem.
"What if the sun sets forever
Flowers stop growing
Season doesn’t change
And rivers stop flowing
What if birds stop to sing
And the stars burn out
White clouds become pink
Cause the world is going down
Would you still live in the same self-righteous way
Possessed by the fortune and fame?
Would you still complain?"
Aż w końcu przyszedł Andrzej. W fatalnym nastroju, czego można było się spodziewać po tym, co się stało...
- Chłopcy. Zanim zaczniemy trening, chciałbym poruszyć pewną ważną, acz wyjątkowo nieprzyjemną sprawę. Otóż, dowiedziałem się, że część z was planowała dzisiaj zbuntować się na treningu i odmówić wykonywania zadań. Jak wiecie, nienawidzę nieposłuszeństwa, toteż ta grupa poniesie konsekwencje za knucie takich niecnych planów. Na wasze nieszczęście, jeden z was zdradził mi cały plan. Tak więc, proszę o wystąpienie przed szereg następujących osób - tutaj Endrju zaczął wymieniać nazwiska zbuntowanej grupy. - Muzaj, Wlazły, Zatorski, Ferens, Ruciak, Winiarski, Włodarczyk, Woicki, Hain, Kłos, Możdżonek, Wiśniewski, Wrona. - wymienił całą grupę, która uczestniczyła w rozmowach. Część z tych zawodników jedynie rozmawiała, nie mieli zamiaru olewać poleceń Kowala. W zaszczytne, złożone głównie z zawodników ZAKSY i Skry grono buntowników, postanowił on także włączyć Wiśnię, co by Łukasz nie oberwał od reszty. Gdyby go nie wymienił, wszyscy zorientowaliby się, że to on zdradził plany. Bardzo szybko odkryliby to, kto był kablem, i naraziłby się biedny środkowy na ich gniew. A tak, to chociaż może będzie mieć troszkę spokoju. No chyba, że koledzy się domyślą. A na pewno będą się zastanawiać, kto wygadał tą tajemnicę...
13 naznaczonych przez Kowala, niechętnie wystąpiło przed całą resztę. Zbierali teraz mordercze spojrzenia od pozostałych, ktoś w tle prychnął... Zapewne Dziku, bo on zawsze to robił. Patrzyli wrogo także na siebie nawzajem, zastanawiając się, kto zjebał sprawę. Nie będzie miał Wiśnia łatwego życia, gdy się wyda, że to on, oj nie...
- Kto zjebał sprawę? - prychnął Wrona, który był inicjatorem całego pomysłu ze zbuntowaniem się przeciwko Kowalowi. To on najbardziej pragnął tego, żeby zbojkotować trening. Przesiąknął filozofią antyrzeszowską do szpiku kości, toteż nie chciał mieć nic wspólnego z niczym, co było związane z Resovią. Także z jej trenerem, którego nie zamierzał w żadnym wypadku słuchać. Był rozwścieczony, że nie będzie mógł zagrać na nosie znienawidzonemu szkoleniowcowi. Tak bardzo chciał mu pokazać, kto tu rządzi, i pójść uwalić się do swojego pokoju, na swoje łóżko. No ale cóż, to mu się nie uda.
- To nieistotne. - przerwał mu Kowal.
- ISTOTNE, TY BARANI ŁBIE! - wrzasnął. Nie zamierzał być miły wobec niego, nie silił się nawet na żadne, choćby najdrobniejsze uprzejmości. Otwarcie pokazywał swą nienawiść wobec tego przecież nic niewinnego człowieka.
- Andrzeju, uspokój się. - próbował tonować jego wybuch furii.
Wrona postanowił go całkowicie zlekceważyć. Skoro ma zamiar się jego czepiać, on będzie to ignorować. Taki to "mądry" był ten ptak.
- Andrzej zadał pytanie. - fuknął Rucek. - I czeka na odpowiedź. Słucham, kto był takim cwaniaczkiem, i wygadał całą sprawę? - Ruciak także miał wielką ochotę się poopierdalać, więc wspierał projekt buntu
- Ja nie. - żachnął się Ferens. - Widzisz, Andrzej. Mówiłem Ci, że ten pomysł nie wypali. Że cały ten Twój misterny plan pójdzie w pizdu. I miałem rację. Bez sensu to było. Ten pomysł był tak chujowy, że nie dziwi mnie w ogóle to, że ktoś go wygadał. Prawdopodobnie dlatego, żeby wszyscy mogli go wyśmiać.
- Zamknij ryj, idioto. - warczał kraczący. - I jak wiesz, kto to wygadał, mów! - ryknął, po czym spojrzał na niego tak, że gdyby Feru był typową ciotą pokroju Zatorskiego, mógłby popuścić w gacie ze strachu.
- Nie wiem. - odpowiedział.
- To może inaczej. - Ptaszysko zdawał się przejmować kontrolę nad całą sytuacją. - Niech schowają się Ci, co albo tylko słuchali naszej rozmowy i prawie nic nie dokładali do pomysłu od siebie, albo po prostu nie zamierzali brać udziału w tym buncie. - przed całą grupą pozostali tylko Muzaj, Ruciak, Woicki i Wrona. Och. Ładnie ich koledzy wystawili. Maciek i Paweł raczej nie zapunktowali u szkoleniowca tym, że chcieli się przeciw niemu zbuntować. A przecież dostali dwa tygodnie prawdy... A i Rucek z Wroną przecież też zbyt dobrej pozycji w kadrze nie mieli... - No to tak. Mariusz, Michał, Wojtek i Karol by mi tego nie zrobili. Hain i Zatorski są za głupi, by to zrobić. Ferens i Drzewo mieli wyjebane na to wszystko. WIŚNIA, TY KURWO JEBANA! TO TY NAS ZDRADZIŁEŚ! - ryknął Andrzej po krótkim dochodzeniu.
- Owszem. Brawo, Andrzejku. - zaśmiał mu się prosto w twarz.
- Od początku byłeś cholernie zaangażowany w to wszystko. Wydawało mi się, że Ci zależało na tym, żeby to się udało. W życiu bym nie pomyślał, że co do szczegółu wygadałeś wszystko Kowalowi. - fuknął na niego Rucy.
- Nie mogłem dopuścić do tego, żeby jakaś nieprzyjemność miała spotkać jednego z ulubionych trenerów mojego przyjaciela. - odpowiedział Wiśniewski. - Bardzo by się zmartwił, gdyby usłyszał, że go nie szanujemy.
- Nie rozumiem, o kogo mu chodzi. - bąknął Hain.
- Za to ja wiem, o kogo. - uśmiechnął się Fabio.
- O kogo? - zapytał Włodi, który chyba w ogóle nie bardzo ogarniał całą tą kuwetę.
- O kapitana. - wyjaśnił Igła.
- Phi. Zagumny mnie nie rusza. Jego słuchają tylko palanty pokroju Zatorskiego. Ja nie mam zamiaru.- prychnął Ptok. Co go dzisiaj w dupę ugryzło, że był taki wredny? Już ostatnimi czasy nie był miły dla większości zawodników, ale dzisiaj to przegiął pałę zdecydowanie. Co mu się stało?
- Jemu nie chodzi o Gumę. - wtrącił się Konan.
- A o kogo? - dopytywał Zator.
- A o Cichego, debilu. - westchnął atakujący Resovii.
- Ach. A to mojemu przyjacielowi Piotrkowi nie będę przykrości czynić, skoro on lubi tego człowieka. - Wrona nagle zmienił front. - Przepraszam za moje zachowanie. Nie powinienem tak postąpić. Wiem, że teraz mam jeszcze większe schody do pokonania, żeby przebić się do ścisłej kadry, ale nie poddam się. - rzekł. Zupełnie, jakby nagle dostał jakiegoś otrzeźwienia. Albo się nawrócił.
- A więc nie będzie żadnego buntu? - wolał się upewnić Kowal.
- Nie. - odpowiedział Andrzej.
- W takim razie myślę, że mogę wam zredukować karę. - tutaj proszę państwa, nastąpił wśród grupy buntowników wybuch hurraoptymizmu, jak to kiedyś nazwał Krzyś Ignaczak. Niektórzy zaczęli skakać jak piłeczki, prawie że pod sufit. - Z 40 karnych kółek wokół boiska do 20. - uśmiechnął się, a doskonały nastrój ukaranych minął momentalnie.
Nie masz serca, Andrzej, oj nie.
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Rzym, Włochy
W Rzymie, Kamila przesiadywała zamknięta w swoim pokoju, gdzie przeglądała i obrabiała zdjęcia wykonane siatkarzom podczas treningów i poza nimi. Miała je następnie wstawić do Internetu, oraz na Oficjalnym Fanpage'u Reprezentacji Polski w piłce siatkowej mężczyzn. Długa i bardzo poważna nazwa, więc skróćmy to. Miała po prostu wrzucić je na Facebook'a, i starać się załączyć do nich jakieś zabawne podpisy, żeby całą galerię lepiej się oglądało. Wiadomo, że ludzie wolą nieco pogapić się na każde zdjęcie, poczytać coś o nim, aniżeli tylko bezmyślnie je "przelecieć", klikając co chwilę strzałką. Poszczególne zdjęcia miały zaciekawić tych, co będą je oglądać, sprawić, że ludzie zatrzymają się przy nich na jakiś czas. Że wzbudzą jakąś refleksję, będą źródłem jakichś emocji, które zostaną wyrażone. To nie była więc taka łatwa praca, jakby mogło się wszystkim wydawać. Wymyślanie interesujących, czasem nieco zabawnych, chwytliwych podpisów do zdjęć wcale nie było takie proste. Czasem trzeba było się nad tym natrudzić kilka godzin, bo wena gdzieś uciekała i nie zamierzała powrócić. I wrzucało się w końcu jakieś komentarze, z których wcale się nie było zadowolonym. Ale trzeba było. Zbyt długo nie można było na to czekać. Czas na wykonanie tego wszystkiego nie ciągnął się w nieskończoność. Parę godzin, maksimum dzień - tyle dokładnie można było na te zdjęcia oczekiwać. Czas był więc wyraźnie ograniczony, dotyczyło to zwłaszcza zdjęć z treningów i meczów. Głupio przecież byłoby po tygodniu wrzucać jakieś zdjęcia z jednego meczu, kiedy już dawno został rozegrany inny, prawda? Wszystko musiało być uzupełniane w miarę systematycznie. I to było, oprócz robienia zdjęć, oczywiście, główne zadanie Falęckiej. A że poczucie humoru ona miała, to w miarę szybko uporała się z zaleceniem, jakie musiała wykonać. Podpisy do niektórych zdjęć udało jej się wymyślić naprawdę genialne... Poczuła, że po dobrze wykonanej robocie zasłużyła na jakąś małą przyjemność, toteż natychmiast wyciągnęła skądś opakowanie z popcornem i włożyła je do mikrofalówki. Nastawiła odpowiednio czas i podczas, gdy popcorn rósł w oczach w kuchence, Kamila usiadła przed swoim biurkiem, zamknęła wszystkie strony Internetowe, wylogowała się z Facebook'a, po czym otworzyła jedną stronę... dla dorosłych. Włączyła jakiś filmik z dwiema pannami w roli głównej. Popcorn skończył się robić. Ruszyła więc w stronę mikrofalówki, po czym wyjęła swoje jedzenie i usiadła na łóżku. Zaczęła się czerwienić jak głupia, gdy bohaterki filmu dobrały się do siebie. Równocześnie błagała w myślach o to, by nikt jej w takim stanie teraz tutaj nie zastał. To była jej bardzo wstydliwa tajemnica. Kamilka lubiła oglądać pornole, zwłaszcza te lesbijskie. Ale nikt nie miał o tym wiedzieć, bo pewnie od razu by ją uznali za jakąś psycholkę wywodzącą się z patologicznej rodziny. I zapewne od razu by została wówczas wypieprzona nie tylko z tego zgrupowania, ale i ogólnie z kadry...
Na jej nieszczęście, ktoś nagle otworzył drzwi do jej pokoju i wszedł nieproszony. Ktoś, a konkretnie Bartosz Gawryszewski. Czego on mógł od niej chcieć?
- Cześć, Kamila... Eeee... nie wnikam w to, co robisz. I nie powiem nikomu, obiecuję. Przyszedłem się pożegnać. - westchnął.
- Czeeść. - bąknęła nieśmiało. - Pożegnać się? Dlaczego? Coś się stało? - zapytała.
- Stało. Dostałem telefon, że moja żona jest w szpitalu. Nie jest z nią zbyt dobrze, więc wracam do niej. - rozpłakał się. - Trudno, wiem, że stracę w ten sposób niepowtarzalną szansę, żeby zaistnieć w kadrze, ale zdrowie mojej żony jest dla mnie najważniejsze.
- Rozumiem. Prawdopodobnie tak samo bym postąpiła w podobnej sytuacji. Stefan kogoś dowoła w Twoje miejsce? - wypaliła.
- Powiedział, że nie. Uznał, że trzech środkowych mu tutaj wystarczy. - odrzekł.
- Rozumiem. Bartek, czy ja mogę mieć jedną prośbę? - szepnęła.
- Jasne, jaką? - spytał.
- Tak mnie ten filmik rozpalił, że muszę jakoś wyładować swoje emocje... Pocałuj mnie, Bartuś. - pisnęła dość nieśmiało. Gawryszewski spełnił jej prośbę, i cmoknął fotografkę w policzek. - Ale nie tak. - westchnęła. Przyciągnęła go do siebie i wpiła się zachłannie w jego usta. Zdezorientowany siatkarz LOTOS'u za bardzo nie wiedział co robić, a Falęcka pogłębiała pocałunek. Po chwili, zadowolona odsunęła się od niego. Jego mina wyrażała jedno, wielkie zakłopotanie.
- Eeee...? - jęknął.
- O jeju, przepraszam. Przepraszam za to, że jestem taka niewyżyta. Przecież Ty masz żonę. Byłaby wściekła, gdyby się dowiedziała, że całowałeś się z inną. - złapała się za głowę.
- Nie całowałem się. To ona całowała mnie. Między tymi dwoma bardzo podobnymi pojęciami, jest jednak spora różnica. - fuknął.
- Bartuś, może ulży Ci, jak opowiesz mi co nieco o swojej żonie? - wypaliła.
- Może. - odpowiedział. - Musisz wiedzieć, że ona jest ze snu. - uśmiechnął się na samo wspomnienie o niej. Chyba czasy, kiedy ją zdradzał, minęły bezpowrotnie. - i chyba tyle o niej wystarczy Ci wiedzieć. Spieszę się, ze wszystkimi już się pożegnałem. Tylko Ty mi zostałaś. Teraz mogę już lecieć. Cześć. Miło było Cię poznać. - rzekł i skierował się w stronę drzwi. - Ale muszę Ci przyznać, że świetnie całujesz. - zachichotał.
- A ja nie wiem, jak Ty całujesz. - westchnęła.
- Raz kozie śmierć. - szepnął, po czym wrócił do niej i tym razem, to on ją pocałował w usta. Zaczęła odwzajemniać tego buziaka. Po chwili oderwał się od niej. - Teraz moja żona ma już powód, żeby mnie zabić. - palnął. - Cześć.
Tym razem już naprawdę opuścił jej pokój.
"Ona jest ze snu, a ubrana w codzienność.
Dla mnie zrzuca ją, kiedy robi się ciemno.
Ona jest ze snu, a ubrana w codzienność.
Dla mnie zrzuca ją, kiedy robi się ciemno.
By nasze życie miało wreszcie jakiś smak.
Wracam chętnie do chwili i pamiętam pierwszy raz.
Pierwsze spotkanie jak podróż w nieznane.
Siedzieliśmy wpatrzeni tak jak dzieci, które jeszcze nic nie wiedzą."
Falęcka tylko oblizała usta. Musiała przyznać, że Bartuś świetnie całował. Ale ona, pomimo tego, co mówiła na początku swojej matce, miała zamiar przeprowadzić tu jakiś poważny podryw. Więc na pewno nie poprzestanie na całowaniu się z jednym facetem. Nawet nie wiedziała, że już dzisiaj zdobędzie kolejnego... Ale wróćmy do czasu teraźniejszego. Panny na monitorze Kamilki zaczęły się do siebie coraz bardziej dobierać, a dziewczyna coraz bardziej głupiała od tego widoku. Czerwieniła się jak prosię, a i nabuzowana była strasznie. Nic dziwnego, że zaczęło jej totalnie odwalać na główkę. Postanowiła pobawić się nie gorzej od tych lasek na filmie. Zdjęła z siebie koszulkę i rzuciła ją gdzieś w kąt. Teraz bowiem nie była jej potrzebna. Po chwili zsunęła także spodenki, które poleciały w przeciwny róg pokoju. Stanęła na środku pokoju i zaczęła tańczyć. O ile to można było nazwać tańcem. Kamilka trzęsła się na wszystkie możliwe strony, wywijając zadkiem, jakby co najmniej jakąś dzierzbą była. Bo te ptaki miały właśnie w zwyczaju takie kręcenie ogonem. To był typowy taniec połamaniec, chociaż był on wyjątkowo nieprzyzwoity, wyzywający, wręcz wyuzdany. A pani fotograf nie przejmowała się niczym i wyginała śmiało ciało. Ale to dla niej było mało, więc szybko rozpięła swój stanik i zdjęła go z siebie. Zakręciła nim jeszcze na palcu, po czym trzepnęła go gdzieś w kąt. Złapała się za piersi i zaczęła je ściskać, masować, podszczypywać. Coraz bardziej się nakręcała swoim zachowaniem, coraz bardziej była podniecona. Toteż zaczęła po chwili po prostu jęczeć z rozkoszy, którą sama sobie sprawiała. Ale i to jej nie wystarczało. Jednym, szybkim ruchem, niemalże zdarła z siebie swoje koronkowe figi. Usiadła ponownie na łóżku, już całkowicie naga. Jedną dłonią pieściła swoje piersi, drugą zaczęła sobie gmerać w miejscu intymnym. Podszczypywała je, i, ogólnie rzecz ujmując, robiła sobie dobrze... To, że Bartek widział ją, jak oglądała nieprzyzwoity film, to nic. Teraz to dopiero byłby gnój, jakby ktoś ją zobaczył. A nie daj Boże, może tu nawet wejść Antiga, i co ona by wtedy zrobiła? Stwierdziłaby, że się źle czuje i przebierała się w pidżamę? Przecież nikt by jej w to nie uwierzył. Na pewno nie, gdyby zobaczyli ją w takim stanie - czerwoną jak prosię, z wywalonym do przodu językiem i kwiczącą tak głośno, jak tylko była w stanie...
Najwyrażniej nie dane dzisiaj było Kamili, żeby rozkoszować się filmem w samotności. Oto bowiem w jej pokoju znalazł się kolejny nieproszony intruz. Romać. Szymon Romać. Żadną tajemnicą nie było to, że młoda pani fotograf cholernie mu się podobała. Mogło więc teraz zdarzyć się wszystko. Od zupełnego obrzydzenia Szymona na widok tego, co ona robiła, przez jego podniecenie, na dzikim seksie skończywszy.
- Cześć, Kamila. Przyszedłem sprawdzić, co robisz, i zapytać się, czy nie wyskoczyłabyś ze mną może na jakiegoś drinka, czy coś. - wyrecytował, nim otworzył oczy. Bo stwierdził, że swoją kwestię powie z zamkniętymi. No cóż. A gdy otworzył oczy... - Oooo kuuuurwaaaa. - jęknął, po czym oblizał wargę. Nie był jednak w stanie walczyć z pożądaniem, toteż wyglądał jak Reksio, który zaraz miał się rzucić na kawał szynki. Tak samo wywalony język. Różnica była tylko taka, że Reksiowi nie stawał pindol na widok mięsa...
- Ojej, Szymon, przestraszyłeś mnie. - przełknęła ślinę, po czym natychmiast zamarła w bezruchu. - Cześć. - bąknęła przerażona. Nie wiedziała, czego mogła się spodziewać po atakującym Cuprum Lubin. - Przepraszam... Ja czasami mam takie odchyły. - zaczęła się tłumaczyć. - Już się ubieram.
- Nie, nie musisz się ubierać, ja bardzo chętnie na Ciebie popatrzę. Popodziwiam Twoje prześliczne ciałko. - uśmiechnął się, i po raz kolejny dość lubieżnie oblizał. Usiadł obok niej i objął ją jedną ręką. Tak jakby przypadkowo złapał ją przy tym za cycki. - Milusi filmik oglądasz. - zachichotał.
- Tak uważasz? - stwierdziła.
- Mhm. Bardzo przyjemny widoczek. - szepnął, po czym delikatnym ruchem ręki odgarnął jej włosy do tyłu i pocałował ją w szyję. Wyraźnie się do niej zalecał.
- Obudziłam się dzisiaj rano straszliwie niewyżyta i musiałam jakoś spalić tą energię... - westchnęła. - Och. Czy możesz mnie tak jeszcze całować? Bardzo mi się to podoba. - stwierdziła, dając mu znak, by nie przerywał swoich pieszczot.
- Oczywiście, że mogę. - odpowiedział, po czym kontynuował to cmokanie jej szyi, karku, obojczyków. Kamilka świrowała coraz bardziej...
- Chciałam się zabawić tak, jak one, ale nie potrafię. - jęknęła. - Jestem beznadziejna. - dodała. - I zboczona. - spuściła głowę w dół. Przejechała swoją dłonią po intymnym miejscu. Mokruteńkie... No to ładnie się wkopała.
- Wcale nie jesteś beznadziejna. - szepnął jej cichym, aczkolwiek niesamowicie zmysłowym tonem. - Cholernie rozpalasz moje zmysły. Nie przeszkadza mi to, że oglądasz takie filmy. Nie przeszkadza mi to, że się masturbujesz. Z resztą... być może już niedługo nie będziesz miała powodów do takiego zachowania? - mrugnął okiem z cwaniackim uśmiechem wyrysowanym na twarzy.
- Co masz na myśli? - zapytała.
- Pociągasz mnie, Kamila. - rzekł. Nie mógł już dłużej panować nad swoim pożądaniem. Przewrócił dziewczynę na plecy i ułożył się na niej. Złączył jej usta ze swoimi i zainicjował bardzo namiętny pocałunek, który ona, po chwili, ochoczo zaczęła odwzajemniać. Romać rozpalił ją jeszcze bardziej, niż film. A i całował jeszcze lepiej, niż Gawryszewski. Nie spodziewała się takiego zachowania z jego strony. To nie zmienia faktu, że niemalże drżała już z podniecenia. Jej ręce dygotały jak głupie. Z trudem zaczęła rozbierać Szymona. Jego ubrania, podobnie jak swoje, rozrzuciła po całym pokoju. Chwyciła go za rękę i wciągnęła pod kołdrę. Zrzuciła go z siebie i odwróciła na plecy, po czym sama na nim usiadła. Ponownie zaczęli się całować, jeszcze zachłanniej, aniżeli przed chwilą.
W końcu nie wytrzymali już tego wszystkiego, i po kilku pieszczotach zdecydowali się wreszcie skonsumować swoją krótką, lecz bardzo intensywną znajomość. A że wyli jeszcze głośniej, aniżeli przed chwilą Kamila, było pewne, że ktoś zainteresuje się tym wrzaskiem. Jakby świnię zarzynali...
No i mają za swoje. Bardzo, swoimi dzikimi okrzykami, zainteresowali bowiem jednego z siatkarzy. Był on zdumiony głosami, jakie słyszał. Jakby ktoś się z kimś pieprzył. Ale przecież on aktualnie nie oddawał się cielesnym uciechom z Anką. Czyżby Kamila kogoś wyrwała? Mówiła, że ona nie po to tu przyjechała. Może jednak ktoś tak na nią zadziałał?... Nowakowski postanowił to sprawdzić, toteż szybkim krokiem ruszył w stronę pokoju fotografki. Zapukał do drzwi, lecz odpowiedziały mu jedynie kolejne wrzaski. Szymon i Kamila prawdopodobnie nie usłyszeli piotrusiowego pukania do drzwi.. Pit nie miał wyjścia i musiał nadusić na klamkę. Z zamkniętymi oczami wszedł do pokoju.
- Kamila? Coś się dzieje? Bo tak krzyczysz i pomyślałem, że może coś Ci się stało, więc przyszedłem to sprawdzić i... - otworzył oczy i zobaczył, co się działo. A działo się dużo. Środkowy ujrzał bowiem, jak Szymuś w najlepsze posuwał sobie Kamilkę. I oboje wydawali się być niesamowicie zadowoleni z tego. - Ojej. - uśmiechnął się. - Już rozumiem. Już wychodzę i nie przeszkadzam. - zaśmiał się, po czym wyszedł, zamknął drzwi i popędził szybciutko do swojego pokoju. - No proszę, proszę. Jednak komuś ta nieczuła Kamilka uległa. A tak bardzo zapierała się, że nie ma zamiaru z nikim romansować. Terefere, wiadomo było od początku, że ktoś ją wyrwie...
I tak wytrwała w swoim postanowieniu dłużej, niż Anka. Przecież ta już pierwszego dnia poszła do łóżka z Cichym... No cóż, etap bycia cnotką niewydymką się w przypadku Kamili Falęckiej skończył się. Łomacz, zanotuj to w swoim zeszyciku. Mogę Ci podyktować, jak chcesz. Pisz:
"Szymon Romać zaliczył Kamilę Falęcką. W ten oto sposób niedotykalska Kamilka, która tak bardzo się zapierała przed wyrywaniem facetów, złamała swoje postanowienie."
Dalej możesz sobie dopisać te swoje pozdrowienia dla pamiętniczka, których on i tak nie przeczyta, ani nie zrozumie, bo czytać nie umie, ani też nikt nie nauczył go rozumienia tekstu czytanego.
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Późnym wieczorem cała ekipa zgromadziła się na głównym korytarzu hotelu, porozsiadała się na fotelach i zaczęła rozmowy. Mały przyniósł ze sobą jakąś krzyżówkę, więc zapewne zaraz zacznie się jej rozwiązywanie. Ale najpierw chciał się dowiedzieć jednej rzeczy, która go bardzo ciekawiła...
- Ej, Gregor, a Ty tak w ogóle to jesteś wolny, czy zajęty? Bo kurde tak jakoś w ogóle nam nie opowiadasz o swoim życiu prywatnym, no i nie wiem. - zaczął.
- A co Cię to? - odpowiedział rozgrywający. Nikt nie wiedział, że krótko przed rozpoczęciem się sezonu kadrowego, Grześ znalazł sobie w końcu dziewczynę. Większość myślała, że jest singlem, część w ogóle nie wiedziała, jaki jest aktualny status jego związku.
- Jak tak gada, to znaczy, że kogoś ma. - uśmiechnął się Dawid.
- Eee, gdzie on ma kogoś mieć? Taki głupek? Przecież nikt by tego debila nie zechciał. - westchnął Ziomek i pokręcił głową.
- Jedno słowo: Zatorski. - zauważył Grześ, tyle że Kosok.
- Jedno słowo: Kozłowska. - odpowiedział Kurek, głośno chichocząc.
No tak, żadnego z tej dwójki siatkarze nie uważali za normalnego człowieka. Zatorskiego, bo był Zatorskim, a Kozłowskiej, bo go pokochała... No bo kto normalny kocha Zatora?
- No to jesteś wolny, czy zajęty, Grzesiu? - dopytywał Buszek.
- A co ja, kurwa, kibel jestem, że mi się pytacie, czy ja jestem wolny, czy zajęty?! - wybuchnął.
- Po prostu chcieliśmy zaspokoić swoją ciekawość. Jakoś inni dzielą się z nami informacjami na temat swojego życia prywatnego. - stwierdził Mikuś.
- Ja się nie dzielę. - fuknął Pit.
- Nie musisz. Wszystko słychać. - zaśmiał się Zupa.
- Bardzo nieśmieszne. - prychnął blondyn i udał, że się obraża.
- Co Cię ostatnio w dupę ugryzło, że ciągle fochy strzelasz? Anka ma okres i Ci dupy nie daje? - westchnął Żygadło.
- Przecież wczoraj mu dała. - zauważył Bociuś.
- Sodóweczka Ci odjebała? Piotruś, Tobie? - zmartwił się Szymon.
- Nie. - odpowiedział, kręcąc głową. - Uważaj, żeby Tobie nie odjebała. A o mnie się nie martw. - dodał, po czym splunął na podłogę.
- Sprzątasz to. - zarządził Szalpuk.
- Phi. - prychnął. - Jak mi się zachce.
- Dobra, dobra, spokój, bo zaraz mi tu kogoś pozabijasz. Może masz zły dzień, nie wnikam. - uśmiechnął się Mały. - A pomożecie mi w krzyżówce? - wypalił.
- Znowu? - przewrócił oczami Dryja.
- Tak, znowu. - odpowiedział.
- Daawaj te hasła. - gotowość do rozwiązywania krzyżówki zgłosił Nowakowski. Bo on naprawdę lubił rozwiązywać krzyżówki. Tylko nie chciało mu się chodzić do kiosku ich kupować. A i wpisywać haseł też mu się nie chciało. Bo to przecież był straszliwy leniuch.
- Dobra! No to tak... O, tutaj jest nawet hasło związane z siatkówką. - zauważył. - Imię najbardziej uroczego siatkarza kadry. - przeczytał. - Cholera, Damian nie pasuje. - zaśmiał się.
- Ale Dawid już tak, bo pięć liter, o ile dobrze widzę, nie? - wtrącił się Dawidzio.
- No pasuje. - podrapał się po głowie.
- Nie pasuje. - fuknął Cichy. Tu na pewno chodzi o imię Piotr. - aż mu się oczka zaświeciły, gdy to mówił.
- Eee, nie sądzę. - stwierdził Dryja.
- Sugerujesz, że Piotrek nie jest uroczy? - przerwał mu Kosa. No tak, Loża Szyderców zawsze stanie w swojej obronie.
- Wcale nie. - żachnął się brodaty środkowy.
- Jak ktoś mi powie, że Pit nie jest uroczy, to go przerobię na kiełbasę, o! - wypalił Siurak.
- Kogo, Pitera? - Łomacz chyba nie zaczaił tekstu...
- Nie, tego idiotę, co wygaduje takie herezje. - westchnął, po czym najpierw energicznie pokręcił głową, a następnie otwartą dłonią przywalił sobie w czoło efektowego facepalm'a.
Brawo, Gregor. Ty to zawsze potrafisz rozluźnić atmosferę.
- Dobra, wpisuję "Piotr". - zakończył dyskusję Wojtaszek.
- I prawidłowo. - zachichotał środkowy Resovii. - Następne hasło?
- Ma rewolwer. - przeczytał.
- Rewolwerowiec! - wypalił Gregor.
- Kurwa, weźcie mi stąd tego debila. - złapał się za głowę Łukasz.
- Ja to jestem ciekawy, jakby wyglądało rozwiązanie krzyżówki, gdyby wzięło się za to trzech debili. - taak, bardzo to ciekawiło Romacia.
- To znaczy? - spytał Bociek.
- Zator, Hain i Gregor. - odpowiedział.
- Ej, chłopaki. - próbował przerwać im Damian.
- No? - zapytał Żurek.
- Ale rewolwerowiec pasuje. - bąknął nieśmiało.
- Hahahahah, widzicie, jaki mądry jestem? - rechotał rozgrywający Cuprum Lubin.
- Ta? Od kiedy niby? - spytał Kosa.
- Od pojutrza... Kurwa, od przedwczoraj! No ja nie wiem, dlaczego te dwa pojęcia mi się zawsze mylą! - wrzasnął. Był wkurwiony sam na siebie.
Taki kwiatek chyba jednak nienajlepiej świadczył o jego mądrości...
- Może ja puszczę jakąś fajną muzę, co by lepiej nam się tą krzyżówkę rozwiązywało? - zapytał nieśmiało Artur.
- Jasne, puszczaj. Dobrej nuty chętnie posłucham. - uśmiechnął się kapitan. Chyba wrócił mu dobry humor.
Po chwili z komórki Szalpuka niósł się już jeden z hitów Coldplay...
"We live in a beautiful world,
Yeah we do, yeah we do,
We live in a beautiful world.
Oh, all that I know,
There's nothing here to run from,
Cause yeah,
Everybody here's got somebody to lean on."
- Palone. - przeczytał następne hasło Wojtaszek.
- Opony. - palnął Siurak.
- Wapno? - zaproponował Szymek.
- Wapno pasuje. - uśmiechnął się libero Jastrzębskiego Węgla. - Coś saudyjskiego? - kolejne hasło.
- Eeee... podchwytliwie to wygląda. - podrapał się po brodzie Michał, zwany Zupą.
- To może być po prostu Arabia, ale to może być wiele innych haseł. - zauważył Ziomek.
- No i to chyba będzie Arabia, bo pasuje. - odpowiedział najniższy (obok Żurka) siatkarz. - Instrumentalny system notacyjny? Kurde, jakieś takie skomplikowane jest to hasło.
- A spróbuj wpisać "tabulatura". - zaczął Pit, ale...
- To coś powiązanego z tabulatorem na klawiaturze? - przerwał mu Gregor, przez co środkowemu nie pozostało nic innego, jak jebnięcie się w czoło otwartą dłonią.
- Pasuje, dzięki. Podatek od używek to będzie akcyza, nie? - zapytał Damian.
- Taaa. - potwierdził Rafał.
- Krążą o nim legendy. - Artur pozwolił sobie wyręczyć Małego w czytaniu.
- Yeti? - podsunął Bartek.
- Pasuje. - stwierdził Zupa.
- O, o, mam odpowiedzi na te dwa hasła. - Pit zaczął jak głupi podskakiwać na fotelu, na którym siedział. - Przeciwieństwo substytucji to addycja, a topienie się lodowca to ablacja. - wyszczerzył się szeroko. Rzadko cieszył michę aż tak bardzo.
Tak, zdecydowanie rozwiązywanie krzyżówek poprawiało mu humor.
- Spóźnia się. - tak brzmiała treść kolejnego hasła.
- Ale gdzie się spóźnia? - zapytał Szalupa.
- Nic więcej nie napisano. - westchnął Wojtuszjek, jak to go Stefan nazywał.
- No okres chyba, nie? - wypalił Gregor.
- Chyba tak. - odpowiedział libero. - Co innego można by tu wpisać? Hmm?
- Znając Zatorskiego, mógłby dorysować sobie kratki i wpisać taksówkę. - westchnął Mika i pokręcił głową.
Gdyby on tylko wiedział, co się właśnie działo w Spale...
W Spale zawodnicy rozwiązywali bowiem tą samą krzyżówkę...
___________________________________________________________
Ale o tym, jak ją rozwiązywali, dowiecie się w kolejnym rozdziale, bo co za dużo, to niezdrowo.
Tylko wiecie, jak Zator z Hainem biorą się za rozwiązywanie krzyżówki, to musi z tego wyjść niezła jazda...
Matko z ojcem, jaki rozerotyzowany rozdział mi wyszedł. x.x Najpierw jazda Kamilki, potem epizod z Bartusiem i dokończenie dzieła przez Romacia.
Wrona taki wredny dla Andrzeja Kowala. To się nie godzi, panie środkowy.
W tym miejscu pragnę przeprosić wszystkie fanki Skry, które zapewne czują się oburzone takim, a nie innym przedstawieniem postaci Wrony w tym rozdziale. Nic do niego nie mam, oprócz tego, że wszędzie go pełno i pajacuje w wywiadach, wychodząc na takiego cwaniaczka. No i nie jaram się nim jak stodoła... To, żeby go przedstawić w taki, a nie inny sposób, wpadło mi do głowy nagle, jak zaczynałam pisać ten rozdział. Taki miałam po prostu zamysł i cieszę się, że udało mi się go zrealizować. Ale, jak widać, nawet i on się "nawrócił".
Z tym, że on w tym rozdziale miał być wredny do końca, no ale luuudzie... Jak ja mogę robić wrednego potwora z kogoś, kto ma takiego ładnego przyjaciela...
... i tak ładnie go tuli?
Nie da się. :D
Haha, jaki debilny powód, żeby zmienić plan rozdziału, no ale cóż. Chociaż mnie fanki Andrzeja nie zjedzą. :P
Ale żeby nie było, że wszystko co cudowne, to Piter, to dzisiaj mamy naszego ulubionego środkowego w nieco gorszym nastroju. Taki zdarza się każdemu, więc zapewne także i jemu... Chociaż tutaj można by polemizować, skoro ciągle się go widzi albo z typowym dla niego, przyjebanym banankiem, albo z inną, równie durną, miną.
Spokojnie, sodóweczka mu nie odjebała. To nie taki typ człowieka, żeby to mogło w jego przypadku nastąpić.
Ha, odgryzłam mu się za to, co zrobił. Bo ten skurczybyk mi teraz znacznie utrudnił pisanie bloga...
Ale przyznajcie, ślicznie wyglądali. Tylko co on, do cholery, zrobił ze swoją nieśmiertelną czupryną? Pała za fryzurę, panie Nowakowski.
Kurwa, dziwnie będzie mi się teraz pisać brzydkie sceny z bohaterem, który w rzeczywistości jest żonaty. Wróć, Szymon też przecież jest, a jakoś napisałam. Haha, Kamila, to dla Ciebie. :D Dziękuję za te wszystkie pomysły, jakie mi podrzucasz, za wyszukiwanie muzyki do rozdziału, kiedy nie mam pojęcia, jaką by tu wrzucić, oraz wysłuchiwanie moich wszystkich żali.
Hahahahaha, tak Cię zaspamowałam w prywatnej wiadomości na forum, że Ci neta wzięły lagi. xDD No ale rozumiesz, że sytuacja tego wymagała, ahahahahah.
Kolejny rozdział będzie, jak się napisze, a na dzisiaj to już tyle.
Idę spać.
Ciao, bejbes.
14.06.2014, Rzym, Włochy
Słońce wstawało nad Rzymem, gdy siatkarze budzili się do życia po kolejnej nocy. Właściwie, to trudno uznać, żeby się budzili, skoro nie spali już od jakiegoś czasu. Nie mogli spać, bo ktoś zakłócał im tą ciszę. Nietrudno się domyślić, kto to taki. To oczywiście Pit i Anka oddawali się rankiem, typowym dla nich, cielesnym przyjemnościom. Kwiczenie zakochanej pary niestety nie przypadło do gustu pozostałym zawodnikom, którzy zostali powołani na dwa mecze z reprezentacją Włoch. Oni chyba woleli, żeby było spokojniej. A przede wszystkim, żeby mogli się wyspać, bo to przecież było bardzo istotne dla nich. Niewyspany siatkarz zawsze gra gorzej od wypoczętego, to jest znany od dawna fakt, którego nie było nawet sensu podważać. No bo temu zaprzeczyć się po prostu nie dało. Przecież jeśli zawodnik będzie się nadawał tylko do tego, żeby go odesłać do łóżka, żeby się wyspał, to żadnego pożytku z niego nie będzie. Jeszcze zaśnie podczas meczu. Złośliwi ludzie twierdzili, że niektórzy z nich czasami to robili, zwłaszcza wtedy, gdy nie ogarniali na siatce, byli spóźnieni do bloku... Czasem obrywało im się nawet wtedy, gdy tego nie robili. Polacy to przecież naród hejterów, czegokolwiek by się nie zrobiło, oni i tak to skrytykują. Tak naprawdę nie wiadomo, skąd bierze się taki hejt. Jedni hejtują, bo nie wiedzie im się w życiu, a na pewno nie lepiej, niż takim przykładowym siatkarzom. I za winnych uważają oczywiście wszystkich, oprócz siebie samych. Zazdroszczą zawodnikom zarobków, sławy, odniesionego w życiu sukcesu. Sami tymczasem nie potrafią zrobić nic, żeby swoją sytuację poprawić... Jest grupa ludzi, która jednak pała nienawiścią do wszystkich, bo im się nudzi, bo tak im się podoba. I to jest zdecydowanie gorsza grupa, bo o ile tamtym można jeszcze pomóc, oni sami mogą sobie pomóc, to o tyle hejtowanie dla hejtowania jest najprawdopodobniej nieuleczalne. Bo takie osoby tylko napędzają się tym, że ktoś raczy im zwrócić uwagę. Wchodząc z nim w dyskusję, nakręcasz jego nienawiść. Taki troll żyje tylko po to, żeby się z kimś pokłócić, wprowadzić jakieś zamieszanie. Troll karmi się tym, że ktoś zareaguje na jego prowokację. To dlatego właśnie uczy się wszystkich, żeby nie karmić trolli. Bo taki pasożyt, to tylko denerwuje ludzi, i nic poza tym. Wypisuje jakieś głupoty, tworzy jakieś herezje, swoje własne teorie... Wdaje się z innymi w dyskusje, i obraża ich, bo nie jest w stanie przedstawić żadnych sensownych argumentów. A jak trafi na osobę dużo mądrzejszą od siebie, to następuje brutalne zderzenie hejtera ze ścianą. Bo ten z kolei go przytłoczy swoją merytoryczną wiedzą. I wtedy albo można ujadać, i na przykład blokować po kolei wszystkich wyrażających się niepochlebnie na dany temat (metoda często stosowana na Facebook'u), albo jedynie spalić się ze wstydu, i udawać, że nie było tematu...
A tymczasem misie kwikoliły coraz głośniej, zupełnie nie przejmując się tym, że jest bardzo wczesna godzina, a reszta towarzystwa chce jeszcze sobie chociaż ze dwie kolejne pospać. Oni jednak interesowali się tylko sobą nawzajem, tym, żeby to im było dobrze. To oni mieli przyjemny poranek, i to było dla nich najważniejsze. A że innych szlag trafił, no to mówi się trudno. Nie zabronią im przecież kochania się. Nawet, gdyby chcieli. Nie posłuchaliby ich. Jedyna osoba, której słowa mogłyby do nich trafić, to Stefan. A Antiga jest zbyt kochanym człowiekiem, żeby robić awanturę z niczego. Bo to przecież jest, tak naprawdę, zupełnie nieważna sprawa. Może im powiedzieć, żeby byli ciszej, ale takie zwykłe powiedzenie to raczej mało tu da. A wrzeszczeć nie będzie, bo czy ktokolwiek kiedyś słyszał krzyczącego Antigę? Jeśli tak, to niech się zgłosi do jakiegoś poszukiwacza cudów i opowie o tym, jakiego odkrycia dokonał. Stefan to jest prawdopodobnie najspokojniejszy człowiek na świecie. W porównaniu z nim, Nowakowski był rozwrzeszczanym, nieznośnym wariatem. On przecież krzyknąć potrafił. A jak mięsem rzuca! Trudno w to uwierzyć, ale to jest chyba zawodnik, który najczęściej bluzgał, spośród wszystkich kadrowiczów. No, może Bartman przeklinał częściej... Tak, w porównaniu z jego podopiecznymi, trener Antiga był wręcz niemową. Siłą spokoju, która nigdy nie eksplodowała. To już nawet Mika wybuchał częściej od niego. A zobaczyć wkurwionego Mikę, to też jest nie byle jaka sztuka. On jednak czasem się naprawdę denerwował. A Stefciu? A Stefciu wszystko kwitował uśmiechem. Pewnie więc i z taką miną próbowałby wytłumaczyć Pitowi i Ance, żeby albo pieprzyli się ciszej, albo w ogóle tego zaprzestali...
A oni bawili się wybornie.
- Kocham Cię, Piotruś. - rzekła, po czym dała mu buziaka w policzek i zaczęła szybkimi ruchami, przeczesywać jego czuprynę swoimi palcami. Fryzjerka z niej nie była najlepsza, bo to, co robiła na głowie środkowego, przypominało tylko i wyłącznie jakiś artystyczny nieład. O ile on w ogóle był artystyczny. Bo to po prostu była najzwyklejsza w świecie szopa. Nieczęsto w takiej widywało się Cichego, bo on na ogół bardzo dbał o swoją fryzurę. Przecież w każdej chwili, kiedy tylko jest to możliwe, przeczesuje sobie włosy dłonią. Czy to zagrywa jego kolega z drużyny, czy jest przerwa techniczna, bądź na żądanie trenera - to była praktycznie taka jego tradycja. Zawsze to robił...
- Ja Ciebie też, Ania. - oddał jej buziaka. - Ale nie rób mi aż takiej szopy, bo ja tego potem nie rozczeszę. - zaśmiał się.
- Sugerujesz, że jestem złą fryzjerką? - udała, że się obraża. - Jak śmiesz? To oburzające. Nie doceniasz mojego artystycznego spojrzenia na świat, i na Twoje włosy.
- Oooj, już doobrze. - pogłaskał ją po głowie.
- Kochanie, po prostu robię Ci fryzurę adekwatną do sytuacji. No wiesz, pójdziesz tak do kolegów, a oni od razu pomyślą, że jesteś po zajebistym seksie. - mrugnęła okiem.
- Przecież ja jestem po zajebistym seksie. - zachichotał i pocałował ją w usta.
- Jesteś, zboczuszku. - pogłębiła całusa.
- Zboczuszkiem nie jestem. - teraz to on udawał, że się na nią fochnął.
- Oj jesteś, jesteś. Mój mały seksoholik. Kto to sprawił, żeś się zrobił taki nieznośny? - nie musiała długo czekać na odpowiedź. Od razu wskazał na nią palcem.
- Kiedyś taki nie byłem. - rzekł i podrapał się po brodzie. - Ale czasy się zmieniają. Ludzie się zmieniają, i jak widać, ja też się zmieniłem. Ostatnimi czasy, bardzo polubiłem seks. Tak mniej więcej, odkąd się kocham z Tobą. Bo z Tobą, to aż chce się kochać, bo jesteś taka cudowna. - zarumieniła się po usłyszeniu tych słów. Piotruś, to jest chyba jeden z najmilszych komplementów, jakie może usłyszeć kobieta...
- Czyli to ja wychowałam Cię na takiego erotomana? - westchnęła. Nowakowski pokiwał twierdząco głowę. - Ech. Znowu będzie na mnie, że stworzyłam jakiegoś potwora.
- Oj tam, oj tam. - cmoknął ją w policzek. - Przy Tobie w końcu dorosłem. - zaskoczył ją tym stwierdzeniem. - Bo kiedyś, to ja byłem... no, prawie że taką ciotą, jak Zatorski.
- To znaczy, że... bałeś się seksu? Brzydziłeś się nim? - spytała. Ona doskonale wiedziała, jakie zdanie na temat miłosnych uniesień do niedawna miał Zator...
- Aż tak źle to ze mną nie było. - zaśmiał się. - Bałem się eksperymentów. I zachowywałem się raczej jak kłoda. No wiesz, co to znaczy. Wiesz, jak zachowuje się kłoda. Leży w jednej pozycji i się praktycznie nie rusza.
- Ty kiedyś byłeś kłodą? - głośno parsknęła. - Trudno w to uwierzyć.
- A jednak. - przewrócił oczami.
- No proszę, proszę... - chichotała. - Kiedyś kłoda, a teraz... trudno będzie znaleźć drugiego tak jurnego ogiera w Rzeszowie.
- Moja była, jak ode mnie odeszła, powiedziała mi, że w tych sprawach jestem fatalny. - jęknął.
- Nie słuchaj takich debilek, Piotruś. W łóżku jesteś zajebisty. Uwierz w to, kochanie. - dała mu czułego buziaka. - A, że tak spytam... co się konkretnie stało, że zacząłeś to robić inaczej?
- Wiesz, jak wtedy byliśmy spici i mieliśmy swój pierwszy raz, to... widziałem, że byłaś niezbyt zachwycona na początku. Nie, to złe słowo. Ty w ogóle nie byłaś zadowolona. A ja się tak cholernie podjarałem na Ciebie, że uparłem się, że zrobię wszystko, żeby Ci było dobrze. To stwierdziłem, że zaryzykuję, i nieco... no, podostrzę moje pieszczoty. Wypaliło. I przy okazji mi się to spodobało.
- Warto było, prawda, Piotruś? - wtuliła się w niego.
- Oj taaak. - wyszczerzył się, jak głupi do sera. - Zdecydowanie było warto.
Anka chyba stwierdziła, że po typowej rozmowie zakochanych, czyli rozważaniu o tym, jak to dobrze im w łóżku ze sobą, należy pozostać w temacie. Wpiła się w usta blondyna, a dłonią zaczęła przeczesywać mu włosy.
- Pobrykałabym sobie z moją ulubioną kłodą, wiesz? - szepnęła.
- Jeszcze Ci mało? - zaczął odwzajemniać jej pocałunki.
- Mhm. - mruknęła.
Dwa razy nie trzeba było mu powtarzać. Ponownie zaczęli świntuszyć, doprowadzając pozostałych siatkarzy, oraz sztab szkoleniowy, do rozpaczy.
"I wanna be your vacuum cleaner
Breathing in your dust
I wanna be your Ford Cortina
I will never rust
If you like your coffee hot
Let me be your coffee pot
You call the shots babe
I just wanna be yours
Secrets I have held in my heart
Are harder to hide than I thought
Maybe I just wanna be yours
I wanna be yours, I wanna be yours
Let me be your leccy meter
And I'll never run out
And let me be the portable heater
That you'll get cold without
I wanna be your setting lotion
Hold your hair in deep devotion
At least as deep as the Pacific Ocean
I wanna be yours"
Gdy już po wszystkim, leżeli wtuleni w siebie i patrzyli sobie w oczy, racząc się nawzajem kolejnymi pocałunkami, usłyszeli nagle pukanie do drzwi. Kto to mógł być?
- Proszę. - szepnęła Chmura. Drzwi się otworzyły, a do pokoju weszła Falęcka. Z aparatem fotograficznym zawieszonym na szyi. - O, cześć, Kamilka. - uśmiechnęła się na jej widok. Nie znały się zbyt długo, bo zaledwie parę dni. Mimo to, zdołała już polubić panią fotograf.
- Cześć, Ania. - odwzajemniła uśmiech. - Cześć, Pit. - uśmiechnęła się także do środkowego. - Tak sobie myślałam, czy by Cię nie wyciągnąć przed hotel na jedną z sesji zdjęciowych, bo ogarnęłam fajne miejsce. A i odpowiednie ciuchy, i inne takie tam bajery, też się znalazły. - powiedziała. - Ale widzę, że chyba nie da rady. Nie będę wam przeszkadzać. - szepnęła.
- Nie przeszkadzasz. - przerwała jej psycholożka.
- To się cieszę. Ale teraz, to ja chyba byłabym w stanie zrobić tylko TO zdjęcie. - zachichotała. - Ale... możemy chyba spróbować, nie? - spytała.
- Jasne. - odpowiedziała. - To ja na chwilkę stanę gdzieś z boku i poczekam.
- Nie, nie, nie musisz. Wprawdzie miałam trochę inny pomysł na to zdjęcie, ale tak chyba będzie lepiej. Ręcznik w wiadomym miejscu nie byłby dzięki temu potrzebny. - podrapała się po głowie.
- Co wymyśliłaś? - dopytywał siatkarz.
- Twoja poza pozostałaby bez zmian. Pamiętasz, co miałeś robić? - zapytała.
- Tak. - odrzekł, po czym zrobił to, co ustalili parę dni temu. Wygrzebał się spod kołderki, strasząc przy okazji psycholożkę swoim, całkiem pokaźnych rozmiarów, przyrodzeniem. No i jeszcze ta klata na wolności. Falęcka miała problem z opanowaniem podniecenia. Ale musiała to zrobić, bo Chmura nie wyglądała na zbyt szczęśliwą, widząc, jak jakaś inna kobieta wpatruje się w jej ukochanego. A Kamilka gapiła się na niego, jak Reksio na szynkę. Ogarnęła się jednak, gdy usłyszała głośny pomruk swojej przyjaciółki... Pit usiadł na brzegu łóżka, w lekkim rozkroku, po czym nieco się pochylił, delikatnie spuścił głowę, przekręcając ją przy tym odrobinę w bok. Jakby patrzył na coś w oddali...
Anka wiedziała, jak wyglądają takie zdjęcia. Usiadła za nim, lekko wychylając się zza niego. Nie na tyle, by było jej widać to, co niekoniecznie miało być pokazane. Jedną rękę położyła tam, gdzie zdarzało jej się już ją kłaść. Drugą objęła Cichego, układając ją na jego klatce piersiowej. Zorientowała się jednak, że pewnym prostym trikiem może uzyskać jeszcze lepszy efekt. Wyciągnęła więc jedną rękę w kierunku stojącego przy łóżku stoliczka i chwyciła nią swoją czerwoną szminkę. Na ogół jej nie używała, ale teraz, do takiego zdjęcia, wydawała się ona elementem wręcz niezbędnym.. Szybko wymalowała usta, ponownie ułożyła dłoń na jego klacie, po czym wpiła się w szyję swojego partnera niczym pijawka, tworząc na niej bardzo wyraźny ślad.
Gdy Falęcka strzelała zdjęcie, Chmura składała kolejny pocałunek, zaledwie parę milimetrów od poprzedniego. Zdjęcie wyszło więc idealnie.
- I jak? I jak?! - dopytywał się Nowakowski.
- Pięknie, yts bjutiful! - zachichotała. A z resztą, sam sobie zobacz. - to rzekłszy, pokazała mu podgląd zdjęcia na jej aparacie fotograficznym. - Wydaje mi się, że wyszło naprawdę nieźle.
- Podoba mi się. - uśmiechnął się. A i moja Anusia się wczuła w rolę. - zrobił typową dla siebie debilną minę, której nie szło nazwać ani banankiem, ani niczym innym. To był po prostu typowy wyszczerz Cichego Pita.
- Mi również się podoba. - także na twarz Anki wpełznął niewinny smajl. - Dobra robota, Kamka.
- Dziękuję, dziękuję. Cieszę się, że się podoba. - odpowiedziała. - To ja już będę lecieć. - stwierdziła. - I jeszcze raz przepraszam, że przeszkodziłam wam w amorach. - zachichotała, po czym wyszła z pokoju.
- Nie przeszkodziłaś. - szepnął, do wychodzącej z pokoju fotografki, Piter.
- Przeszkodziła. - odpowiedziała Anka.
Misie tego ranka były wyjątkowo nienasycone, toteż po raz trzeci pogrążyły się w miłości. Były jednak zbyt leniwe, żeby ponownie wleźć pod kołderkę, toteż kochali się na niej. Długo, i głośno, czyli tak, jak oni lubili najbardziej. I sprawiali wrażenie, jakby mogli tak spędzić cały dzień. Kiedyś te zboczuchy będą musiały jednak z łóżka wyjść. Piotrek w końcu musiałby kiedyś pójść na trening...
Gdy w końcu byli już na tyle zmęczeni, że nie mieli siły na kolejne figle, znowu się zaczęli przytulać. Nie wiedzieli, że reszta czeka już na nich na stołówce. A tamci czekali, i czekali, wiedzieli, że w końcu, prędzej czy później, zakochańce pojawią się na wspólnym śniadaniu. Ale nikt tak naprawdę nie wiedział, kiedy to nastąpi...
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Centralny Ośrodek Sportu, Spała
Grupa, która trenowała w Spale, przygotowując się do kolejnych meczów Ligi Światowej, w których być może zagrają, nie miała pojęcia, jak świetnie zabawiali się co poniektórzy członkowie reprezentacji. Oni skupieni byli na tym, by wypadać jak najlepiej na treningach. Nie wszystkim to się udało. Niektórzy wręcz spisywali się bardzo, bardzo słabo. Fatalne dni notował rozgrywający MKS'u Banimex'u Będzin, Tomasz Kowalski. Nie wychodziło mu zupełnie nic. W bloku był dziurą większą od Woickiego, każda jego kiwka była podbijana... A jakby tego było mało, na dwóch treningach nie potrafił wykonać poprawnie ani jednej zagrywki. Zaliczył dramatyczny zjazd formy, odkąd wrócił z Brazylii, w której przecież spisywał się całkiem nieźle. Co chwilę zdarzały mu się błędne odbicia, a czasem nawet mijał się z piłką, po tym jak kierowali ją do niego przyjmujący... Nie zachwycał, od dawna z resztą, Andrzej Wrona, bez formy zdawali się być także Muzaj i Woicki. Dobra dyspozycja uleciała także z kolejnych dwóch siatkarzy, którzy jeszcze parę dni temu walczyli o punkty dla Polski w Marindze, a więc Wierzbowskiego i Żalińskiego. Kaleczył w końcu również i jeszcze jeden z nich - Olenderek. Prawdę powiedziawszy, wszyscy wyżej wymienieni powinni zostać wypieprzeni z kadry. A czy zostaną? Pożyjemy, zobaczymy...
Kowal wszedł do hali, w której zebrali się wszyscy zawodnicy. Razem z nim wmaszerowali Olek Bielecki, Jarząbek i Mentalista za dwa trzysta. Czego oni mogli chcieć? Czy chcieli przeprowadzić jakiś dziwaczny trening?... Niektórzy z siatkarzy zaczęli się bać. Takie tryumfalne wejście sztabu szkoleniowego, nie oznaczało nic dobrego...
- Chłopaki, za dużo tu was. Nikt normalny nie będzie pracował z taką bandą, bo nie dałby rady poświęcać wszystkim tyle czasu, ile oni by tego potrzebowali. Dlatego... niestety, ale w porozumieniu z trenerem Antigą, zdecydowałem się na pierwsze cięcia w kadrze. Obie kadry, zarówno ta pierwsza, jak i druga, czy jak to tam wolicie nazywać, A i B, zostaną poważnie przebudowane. Tak naprawdę, w tej chwili jesteście jedną reprezentacją. Reprezentacją Polski w piłce siatkowej mężczyzn. A ja teraz, oczywiście w porozumieniu ze Stefanem, dokonam podziału na tą "pierwszą" reprezentację, oraz zaplecze, które będzie musiało być w pogotowiu, gdyby kogoś trzeba było zastąpić. Nie jest powiedziane, że między tymi dwiema grupami nie będzie dochodzić do kolejnych rotacji. Zależy nam na tym, by w danej chwili grali zawodnicy, którzy są najlepsi na swoich pozycjach. Czasami będziemy zapraszać cały szeroki skład na wspólne treningi, ale, rozumiecie, to będą tylko jednodniowe incydenty. Bo dłużej niż jeden dzień, nie da się pracować z tak liczną zgrają. - powiedział Kowal. - A teraz będę po kolei czytać wasze nazwiska, a bezlitosne jury, oraz moja skromna osoba, wyrażą swoją opinię na temat każdego z was. W skład jury wejdą: mistrz wszechświata w wyciskaniu kołków na głowach niepokornych siatkarzy, Aleksander "Olo" Bielecki... - Andrzejkowi chyba zebrało się na żarty. - ... wicemistrz wszecholimpijski w odczytywaniu zaszyfrowanych informacji na ścianach, Oskar "Jarząbek" Kaczmarczyk...
- A mnie jak przedstawisz? - zaśmiał się trzeci, ostatni członek jury, czyli Mentalista za dwa trzysta.
- Oraz mistrz własnego podwórka w pierdzeniu w stołek, Jakub Bączek. - uśmiechnął się. No to mu pojechał.
- Obrażam się. - fuknął trener mentalny. Andrzej tylko przewrócił oczami.
- To ja zacznę czytać listę. Jeśli ktoś jest nieobecny, proszę mówić. Wiem, kto jest aktualnie we Włoszech, ale ich też wyczytam. - stwierdził. - Dobrze, zaczynamy... Bartman Zbigniew.
- Nie ma go - szybko odpowiedział Winiar.
- Ma kontuzję. - dodał Mariusz.
- Nie kontuzję, tylko ten idiota go pobił. - warknął Kubiak.
- Nieważne. Nie ma go. - przerwał szkoleniowiec Resovii. - Co zarządzi jury?
- Nie spisywał się dobrze na treningach. Jestem na nie. - zaczął Łysy Terrorysta.
- Miał słabe statystyki. Moim zdaniem, nie pogodził się z tym, że nie będzie grać głównej roli w tej kadrze. Takich nam nie potrzeba. - dodał Oskar.
- A ja dałbym mu szansę, gdyż jest to bardzo ciekawa osobowość, bardzo barwna, która może dużo wnieść do zespołu. Krótko mówiąc, jestem za. - jako ostatni wypowiedział się mentalista.
- Kadra B. - bąknął Endrju. - O ile wróci do zdrowia, oczywiście, bo na razie, to wiadomo, że nie będzie grał. - Bociek Grzegorz. - wyczytał kolejne nazwisko.
- On jest we Włoszech. - podrapał się po głowie Ruciak.
- Nie jestem zbytnio zadowolony z pracy z tymże konkretnym siatkarzem. - wyraził swą opinię Bączek. - Jest trochę mało inteligentny. Ale nie skreślałbym go, bo jest niesamowicie pogodny. Urodzony optymista. Szkoda by go było "odstrzelić". Wierzę, że nasza współpraca będzie układać się lepiej.
- Średnio przykładał się do treningów, i ma swoje przyzwyczajenia, które nie są zbyt korzystne dla zespołu. Czyli walenie na siłę w blok. - rzekł Jarząbek.
- Jest bardzo silny. A siła jest bardzo ważna w dzisiejszej siatkówce. Ja jestem na tak. - zakończył Olo.
- W takim razie, gdy tylko powróci do kraju, zobaczymy, jak się będzie spisywał, po czym przydzielimy go do któregoś zespołu. Na razie balansuje między ścisłą kadrą, a zapleczem. No to następny... Bołądź Bartłomiej. - Bołi lekko się wzdrygnął, gdy usłyszał swoje nazwisko.
- Muszę przyznać, że ten młody człowiek jest bardzo inteligentny. Potrafi wyciągać wnioski ze swoich nieudanych akcji. - po raz kolejny, jako pierwszy wypowiedział się Bączek.
- Bardzo ambitny chłopak, a do tego ma niemałe możliwości i umiejętności. - uśmiechnął się Terrorysta.
- Nie popełnia zbyt wielu błędów, a te, które mu się zdarzają, nie należą raczej do tych z gatunku "głupie". Dałbym mu szansę. - dodał Kaczmarczyk.
- Tak więc, Bartłomieju, witaj w kadrze A. - uścisnął rękę młodego atakującego, który chyba wciąż nie wierzył w to, co usłyszał. - Ech. - westchnął po chwili.
- Co jest, Andrzej? - spytał Bielecki.
- Ja nie potrafię ich podzielić na dwie grupy. Nie, ja nie będę ich dzielić. Powiecie, co chcecie, na temat konkretnych zawodników, po czym ja zdecyduję po prostu, czy zostają w kadrze, czy mogą się pakować. Jak wróci Stefan, to ich podzielimy. No dobrze, następne nazwisko. Buszek Rafał.
- Jest we Włoszech. - zauważył Włodi.
- Ambitny, pracowity... - zaczął wyliczać Oskar.
- Przydałoby się go wysłać do logopedy, poza tym nie mam zastrzeżeń. - uśmiechnął się mentalista.
- Przykłada się do treningów, poza tym jest teraz w dobrej formie. Trzeba to wykorzystać. - dodał Aleksander.
- Czyli zostaje. - podsumował Kowal.
Jednogłośnie zdecydowano, że w kadrze pozostaną także Dryja i Drzyzga. Wynik 2:1 (na nie był Oskar), uzyskał Wojtek Ferens. On jednak także nadal będzie trenować z kadrą.
"Co to za pan
Tak kulturalnie opowiada
Jak się stara ładnie siedzieć i wysławiać
Ach co za ton co za ukłon
Co za miara w każdym zdaniu
I jakie mądre przekonania -ania-ania-ania-ania-ania"
- Gawryszewski Bartosz. - przeczytano kolejne nazwisko.
- On też jest we Włoszech. - wtrącił się Dżony.
- Kto go tam wysłał z takimi słabymi statystykami?! - wrzasnął Kaczmarczyk.
- Ja. - odpowiedział Andrzej.
- Andrzej, powaliło Cię? On nie ma zagrywki, a w innych elementach też nie zachwyca. - westchnął Łysy Terrorysta.
- Dobrze spisał się na ostatnim treningu. Postanowiłem dać mu szansę. - westchnął.
- Pierwszą i ostatnią, bo na więcej nie zasługuje. - pokręcił głową trzeci z jurorów.
- Też mi się tak wydaje. - stwierdził trener Resovii.
- To dlaczego wysłałeś tam jego, a nie na przykład Nowakowskiego? Chociaż by mieli zagadkę, który jest który. - drążył temat Oskar.
- Wysłałem tam jego, bo tak uważałem. Możemy skończyć temat? Więcej i tak w kadrze nie zagra, więc nie wiem, o co wam chodzi. - fuknął.
Tak więc Bartuś został skreślony z listy kadrowiczów, chociaż dowie się o tym dopiero po powrocie z Italii. W reprezentacji pozostają z kolei Piotr Hain, Krzysztof Ignaczak i jego kamera, Jakub Jarosz i dupa ryża, Wąski, zwany Karolem, Conan The Barbarian oraz Grześ Kosok. Konarski najprawdopodobniej zostanie przesunięty do kadry B, ale póki podział nie nastąpił, na razie możemy go jeszcze nazywać reprezentantem Polski. Nie wiadomo, co się stanie z Hainem, bo na pozycji środkowego była zdecydowanie największa, najbardziej wyrównana wojna o miejsce w składzie. Miejsc było co najwyżej sześć, a chętnych jakichś dziewięciu, czy nawet i dziesięciu. Oj, będą mieć Kowal z Antigą trudny orzech do zgryzienia, jak tu by ich podzielić. Trzeba będzie realnie ocenić ich potencjał, możliwości. Niewykluczone, że będą musieli uczestniczyć w jakimś specjalnym treningu, który miałby sprawdzić ich umiejętności. I będzie się raczej liczyć w nim nie tylko atakowanie i blokowanie, czy to, co każdy środkowy bezwzględnie powinien umieć. Tutaj się będą liczyć najmniejsze niuanse, a wręcz niuansiki, takie jak umiejętność rozegrania przypadkowej piłki, czy stopień trudności zagrywki, a także częstotliwość posyłania ich w siatkę lub aut. Wiadomo, że kadrze nie przyda się ktoś, kto na potęgę będzie chrzanić serwis... Jeśli by trzeba było dokonać kadrowych przesunięć teraz, bardzo prawdopodobne jest to, że do kadry "B" trafiłby... Andrzej Wrona, który spisywał się chyba najsłabiej ze wszystkich zawodników na swojej pozycji. Słabiej od niego wyglądał tylko Drzewo, ale w jego przypadku problem sam się rozwiązał, bo przecież parę dni temu doznał kontuzji. Niemniej jednak, gdy wyzdrowieje, raczej nie będzie mógł liczyć na coś więcej, niż zaplecze drużyny narodowej... Pewniak na tej pozycji był jeden, a reszta musiała zapierdalać do upadłego, żeby zostać docenionym przez szkoleniowców. Trudno rywalizować jednak z cyborgiem, którego boją się wszyscy po drugiej stronie siatki...
- Kowalski Tomasz. - wyczytał kolejne nazwisko.
- A ten to ja w ogóle nie wiem, co robi na tym zgrupowaniu. Przecież on się do niczego nie nadaje. Prawą nogę ma od wchodzenia do tramwaju, a lewą, od wchodzenia do autobusu. Totalne beztalencie, które tylko zajmuje miejsce w reprezentacji. Widziałeś, Andrzej, jak on wczoraj, i dzisiaj z resztą też, przeraźliwie kaleczył na treningu? No daj spokój, z kimś takim. - grzmiał Olo. Młody rozgrywający przełknął ślinę i czekał na kolejną krytykę, jaka z pewnością się pojawi. Odkąd powrócił z Maringi znajduje się po prostu w fatalnej formie, która zdecydowanie nie upoważniała go do tego, by choćby mógł marzyć o grze w kadrze.
- Wziąłeś go do składu za nazwisko, bo nie znalazłeś nikogo lepszego, co zwie się podobnie do Ciebie? - ironizował Oskar.
- Krótko i na temat, jestem na nie. - rzekł Bączek. Niektórych nieco zdziwił tym, że nie wygłosił żadnego półgodzinnego wywodu na temat tego, jak bardzo ten młody siatkarz miał wątłą psychikę.
- Tomku... W Brazylii spisywałeś się całkiem przyzwoicie, momentami nawet dobrze. Ale odkąd powróciłeś do kraju, straciłeś swoją formę. Obecnie grasz fatalnie i, niestety, z taką dyspozycją nie masz czego szukać w reprezentacji. Twoja forma, a raczej jej brak, skutecznie uniemożliwia Ci dalsze uczestniczenie w zgrupowaniu. Jestem zmuszony wykluczyć Cię ze składu drużyny. Jeśli wrócisz do formy... może kiedyś. Pożyjemy, zobaczymy. Na razie, niestety, tak będzie dla Ciebie najlepiej.
Młody rozgrywający spuścił głowę. Wiedział, że zawiódł siebie, trenerów i kolegów. Nie tak miała wyglądać jego przygoda z reprezentacją Polski, oj nie tak.
"Gdzie oni są?
Ci wszyscy moi przyjaciele -ele-ele-ele-ele-ele
Zabrakło ich
Choć zawsze było ich niewielu -elu-elu-elu-elu-elu"
Jednogłośnie zadecydowano o tym, że w kadrze pozostają Kubiak, Kurek, Łomacz i Mika. Było dużo "ale" przy Muratore, ale ostatecznie zdecydowano, że decyzja odnośnie tego zawodnika zapadnie, jak wyleczy swoją kontuzję. Nie miał teraz szansy pokazać, co potrafi. Mógł to za to zrobić Maciek Muzaj, ale że nie przekonał do siebie Andrzeja, z kadrą musi się na razie pożegnać. Żadnych wątpliwości nie było przy obu Nowakowskich - trzy razy tak i przechodzą dalej. Pożegnano z kolei Olenderka, chociaż zastrzeżono, że być może jeszcze kiedyś powołanie otrzyma. Miał więc czekać w pogotowiu i budować swoją formę. Kolejnymi zawodnikami, którzy w kadrze zostają stali się Romać, Ruciak i Szalpuk. W przypadku Sponsora prawdopodobne było jednak rychłe zesłanie na zaplecze. Odstrzelony na dobre został z kolei Wierzba, zaś dalej trenować mieli Winiar i Wiśnia, oraz Mario i Włodi.
- Woicki Paweł. - kolejne nazwisko.
- Ten pacjent nie rokuje na przyszłość. - zaczął mentalista.
- Nie widzę powodu, dla którego miałby pozostać w kadrze. - swoje zdanie wyraził Jarząbek.
- Trzy razy nie, spierdalaj. - zachichotał Igła, udając głos Bieleckiego.
- Bardzo sprytne, Krzysiu. Ktoś by pomyślał, że to naprawdę ja to powiedziałem. Niemniej, jestem na nie. - rzekł Oskar.
- Trzy razy nie, panu już podziękujemy. Może pan się pakować, nie trafi pan nawet do drugiej reprezentacji. Pawle, zawiodłeś nasze oczekiwania. Po tak doświadczonym zawodniku spodziewaliśmy się czegoś więcej. Myśleliśmy, że wykorzystasz swoje niemałe przecież doświadczenie, i udowodnisz, że możesz być wartościowym zmiennikiem. Niestety, nie podołałeś naszym oczekiwaniom. Jesteś w tej chwili zbyt słaby na to, żeby grać w reprezentacji. Dziękujemy za to, że walczyłeś dla biało - czerwonych barw, ale Twój czas już minął. - rzekł Kowal. Klamka zapadła. Woickiego w tej kadrze już nie zobaczymy.
- Czy nie mógłbym dostać ostatniej szansy? - bąknął Wujek. - Jeśli bym jej nie wykorzystał, wtedy pogodzę się ze skreśleniem. Na razie, myślę, dostałem zbyt mało czasu na to, żeby pokazać, co potrafię. A wierzę, że jestem w stanie coś dać tej kadrze.
- Dwa tygodnie prawdy w kadrze "B". Jeśli zawiedziesz, wylatujesz na dobre. - zarządził Andrzej.
- Czy jeśli powiem, że ma niewyjściową twarz, zostanę uznany za chama? - zapytał Bączuś.
- Nie. Stwierdzisz fakty. - zarechotał Ptok.
- Cicho mi tu. - fuknął Kowal. - Dobrze, skoro zdecydowałem się na dwa tygodnie prawdy dla Pawła, na takową próbę wysyłam też Maćka Muzaja. Maćku, to Twoja ostatnia szansa. Jeśli zawiedziesz, pożegnasz się z kadrą.
- Rozumiem. - bąknął młody atakujący Skry.
Wojtaszek, Wrona, Zagumny i Zatorski pozostają w kadrze. Jeden z nich najprawdopodobniej jednak wyleci do kadry "B", i chyba nie trzeba tłumaczyć, który. Zadecydowano także o odesłaniu do domu Wojtka Żalińskiego, natomiast dalej pocić się na treningach mieli Ziomek i Zupa.
Siatkarze odstrzeleni z kadry, spakowali swoje manatki i wyruszyli w stronę swoich domów. Koledzy pomachali im na pożegnanie, wytarli kilka wyimaginowanych łez, po czym czterech dryblasów opuściło budynek Centralnego Ośrodku Sportu w Spale. Ich przygoda z kadrą dobiegła końca.
"Gdzie oni są
Gdzie oni są
Zabrakło ich
Zabrakło ich
Gdzie oni są
Zabrakło ich
Gdzie oni są
Zabrakło ich
Gdzie oni są
Zabrakło ich
Gdzie oni są
Zabrakło ich
Gdzie oni są
Gdzie oni są
Zabrakło ich...
Gdzie oni są są są są
są są są są są są są są..."
- Andrzej, a teraz powiedz, co Cię skusiło na powołanie tego Kowalskiego. Przecież to co najwyżej przeciętniak. - zaczął Bączek.
- Nie miałem kogo powołać, a musiałem mieć dwóch rozgrywających. - westchnął.
- To jak już miał być na K, to lepiej było wziąć Kędzierskiego. Też młody, a myślę, że znacznie lepszy. - podsunął Kaczmarczyk.
- Dlaczego ja o tym nie pomyślałem. - jęknął.
- Albo chociaż tego Janusza. - podrapał się po brodzie Bielecki.
- Janusza nie, bo by się wyśmiewano z jego nazwiska. - palnął mentalista.
- A myślisz, że z niektórych nazwisk naszych chłopaków to się ludzie nie wyśmiewają? - przywalił facepalm'a Endrju.
- No, fakt. Takie Żurki, Buszki, Kurki czy Żygadły to mają przesrane. - przewrócił oczami. - Ale sam wiesz, jak w tym kraju reaguje się na słowo "Janusz".
- Wiem. - szepnął.
Po czym cała czwórka opuściła główną halę i udała się do swoich gabinetów. Siatkarze pozostali na miejscu i zaczęli przeprowadzać ze sobą bardzo poważne rozmowy. Tym razem nie mieli zamiaru obgadywać Zatora. Musieli zdecydować o pewnych ważnych sprawach. Nikt nie miał ochoty żartować w takiej sytuacji. Nawet największe głupki kadry, takie jak właśnie Zatorski, czy Hain... Kadra musiała wybrać zastępczego kapitana, na czas, kiedy pierwszy kapitan jest na wyjeździe i tłucze się z reprezentantami Italii.
- Musimy sobie wybrać nowego kapitana. No wiecie, takiego zastępczego, jak Cichego tu nie ma. - zadecydował Winiar. - Ale ja już nie chcę nim być. Ktoś chętny?
- Ja chcę! Ja chcę! - wrzasnął Hain. Oj nie, on się nie nadawał do pełnienia tej funkcji.
- Ty jesteś za głupi. - fuknął Fabio. - Tutaj potrzeba kogoś mądrego, opanowanego... - zaczął wyliczać cechy, jakimi według niego powinien... cechować się kapitan.
- Ja mógłbym. - nieoczekiwanie zgłosił się Zagumny.
- Ooo, to już znacznie lepszy pomysł. Mądry, spokojny, doświadczony, nie dający sobie wejść na głowę... - podrapał się po brodzie Wiśnia.
- Tak więc myślę, że zdecydowano. Cześć. - rzekł Winiarski, po czym w trybie natychmiastowym ulotnił się z hali.
Pawle, nie wiesz, w jakie gówno się pakujesz...
----------------------------------------------------------------------------------------------------
15.06.2014, Centralny Ośrodek Sportu, Spała
W środku nocy, czyli o trzeciej nad ranem, gdy cała kadra już sobie słodko spała, znalazł się jednak jeden harcownik, który nie mógł zmrużyć oka. A że to był Piotr Hain, czyli człowiek niezbyt inteligentny, uznał on, że w rozwiązaniu tego problemu powinien pomóc mu kapitan drużyny. A że kapitanem wybrano przecież wczoraj Zagumnego, to można się spodziewać ostrej jazdy bez trzymanki. Jeśli tylko ten gamoń miałby tyle odwagi, żeby faktycznie się do Rudej Pumy udać... A tyle odwagi miał. Zapukał cichutko do drzwi, a gdy odpowiedziała mu cisza, tak po prostu nacisnął klamkę i z miną najdoskonalszej primaballeriny wszedł do środka. Nadal nic, nadal Guma pogrążony był we śnie...
- PAAAAAAAAWEEEEEEEEEEEŁ! - wrzasnął i zaczął biegać w kółko jak jakiś dzikus. Oj, naraża się bardzo na wybuch gniewu szanownego Pawcia.
- Czego? - jęknął, podnosząc powieki. Gdy ujrzał, że gościem w jego pokoju jest Hajnuś, niemalże natychmiast zacisnął je ponownie, udając, że go nie widzi. Przylgnął mocniej do poduszki i pokręcił głową z niedowierzaniem. Czego ten idiota mógł od niego chcieć o trzeciej w nocy? Zagumny zdecydowanie nie wyglądał na zadowolonego z tego, że ktoś o takiej godzinie wtarabanił mu się na krzywy ryj do pokoju.
- Mam problem. - westchnął, po czym usiadł po turecku na podłodze, czekając na wykład od rozgrywającego.
- Domyślam się. W innym przypadku chyba byś mnie nie budził w środku nocy. - odpowiedział wyjątkowo spokojnym głosem.
- Noo... tak. - zastanowił się, po czym strzelił na twarzy efektownego bananka.
- Słucham. W czym tkwi problem? - przewrócił oczami. Liczył na to, że nieogarnięty środkowy szybko wyjawi mu swój problem, co by szybciej mógł ponownie się położyć.
- Noo boo... ja nie mogę spać. - jęknął. Niechże on zacznie od razu gadać, o co mu chodzi, bo takim pajacowaniem tylko wyprowadzi Szaloną Rudą z równowagi...
- Tyle to wiem. Chcę wiedzieć, dlaczego nie możesz spać. - ważył każde słowo Zagumny, chociaż widać było po nim, że przychodzi mu to z niemałym trudem. Najchętniej bowiem wziąłby tego debila i go rozszarpał na parę części.
- Nie mogę się wysrać od trzech godzin. - biadolił jak potłuczony. Gumiasty omalże nie przywalił sobie facepalma. Prawdopodobnie po usłyszeniu kolejnej, równie inteligentnej odpowiedzi, jednak go sobie strzeli.
- I co ja mam w związku z tym zrobić? - szepnął. Czy on jest naprawdę tak głupi sam z siebie, czy też tylko udaje przygłupa, a ktoś mu za to płaci?
- Zmotywować mnie! Tak! Potrzebuję jakiejś motywacji, żeby sobie poradzić z moim problemem! - wypalił, po czym po raz kolejny debilnie się wyszczerzył. Tym razem nic już nie powstrzymało Zagumnego przed solidnym jebnięciem się otwartą dłonią w czoło. - Przecież kapitan jest od tego, żeby pomagać rozwiązywać nam nasze problemy. - bąknął nieśmiale.
- Idź i nie grzesz więcej. - jęknął, a Hain opuścił jego pokój.
Oj, Pawciu. Chyba nie takiej motywacji oczekiwał nasz młody środkowy...
___________________________________________________________
Debilizm Piotra Haina sięgnął szczytu, z którego można się już tylko efektownie spierdolić. Kto to widział, żeby przychodzić do kogoś o trzeciej w nocy i mu jęczeć, że ma się problemy natury fizjologicznej... No cóż, taki inteligentny jest właśnie ten siatkarz... Współczujemy Gumie, że musiał się w nocy użerać z tym przygłupem.
Za mało było misiów? To dzisiaj dałam ich tyle, że pewnie odechce wam się ich na jakieś dziesięć rozdziałów. Przy okazji zaczęły powstawać zdjęcia do konkursu, w który przecież przyjaciel Krzysztof wrobił naszego ulubionego środkowego.
Za dużo było tu już tych siatkarzy, kogoś trzeba było z kadry wykreślić. Myślę, że dokonałam dobrego wyboru. Z reprezentacji nie wyleciał żaden znaczący charakter, ktoś, kto by się czymś specjalnie wyróżniał.
Możecie składać zażalenia, ale tamta czwórka nic do tego opowiadania tak naprawdę nie wnosiła. Były to jedynie postaci epizodyczne.
Moje serce płacze bo Piter żeni się już w sobotę nasi przegrali w półfinale Ligi Światowej, a i w meczu o III miejsce znów nie byli w stanie pokonać tych cholernych Amerykanów. Mało która drużyna nam tak nie leży, jak oni. Może jeszcze Bułgaria.
Cieszą wyróżnienia dla Dzika i Zatora, chociaż, patrząc po statystykach, tytuł choćby drugiego blokującego powinien dostać Pit. No ale cóż, cieszmy się z małych rzeczy. I tak dostaliśmy więcej nagród, niż Amerykanie.
Zdziwiło mnie to, że żadnego wyróżnienia nie dostał Kevin Le Roux, który ma fajny brzuszek bo wymiatał na boisku. O, a Pit go dwa razy zablokował, haha.
Drugie miejsce dla Serbii, i pierwsze dla Francji, która tak naprawdę zajęła dziewiąte... Pogmerane to wszystko. Skubańcy, dwie dywizje wygrali.
Polecam obczaić ich Instagramy i jednocześnie liczę na to, że nasi też zaczną kręcić i udostępniać w Internecie jakieś debilne filmiki.
To chyba wszystko na dzisiaj. 03:18, idę spać. Dobranoc.