30.03.2016

XLVIII."Na kadrę to ja Cię zawiozę moją najwykwintniejszą bryką, wsiadaj młody!"

24.06.2014, Centralny Ośrodek Sportu, Spała

Gdy tylko usłyszała pierwsze ptasie śpiewy, otworzyła oczy. Spojrzała na swojego partnera, z którym to miała przyjemność w nocy nieco poświntuszyć, po czym natychmiast objęła go mocniej, chociaż i tak byli ciasno spleceni w miłosnym uścisku. Miłosnym? Pozostańmy przy uścisku, bo przecież pewnym było, że on do niej nic nie czuł. Musiałby chyba upaść na głowę, żeby zakochać się w pierwszej lepszej hotce, jaką mógł sobie wyrwać pod ośrodkiem. Pomińmy już fakt, że upadł na głowę w momencie, kiedy w ogóle postanowił na owe hotki "zapolować", a jeszcze bardziej, kiedy zaciągnął niewinną blondynę do łóżka. Nie myślał wtedy jednak głową, a tym narządem, który coraz częściej dochodził u niego do głosu. Coraz częściej jego ciało domagało się tej fizycznej przyjemności, toteż i on coraz bardziej pragnął kolejnych uciech. A że Kamila była w tym momencie dla niego nieosiągalna, a innej kobiety, pomijając oczywiście Dagmarę, w ośrodku nie było, musiał szukać szczęścia w innym miejscu. I tak właśnie odnalazł Justynę. Cicha, nieśmiała blondyneczka o zniewalającej urodzie była tym, czego potrzebował, toteż nic dziwnego, że od razu zaczął ją bajerować. A że bliższe obcowanie z jakimkolwiek siatkarzem, było skrytym marzeniem długonogiej piękności, ta niemal od razu mu się poddała. Spełniła swoje marzenie, a i przy okazji zażegnała jego problemy. Wprawdzie tylko tymczasowo, ale zawsze było to lepsze, niż nic... Dziewczyna przymknęła po raz kolejny oczy i przejechała delikatnie wewnętrzną stroną dłoni po jego policzku. Westchnęła niemal niedosłyszalnie, czując przyjemne kłucie dwudniowego zarostu siatkarza. Raz jeszcze obdarzyła go pełnym uczucia spojrzeniem, by następnie złożyć niewinny pocałunek na jego ustach. Bała się, że mógłby się przez to obudzić, ale ten skurczybyk słynął z wyjątkowo głębokiego snu. Mało co było w stanie zakończyć jego stan ograniczonej aktywności, jak niegdyś przyjął nazywać sen Możdżon. Prawdopodobnie nawet pierdolnięcie bomby atomowej by go nie wybudziło, drzemał jak kamień. Toteż nic dziwnego, że delikatny buziak ze strony Justysi, nie wywołał u niego żadnej, nawet najmniejszej reakcji. Ani kiwnięcia palcem, mrugnięcia okiem, pojedynczego westchnięcia - nic. Spał jak kamień... Blondynka obdarzyła go jeszcze szybkim, przelotnym cmokiem w policzek, po czym zaczęła się ostrożnie wyplątywać z ciasnych objęć zawodnika. Było jej w nocy cholernie dobrze, temu nie zaprzeczy, bo nie byłaby w stanie. Ale dobrze wiedziała, że musi stąd jak najszybciej zniknąć, chociaż, że najchętniej zostałaby tu jeszcze przez jakiś czas, a przynajmniej do jego przebudzenia. Chciała bowiem zobaczyć jego minę po tej gorącej nocy. Albo chociaż jeden uśmiech. Jemu też przecież było cudownie, i bardzo głośno dał wczoraj temu wyraz... 
Gdy w końcu udało jej się opuścić cieplutkie, przytulne łóżko siatkarza, zaczęła szybko zbierać wszystkie swoje rzeczy, które wczoraj zostały porozrzucane po całym pokoju. Po raz ostatni spojrzała na śpiącego środkowego, uśmiechając się przy tym szeroko. Trwało to dłuższą chwilę, bo nieco się przy tym rozmarzyła, wspominając jeszcze to, co działo się jeszcze przecież nie tak dawno temu. W końcu wyszła, kierując się do pierwszej lepszej łazienki, na jaką się natknie. Nie znała rozmieszczenia pokoi, łazienek i innych pomieszczeń w ośrodku. Wiedziała tylko, jak spod wejścia dotrzeć do jednego z siatkarzy. A więc niezbyt wiele, chociaż ta wiedza z pewnością jej się przyda, kiedy będzie opuszczać mury Centralnego Ośrodka Sprotu w Spale... Gdy dotarła do łazienki, wzięła szybki prysznic, po czym owinęła się mięciutkim ręcznikiem i przystąpiła do czesania się i robienia sobie makijażu. Niestety, w tym stanie zastał ją jeden z najbliższych przyjaciół jej nocnego kochanka. 

- A Ty co tu robisz, dziewuszko? - zaczął Kurek, wyraźnie zdziwiony zastanym widokiem. - Nie przypominam sobie, żeby podesłano nam kogoś nowego do drużyny. A tak w ogóle, kim jesteś?

- Cześć, Justysia. - podała mu rękę. - Ja tylko weszłam tutaj się wykąpać i troszeczkę ogarnąć. I już zaraz wychodzę. - pisnęła nieśmiało, nerwowo przy tym zaciskając palce na swoim ręczniku, przez co ten o mało co i by nie spadł z jej ciała. Tylko szybka reakcja dziewczyny uchroniła ją przed zaprezentowaniem się nago kolejnemu siatkarzowi. Z tym, że temu nie chciała się tak pokazywać. 

- A skąd się tu wzięłaś? - dopytywał wyraźnie zaciekawiony atakujący. 

- A przyszłam tu z jednym Twoim kolegą. Zaprosił mnie do siebie na noc. - uśmiechnęła się, bo po raz kolejny w jej głowie pojawiły się wspomnienia wczorajszej nocy. 

- Kurwa, z nim jest gorzej, niż myślałem... - westchnął.

- Nie rozumiem. - pisnęła.

- Piździelec mu wariuje i jak danego dnia nie zaliczy, to bez kija nie podchodź. Jako, że za bardzo nie ma kogo tu posuwać, to się już nawet teraz, jak widać, przerzucił na cizie wyrwane pod ośrodkiem. - przewrócił oczami. - Nie sądziłem, że on jest do tego zdolny. - dodał. 

- Cieszę się, że mogłam mu pomóc chociaż na chwilę się rozładować. - zatrzepotała słodko rzęsami, po czym zamyśliła się nieco. - Mógłbyś wyjść? Chciałabym się ubrać, a przy Tobie raczej tego nie zrobię. 

- Nie no, spoko, śliczna, ja bardzo chętnie sobie popatrzę. - poruszył brwią, a Justyna zdzieliła go w papę tym, co miała pod ręką. Najprawdopodobniej były to jej majtki. 

- Nie życzę sobie. - fuknęła na niego, po czym głośno tupnęła nogą. 

- Dobra, już wychodzę. - po raz kolejny przewrócił oczami. - On ma naprawdę poważny problem, więc nie ciesz się tak bardzo, że mu pomogłaś, bo na długo to mu się to nie przysłuży... - rzucił jej na odchodne.
Blondynka szybko skończyła poranną toaletę, po czym ubrała się i poprawiła jeszcze fryzurę. Następnie wyruszyła w stronę wyjścia. Najprawdopodobniej już nigdy nie zobaczy swojego wczorajszego "łupu". Może kiedyś po jakimś meczu. Ale czy on by ją wtedy rozpoznał? Czy on w ogóle będzie ją pamiętał? To było mało prawdopodobne... 

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Bełchatów

- Kacperku! - dało się słyszeć donośny krzyk Konrada Piechockiego. Kiedy nie otrzymał oczekiwanej reakcji, zameldował się niemal natychmiast w pokoju swojego syna. Piechocki Junior jeszcze smacznie sobie spał, zupełnie nieświadomy tego, że nad jego łóżkiem stoi wściekły ojciec, który najchętniej by mu przywalił. Za fakt, że go ignoruje, oczywiście. Trudno było nie olewać wrzasków swojego ojczulka, kiedy się spało, przecież latorośl prezesa PGE Skry zupełnie nie była świadoma tego, że on czegoś od niego chce... Ale czy to obchodziło w jakikolwiek sposób seniora Piechockiego? Ależ oczywiście, że nie. Jemu nie można było się w ogóle sprzeciwiać, bo od razu traktował on to jak obrazę jego świętego majestatu. Pomińmy to, że król czy władca był z niego żaden, ale co z tego, skoro on za takowego się uważał? Pan i władca PGE Skry Bełchatów, jego prywatnego folwarku, w którym wszystko dziać się będzie tak, jak on sobie tego zażyczy. To nic, że Miguel Falasca miał nieco inny pomysł na skład swojej drużyny, nieco inne ambicje na ten sezon ligowy, nie mógł głośno wyrazić swojego zdania, bo od razu wyjechałby z klubu na taczce. Zresztą, już sam fakt zatrudnienia w klubie, jako trenera, gościa, który dopiero co w tym klubie zakończył swoją siatkarską karierę, mogło być różnie odbierane. Niestety, fakty były, jakie były, i przeskoczyć się ich nie dało - PGE Skra Bełchatów nie była już wielkim klubem, który mógłby szastać kasą, jak tylko by chciał. Pieniędzy było coraz mniej, a przecież największa gwiazda zespołu, Mariusz Wlazły nie zarabiała byle czego. I z roku na rok, z sezonu na sezon, owa gwiazdunia żądała coraz większych wypłat, w związku z czym, pieniędzy na sensowne transfery, było w tym klubie coraz mniej. Bardzo prawdopodobne było, że po prostu musiał mieć coraz więcej oszczędności na spełnianie zachcianek swojej żony, bo przecież nowa torebka czy zestaw lakierów do paznokci sam się nie kupi. Za usługiwanie we wszystkim swojej żonie, otrzymywał od niej bezgraniczne wsparcie, gotowa była ona skrytykować innych zawodników, byle żeby tylko obronić swojego małżonka. Niejednokrotnie wtrącała się w sprawy klubu, co z pewnością nie było dla niego dobre... Także dopiero co zakontraktowany Michał Winiarski z pewnością nie będzie zarabiał mało, bo był siatkarzem z uznaną klasą, a co za tym idzie - bardzo się cenił. A że jest graczem wyjątkowo kontuzjochłonnym? A kogo to obchodziło? Na pewno nie prezesa klubu, który za Mariuszem skoczyłby w ogień.  A skoro on zażyczył sobie we Skrze swojego najlepszego przyjaciela, prezes musiał to żądanie spełnić. We dwójkę, wraz ze swoim najdroższym siatkarzem, rządzili całym klubem i nikt oprócz nich nie miał tam nic do powiedzenia. Nikt nie miał prawa skrytykować żadnego z nich, ani, co było oczywiste, syna prezesa. Wszyscy doskonale o tym wiedzieli i nie raz, ani nie dwa, paru zawodników powstrzymywało się już od chlapnięcia w jakimś wywiadzie o kilka słów za dużo... Kiedy coś wymsknęło się Wronie, od razu oddelegowano go do reklam Plusa, wraz z Kłosem, żeby mu nie było smutno samemu. A że obaj nadawali się do tego, jak Kosok do śpiewania... Co to w ogóle był za pomysł, żeby z siatkarzy robić gwiazdy telewizji?... Musieli pajacować, wymawiać jakieś dziwne kwestie, żeby gawiedź miała z tego radochę. A że większość nie chciała?... Nieważne. Tak postanowiono, tak musiało być. 
Młody Piechocki wciąż nie reagował na głos swojego ojca, tak więc ten podjął bardziej radykalne kroki w kierunku tego, by ten się wybudził. Zaczął brutalnie szarpać swojego syna za nogę, próbując zrzucić go z łóżka. Takie praktyki często były przez niego stosowane, bo przecież Kacperek i tak by nie pisnął słówka na temat tego, że dzieje mu się jakaś krzywda. Zbyt bardzo bał się gniewu swojego ojca. Codziennie mu się obrywało za wszystko, chociaż sam miał wyjątkowo dużo przywilejów w drużynie... 

- Wstaniesz Ty wreszcie, zakalcu jeden, czy mam z Tobą porozmawiać w inny sposób?! - grzmiał Piechocki. 

- Już, już, tatusiu. - pisnął nieśmiało jego syneczek i niemalże błyskawicznie wygrzebał się ze swojego łóżka. Ruszył w stronę kuchni przygotować sobie śniadanie. 

- Dokąd to?! A łóżko to ma pościelić Królewna Śnieżka, Świnka Peppa, czy Listonosz Pat?! - zironizował, a młody został zmuszony do powrotu do swojego pokoju. - Masz pięć minut, i ani sekundy dłużej! - rzucił mu na odchodne i trzasnął głośno drzwiami. 
W jego domu nie było Pawła Zagumnego, więc nie musiał się martwić tym, że ktoś go opierdoli za robienie hałasu... Zresztą, gdyby tak się stało, uznałby to wtedy za obrazę jego wyimaginowanego majestatu. Nikt nie miał prawa go krytykować, nawet Paweł Zagumny.
Kacperek tymczasem pościelił swoje łóżko, jednak zajęło mu to nie pięć, a aż dziesięć minut, skutkiem czego do kuchni szedł jak na ścięcie. Pewne było to, że otrzyma kolejny ochrzan od swojego ojczulka. Dzień jak co dzień, mógłby rzec, bo takie sytuacje były w jego domu normą.

- Co tak długo?! - ryknął na niego gdy tylko miał go w zasięgu swojego wzroku. - Miało być pięć minut! - tupnął nogą i skrzyżował ręce na brzuchu, puszczając mu nienawistną minę. - Za karę... - zaczął, a młody tylko przełknął ślinę, bo już wiedział, że bez solidnej kary się nie obędzie. - ... pięćdziesiąt kółek wokół hali! To Cię nauczy punktualności! 

- Ale ja już nie mam siły tyle biegać. - bąknął nieśmiało. 

- Ty mi się buntujesz?! A chcesz biegać sto kółek?! - wrzasnął, a jego synuś o mało co i by nie uciekł z piskiem w drugi kąt kuchni. 

- Nie chcę. - jęknął i usiadł przy stole. 

- Na co tak się gapisz?! Myślisz, że śniadanie samo Ci się cudownie wyczaruje?! Zasuwaj do lodówki! -  darł się na niego cały czas. Aż dziwne, że od tego wycia go nigdy nie rozbolało gardło. 
Piechocki Junior postanowił już nie narażać się swojemu ojcu, więc szybko zrobił sobie śniadanie i równie szybko sprzątnął je z talerza. Zaczął rozmyślać przy stole, ale z tych rozmyśleń wyrwał go kolejny wrzask jego ojca. 

- NA TRENING, LENIU! - usłyszał, i natychmiast zaczął pakować swoją torbę. Po chwili jednak postanowił po raz kolejny wykorzystać to, że jego ojciec zrobi dla niego wszystko... jeśli oczywiście chodziło o jego grę w klubie. Przecież to dla Konrada była niesamowita okazja, żeby całemu światu pochwalić się, jakiego ma uzdolnionego syna. A że on wcale taki zdolny nie był, nie było już istotne. Synek zażyczył sobie miejsca w drużynie, a tatuś na to jak na lato, stwierdził, że to będzie idealna okazja do szpanu przed wszystkimi. Był tylko jeden problem, który nazywał się Zatorski. Ale skoro Kacperek sobie zażyczył, że chce być pierwszym libero, trzeba było zmarginalizować pozycję w klubie dotychczasowego libero. A że Zator się na to nie zgodził, bez żalu wypchnięto go z klubu... Tak to właśnie przeprowadzało się transfery w Skrze Bełchatów... 

- Tato... - zaczął młody. 

- Tak, synku? - pierwszy raz tego dnia zwrócił się do niego jak do syna, a nie jakiegoś popychadła, z którym mógł zrobić wszystko, co chciał. 

- Miguel wczoraj mi się czepiał, że się lenię. I że nic nie umiem. - westchnął. 

- Że co on powiedział?! Już ja sobie z nim porozmawiam! Masz mu powiedzieć, że jeśli jeszcze raz będzie miał czelność Cię skrytykować, to będzie miał do czynienia ze mną! A jeśli nadal będzie to olewać, to wyleci z klubu! - wrzasnął i trzasnął pięścią w stół. 

- Nie chce mi się dzisiaj trenować. Będę mógł sobie poleżeć? - palnął. Jakby on robił coś innego na tych treningach, oprócz leżenia i patrzenia, jak inni trenują... 

- Rób co chcesz, gówniarzu. - przewrócił oczami. - Mam to gdzieś, co robisz na treningach, ale na meczach masz zasuwać i nie przynosić mi wstydu! - dodał. - NA TRENING! - wrzasnął, a synek powrócił do pakowania torby. Gdy dorwał się do swojego telefonu, aż przetarł oczy ze zdumienia, gdy zauważył w nim sms'a o następującej treści: 
Andrzej? Kowal? No bo przecież nie Wrona. Kacper miał do niego numer, a do tego Andrzeja nie. Hipotezę, jakoby miał to być trener Resovii potwierdzały te wszystkie wredne zwroty, w jakich to zwrócił się do libero. Przecież nie przepadał ani za nim, ani za jego ojczulkiem z przerośniętym ego. Ale czego od niego mógł chcieć Kowal?... Ale... zaraz... Spała?... 

- Tato, zobacz, co dostałem! - krzyknął, a ten natychmiast przyszedł do swojego potomka. 

- Masz jechać do Spały? - zdziwił się. - Na kadrę? Na kadrę to ja Cię zawiozę moją najwykwintniejszą bryką, wsiadaj młody! To mi dopiero będą ludzie zazdrościć, jakiego mam uzdolnionego syna! - rozmarzył się i chyba po raz pierwszy tego dnia, szeroko uśmiechnął. - A z tym kmiotem Kowalem to ja jeszcze sobie pogadam. Trochę szacunku się należy dla syna prezesa klubu tysiąclecia! 
Nie minęło dziesięć minut, gdy jechali już w kierunku spalskiego ośrodka... Konrad Piechocki prawie pękał z dumy. Szkoda tylko, że jego synkowi nie udzielił się ten sam entuzjazm... 

- Tato, a uczcimy to jakoś? - zapytał po jakimś czasie. 

- Jasne młody, jedziemy na lody. - odpowiedział. 
Młody wolałby piweczko, ale nie chciał się kłócić z ojczulkiem. Skoro ten mówi lody, niech będą lody. 
Nie dotrą więc do Spały zbyt szybko... 

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Centralny Ośrodek Sportu, Spała 

W międzyczasie w Spale obudził się Szymon, oczywiście w towarzystwie Kamili. Szybko ubrał się, po czym, spożywając śniadanie, postanowił przejrzeć swojego Facebook'a. Zauważył tam jedną wiadomość od Anki, co go, oczywiście, bardzo ucieszyło. 
Szymon tylko cicho westchnął. Nie posiadał Instagrama i zbytnio nie zamierzał go zakładać. Nie był mu potrzebny do szczęścia. Miał Facebook'a, i to mu w zupelności wystarczało. I jeszcze to wyłudzanie lajków. Pokręcił głową z niedowierzaniem. Czasem naprawdę się zastanawiał, jak tak durna osoba mogła zostać psychologiem. Bo ona czasem potrafiła zachowywać się gorzej, niż kilkuletni, rozpieszczony bachor... Musiał jednak jej odpisać. Nie silił się na żadne żałosne buźki. 
Krótko, zwięźle i na temat, a do tego owy temat zmienił. Bardzo sprytne posunięcie. I bardzo mądre, bo przecież nikt normalny nie będzie sobie przez Facebook'a pisał na temat innego portalu społecznościowego... Nie minęło kilka minut, gdy dziewczyna odpisała. 
Przewrócił tylko oczami. On naprawdę nie zamierzał zakładać konta na Instagramie. Ale wolał już to zrobić, aniżeli miałaby go męczyć w kolejnych wiadomościach. A nuż natrafi na tym całym Instagramie na coś ciekawego?... Nie wiedziała kiedy wraca? No spoko... Ciekawe, czy Antiga wiedział... 
Chcąc, nie chcąc, Romać przełamał się i owe konto na Instagramie założył. Szybko sprawdził podany przez Ankę nick. Faktycznie, przeżył mały szoczek, bo na zdjęciu zobaczył dziewczynę wyglądającą zupełnie jak nie ona. Z fotografii spoglądała na niego Anka w pełnym makijażu, wyglądająca cholernie pociągająco. Drapieżnie. Atakujący szeroko uśmiechnął się na ten widok i zaczął cicho wzdychać do fotki. Przez tą całą sprawę ze zdjęciem, zupełnie zapomniał o Kamili, która wykorzystała nieuwagę zawodnika i czmyhnęła szybko do swojego pokoju, gdy tylko się obudziła. Jego to jednak zbytnio nie obchodziło. Kliknął na serduszko pod zdjęciem, bo, jak mniemał, tak się chyba tam dawało lajki.
Czternaście polubień? Ciekawe, kto oprócz niego wcisnął to serduszko. Jak mniemał, mógł to być Igła, skoro zostawił on komentarz pod zdjęciem psycholożki. A ta reszta? Czyżby koledzy z drużyny, którzy mieli okazję poznać panią psycholog? Szymon postanowił to sprawdzić. Kliknął w ową liczbę polubień. Rozwinęła mu się lista. 
Faktycznie, sami koledzy z drużyny... O, Pit lubi jej zdjęcie? A to ciekawe, przecież twierdził, że już się wyleczył z miłości do niej. I nie wyglądał na takiego, co to miałby do niej żywić jakiekolwiek przyjazne uczucia. Nie miał wątpliwości, że po zerwaniu nie pozostali przyjaciółmi... Czy on jeszcze mógł coś do niej czuć? W co ten chłopak grał, skoro teraz namolnie podwalał się do Kamili?... 
Romać natychmiast zaobserwował wszystkich kolegów z drużyny, po czym zaczął przeglądać ich konta... Zdziwił się bardzo zdjęciem Wojtaszka w koszulce Resovii, czyżby coś było na rzeczy? Równie prawdopodobne było to, że libero, wraz z którymś z kolegów po prostu robił sobie jaja i postanowił zapozować w tejże właśnie koszulce... Przecież drugim libero w Resovii miał zostać Michał Żurek. Nagle by z Zupy zrezygnowali? Niby wszystko było już dogadane... Szymon miał jeszcze większy mętlik w głowie. Po dłuższej chwili zastanowienia doszedł do wniosku, że tak naprawdę mało wie o tych swoich kolegach z reprezentacji... Postanowił już dłużej nie katować swojej głowy rozmyślaniem, włączył więc muzykę.

"Am I original? (yeah)
Am I the only one? (yeah)
Am I sexual? (yeah)
Am I everything you need?
You better rock your body now!

Everybody! (yeah)
Rock your body! (yeah)
Everybody!
Rock your body right!
Backstreet's back, alright!
Alright!"

Matko z ojcem, Szymon, czego Ty słuchasz?... 
Najwyraźniej bardzo mu to zaszkodziło na mózg, bo niby z jakiego innego powodu miał nagle załadować na Facebook'a zdjęcie, jak sobie leży w łóżku z Kamilą? Oczywiście bez ciuchów, co było widać. No, może Zatorski by się nie zorientował, bo przecież byli przykryci kołdrą... 
Czekało go kolejne zaskoczenie tego dnia, bo niemal natychmiast w prywatnej wiadomości odezwał się do niego... Matteo Piano. A ten czego mógł od niego chcieć?... Romać niemalże wytrzeszczył oczy, gdy tylko przeczytał tą wiadomość. Żeby upewnić się w swoich domysłach, skopiował ją i wrzucił do tłumacza. Niestety, nijak ten nius nie chciał brzmieć inaczej... 
Jak to Kamila się z kimś pieprzyła w krzakach?... Z kim? Kiedy? Gdzie? I dlaczego? Że ona? W krzakach? Przecież ani to higieniczne, ani wygodne... Musiał dowiedzieć się czegoś więcej, a wygląda na to, że sympatyczny włoski środkowy posiadał jakieś ciekawe informacje na ten temat. Zawodnik Cuprum Lubin postanowił więc pociągnąć dalej tę sprawę... 
I wszystko jasne. No bo z kim innym mogłaby to zrobić, jak nie z nim?... Nie, kapitan im się nie pochwalił. ... Co ona do niego czuła, że poszła z nim nawet w krzaki?... A może jemu coś się pomyliło?... Trzeba było się upewnić. 
Och. W takim razie trzeba będzie kiedyś o szczegóły spytać Zaytsev'a. Ale tego prawdziwego, a nie polską podróbę. Chociaż... jakby jemu zacząć z tematem, powiedzieć, że wie się o wszystkim... Ciekawe, jakby zareagował. Czy by się wypierał całej sprawy, czy od razu zaczerwienił jak dupa. 
Szymon nie mógł jednak tego zrobić, bo sam nie grał fair. Nowakowski przecież nie wiedział, że Romać romansuje sobie z jego byłą. I że robił to już wtedy, kiedy tamci byli jeszcze parą... 

"Now throw your hands up in the air
Wave them around like you just don't care
If you wanna party let me hear you yell
Cuz we got it goin' on again (yeah)

Am I original? (yeah)
Am I the only one? (yeah)
Am I sexual? (yeah)
Am I everything you need?
You better rock your body now!"

Tak, Szymuś, you're sexy and you're know it. 

----------------------------------------------------------------------------------------------------

- GDZIE JEST TEN PIŹDZIELEC?! Miał na mnie czekać! - darł japę wkurwiony Kacperek. Bał się, że został wykiwany przez sympatycznego Andrzejka. 

- Trochę kultury, gówniarzu. - prychnął na niego Pit, który właśnie wypatrywał kolejnej hotki chcącej się z nim zabawić. To dlatego zawędrował pod ośrodek. - Co Ty tu robisz? Masz z kimś umówioną wizytę? Z psychiatrą? To przykro mi, bo jeszcze nie przyjechał. - zaśmiał się, po czym... wyciągnął z kieszeni spodni paczkę papierosów i zapalił jednego z nich. Ciekawe, skąd je miał, skoro nigdy nie palił. Pewnie wyżulił od Mikusia, możliwe że w zamian za paczkę żelków. Albo po prostu mu je wziął, a ten o niczym nie wie... Faktem było jednak to, że środkowy nigdy wcześniej nie palił. Czyżby Kamila przez pamiętną sesję zapoczątkowała u niego kolejny nałóg?... Oby nie, bo dobre to by dla jego zdrowia nie było. 
A może po prostu był już tak zdesperowany, że postanowił stoczyć się na samo dno?... 

- Na Twojego zasranego trenerka czekam. Miał tu na mnie czekać, bo niby miał mieć dla mnie propozycję nie do odrzucenia. - wytłumaczył mu. 

- Ten to jednak ma łeb. - zachichotał. - Tak, masz rację. Andrzej ma dla Ciebie propozycję nie do odrzucenia. Wiesz, jest taka sprawa... - zaczął. - Nikt nie chce lecieć do Iranu. - zaciągnął się po raz kolejny, po czym wydmuchnął powietrze prosto na młodego libero. - Żaden libero. Miał lecieć Zatorski, ale jego laska podniosła lament, że go tam zgwałcą, czy coś, no to go Stefan skreślił z listy. Nie chciał zadzierać ze wkurzoną babą. Okres chyba ma, więc lepiej nie zaczynać. - rżał jak głupi. 

- I ja mam tam lecieć, tak? - zdziwił się. 

- No. Zawsze to lepszy pomysł, żeby leciał parodysta, niż żeby nikt nie leciał. - parsknął mu prosto w twarz. - Już Cię tam Marouf z Seyedem odpowiednio przetestują w polu serwisowym. Bang, bang, zajebista strzelnica będzie! - ponownie chuchnął mu w twarz dymem z papierosa, szyderczo się przy tym śmiejąc. 

- A ja bardzo chętnie polecę! - wrzasnął. - Gra w reprezentacji to zaszczyt! I mój ojciec będzie miał się czym chwalić! - dodał. 

- Taaa... Rzeczywiście będzie miał się czym chwalić, jak jego synuś zawali dwa mecze kadry. - prychnął. - Zastanów się, na co się chcesz porwać, Kacperku, bo jak zlamisz, to nikt Ci tego nie wybaczy. - skończył wypalać ćmika, a cały dym z ust poleciał prosto w stronę Piechockiego. 

- A od kiedy Ty palisz? - zmienił temat. 

- Nie palę. - odpowiedział. 

- Przecież widzę, głupi nie jestem. - westchnął. 

- To? Aaa, to tylko tak, no wiesz, jednorazowo. Dla rozładowania emocji. - wzruszył ramionami i wrócił do ośrodka, kopiąc w międzyczasie w jakiś kamień. Wkurzył się, bo nie znalazł żadnej hotki, z którą mógłby przyświrować... 
Kacperek tymczasem podążył w stronę hali, na której, jak mniemał, mógł spotkać Antigę. Nie mylił się, szkoleniowiec już tam na niego czekał. Nie miał pojęcia, co wymyślił Kowal, ale ufał mu. Mimo to, bardzo się zdziwił, gdy zobaczył syna prezesa Skry Bełchatów... Postanowił jednak nie zaczynać tematu. Szybko dogadali szczegóły wylotu. Stefan ucieszył się, że udało mu się zebrać całą kadrę. Podróżować do Iranu, po wielogodzinnych namowach, zgodzili się bowiem Żurek i Żygadło. To sobie Irańczycy połamią języki... 
Wczesnym popołudniem wylecieli w stronę Teheranu. 

________________________________________________________

Ciężki jest los hotki, która pragnie rano wymknąć się z ośrodka niezauważona. Przecież tam jest tylu facetów, że niemal pewne było to, że na kogoś trafi... Na szczęście Siuraczek okazał się wyjątkowo miłym, wyrozumiałym rozmówcą. Przecież mógł tak po prostu wziąć ją za szmaty i wyrzucić za drzwi, prawda? 
Albo ją przelecieć. xd 

Drugi wątek dzisiaj poruszony kreował mi się w głowie już od dłuższego czasu, ale te ostatnie wydarzenia, do jakich doszło w naszej lidze sprawiły, że ostatecznie zdecydowałam się o tym tutaj napisać. Przy okazji jest drobny hejt na ten klub, którego nie lubię. ;P 
Tak, wiem, że to, co opisałam, bardziej pasuje do obecnej sytuacji, a nie tej sprzed dwóch lat, ale to przecież tylko moja fantazja. Mógł być wtedy konflikt w klubie? Mógł być. A mogli kręcić reklamy Plusa? Mogli. 

Wraca uwielbiany przez wszystkich Fejsbuczek, a do tego jeszcze wtrynił się Instuś, czyli idealnie. Jak widać, Panna Anna zmieniła nieco swój look. Szymonowi się podoba, i jak widać, nie tylko jemu. ;) 
A kiedy ona wróci na zgrupowanie? Jak widzimy, ona sama tego nie wie. 
Czy, i jak zareaguje na fotkę Szymona z Kamilą? Tego dowiemy się w następnym rozdziale. ;)

Mogę was tutaj uspokoić, nie zamierzam robić z Pita palacza, i to, że zapalił, było faktycznie jednorazową sytuacją. No, może jeszcze parę razy to się powtórzy, ale żadnego uzależnienia z tego nie będzie. Może i mógłby popaść w kolejny nałóg, ale już niedługo jego problemy zaczną się rozwiązywać, więc nie zdąży w niego wpaść. ;)

Idę komentować wasze blogi, bo trochę zaniedbałam sprawę i przez tydzień w ogóle na nie nie zaglądałam. 

12.03.2016

XLVII. "Po chuj to możesz stać w kisielu, jak wypełnisz nim wannę."

23.06.2014, Centralny Ośrodek Sportu, Spała

- Możesz mi powiedzieć, Szymon, co to miało znaczyć? - westchnęła, gdy położył ją na łóżku w swoim pokoju. 

- Nic. - odpowiedział i uśmiechnął się. Przekręcił kluczyk w drzwiach. Teraz nikt mu nie przeszkodzi w przeprowadzeniu bardzo poważnej rozmowy. A zamierzał gadać z nią o wszystkim, co w ostatnich dniach się wydarzyło, bo przecież działo się naprawdę dużo. Chciał się dowiedzieć wszystkiego, czego tylko mógł. Musiał zorientować się, jaka jest aktualna sytuacja uczuciowa tej niezwykłej dziewczyny, która wciąż bardzo go pociągała. Mimo, że twierdził, że już zbyt dużo do niej nie czuje, bo woli swoją koleżankę z lat młodości, chyba jednak ta rudowłosa złośnica nadal była dla niego kimś ważnym, kto zajmował pewne miejsce w jego sercu. Chociaż wydawało się, że już zdecydował się, kogo wybrał, wyglądało na to, że jednak sam nie był pewny swojego wyboru. Nie był pewny, czy zrobił dobrze. Bolało go to, że Kamila w najlepsze romansowała sobie z innymi siatkarzami. Przecież to chore! Nie był z nią, niby nic do niej nie czuł, a był o nią cholernie zazdrosny. Sam nie wiedział, czego chciał. Czy walczyć o Kamilę, której dość gorąca znajomość z jednym z jego kolegów, zaczęła go już nieco niepokoić? Ale po co, skoro twierdził, że jej nie kocha? Zresztą ze strony tamtej dwójki też nie usłyszał, jakoby coś miało między nimi być, byli tylko przyjaciółmi "z dodatkami". Z jednej strony to nawet dobrze, bo chyba każdy już dostrzegał problemy środkowego z popędem seksualnym, a dziewczyna skutecznie pomagała mu je rozładować, z drugiej zaś... Ona przecież mówiła, że z nikim nie zamierza tu kręcić tak na poważnie, i jeżeli z kimś się tu prześpi, to będzie tylko jej jednorazową zdobyczą. Że jak kogoś już zdobędzie, to nie będzie on już na jej celowniku, bo jego już miała i chce nowych przygód, że dwa razy z kimś to już nie, bo to nudne. A tymczasem z nim już co najmniej dwa razy wylądowała w łóżku. Tak naprawdę, to cztery, jeśli liczyć ten szybki numerek w krzakach, ale Romać o tym nie wiedział. Jeszcze nie wiedział. A czy kiedyś się o tym dowie, nie wiadomo... Nikt nie chwalił się tym, że przyłapał tamtą dwójkę na amorach na łonie natury, więc najprawdopodobniej udało im się wtedy pozostać niezauważonymi. Wprawdzie siatkarze znani byli z tego, że potrafią być wyjątkowo wredni dla siebie nawzajem i wyciągać ciekawe sytuacje z pamięci w najbardziej nieodpowiednich ku temu momentach, albo przy okazji kłótni między sobą, jednak tutaj na to się nie zanosiło. Tak naprawdę, gdyby któryś z nich był świadkiem takiej atrakcji, z pewnością jakieś plotki latałyby już po korytarzach... Bo przecież obgadywanie swoich ziomków i komentowanie ich miłosnych historii było jednym z ulubionych zajęć całej bandy. Niektórzy śmiali się, że Falęcka zamierzała zaliczyć całą drużynę, a już na pewno wszystkich wolnych. Jasno sprecyzowała, że za zajętych się brać nie będzie, bo nie zamierza nikomu rozbijać jego związku, bo to wredne, niemoralne i w ogóle. I że sama by tak nie chciała w przyszłości, żeby jakaś cizia wyrwała jej faceta. Tutaj też więc złamała swoje postanowienie, bo przecież z jednym z nich przekroczyła granicę "bezpiecznej" znajomości jeszcze wtedy, gdy był on w związku... Szymon nie rozumiał, o co tak naprawdę chodziło pani fotograf. Czy ona mogła poczuć coś do tego dwumetrowego blond wieżowca, skoro dla niego złamała aż dwa ze swoich postanowień? Czy on mógł też poczuć coś do niej, skoro tak namolnie zachęcał ją do spędzenia z nim kolejnej namiętnej nocy? A może była tylko dla niego panienką do zaliczenia? Bał się, że dziewczyna faktycznie zaczęła nieco odlatywać, a motylki w jej brzuchu radośnie tańczyć. A jeśli on faktycznie traktował ją dość instrumentalnie i miał ją jedynie za nocną zabawkę, mogłoby to się źle dla niej skończyć... Dobrze wyczuł, że pod maską silnej, pewnej siebie kobiety, zdecydowanej na to, co chce robić w życiu i zorientowanej, by zawsze dążyć do wyznaczonego przez siebie celu, kryje się istota niezwykle krucha, płocha i nieśmiała, którą bardzo łatwo było zranić jednym nieprzemyślanym czynem, lub słowem. I ona mogła tylko udawać, że nic się nie dzieje, że nie rusza jej to, co słyszy, a tak naprawdę w jej sercu mógł rozgrywać się prawdziwy dramat w wielu aktach. Musiał delikatnie poruszyć ten temat. Zwłaszcza, że Anka miała wkrótce wrócić... 

- No chyba jednak coś to miało znaczyć. - stwierdziła i przeczesała sobie włosy palcami. 

- Chciałbym porozmawiać. - uśmiechnął się do niej.

- Zabrzmiało poważnie. - usiadła po turecku na mięciutkim łóżku. - A zatem słucham. 

- Kamila, co się z Tobą dzieje? - zajął miejsce obok niej i objął ją ramieniem. 

- Ze mną? Nic. - przewróciła oczami. 

- Przecież widzę, że coś jest nie tak. Od pewnego czasu nie jesteś sobą. - pomiział ją delikatnie palcem po policzku. 

- Cały czas jestem sobą. - odpowiedziała. Nie miała ochoty na jakieś dziwne rozmowy o niej samej. 

- No właśnie nie. Myślałem, że jasno sobie ustaliłaś pewne zasady, kiedy dołączyłaś do naszej drużyny. - starał się na razie nie mówić wprost, o co mu chodzi, żeby nie zdenerwować, ani nie spłoszyć dziewczyny. 

- Zacznijmy od tego, że tak naprawdę przecież nie jestem żadnym członkiem waszej drużyny, sztabu szkoleniowego, a jedynie fotografem, który z wami jeździ na mecze i mieszka w jednym ośrodku. I to tyle. - pokręciła głową, bo za bardzo nie wiedziała, o co mu chodzi.

- Ale pewne zasady sobie postawiłaś. - ciągnął.

- Owszem. A co to ma do rzeczy, bo chyba nie rozumiem? - westchnęła. - Do rzeczy, Szymon.

- Martwię się o Ciebie. - jęknął. 

- Nie masz o co się martwić. - uśmiechnęła się i pomasowała go delikatnie po dłoni. Atakujący tylko mruknął z wyraźnym rozanieleniem. 

- Myślę, że jednak mam. Nie wiesz pewnych rzeczy, o których ja wiem. - cmoknął ją w czoło.

- O co Ci chodzi, bo nadal nic nie rozumiem z tego bełkotu? - warknęła cicho.

- Złamałaś swoje zasady. - zaczął.

- Nie złamałam. Nie zamierzam z nikim się tu wiązać na dłużej. - powiedziała, chociaż nie była pewna tego, co mówi. 

- Złamałaś. Aż dwie ze swoich zasad. Pamiętasz? Zastrzegłaś, że wszyscy jesteśmy tylko na jednorazową przygodę, to raz... - nie dokończył, bo mu przerwała.

- No bo jesteście! - podniosła się delikatnie do pozycji wyprostowanej. - Czy ja Ci drugi raz wskoczyłam do łóżka? Chyba nie, więc nadal jesteś moją jednorazową zdobyczą. 

- A Nowakowski to jakiś wyjątek, że miał Cię więcej, niż raz? - palnął. - Może on ma jakieś haki na Ciebie, i dlatego mu się dajesz orać, żeby czegoś nie wygadał całej drużynie? - zastanawiał się. - A może on wykupił jakiś specjalny pakiet na więcej numerków? - zadrwił. - Skoro ma mieć na wyłączność listę do zapisywania się na gorące noce z Tobą? - dostał od niej w twarz.

- O CO CI CHODZI?! - wrzasnęła. - Był jednorazową przygodą, jak każdy z was tutaj. - skłamała.

- Nie kłam, bo widzę, że to robisz. - wycedził, patrząc jej prosto w oczy. - Nie patrz się tak na mnie. Wiem, że był jedynym, który miał Cię więcej, niż raz. I zastanawiam się, dlaczego... 

- To się nie zastanawiaj. - przerwała mu niemalże natychmiast. - To chyba moja decyzja, co i z kim robię? - zauważyła. - Nie potrzebuję mamusi, która będzie mi mówić, co mogę robić, a co nie. Ani wróżki dobrej rady. Dziękuję za troskę, ale poradzę sobie sama. - już chciała się podnieść z jego łóżka i wyjść z pokoju, by zakończyć tę rozmowę, ale siatkarz jej na to nie pozwolił, łapiąc ją w pół i sadzając obok siebie.

- Czyli spałaś z nim więcej, niż raz. Nie zaprzeczasz temu. - rzekł niezwykle poważnym tonem.

- Może spałam, może nie spałam. Czy to ważne? Nie sądzę. Zajmij się swoim życiem, Szymon, a mnie zostaw w spokoju. Nic mi nie jest. - przymknęła oczy.

- Jeszcze. - szepnął tak cicho, żeby ona tego nie usłyszała.

- Nie rozumiem, Szymon, o co Ci chodzi. - westchnęła.

- Czujesz coś do niego? - zapytał prostu z mostu. 

- Nie wiem. - wzruszyła ramionami. - Nie, raczej nie. - odpowiedziała niepewnie.

- Raczej? - wyciągnął słówko, które zasiało u niego nutkę niepewności. 

- Raczej nie. - powtórzyła. 

- Raczej? - nie dawał jej spokoju.

- Nie wiem. - położyła się i ponownie przymknęła oczy. - Nic już nie wiem...

- Gdybyś nic do niego nie czuła, nie ładowałabyś mu się tyle razy do łóżka. - stwierdził. - Nie rozwalałabyś mu związku. Jaki miałaś w tym cel? 

- Taki, że on i jego cizia mieli zapłacić za swoje za to, co zrobili. Nagrabili sobie, więc im się za to odwdzięczyłam. - prychnęła. 

- No nie wiem, czy on był taki nieszczęśliwy, że mógł sobie Ciebie zaliczyć. - przewrócił oczami. 

- Chciałam pozbyć się tej laluni, bo wyżej srała niż dupę miała, to raz, a dwa, zamiast pomagać innym i faktycznie pełnić rolę psychologa drużyny, to tylko robiła za jego poddupek. - powtórzyła mu to, co pamiętnego dnia mówiła do Zupy. - Resztę reprezentacji miała w głębokim poważaniu, odmawiała im pomocy w rozwiązywaniu ich problemów. Choćby Gregorowi. 

- Właśnie, Gregor... - przypomniał sobie.

- Co Gregor? Z Gregorem nic nie robiłam, przysięgam. - jęknęła. 

- Nie o to mi chodzi. Gregor ma mały problem, i chyba możesz mu pomóc mu go rozwiązać. - uśmiechnął się. 

- Ja? - spytała. - Niby w jaki sposób? 

- Musiałabyś z kogoś wydobyć pewne informacje, których on by potrzebował. - powiedział tak, że nikt, kto nie jest w temacie, nie miał prawa tego zrozumieć. Toteż nie powinno go dziwić to, że i Kamila tego nie zrozumiała. 

- Nie rozumiem. Do rzeczy. - nakazała mu.

- Grzesiek chciałby kupić jakiś prezent dla swojej dziewczyny, z którą jest od niedawna. Bo ona ma niedługo urodziny. Problem jest taki, że za bardzo jeszcze nie wie, co ona mogłaby chcieć dostać. Nie zna jeszcze zbytnio jej zainteresowań. I chciałby się tego dowiedzieć. No ale przecież sam jej o to nie zapyta, bo ona by się zorientowała, że coś tu nie gra, i że on coś knuje. - wyjaśnił.

- I w czym ja tu jestem potrzebna? Ja mam z nią porozmawiać? Nie znam dziewczyny, nie wiem, kim ona jest. - jęknęła. 

- Nie, nie, nie. Gregor chciał, żebyś porozmawiała z jej bratem, jako że masz z nim chyba najlepszy kontakt. - powiedział, a ona ponownie poczuła się zdezorientowana. O jakiego znowu brata mu chodziło?... Ona go znała?

- O jakiego brata Ci chodzi, bo nie rozumiem. - bąknęła. 

- Grześ nie chce zbytnio afiszować się ze swoim związkiem. Wystarczy, że co najmniej połowa chłopaków w ogóle nie wie, że on kogoś ma. A tylko ja wiem, kto jest jego dziewczyną. A tego, to on już w ogóle nie chce nikomu rozgadywać, chce, żeby to była tajemnica i żeby to się wydało w odpowiednim czasie. - nadal nie wiedziała, co atakujący miał na myśli.

- To znaczy, że on kręci z siostrą któregoś z chłopaków z reprezentacji? - nagle doznała olśnienia. 

- No tak. I Gregor absolutnie nie chce, żeby on się tego dowiedział, więc on z nim pogadać na ten temat nie może. Ktoś inny musi z niego wyciągnąć te informacje. I chyba najlepiej, żebyś to była Ty. No bo wiesz, dziewczyna chyba lepiej nadaje się do takich rozmów o innych dziewczynach. One wiedzą, co mogą chcieć dostać inne laski, i jak prowadzić takie dyskusje. - nie wiadomo, po co powiedział te trzy ostatnie zdania. Chyba po prostu chciał już się wykręcić przed odpowiedzialnością, gdyby zasugerowała mu, że przecież on mógłby załatwić całą sprawę... 

- Kto to jest? Czyją ona jest siostrą? - zapytała. 

- Cichego... I właśnie dlatego też najlepiej byłoby gdybyś Ty z nim porozmawiała na ten temat, spróbowała wybadać u niego, co ona lubi, no chyba jako jej brat to powinien coś wiedzieć, nie? - podrapał się po brodzie. - A. i mogłabyś mu przecież też delikatnie zasugerować, żeby on ją podpytał, może sam też ogarnia jakiś prezent dla niej, albo coś? 

- Echh... No dobrze, porozmawiam z nim. - niechętnie się zgodziła. 

- Masz z nim bardzo dobry kontakt, na pewno czegoś się od niego dowiesz. - zaśmiał się.

- Ale co ja mu powiem? Przecież mu nie wylecę z tekstem "Cześć, Piotruś, słuchaj, powiesz mi, co Twoja siostra mogłaby chcieć dostać na urodziny, bo Gregor chce jej zrobić prezent i nie wie, co ma jej kupić.", nie? - zironizowała.

- No nie, nie. Zacznij blefować, że sama musisz coś komuś kupić, albo po prostu urządźcie sobie luźną rozmowę, napomknijcie nawzajem o swoich rodzinach, i wtedy możecie coś tam pogadać o ich zainteresowaniach, czy coś. Może on sam coś zacznie o tym, że musi prezent kupić siostrze, albo coś, i wtedy byś się go spytała, czy wie, co mógłby jej dać w prezencie... - zastanawiał się.

- Zobaczę, co da się zrobić. - stwierdziła.

- Tylko błagam Cię, nie wygadaj mu tajemnicy. - szepnął. 

- Postaram się. - westchnęła. 

- Gregor Cię o to błaga, więc postaraj się, ale tak naprawdę bardzo. - uśmiechnął się. - A teraz wróćmy do poprzedniego tematu. - zachichotał. 

- To znaczy? - spytała zdezorientowana.

- Nie chciałabyś może złamać swoich zasad po raz trzeci? - poruszył charakterystycznie brwiami, wyraźnie dając jej do zrozumienia, na co ma ochotę. 

- Szymon... - jęknęła. 

- Co Szymon, co Szymon? On też miał być na jeden raz, a nie był. Teraz już ten argument nie ma racji bytu. - objął ją mocniej. 

- Nie znasz całej sytuacji. Nie wiesz, dlaczego to zrobiłam drugi raz. - odpowiedziała wymijająco. Pominęła to, że w międzyczasie miała okazję zrobić mu fotki na konkurs, i jaka była nagroda za pozowanie do sesji. Tego na razie nie musiał wiedzieć. 

- Nie wiem. - przytaknął. - Ale... - przerwała mu.

- Uwierz mi, że ja też widzę, że on ma problemy z samym sobą. I wtedy właśnie pomogłam mu je rozwiązać. - powiedziała. - Nie zrobiłam tego dlatego, że nie wiadomo jak tego chciałam. Wariował, i uspokoiłam go. Naprawdę nie musisz się o mnie martwić. To raczej o niego się wszyscy martwcie... 

- Wiesz, że on najprawdopodobniej do Ciebie nic nie czuje? - nie odpowiedziała mu na to pytanie, chociaż gdzieś tam w głębi duszy nieco posmutniała. - No ale dobrze, koniec tematu. Widzę, że jesteś uparta i nic nie osiągnę. Muszę sobie wymyślić, że mam jakiś problem i może wtedy zasłużę. Szkoda, że bez tego nie mam na co liczyć. - palnął, a w jego słowach można było wyczuć wyraźną ironię. On wiedział, że środkowy ma poważny problem, ale to przecież nie był powód, żeby miał być traktowany inaczej, niż cała reszta. Skoro dla niego złamała swoje zasady, dlaczego nie mogła tego zrobić ponownie? Co to za różnica, czy złamie zasady raz, czy dwa, czy siedem, skoro już chociaż raz to zrobiła?... 
Tak, zdecydowanie myślał teraz czymś innym, aniżeli głową. Ale przecież był facetem. A każdy facet czasem myślał właśnie tą częścią ciała... 

- A w sumie co mi szkodzi... W końcu źle mi z Tobą wtedy nie było. - zaśmiała się. Pociągnęła go na siebie, i wpiła się w jego usta. 
Nie wiedziała dlaczego to robi, ani czy na pewno chce. Nie wiedziała już niczego, ale postanowiła zbytnio się tym nie przejmować. Poddała się chwili... 

----------------------------------------------------------------------------------------------------

 - Fsziscy szo?! - krzyknął Stefan, przywołując całą bandę do porządku. Rozejrzał się po hali, która wypełniona była siatkarzami. W końcu w Spale trenowała teraz cała reprezentacja, a i nie wiadomo było, czy to już wszyscy wybrańcy na ten sezon... Zawsze przecież można było dowołać jakiegoś zawodnika do szerokiej kadry. Albo dwóch. Ewentualnie siedmiu. I nikt nie miałby prawa czepiać się takiej decyzji, bo przecież to trener decydował o składzie swojej drużyny. W każdej chwili mógł go totalnie zmienić, kogoś dodać, kogoś wyrzucić... Rotacje nie mogły być dla nikogo niczym nadzwyczajnym, były czymś stałym dla tej ekipy. Już przecież wystarczy wspomnieć, jak bardzo skład na mecze Ligi Światowej we Włoszech różniły się od tych pierwszych, rozegranych w Brazylii, jeszcze całkowicie przez grupę, którą nazywano wtedy reprezentacją B. Teraz do Iranu miał lecieć także inny skład, jednak Antiga nie wiedział jeszcze, kogo ostatecznie wybierze. Nagły spadek formy kilku czołowych zawodników sprawił, że nie miał łatwej decyzji do podjęcia. Czy zaryzykować, i wziąć teoretycznie najmocniejszy skład, który mógłby jednak w tych meczach nie zachwycić, skoro większość była bez formy? Czy może jednak lepiej byłoby zasugerować się aktualną dyspozycją swoich siatkarzy i wziąć tych, którzy może nie są najbardziej znani, ani najbardziej cenieni w tej kadrze, ale którzy po prostu zdawali się być teraz w optymalnej formie? To też mogłoby być małym zaskoczeniem dla Irańczyków, bo przecież ich statystykowi znacznie trudniej byłoby znaleźć do analizy materiały z grą takiego na przykład Bołądzia. No bo gdzie niby mieliby ich szukać, skoro on w drużynie narodowej jeszcze właściwie nie grał? Ba, rozegrał w niej dokładnie jedno spotkanie. A przecież na jego podstawie nie można było wyciągać żadnych wniosków. Może tylko oprócz takiego, że jest leworęczny. W jednym spotkaniu zawodnik raczej nie pokaże pełnej palety swoich zagrań, wszystkich możliwych form ataku, bo to też zależy od danego meczu, rozgrywającego i tego, jakie on miał przyjęcie. Przecież z idealnie rozegranej piłki nie zaatakuje specjalnie jak ostatnia łamaga, fartownie zdobywając punkt, bo piłka odbiła się od uciekającego od niej zawodnika drużyny przeciwnej. Nie zrobi tak, żeby tylko pokazać, że tak umie, jeśli nie było takiej potrzeby... 

- Drogi selekcjonerze, nie ma dziś wśród szanownego gremium, naszego miedziowego  towarzysza, Szymona Romacia. - ozwał się Drzewiec. 

-  Dże jezd Szimon? - spytał. 

- Szymon położył się do łóżka, bo źle się poczuł. - odpowiedział Gregor. To było oczywiście kłamstwo, bo atakujący odsypiał właśnie upojne chwile z Kamilką. 

- No dobże. I tak ne leczi do Irana, to moge mu dacz spacz. - stwierdził. - Fszistkie inne som? - zapytał.

- Melduję, trenerze, że nikogo, poza Szymonem, nie brakuje. - rzekł Pit. Pit, który miał lecieć uganiać się za hotkami pod ośrodkiem, ale do tej pory żadnej tam nie znalazł. Po wieczornym treningu zamierzał podjąć drugą próbę znalezienia sobie towarzyszki na dzisiejszą noc. 

- Szwetnie. Możemy zaczinacz. - uśmiechnął się Antiga. - Czo to ża hałasz? - zapytał, gdy usłyszał, jak ktoś biega po korytarzu. 

- Zobaczę. - westchnął kapitan drużyny i opuścił pomieszczenie. Natknął się tam na Wojtka Żalińskiego. - O, a Ty co tu robisz? - zdziwił się tym widokiem. No tak, Stefan nikomu nie raczył powiedzieć o dowołaniu nowego zawodnika na zgrupowanie. 

- Cześć, wielkoludzie. - zaśmiał się. - Zostałem dzisiaj dowołany do reprezentacji, więc przyjechałem najszybciej jak mogłem. 

- Aha. - bąknął. - Fajnie, że nikt nam nie powiedział, że będziemy mieć nowe mięso do gnębienia. - przewrócił oczami. - Znaczy wiesz, mi to zwisa i powiewa, bo nie moja pozycja, ale paru chłopaków może mieć jakieś ale, że im konkurencja przybędzie. - zachichotał. - Na halę. - rzekł. 

- Jaka pozycja? - zainteresował się. W jego oczach można było dostrzec coś dziwnego...- A Ty co mi tak rozkazujesz, co?

- Na boisku, geniuszu. A Ty o czym myślałeś? - zapytał. - A rozkazuję Ci, bo jestem Twoim kapitanem.

- Eeee... noo... - spalił buraka. - Czym jesteś?! - zdziwił się tym, co usłyszał.

- Kapitanem, Ty zboku. To Ty o tym nie wiesz? Myślałem, że wszyscy wiedzą. - pokręcił głową. 

- Ale Ty się przecież zupełnie do tego nie nadajesz. - westchnął.

- Uwierz mi, nadaję się. - odpowiedział. W międzyczasie zjawili się wokół niego inni zawodnicy, najwyraźniej wyjątkowo zainteresowani tym, co się właśnie działo. Zastanawiali się, dlaczego ich kapitan nie wracał. Miał przecież tylko zobaczyć, co się dzieje na korytarzu. A jednak coś go zatrzymało, i oni bardzo chcieli się dowiedzieć, cóż to takiego miało być. Oni także bardzo się zdziwili, gdy zobaczyli nowego zawodnika. 

- Macie gdzieś jakieś drzewo? - wypalił nieoczekiwanie przyjmujący. 

- A po chuj Ci drzewo? - Dzik aż otworzył usta ze zdumienia. 

- Po chuj to możesz stać w kisielu, jak wypełnisz nim wannę. - zgasił go, wzbudzając wybuch dzikiego brechtu u pozostałych zawodników.

- Ja pierdolę, nie, nie mogę. - Włodi rżał jak głupi. 

- To podnieś nogę. - burknął Bartman. Włodarczyk zrobił to, co mu poradził kolega z drużyny. No, nie wiadomo, czy oni byli kolegami. W końcu Zbysia mało kto tutaj lubił... 

- Noga podniesiona, a głupawka wciąż nie uleczona. - dalej chichotał. 

- Włodi nie czuje, jak rymuje. - zaśmiał się Igła.

- Ale on nie umie rymować. - zauważył Siurak.

- A co on w ogóle umie? - prychnął Drzyzga. 

- Pluć, łapać i po dupie się drapać. A nie, przepraszam, myślałem, że to Ty się pytasz, co Ty umiesz. Bo wiesz, tak mi się właśnie zupełnie przypadkowo wymieniły Twoje cechy. - parsknął Łomacz.

- Zamknij. Ryj. Padalcu. - wysyczał wkurwiony rozgrywający Resovii. 

- Dobra, dobra, czułości to potem, a teraz odpowiedzcie mi na pytanie. - odciągnął od siebie dwóch sypaczy Żalosław. 

- Przypomnij, jak ono brzmiało. - poprosił Hainek. 

- Gdzie tu jest jakieś drzewo? - powtórzył.

- Jedno stoi obok Ciebie. - zarżał Igła, za co natychmiast otrzymał mocne jebnięcie w głowę od Możdżonka. - Za co znowu?!

- Za całokształt swojej zbrodniczej działalności. - warknął środkowy, a cała hala po raz kolejny zaniosła się od brechtu. 

- Drzewo masz tam, widzisz? - Zatorski wskazał mu jedną z roślin rosnących przed ośrodkiem.

- Mhm, dzięki. - uśmiechnął się. Podszedł do wskazanego przez młodego libero drzewa i... tak jakby było to zupełnie normalne, objął je i zaczął się o nie ocierać. - Ooo tak, tak mi dobrze. Ooch, ach. Cześć malutka, podobno mówią na Ciebie Kora? A ja jestem Wojtuś. Zabawimy się troszeczkę? - szeptał słodko do rośliny, która przemówić do niego nie mogła. 

- Jezu, dendrofila jeszcze nam tu brakowało. - wzdrygnął się Mika. 

- Uważaj, Drzewo, lepiej się schowaj, bo jeszcze będziesz następny. - palnął... Zagumny. Panie Pawle, taki tekst wydobywający się z pana ust? Przecież to do pana niepodobne! 

- Może faktycznie będzie lepiej, jak się schowam... - jęknął Muratore.

- Chłopcze! Czo tu szje dżeje?! - wrzasnął Antiga. - O, jestesz. - uśmiechnął się na widok nowego zawodnika. Zdziwiło go jedynie, że przytulał się do drzewa. Ale oni przecież mieli różne odchyły, więc zbytnio się tym nie przejmował...

- Witam pana, panie trenerze. - odpowiedział, natychmiast odrywając się od rośliny. 

- Chłopcze, trening. - przypomniał Stefan swoim podopiecznym. 

- Na halę. - powtórzył Piter, tym razem już do wszystkich. Posłuchali go. 

- Dobrzy. To może teraz mi powje ktosz, czo tu szje dżeje i dlaczego bycz bez forma? - zwrócił się do drużyny. - Ktosz po prosztu ne chcze leczjecz do Irana? 

- Ja nie chcę. - odpowiedział Kosok. - Boję się tam lecieć. 

- Mam kilka spraw do załatwienia. - wymigiwał się Pit. - I chyba lepiej byłoby, gdybym trzymał za mordy całą grupę, która zostanie.

- Mam małe problemy ze słuchem, boję się, że całkowicie tam ogłuchnę. - bąknął Winiarski. 

- Boję się atmosfery tej hali, tego, że zgłupieję w czasie meczu i się skompromituję. - jęknął Wiśnia. 

- Winiar, dostanie wata do ucha. Nie bendżje słyszy hałasz. Wisznia, ne buj szje. Ńje szkompromituje szje. - uśmiechnął się. - Pitehh... żosztanie, bo osztatnio dżiwnie szje zachowuje. Martwie szje. Andżej szje Tobom zajmie. - Kosza, weżmje tabletke i bendżje spał w samolot. Ne boji sze. 

- No dobrze, wierzę, że trener wie, co dla mnie będzie dobre. - uśmiechnął się Misiu. Dwaj środkowi pokiwali głowami, bo zgadzali się z jego słowami. Nowakowski tymczasem odetchnął z ulgą, kiedy tylko dowiedział się, że on zostanie w Polsce. 

- Szkład na mecze w Iran - zaczął wymieniać nazwiska. - Atakujoncze: Barteg Kureg, Barteg Bołondż. Libero: Paweł Zatorski, ne wem, kto jako drugi. - westchnął. - Pszijmujoncze: Miszek Kubjag, Miszek Winjarski, Miszek Rucjak, Wojteg Włodarczik. Rozgriwajoncze: Fabjan Dryżga, drugie nie wiem. Szrodkowe: Karol Klosz, Andżej Wrona, Janeg Nowakoski, Ukasz Wisznieski. - skończył wymieniać. - Żdeczydowałem, że Kosza jednak ne leczi. 

- No a kto będzie drugim libero? - spytał Krzysiu. 

- Ne wem. Wojtuszjek, kcze? - zapytał. 

- WOJTASZEK! - ryknął. Ile czasu jeszcze minie, zanim Antiga nauczy się wymawiać jego nazwisko?... 

- Kcze? - powtórzył.

- Czuję się trochę zmęczony po ostatnich meczach. - westchnął. 

- Ja też. - wtrącił się Żurek. 

- Niech Igła leci. - palnął Zator.

- Kszisiu ne leczi. Krzisia pleczy by bolecz od samolot. - stwierdził. - Ne ma kogo, na drugi libero. - pokręcił głową. - I na drugi sipacz. 

- Nie bój się, Stefan. - odezwał się Kowal. - Skombinuję Ci na jutro i libero, i rozgrywającego. - uśmiechnął się. Co ten Endrju knuł?... Tego nie wiedział chyba nikt poza nim... 

- Mogom iszcz do szjebie. - zakończył posiedzenie na hali Stefciu, a cała banda ochoczo ruszyła do swoich pokoi. 
W jednym z nich działy się potem bardzo ciekawe rzeczy...

- Dagmarcia, kochanie? - zaczął Zatorski.

- Tak, Pawełku? - uśmiechnęła się słodko.

- Spakujesz mnie? Jutro wylatuję na mecze za granicę. - wyjaśnił.

- Oczywiście, Pawełku, a dokąd lecisz, moje słońce? - zapytała.

- Do Iranu. Razem z reprezentacją. No wiesz, będę tam grał mecze Ligi Światowej. - odpowiedział.

- To świetnie, Pawe... Zaraz, zaraz, coś Ty powiedział?! Że niby dokąd Ty lecisz?! - wrzasnęła, gdy się zorientowała, co powiedział libero.

- No... Do Iranu. - powtórzył nieśmiałym tonem. 

- Mowy nie ma, ja Cię tam nie puszczę! - krzyknęła i objęła go czule.

- Ale Dagmarcia, ja muszę tam lecieć. Zostałem wyznaczony przez trenera. - próbował ją uspokoić.

- Nigdzie nie lecisz, ja Ci nie pozwalam! - trwała uparcie przy swoim. - Tam jest bardzo niebezpiecznie! Ja się na to nie zgadzam, za bardzo bym się o Ciebie bała! - rozpłakała się i wtuliła mocniej w swojego chłopaka.

- Ale dlaczego nie chcesz, żebym tam leciał? Przecież to duży zaszczyt, żeby występować w kadrze. - westchnął. 

- ALE TAM LUDZI GWAŁCĄ! - ryknęła, a Zator aż podskoczył, bo tak go przestraszyła tym wrzaskiem.

- COOOOOOOOOO?! - jęknął. - TO JA NIE CHCĘ TAM LECIEĆ! - wrzasnął. - Dagmarcia, ja nie chcę być zgwałcony! Zrób coś, żebym nie leciał! - biadolił jak potłuczony.

- Zobaczę, co da się zrobić. - cmoknęła go w policzek i wyszła z pokoju szukać Antigi. - Niedoczekanie, żeby mojego Pawełka na gwałt skazywać! To skandal, i ten, kto to wymyślił, powinien za to solidnie beknąć! - darła się sama do siebie na cały korytarz, aż nie wpadła na coś, a raczej na kogoś. A konkretnie, na Stefana. 

- Dobri weczur, pani Dagmara. - uśmiechnął się Francuz.

- Dla kogo dobry, dla tego dobry! - wrzasnęła. Była wyraźnie wkurwiona. 

- Ne rożumje. - westchnął. 

- Mój Pawełek nie leci do żadnego zasranego Iranu, zrozumiano, czy mam to przeliterować?! Co to za kretyn wpadł na pomysł, żeby go tam wysłać?! - wyrzucała z siebie kolejne słowa z prędkością karabinu maszynowego. 

- Prosze szje uspokoi. Nicz mu ńje bendżje. - próbował ją objąć ramieniem, żeby ją uspokoić, ale ta natychmiast od niego odskoczyła jak poparzona. 

- Będzie. - trwała przy swoim. - Zgwałcą go tam. 

- ... W Iranie to raczej gwałcą kobiety. - palnął Kosoczek, który przechodził obok nich.

- Ale on ma bardzo delikatną urodę! Jakiś kozojebca może go wziąć za babę! - wrzasnęła. - NIE POLECI I KONIEC! - tupnęła nogą i odwróciła się na pięcie. 

- Dobże, skreszle go z lista. - westchnął Antiga. 

- Uff! Całe szczęście, bo już mnie serce rozbolało! Proszę posłuchać, jak łopocze! Prawie bym zawału dostała! 

- A ja mogę? - prychnął Bartman, który właśnie wynurzył się zza ściany. 

- Oczywiście. - odpowiedziała.
Zbysiu przyłożył głowę we wskazane przez recepcjonistkę miejsce. Tylko, że to nie było serce, a raczej żołądek... 

- I jak? - Słychać coś? - spytała. 

- Słychać. - przewrócił oczami. - Tylko, że Tobie nie serce dudni, a brzuch burczy, Ty tępa dzido.

- A... aha. - zmarkotniała niemalże natychmiast. - Ale zawału i tak prawie dostałam. - jęknęła i odeszła. 

- Kurwa, co to jest za pustostan. - westchnął Zbychu. - No za taką debilkę to tylko on mógł się wziąć... 

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Lokator innego pokoju tymczasem dokładnie przegrzebywał swoją garderobę. Gdy natrafił na jakąś czarną koszulkę, klasnął w dłonie. Wyciągnął z szuflady jakiś biały pisak i natychmiast nabazgrał nim na owym ciuchu wyjątkowo dziwaczny tekst...
"Szukam szczęścia, może Ty mi je zapewnisz?"
Aż taki był zdesperowany... 
Z drugiej strony postawił na niedwuznaczne "Wanna Fuck? Take me to bed" 



Gdy stwierdził, że jest zadowolony z otrzymanego efektu, przebrał się w tak popisanego T - shirta. Spryskał się swoimi najlepszymi perfumami i wyszedł za ośrodek w poszukiwaniu jakiejś ładnej panny. Tym razem długo czekać nie musiał, bo niemal od razu jedna się trafiła. Całkiem ładna, długonoga blondyna o bardzo delikatnej urodzie. Zdecydowanie w jego typie, zresztą. 

- Witam. - uśmiechnęła się. - Mogę prosić o autograf? - słodko pisnęła i mrugnęła oczami.

- Oczywiście. - odpowiedział. Szybko maznął podpis w jakimś jej pamiętniku, czy co to tam było. I strzelił sobie z nią fotkę. 

- Co taki znany siatkarz robi o tej porze sam pod ośrodkiem? - spytała.

- Poszedłem szukać szczęścia. - westchnął, bo jego problem bardzo mu już dokuczał. - Być może je znalazłem. - dodał.

- Nie rozumiem. - jęknęła zdezorientowana. On tylko wskazał na napis na swojej koszulce. 

- Problemy natury sercowej? - przytaknął. - Przykro mi. - przytuliła go, chcąc dodać mu otuchy. On natychmiast ją chwycił za biodra i przyciągnął bardziej do siebie. 

- Możesz mi pomóc je rozwiązać. - szepnął, po czym tak po prostu zaczął ją całować prosto w usta. Nieoczekiwanie, dziewczyna zaczęła odwzajemniać pocałunek. Zasadzka chyba się udała... Teraz trzeba tylko upolowaną zwierzynę zaprowadzić do ciepłego łóżeczka. 

- Jeju, przepraszam, nie powinnam. - oderwała się od niego po chwili. - Wybacz, zawsze marzyłam o tym, żeby całować się z siatkarzem. 

- Spokojnie, jestem singlem, nie musisz się niczym przejmować. - ponowił buziaki, a ona po raz kolejny uległa jego namowom i znów zaczęła je odwzajemniać. - Jeśli marzyłaś o czymś więcej, to śmiało, jestem do Twojej dyspozycji. - uśmiechnął się tak pięknie, jak tylko potrafił.

- Nie wiem, czy mogę. - speszyła się trochę. 

- Oczywiście, że tak. - odpowiedział. - Jestem samotny i zimno mi w nocy. Chciałbym mieć się do kogo przytulić w łóżku. 
Skoro naprawdę nie widział w tym żadnego problemu, ba, sam ją do tego namawiał, to dlaczego miałaby być głupia i mu odmawiać? Przecież to były jej chore marzenia. Marzenia, które teraz mogły się spełnić... 

- W takim razie chodźmy. - uśmiechnęła się delikatnie i wyciągnęła do niego swoją dłoń. 
Spletli palce i ruszyli w stronę jego pokoju, racząc się co i rusz kolejnymi namiętnymi pocałunkami...

- Zapewniam dużo ciepła i pełną dyskrecję.  - zaśmiał się. - A jak Ty w ogóle masz na imię, śliczna? - zapytał. 
No tak, musiał wiedzieć, co ma krzyczeć w nocy...

- Justysia. - odpowiedziała i czarująco zatrzepotała rzęsami. 

- Chodź, Justysia, pobawimy się troszeczkę. - zachichotał. - Bierz co chcesz, jestem cały Twój. 
No zdurniał totalnie... Nigdy nie sądził, że mógłby tak po prostu wyrwać do łóżka pierwszą lepszą hotkę...
Wiedział, że nie jest z nim dobrze. Nie wiedział jednak, co ma zrobić, żeby pozbyć się tego problemu... 

________________________________________________________

A jednak Pit zrobił to, co wszystkie mu odradzałyście. Jednak was nie posłuchał. Ale taki od początku był plan, żeby najpierw stoczył się na samo dno, by potem mógł się z niego podnieść. 
Czy się w końcu ogarnie? Tak.
Kiedy? Już niedługo.
Czy ktoś mu w tym pomoże? Być może. Ale to on sam musi zrozumieć, że musi skończyć z tym, co robi. 

Kamila niby taka pewna siebie, wyszczekana, odważna, a jak widać - także i totalnie zagubiona. Dziewczyna nie wie, co tak naprawdę robi. Ani nie wie, co do kogo czuje, ani dlaczego zgadza się na to, by być po prostu panienką do przelecenia dla facetów... 
Szymuś złapał ją na tym, że nie mogła już się wykręcić jej ulubionym argumentem.
Ale czy on nie miał czegoś czuć do pani psycholog? O co mu tak naprawdę chodzi? 
On sam już nie wie.
Nikt już nic nie wie. 

Jak widać, sprawa z wylotem do Iranu jest bardziej skomplikowana, aniżeli mogłoby się wydawać. Niby Stefan wybrał grupę, która ma się tam udać, ale nie miał pomysłu, kto miałby być tam drugim rozgrywającym. Ani drugim libero. Nie chce bowiem narażać drużynowej starszyzny na bóle pleców spowodowane tak dalekim lotem. 
A nawet i pierwszego libero nie ma, skoro Dagmara wymusiła na trenerze skreślenie z listy Zatorskiego. 
Czy ktoś jednak się jeszcze zgodzi lecieć? I co knuje Kowal?
Tego dowiemy się w następnym rozdziale. 

Nowe - stare, ale jest. Mięso do gnębienia numer nie wiem który, bo nie liczę. Czy chłopaki będą się nad nim znęcać bardzo, czy tylko trochę, to się zobaczy. 
A o co mu chodziło z tym drzewem, dlaczego się do niego tulił?... Czy Mika miał rację, że Wojtek jest dendrofilem? Czy Drzewo ma się czego bać? 

Piter, wracaj już, kurwa, na to boisko, bo na popisy Dryi nie da się patrzeć...