7.12.2014

VII. "Przywrócę panom pamięć. Od tego w końcu tu jestem."

19.05.2014, Szpital Psychiatryczny im. Jozina z Bazin, Katowice

Minęła właśnie godzina 9... W Raadiu Zeet.
W dzisiejszej audycji...
Wybuch w katowickim Spodku.  Trenującym tam siatkarzom nic się nie sta...


Nic się nie stało? Dobre sobie. A kto wylądował wczoraj w psychiatryku? I oni to nazywają niczym?...
Nasi chłopcy na szczęście nie mieli problemów z obudzeniem się po tym, jak jakiś niezrównoważony psychicznie człowiek rozpylił w sali, w której się znajdują, jakiś dziwaczny specyfik. Który musiał mieć silne właściwości usypiające, skoro oni padli jak muchy praktycznie zaraz po tym, jak cokolwiek obok siebie poczuli.

- Uff, dobrze, że wyłączyłeś to ustrojstwo. Spać mi się chce. - jęknął Rucek.

- To chyba tak jak wszystkim. Również czuję się jakiś niewyspany. - przytaknął mu Mały.

- Wy chcecie spać? Teraz? Teraz, to trzeba wiać stąd jak najprędzej, bo mi się tutaj bardzo nie podoba. To jest jakieś dziwne miejsce i boję się, że może nas tu spotkać coś nieprzyjemnego. - rzekł Muratore.

- To co, chłopaki? Spierdalamy? Przecież nie będziemy tu siedzieć w tych wielkich pomieszczeniach, w których nie ma praktycznie nic oprócz białych ścian. To mnie ogłupia. Sterczymy tu jak takie pizdy, a w tym czasie moglibyśmy robić coś znacznie bardziej pożytecznego. - powiedział poważnie poirytowany już Kubiak. Chwycił w dłoń stojącą obok na nocnej szafce butelkę. To było chyba jedyne możliwe ukojenie na jego zszargane nerwy. Zaczął mocować się z kapslem, co nie należało do zadań łatwych. W końcu z tymi wszystkimi butelkami, nie ważne, co by one miały w sobie zawierać, dzieje się to samo - wszystkie są coraz silniej zakręcane. Niedługo do ich otwierania trzeba będzie zatrudniać chyba swoich prywatnych siłaczy. A o tym, jak kurewsko mocno się to dziadostwo trzyma, niech świadczy fakt, że otworzyć tego nie może siatkarz. S - I - A - T - K - A - R - Z. A więc silny człowiek, a nie jakieś byle chucherko. Znaczy, wśród siatkarzy zdarzała się czasem jakaś taka wyjątkowo mizernej, nieumięśnionej budowy kreatura. Ot choćby taki Mikuś, czy Zati. Takowa osoba miała wtedy dwa wyjścia - albo jak najszybciej przypakować, jak Cichy Pit, albo notorycznie stawać się ofiarą głupich docinek.

- Dajesz, dajesz, maleńka! - wrzeszczał Włodi.

- Zamknij ryj, debilu. - zdzielił go w mordę Igła.

Po około dwóch minutach wyrównanej walki z kapslem, kiedy to wynik oscylował blisko remisu z korzyścią na stronę butelki, Dziku odetchnął z ulgą. Zwyciężył w tej niezwykle trudnej batalii, cholerne zamknięcie zostało pokonane. Michał mógł wreszcie zamoczyć usta w złocistym trunku. I tylko zastanawiające jest to, komu wtedy kibicował Włodarczyk...

- A z nami się nie podzielisz? - zapytał Jarosz i przejechał palcami po swojej rudej czuprynie. Mniej więcej 3/4 siatkarzy zrobiło oczy jak kot ze Shreka, licząc na to, że Kubiak ulituje się nad nimi i im choćby troszeczkę naleje. Pozostali doskonale wiedzieli, że ze wkurwionym Dzikiem nie ma w ogóle co zaczynać rozmowy, a już zwłaszcza niewskazane jest proszenie go o coś.

- Nie. - odpowiedział, zgodnie z przewidywaniami części swoich kolegów. O dziwo, nie wybuchnął przy tym tak, jak to w zwyczaju miał eksplodować, kiedy bardzo chciało mu się iść na kawę, a ktoś mu w tym przeszkadzał. Ton głosu, jakim wyraził swój sprzeciw był naprawdę spokojny. Taki jakby zupełnie niekubiakowy.

- No weź się podziel. - jęknęli zgodnie Piter i Kosa. W Rzeszowie był to duet nierozłączny, zawsze siadali razem z tyłu autokaru i robili za Lożę Szyderców. Może i mówią niewiele, ale za to bardzo konkretnie, a ich cięte riposty potrafiły wielokrotnie usadzić na dupie takich żartownisiów jak Bartman czy Ignaczak. Mogliby tylko nieco mniej marudzić, bo czasami ich zrzędzenie doprowadzało wszystkich do szewskiej pasji.

- Tylko troszeczkę. - dodał Grzesiu. - Wiesz, nakapiesz mi parę kropel. - uśmiechnął się do wciąż niewzruszonego Dzika.

- Eeej noo, nakapiesz do pełna i będzie dobrze. - marudził Nowakowski.

- Źryj gruz. - odburknął Kubiak. Nie miał zamiaru z nikim się dzielić swoim tak ciężko wywalczonym napojem. Ryzykował przecież zdrowie, żeby móc się napić. Przecież przez tak cholernie nieruchawe zamknięcia, na rękach tworzą się odciski. A to nie jest nic przyjemnego, no przecież... Siatkarzowi na szczęście udało się takowego uniknąć.

- Nie bądź Cygan, wspomóż biedne dzieci specjalnej troski. - zajęczał Zatorski. Wszyscy, łącznie z Kubiakiem, zgodnie przywalili sobie klasycznego facepalm'a. Co jak co, ale inteligencja młodego libero była wręcz porażająca. A może lepiej napisać przerażająca. W sumie na jedno wyjdzie. Jakby to ująć, żeby nikogo tu nie obrazić? Cóż, może dojdźmy po prostu do stwierdzenia, że Zatorski nie należał do najmądrzejszych w drużynie. Resztę dopowiedzcie sobie sami.
No ale o jego inteligencji, a raczej jej braku już wszyscy wiedzą, więc nie ma co tu się dłużej nad tym rozwodzić.


- Debiluu. - zaczął Kurek. - Mówi się "Nie bądź Żydem" - westchnął zrezygnowany. W sumie, po co on to mówił? Do Zatiego i tak nic nie dotrze, bo był uparty niczym osioł. Wszystko zawsze wiedział najlepiej. A przynajmniej on sam tak uważał. Jak powszechnie wiadomo, prawda była zgoła inna. Ale kto by się tym przejmował, prawda?... Pozostali chłopacy mądrości libero mieli głęboko tam gdzie... gdzie światło nie dochodzi. Po prostu olewali to, co ten pierdolił. Zupełnie zlewali na to, co on mówił, a że ten potrafił gadać bez sensu przez parę godzin, to trzeba im przyznać, że cierpliwość mieli wręcz nadludzką. Jednakże ignorowanie natręta było jedynym sposobem na szybsze uwolnienie się od jego przemyśleń. Jakakolwiek próba przekonania Zatora do swoich racji kończyła się zawsze tak samo - totalną klęską. Nie ugłaskasz go, nie ma szans. Ni chuja. Zamiast tego mogłeś zostać przegadanym przez wyszczekanego młodzieńca. Toteż nie dziwota, że nikt zazwyczaj nie podejmował w ogóle z nim rozmowy. Tak, Zatorski był naprawdę dziwny. Jednakże, nie on jedyny...

- Ale, w sumie to to jest jedno i to samo, prawda? No bo popatrz, Żyd skąpi. I Cygan też skąpi. I oboje kradną! W sumie, to zawsze zastanawiałem się dlaczego...

- Przymknij się. - burknął, poważny, jak zawsze, Zagumny. On nigdy nie dawał się wciągać do jakichś głupich dyskusji czy idiotycznych gierek słownych. To było takie nie w jego stylu. Nie lubił, kiedy ta banda debili rozwalała się w czyimś pokoju i grała w karty do późnych godzin nocnych. A o tym, że siatkarze to istoty niesamowicie złośliwe, niech świadczy fakt, że ostatnio coraz częściej wbijali właśnie do pokoju, który zamieszkiwał Guma. Jak zapewne pamiętacie z dwóch poprzednich rozdziałów, mieszkał on sam, co wkrótce miało się zmienić, ale do tego dojdziemy później. Dlaczego nikt nie zajął z nim lokum? Bo wszyscy się go tak naprawdę bali. Zwłaszcza, gdy wrzeszczał na nich wtedy, gdy któryś znów za mocno jebnął drzwiami. Niewyobrażalną wręcz hańbą było robienie jakiegoś rwetesu, gdy Paweł zajęty był wgapianiem się w kolejny odcinek "Trudnych Spraw". Czyli, jak już wiecie, jego ulubionego programu. Można było być wtedy pewnym, że prędzej czy później, ale jakoś Ci się kiedyś za to dostanie. Tak, inni potrafili przed nim po prostu spierdalać z piskiem. Pomimo swojej surowości i stanowczości wobec innych, był przez nich obdarzany niezwykłym wręcz szacunkiem. On jako jedyny potrafił przywołać do porządku tych idiotów. Jako jedyny nie był obiektem ich żartów, pomijając oczywiście te, które nawiązywały do koloru jego włosów.

- Ale... - próbował jeszcze drążyć młody libero. Na próżno. Pawełku drogi, zapamiętaj proszę. Ze swoim starszym imiennikiem się nie zaczyna. Zrozumiałeś, czy może Ci to przeliterować?

- Daj żyć... - westchnął doświadczony rozgrywający. Siła jego spokoju była naprawdę imponująca. Był chyba jedyną osobą w drużynie, której szlag nie trafiał przez biadolenie Zatorskiego. Toć przecież nawet taki Cichy potrafił na niego nawrzeszczeć tak, że ten w sumie mógł jedynie udać się szukać swojej dupy do Honolulu. Ten spokojny Piotruś. A jednak! Nawet jego Zator potrafił totalnie wyprowadzić z równowagi. Znaczy się, Gumę też wielokrotnie wkurwiał. Gdy trzaskał drzwiami, oczywiście.
Ku zdziwieniu wszystkich, Zatorski faktycznie dał żyć pozostałym siatkarzom i skończył na daną chwilę swoje filozofowanie. Cisza przed burzą? Być może, najważniejsze jest jednak to, że chłopaki mogli w końcu odetchnąć z ulgą. Choćby na moment. 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Gdyby jednak wiedzieli oni, co za chwilę zacznie się dziać, po stokroć woleliby słuchać ględzenia Zatorskiego. On był jedynie męczący, klasyfikowany w kategorii "niegroźny idiota", jedyne co może Ci zrobić to... w sumie nic Ci nie może zrobić. Jedyne co on może zrobić to skompromitować samego siebie. W porównaniu z tym, co miało nastąpić, pierdolenie Zatiego byłoby wręcz dla nich wybawieniem. Lecz oni o tym nie wiedzieli...
W tej właśnie chwili do sali zajmowanej przez kadrowiczów wszedł tylnymi drzwiami wysoki, szczupły brunet. Dość przystojny, z nieco kręconymi włosami i tak na oko trzydniowym zarostem. Wyglądał naprawdę niepozornie. Tymczasem miał on stać się przyczyną długotrwałego koszmaru polskiej reprezentacji w piłce siatkowej mężczyzn. Marcel Sędziwirski, bo tak nazywał się ów dżentelmen, miał bowiem w swojej głowie ułożony szatański plan. I nie wahał się ani chwili, by zdecydować się choćby spróbować go zrealizować. A jeśli by to mu się udało... Nie, lepiej nie myśleć, co by wtedy mogło się stać. A jednak, już wkrótce wszyscy mieli się o tym przekonać.
Sędziwirski, chociaż uważany był za świetnego, poważnego lekarza, prawdziwego specjalistę w swoim fachu, skrywał jedną, pilnie strzeżoną tajemnicę. Był prawdziwym szarlatanem, człowiekiem chorym psychicznie. Stanowił ogromne zagrożenie dla społeczeństwa, o czym nikt nie wiedział. Niezwykle interesowały go rzeczy, którymi zwyczajny doktor nie powinien się zajmować. Pan Marcel ukończył bowiem kurs szamana, posiadł wiedzę potrzebną mu do wykonywania magicznych sztuczek. Był w stanie zawładnąć umysłem swojej ofiary, a ponad to miał w sobie tak silną zdolność przekonywania, że ludzie ślepo wierzyli we wszystko, co mówił.
Doktor - Szarlatan od zawsze zazdrościł sportowcom ich popularności. Denerwowało go to, jak mało co na tym świecie. On też chciał być znany, chciał czymś zasłynąć, zapisać się dla potomności w annałach historii. Postanowił więc, że gdy tylko nawinie mu się jakiś sportowiec, wywróci mu życie do góry nogami, doszczętnie zniszczy jego psychikę. Pałał gigantyczną wręcz żądzą zemsty na ludziach, którzy nie byli niczego winni. To Marcel zawsze był dupą wołową, jeśli chodzi o przygotowanie kondycyjne, to on zdychał po 30 sekundach biegu i to on od zawsze bał się "fikołków". Uraz do sportu, który ujawnił się u niego już w okresie dzieciństwa, teraz z dnia na dzień utrwalał się coraz bardziej. Stawało się to wszystko bardzo niebezpieczne. Sędziwirski dokładnie obmyślił plan swojego działania. I choćby całe to przedsięwzięcie miało trwać kilka, może nawet kilkanaście lat, on dopnie swego...
A jaka mogłaby się ku temu nadarzyć lepsza okazja? Teraz jest w stanie poprzestawiać w głowie wszystko 25 osobom. I on wiedział, że jest w stanie to zrobić. Zwłaszcza, gdy siatkarze cierpią na zaniki pamięci. A gdyby tak wmówić im kilka kompletnych bzdur, to może oni by w to uwierzyli? Gdyby tak zasugerować im, że są kimś, kim tak naprawdę zupełnie nie są? Powymyślać im nowe imiona i nazwiska? Wmówić, że zachowywali się do tej pory tak, jak zupełnie tego w zwyczaju nie mieli? Tak, możliwość zobaczenia Igły spieprzającego przed kamerą, Bartmana bojącego się nawet swojego cienia, zakompleksionego na punkcie swojego wyglądu Wrony, czy też ustawiającego wszystkich po kątach Nowakowskiego, który po chwili pędem wylatuje do pierwszego lepszego burdelu, była naprawdę kusząca. Zbyt kusząca, by tego nie zrobić...

- Ekhm - odkaszlnął Sędziwirski. Przez swoje magiczne sztuczki biedaczek nabawił się jakiegoś syfu i teraz kaszel męczył go okropnie. Ale na szczęście, podobno ta choroba nie była zaraźliwa. Nikt by mu chyba nie wybaczył, gdyby zaraził jakimś dziadostwem polskich siatkarzy. - Panowie, jako że panowie zostaną dzisiaj wypisani z naszej placówki, poproszono mnie o to, bym jako znakomity psychiatra, porozmawiał z Wami, gdyż podobno macie panowie problemy z pamięcią.

- Szczerze mówiąc, plawie nic nie pamiętam. - wybąkał stojący gdzieś z tyłu Buszek. Panie Rafale, logopeda pilnie potrzebny. Im prędzej, tym lepiej, zanim ktokolwiek zacznie nabijać się z pana wymowy. Oto pierwsza propozycja zajęć dla pana, proszę powtórzyć 20 razy bez zająknięcia frazę "wyrewolwerowany rewolwerowiec". Trudne? Ale jeśli pan to powie, to może w końcu zacznie pan wymawiać to nieszczęsne "r".

- W takim razie, przywrócę panom pamięć. Od tego w końcu tu jestem. - Marcel wyszczerzył się szatańsko w stronę sportowców. Złowrogo łypał na nich okiem. Jego plan musi zostać zrealizowany, teraz, już, natychmiast. I nikt, ani nic, nie może być w stanie mu w tym przeszkodzić. A siatkarze niech lepiej nie próbują mu się opierać, bo wtedy naprawdę zrobi im z mózgów totalną sieczkę.

- Ale wyjebał gały. - szepnął Kłos do siedzącego obok niego Wrony. Duet nierozłączny. No i Włodi na doczepkę. Trudno stwierdzić, który z nich trzech miał najbardziej nasrane w głowie. Teraz wszyscy będą mieli jednakowo, to jest więcej niż pewne, bowiem obdarzony znakomitym słuchem Doktor - Sadysta wysłyszał niewybredną uwagę, jaką pozwolił sobie wygłosić Karollo. I jego skrywane w głębi duszy wkurwienie zrobiło właśnie level up. Oj, będzie się musiał powstrzymać doktorek przed tym, by zupełnie nie eksplodować, bo wtedy cały szatański plan poszedł by w pizdu...

"Ooh na na, what's my name
Ooh na na, what's my name
Ooh na na, what's my name
Ooh na na, what's my name
Ooh na na, what's my name
What's my name, what's my name"

- Po kolei proszę. Ale kolejność ustalę ja. To może zaczniemy od takiego wysokiego pana, z niewyobrażalną wręcz szopą na głowie. - Wrona delikatnie się poruszył. - Nie, nie o panu myślałem. Pan wygląda jak małpa, taki jest zarośnięty. Miałem na myśli takiego wysokiego blondyna, który wygląda jak człowiek. - No tak, chodziło mu o Cichego. Ten tylko lekko się wzdrygnął, lecz posłusznie ruszył w stronę psychopaty. Gdyby tylko wiedział, co zaraz się z nim stanie, to nigdy, przenigdy by tam nie poszedł. - Dobrze. Zacznijmy może od najprostszych rzeczy. Imię? - zapytał, zachowując na twarzy spokój i powagę. W rzeczywistości, w głębi jego duszy, tysiące myśli kłębiły się w najdzikszy możliwy sposób.

- A żebym ja to pamiętał? - wypalił zdezorientowany Nowakowski. Bidulcia, on zupełnie stracił pamięć. Cóż to za łatwa ofiara do całkowitego zmanipulowania. Oj, poznęca się nad nim Marcel porządnie.

- Nie pamięta pan swojego imienia? - drążył Sędziwirski, ukrywając dominującą teraz u niego radość pod przykrywką klasycznego poker face'a.

- Jeśli mam być szczery, to nie pamiętam niczego. - zwiesił głowę zawiedziony siatkarz. Doktor dostrzegł, że ma go w garści. Tak, to będzie jeden z tych, którym poprzestawia w głowie zupełnie, o 180 stopni. Całkowicie zawładnie jego umysłem. Dobrze się składa, bo on akurat był na liście tych, do totalnego ogłupienia. Jako że był powszechnie kojarzony jako człowiek raczej dupowaty, nieśmiały, trzeba stworzyć z niego prawdziwego potwora. Szczypta Igły tu, szczypta Gumy tam, ociupinka Kubiego w swoim najgorszym wydaniu, a wszystko to dokładnie doprawione bucowatym wcieleniem Bartmana - będzie idealnie.

- Dobrze, podpowiem panu. Była taka legenda o Piotrze i Pawle. Pan nosi imię jednego z nich. I... - tutaj Sędziwirski zająknął się na chwilę, bo bał się, że przez przypadek mógł zasugerować zawodnikowi jego prawdziwe imię - ...nie jest to Piotr. - dokończył, głęboko oddychając z ulgą. Udało mu się jakoś wybrnąć z tej trudnej sytuacji.

- A zatem, jestem Pawłem? - Pit tak bardzo niczego nie ogarniał, tak bardzo był zdezorientowany, że nawet nie próbował doszukiwać się jakiegoś podstępu, jakiejś nieczystej gry w słowach Doktora - Szarlatana.

- Tak, panie Pi... - zamarł na chwilę. O mały włos i by wszystko spieprzył! Nie mógł tego zrobić. - Psik, cholerny katar. - wypalił. Mógł się w ten sposób uratować. Nie wiadomo, jakby się zachował, gdyby Nowakowski zaczął drążyć cóż to on miał zamiar przed chwilą powiedzieć.

- Na zdrowie. - odpowiedział tylko środkowy i szeroko się uśmiechnął.

- Dziękuję. Rozumiem, że swojego nazwiska także pan nie pamięta? - męczenie Pitera sprawiało Marcelowi niesamowitą przyjemność.

- No... nie. - wybąknął i spojrzał w stronę podłogi. Oj, pogrążał się. Ale co mógł na to poradzić, że zupełnie nic a nic nie pamiętał?...

- Dobrze, w takim razie niech pan rozwiąże drobny rebus słowny. Pana nazwisko to nic innego jak popularne polskie nazwisko z dodaną końcówką "owski". - po raz kolejny zaryzykował nieco swoim stwierdzeniem. Wierzył jednak, że i tym razem się uda.

- Yyy... Kowalskiowski?... Dziwnie brzmi, ale...

- Ale to jest właśnie pana nazwisko. Brawo. - Sędziwirski kolejny już raz głęboko odetchnął. Skoro siatkarz dał sobie wmówić zupełnie zmyślone nazwisko, to totalne przeciwieństwo pod względem charakteru w stosunku do tego, co prezentował sobą wcześniej, chyba też łyknie. Zwłaszcza, jeśli on mu to tak dokładnie wyperswaduje.

- Paweł Kowalskiowski. Brzmi... durnie. - no właśnie, Piotrusiu. A Ty tak dajesz się wrabiać, echh... - Ale skoro tak się nazywam, to chyba nie mam co na to narzekać...

- Właśnie tak. panie Pawle, co się panu stało, że pan niczego nie pamięta? - zapytał, udając, że go to chociaż trochę interesuje. Tak naprawdę miał to możliwie najgłębiej w dupie, jak tylko coś głęboko w tym miejscu można mieć. No ale może dowie się czegoś ciekawego, co na przykład będzie w stanie wykorzystać przeciwko innym?

- Pamiętam tylko, że siedziałem sobie i patrzyłem, jak oni odbijają piłkę i nagle zrobiło się tak jakoś straszno, ziemia się chyba zatrzęsła, czy coś. Bałem się bardzo. Następnie usłyszałem jakiś przeraźliwy huk. A potem to już w sumie nic nie pamiętam. Nie wiem za bardzo nawet, kim są Ci goście, którzy są tu ze mną, ale wiem, że musimy trzymać się razem.

- Och, a to dlaczego? - przez głowę przemknęła mu myśl "Jeden z nas bardziej ogarnia od innych i odratuje całą tą sytuację". Bał się tego, co może usłyszeć. On naprawdę się bał, że jego tajny plan może zostać zniweczony.

- W sumie to zaprzyjaźniliśmy się bardzo, wszyscy. No i mamy wspólny cel do zrealizowania. Chcemy odnaleźć naszą zapomnianą tożsamość. Przecież to niemożliwe, żebyśmy kiedyś byli nikim.

- Mmmm... - tylko tyle zdołał z siebie wydusić przestraszony już nie na żarty Sędziwirski. Wiedział, że musi natychmiast zmienić temat, rozmawianie o szukaniu tożsamości może być zbyt ryzykowne. - Wracając do tego huku, pan się go bał?

- Jak cholera! Naprawdę, myślałem, że się posram w gacie ze strachu. - pisnął z miną kota srającego na pustyni. To przerażenie, wyraźne wyrysowane w oczach zawodnika ostatecznie spowodowało, że Marcel postanowił wyłożyć na ławę wszystkie argumenty.

- Panie Pawle, no ale jak to, pan bał się tego huku? Przecież pan jest odważnym człowiekiem. Bardzo odważnym. pan się nie boi praktycznie niczego. pana pewność siebie jest ogromna. pan się niczym nie przejmuje, żyje po swojemu, intensywnie. Kluby, dyskoteki, zaliczanie panienek. Jedna po drugiej, czasem kilka jednej nocy. One do pana lgną, jak mucha do gówna. Mógłby pan mieć każdą, a pana bezczelność i arogancja niesamowicie je pociąga. Pan jest przecież tak bardzo głośny i wybuchowy, prawdziwa dusza towarzystwa, mentalny lider grupy. Niesamowicie uparty osobnik. Nieco wulgarny, lubi pan eksponować swoje ciało, często pana ponoszą emocje i przeklina pan. Lecz przy tym, niestety, nie jest pan zbyt inteligentny. Uwielbia pan media społecznościowe, aktywnie udziela się pan na Facebooku. Nie boi się pan wyrażać kontrowersyjnych poglądów.

- Zaraz, zaraz... A skąd pan to wszystko wie? - cholera, czyżby on coś jednak kojarzył? Może zbyt dużo starał mu się wmówić? Czyżby to teraz cały misterny plan miał rozpaść się jak domek z kart? Szarlatan zaczął myśleć, jak wybrnąć z tej wyjątkowo skomplikowanej sytuacji. Raz kozie śmierć, jedną prawdę chyba ten człowiek może poznać.

- Panie Pawle, pan jest przecież bardzo znanym siatkarzem. - powiedział po chwili, niezwykle spokojnym głosem. Gdzieś tam w środku obawiał się jednak, że Cichy zaraz tak po prostu na niego nawrzeszczy, że zjedzie go jak psa za to, że próbuje wmawiać mu takie bzdury. A jeśli on tylko udaje takiego niedomyślnego? A jeśli on wszystko ogarnia i tylko czeka na moment, by zgasić lekarza tak ciętą ripostą, że nijak się już z tego nie będzie można odwinąć?

- Faktycznie, coś w tym może być, bo piłka, którą oni odbijali, zanim przestałem cokolwiek pamiętać, istotnie, była piłką do siatkówki. - i po raz n-ty już podczas tej rozmowy, kamień spadł z serca Szalonemu Doktorkowi. On naprawdę nic nie kojarzy, nic, tabula rasa. Powiesz co wymyślisz i przyjmie to za jedyną i słuszną prawdę. Skoro tak, zabawmy się jeszcze bardziej. Prześmiesznie byłoby obserwować ponad dwumetrowego gościa, który jak pojebany rzuca się non - stop za piłką, prawda? Nowakowski jako libero? To nie przyśniło się nawet najbardziej pojechanym z czytelniczek serwisu ciacha.net. A to już wkrótce miało stać się faktem...

- Muszę jeszcze o jednym wspomnieć panu, panie Pawle.

- Tak? - zapytał zaciekawiony.

- A w sumie, to o dwóch szczegółach. - ej, w sumie zrobienie z takiej ciamajdy kapitana drużyny też będzie prześmieszne. Przecież on się zupełnie do tej roli nie nadaje.

- A zatem słucham.

- Jest pan kapitanem tej drużyny, z którą pan się tutaj zjawił. - Sędziwirski szeroko się uśmiechnął. Wyluzował już zupełnie. Jeśli z pozostałymi siatkarzami pójdzie mu tak łatwo jak z tym, to jego plan spełni się w 100%, i jeszcze nawet z nawiązką.

- Ooo, dobrze wiedzieć. To ja już ich sobie porozstawiam po kątach, haha. Aż w gateczki popuszczą. - zarechotał jak pojebany. Czyżby jego mózg już przyswoił sobie wpojone właśnie bzdury i próbował kreować nowego Piotra Nowakowskiego? - A ta druga informacja?

- Gra pan na pozycji libero.

- Umm... No może... Ale, zaraz, zaraz. Od kiedy libero może być kapitanem drużyny?... - o żesz, ta menda kojarzy jakieś zasady gry! Oj Marcel, wkopałeś się znowu. Ciekawe, jak z tego wybrniesz. Zaraz, zaraz... Ty miałbyś sobie nie dać rady? Bez żartów.

- Panie Pawle, przecież nie tak dawno zmieniły się przepisy. Dopuszczają one obecnie do tego, by libero mógł być kapitanem drużyny.

- A czy ja nie jestem zbyt wysoki, jak na libero? - przestań już się tak o wszystko dopytywać. Odejdź, zamilcz, usiądź na dupie. Tak będzie najlepiej dla Ciebie, jeśli nie chcesz usłyszeć kolejnych bzdur na swój temat. I tak już wystarczająco wysłuchałeś. I co z tym zrobisz?...

- Ależ skąd, panie Pawle. - Marcel uśmiechnął się najszerzej jak tylko się dało. Starał się, by ekspresja na jego twarzy wyglądała na szczerą. Jako, że w przeszłości miał coś wspólnego z aktorstwem, udało mu się to doskonale. Cichy w końcu odszedł, a doktor zawołał do siebie Michała Winiarskiego.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

- Panie, panie... Cholera, jak pan się nazywa? - zapytał Winiar, gdy podszedł do psychicznego człowieka. I co teraz zrobisz, Marcelu? Na swój temat też będziesz zmyślać?
-
Abelard Krawężnik. - wypalił, jakby od niechcenia, pierwsze lepsze imię i nazwisko, jakie mu przyszły na myśl. Ale inteligencją to Ty nie grzeszysz, naprawdę. Wszyscy przecież wiedzą, że Krawężnik miał na imię Zdzisław.


- Panie Krawężnik, jest pan niesamowity, naprawdę! - wrzasnął podekscytowany właściciel oszałamiających błękitnych oczu. Patrzył na Sędziwirskiego naprawdę ufnie. Czyli chyba i jego da się ogłupić. To dobrze, on też był na liście tych, którym przydałoby się coś poprzestawiać w ich łepetynkach.

- Dlaczego pan tak uważa? - zapytał tylko dlatego, że był pewien, iż zaraz otrzyma jakiś komplement. No i się nie pomylił nasz doktorek.

- Dzięki panu mój kolega znów wie, kim tak naprawdę jest. Czy pomoże pan również i mnie? Ja także chciałbym odzyskać swoją tożsamość.

- Oczywiście, pomogę każdemu z Was, moi mili. - uśmiechnął się ponownie. I ponownie starał się, by emocja ta wyglądała na szczerą. Operowanie mimiką twarzy opanował do perfekcji, więc nagłe wymuszenie uśmiechu, przerażenia czy grymasu bólu nie było dla niego żadnym problemem.

- Jak my to panu wynagrodzimy? - zapytał Winiarski drapiąc się po głowie.

- Nie chcę, byście mi to w jakikolwiek sposób wynagradzali. - odbił szybko piłeczkę Sędziwirski i zakończył ten temat.

- No dobrze. To pomoże mi pan?

- Oczywiście. Zacznijmy od początku. Od najprostszych rzeczy, a więc od pana danych osobowych.

- Eeee... - zająknął. Kolejny, co nic nie pamięta. Idealnie.

- Nie lubię mówić wprost, wolę przywracać ludziom pamięć, gdy Ci sami dążą do tego metodą prób i błędów. - zirytował się nieco Marcel. W sumie, to nie chciało mu się gadać z 25 siatkarzami. Doszedł do wniosku, że dokładnie zajmie się tylko kilkoma, kilku kolejnym powie parę zdań na ich temat, a pozostałym rzuci jedynie ich imiona i nazwiska i niech się dzieje wola Nieba. - Pana imię zaczyna się na literę "M".

- M... Mateusz?

- Nie, niekoniecznie.

- M... Miii... - Sędziwirski zaczął się denerwować. Kolejny już raz podczas tego dnia. Czego on znowu mógł się obawiać? Tego, że Winiar domyśli się, jakie jest jego prawdziwe imię.

- ...kołaj?

- Nie, panie Marcinie, nie ma pan na imię Mikołaj. Ups, przepraszam, wydało się. No to lecimy z nazwiskiem. Pochodzi od nazwy jednej ze znanych marek produkujących przyprawy.

- Knorrski! - wykrzyknął to z niesamowitym wręcz podnieceniem. Sędziwirski tylko szeroko się uśmiechnął, chociaż miał ochotę przywalić sobie typowego facepalm'a. Musiał się jednak przed tym powstrzymać, mogło go to zdradzić. Dwóch siatkarzy jest już totalnie ogłupionych, plan na razie realizuje się wzorowo.

- Nienawidzi pan śpiewać i tańczyć, i nie potrafi pan tego robić. Potrafi pan jednak, na przykład, się pięknie wypowiadać do kamery, używając zdań rozwiniętych, podrzędnie złożonych. Dziennikarze pana uwielbiają, bo potrafi pan ciekawie z nimi rozmawiać. Wszyscy boją się pana oczu, bo są one, w istocie, naprawdę przerażające. Próbuje pan czasem żartować z kolegów, lecz pana żarty są niezwykle nieudolne i wywołują u innych tylko uśmiech politowania. Notorycznie staje się pan ofiarą ich dowcipów, co jednak niespecjalnie panu przeszkadza. Mimo tych wszystkich uszczypliwości, jakimi wzajemnie się obdarzacie, lubi pan ich. Oni pana również. Nieśmiały w relacjach z kobietami. Pozycja środkowego. - tak, widok Winiarskiego na pozycji środkowego mógłby być śmieszny. Bardziej zabawny będzie już chyba tylko Nowakowski w roli libero. A gdyby tak jeszcze zbajerować Możdżonka, że on też jest libero?... To już w ogóle nadawałoby się do "Śmiechu Warte".
Winiarski odszedł od Doktora - Szarlatana. Pora na kolejnych "szczęśliwców".

--------------------------------------------------------------------------------------------------------
- Dobra, nie chcę mi się z każdym z Was dochodzić do tego, jak mają państwo na imię czy na nazwisko. - wypalił nagle Sędziwirski, a część siatkarzy spojrzała się na niego tak, jakby on co najmniej zajebał im ulubioną zabawkę z dzieciństwa. - Z tymi bardziej inteligentnymi z Was jednak troszeczkę się podroczę, zdradzę im co nieco o nich samych. Następny proszę! - Konarski posłusznie podszedł do Wariata.
- Mmmm... Kogo my tu mamy? Aach, to oczywiście pan Dominik. Nasz znakomity rozgrywający. Nazwisko od elementu przyrody, a do tego proszę dodać sobie jedną z popularnych końcówek przy polskich nazwiskach. Proszę się zastanowić, i kiedy porozmawiam z ostatnim z Was, tutaj moją wiadomość kieruję do wszystkich z Was, podejdziecie i powiecie, co Wam wyszło. Znaczy się Ci, którym nie powiedziałem wprost, jak się nazywają. Zrozumiano? No, to następny proszę. - kolejny w kolejce był Kosok. - Wojciech, przyjmujący. Nazwisko ma coś wspólnego z pracą na polu. Kolejny. - Oho, Guma. Będzie ciekawie. - Panie Piotrze Przedspinny, z panem porozmawiam sobie trochę dłużej, dobrze?

- Mhm. - tak, to było typowe burknięcie Zagumnego. Sędziwirski w tej chwili doszedł do wniosku, że za takie zachowanie dowali mu czymś wyjątkowym. Tak, wyjątkowo zabawne byłoby, gdyby trząsł się ze strachu na widok demonicznego Pitera.

- Ale dlaczego jest pan w stosunku do mnie taki niemiły, taki nieuprzejmy, taki oschły? Ja tutaj po dobroci, za darmo, przypominam Wam kim jesteście, a pan mnie tak traktuje. Pan jest przecież takim spokojnym, wycofanym człowiekiem. Nie okazuje pan zbytnio swoich emocji, tłumi je pan w sobie. Rzadko można zobaczyć pana celebrującego w jakiś sposób zdobycie punktu dla drużyny. Jakieś pajacingi, tańce, to nie dla pana. Z resztą, nie umie pan tańczyć. Śpiewać też nie. Można powiedzieć, że jest pan takim trochę boidupą, może pan odczuwać lęk nawet w chwili, gdy ktoś nieco gwałtowniej... otworzy drzwi. Naprawdę. Ale proszę się tym nie martwić. Są ludzie bardziej strachliwi, jak pan, i tacy odważni, jak pan Kowalskiowski. A, jeśli o nim mowa, to w sumie nie wiadomo dlaczego, ale odczuwa pan przed nim jakiś dziwny lęk. Pan się go po prostu czasami boi, zwłaszcza, jak na Was ryknie. W końcu jako kapitan, czasem musi to zrobić. Woli pan schodzić mu z drogi. Jest pan dość wątły psychicznie, a boiskowe niepowodzenia mogą skutkować spadkiem morali u pana i przez to także, u całej drużyny. Gra pan na pozycji przyjmującego. - zostawił mu połowę "jego" cech, takich jak spokój, tłumienie emocji i brak chęci do pajacowania. Pozostałe zaczerpnął z... no właśnie...

- Czy Kowalskiowski zrobił mi coś kiedyś, że się go boję? Wie pan, ja nie pamiętam. - jasny chuj! Jeśli ZAGUMNY nie pamięta nic, zupełnie nic, to znaczy to tylko tyle, że nikt nic nie pamięta. No, może jeszcze Możdżonek może mieć coś w głowie. Ale reszta? Bez jaj.

- W przypływie furii uderzył kiedyś pana kilka razy. Od tego zdarzenia stara się pan go unikać, nie rzucać mu się w oczy, by nie skończyć jako ofiara jego gniewu. - Cichy to usłyszał i postanowił troszeczkę przypajacować. Podszedł do Gumy, posłał mu diaboliczny uśmieszek i zarechotał straszliwie. A co zrobił rozgrywający? A co on mógł zrobić?... Otóż to, mili państwo, spierdolił z wrzaskiem. - Następny proszę! - podszedł Kurek. - Dobrze, po kolei. Bartłomiej, nazwisko proszę samemu sobie zgadnąć. Od przedmiotu do zakręcania. I niekoniecznie mam tu na myśli nakrętkę. Uwielbia pan latać, sprawia to panu naprawdę niezwykłą przyjemność. - a to Ci dobre. Jeśli Kurek naprawdę zacznie uwielbiać latanie samolotem, to Sędziwirskiego będzie można nazwać cudotwórcą. - Nienawidzi pan Monte. Środkowy. - przyszła pora na Karola. O, rymnęło się. - Fabian Źdźbło, ja nie wiem, jak można mieć tak cholernie trudne nazwisko. W sensie ortografii, znaczy się. Sugerowałbym je gdzieś zmienić, a jeśli chce mieć pan nazwisko kojarzące się z trawami, co pan powie na Owies? Podoba się panu? - Karollo pokiwał twierdząco głową - To cieszę się bardzo. To powiedzmy, że właśnie tak się pan nazywa. Nie, wróć. Nie mogę przecież okłamywać ludzi. Przykro mi, dopóki pan nie zmieni swojego nazwiska w urzędzie, dobra, nieważne. Jest pan libero. Nienawidzi pan mediów społecznościowych, uważa je pan za największe zło, jakie istnieje na tym świecie. - Ahahahah. Potężny cios. - Mmmm... panie, tak, do pana mówię, panie Jędrzeju.

- Tak? - Wrona podszedł niepewnie do Marcela. Tego, co od niego usłyszał, nie zapomni chyba do końca życia...

- Pan jest po prostu strasznym pasztetem! - O rly? - Jak można być tak brzydkim człowiekiem?! Ja przepraszam, że to panu mówię, ale mama uczyła mnie, że należy być szczerym. Zawsze. Nawet, jeśli to, co chce się komuś powiedzieć, niekoniecznie jest czymś miłym. Bo przecież za szczerość nie można ukarać nikogo. - mnie to tłumaczyła nauczycielka w gimnazjum. - Ja wiem, panie Jędrzeju, że pan stara się coś zrobić, żeby wyglądać lepiej, ale w pana przypadku jest to chyba niemożliwe. Będzie mieć pan kompleksy do końca życia z tego powodu. Niestety, ale takie życie. Raz na wozie, raz nawozem. Jeśli chodzi o sprawy sportowe, Pana pozycja na boisku to przyjmujący. Podobnie jak kolega Źdźbło, tępi pan wszelakie Facebooki i innego tego typu dziadostwo. - no tak, w sumie to nic dziwnego, że jednemu i drugiemu dosrał tym samym...
Przyszła pora na Bartmana. On także miał otrzymać parę totalnych bzdur. Sędziwirskiemu wyjątkowo spodobało się robienie z zawodników istnych ciot. Dlatego właśnie wyolbrzymił rzeczywiste cechy i przyzwyczajenia jednego z zawodników, który to kiedyś za takiego gamonia mógł uchodzić (chociaż ostatnimi czasy zdecydowanie się ogarnął) i rozdzielił to wszystko na... trzy osoby.

- Imię na Z, tak samo ma na imię Kręcina. Taki działacz piłkarski, obecnie dyrektor sportowy klubu Piast Gliwice. - a co, zaszpanuję sobie wiedzą piłkarską. - Nazwisko od superbohatera. Rozgrywający. Jest pan niezwykle nieśmiały, boi się pan dosłownie wszystkiego. Począwszy od ciemności, kończąc na Waszym kapitanie. Nie lubi go pan, bo on czasem pana bije i znęca się nad panem. Chciałby mu pan się kiedyś jakoś za to odpłacić, ale jest pan zbyt nieśmiały, by to zrobić. Nie znosi pan kamery, toteż nie jest pan częstym bohaterem "Prosiaczym ryjem wyryte". - że niby czego? "Prosiaczym ryjem wyryte"? Marcel, miej litość... - Jeśli jednak już coś pan powie, to wszyscy zwijają się na podłodze przez co najmniej 5 minut. Pana teksty, choć nie jest ich zbyt wiele, są niezwykle cięte, zabawne i łatwe do spamiętania. W końcu głupotę najłatwiej wpoić sobie do głowy. - to kolejne zdanie Szarlatana, z którym zgodzić może się chyba każdy. - Sugeruję przestać ćpać i powiadomić wreszcie matkę o swoim nałogu. Następny proszę. Mateusz Wygramolony. Rozgrywający. Proszę popracować nad zagrywką, sugeruję panu skupić się na floacie, bo w tym elemencie jest pan całkiem niezły. Odpuściłbym sobie na pana miejscu agresywną zagrywkę z wyskoku. - no, może teraz Wlazły będzie posyłał faktycznie te floaciki z prędkością 130 km/h, o których w jednym studiu przedmeczowym wspominał Wrona. - Karol Gwóźdź (czyli tak naprawdę Fabian Drzyzga), przyjmujący. I tak tylko sugeruję panu, podobnie jak panu Źdźbło, ażeby to nazwisko zmienić na jakieś prostsze. Wojciech, kolejny przyjmujący, nazwiskiem jest zdrobniona nazwa ptaka wodno - błotnego. - boćki to w sumie bardziej takie łąkowo - błotne są, ale kto by się tym przejmował. - A teraz mamy dwóch Marcinów! Kolejno: Prosiak (Kubiak) i Myszołowiak (Ruciak), dwóch środkowych. Panie Prosiak, pana koledzy się na pana skarżą, oni nie lubią, jak pan ich tak filmuje. Jednak muszę przyznać, że cykl pana filmików, "Prosiaczym Ryjem Wyryte", jest naprawdę niezły. Sugeruję, żeby częściej uwieczniał pan na swoich dziełach Waszego kapitana. Natomiast zupełnie odpuśćcie sobie m. in. panów Jędrzeja i pana Mieczysława. Oni zupełnie nie nadają się na gwiazdy filmowe. No i tej kamery się po prostu boją. Ale proszę się tym nie przejmować, może ich pan dręczyć tak bardzo, jak tylko pan chce, w sumie, to nikt nie ma prawa tego panu zabronić. Panie Myszołowiak, proszę popracować nad zagrywką, bo ten element siatkarskiego rzemiosła to leży u pana totalnie. - kolejny, któremu wmawia, że w zagrywce jest chujowy. Oj, Marcel, powtarzasz się. - Bez dobrej zagrywki nie ma szans na powodzenie danej akcji. Może pan zasugerować trenerowi, by pana zmieniał, kiedy nadejdzie pana kolej w polu serwisowym. I pan Rafał (Łukasz Żygadło), panie Rafale, pana nazwisko jest po prostu wulgarne. Od wydalania czegoś. Niech pan sam spróbuje zgadnąć. I proszę zapisać się do logopedy, bo ledwo pana rozumiem, strasznie niewyraźnie pan mówi. - hahaha. A tak serio, to pewnie dostajesz orgazmu, jak słyszysz Ziomka, niee? - Nie mówię tego złośliwie, po prostu troszczę się o panów. Przyjmujący. Panie Mieczysławie? - tutaj zwrócił się oczywiście do... Igły.

- Mmm? - bąknął pod nosem nieco zdezorientowany Ignaczak. Co tu się dzieje? Co to są za pierdoły, które ten dziwny gość wygaduje? O co tu chodzi?

- Proszę się tak bardzo nie bać kamery, ona nie gryzie. Naprawdę bez sensu jest takie uciekanie przed kamerą. - kamerzysta spieprzający przed własną kamerą? Tego jeszcze nie grali. Chociaż w sumie, tutaj kamerzystą ma być Kubiak, a, nie, przepraszam bardzo, Prosiak. - Chociaż, z drugiej strony, jeśli nie ma pan nic ciekawego do powiedzenia, to może lepiej, że nie jest pan bohaterem tych naprawdę prześmiesznych filmików. Proszę brać przykład z pana Kowalskiowskiego, to jest prawdziwe zwierzę medialne. Kamera go kocha. - hahahahaha. - Jeśli pan nie potrafi, sugeruję poprosić pana Prosiaka o to, by w ogóle pana nie nakręcał. Jeśli się nie zgodzi, pozostaje panu tylko schowanie się gdzieś przez tą straszliwą machiną. Atakujący. Ach, byłbym zapomniał. pana nazwisko związane jest z pewną rzeczą używaną przy szyciu. Proszę nie szpanować znajomością języków obcych, nie umie ich pan. "Bonjour" czy "Ciao bejbe" to nie są jakieś trudne wyrażenia.

- A idź Ty, cholero. - warknął. Jego ego zostało urażone. Pomińmy to, że to nie on takich wyrażeń używał. Ale skoro Sędziwirski mu to wmówił, to Krzyś w to uwierzył. Jak każdy, któremu wpojono stek bzdur.

- Grzeczniej proszę. I proszę nie bluzgać po zepsuciu zagrywki. Sugerowałbym jednak, żeby zaczął pan trafiać w boisko, a nie w siatkę. Znacznie ułatwi to grę Pańskim kolegom.

- Przepraszam, muszę iść się odlać.
Tym humorystycznym akcentem sprawił, że wszyscy, łącznie z Sędziwirskim, zaczęli rechotać jak pojebani. I rżeli tak dobre 5 minut. Tyle czasu wystarczyło doktorkowi, by wymyślił, co powiedzieć do pozostałych. Szczególnie musiał zwrócić uwagę na Możdżonka, to przecież mądry człowiek i byle bzdur może on nie przyjąć do siebie. Trzeba będzie wymyślić coś poważnego.

- No to wszyscy, raz, dwa. Pan Piotr Zawałrski, doskonały atakujący. Niestety, nie potrafi pan wypowiadać się w mediach, to, co pan mówi jest po prostu nudne i nieciekawe. W sumie można by to nazwać bełkotem. Ale muszę przyznać, że uwielbiam pana bujną fryzurę. - Pana bujną co?... - Pan Michał Krzak, libero, również nie potrafi sklecić porządnie kilku zdań. Bredzi od rzeczy, próbuje filozofować, wtrącać jakieś metafory do swoich wypowiedzi, jednak jest to zupełnie bez sensu. - Sędziwirski miał nadzieję, że tyle wystarczy, by spławić Możdżona. Nie pomylił się. - Pan Rafał Czereśniewski (Łukasz Wiśniewski). Proszę popracować nad zagrywką, mocno kuleje pan w tym elemencie gry. Przyjmujący. Mariusz Kwarc (Mateusz Mika), rozgrywający. Nie znosi pan papierosów, brzydzi pan się nimi. Łukasz Dymek (Rafał Buszek), środkowy. Proszę zrezygnować z logopedy, nie jest panu w ogóle potrzebny, nie rozumiem, po co pan do niego uczęszcza. - Sędziwirski potrafił być naprawdę wredny. Uderzał w każdy aspekt życia siatkarzy. I wszystko, co tylko można było przeinaczyć, on, istotnie, negował. - Wojciech Naprawiacz (Grzegorz Łomacz), atakujący. Grzegorz Gołota (Wojciech Włodarczyk), środkowy. Sugeruję odstawić maść na syfy na mordzie, raz, że jest nieskuteczna, dwa, nie ma pan syfów, trzy, nie jest pan jakąś pizdą, żeby korzystać z damskich kosmetyków. - ahahahah, bo ostatnio kręcenie beki z Włodiego jest przecież takie na czasie. - Daniel Grzegaszek (Damian Wojtaszek), atakujący. I na końcu pan Jan Mięsniak (Jakub Jarosz), przyjmujący. Podobno ma pan ryżą dupę, czy ktoś to sprawdzał?

- Eeee... Nie, niekoniecznie. - jęknął zdumiony tym pytaniem Jarosz. Faktycznie, Sadysta dowalił mu jak mało komu.

- Tyy jesteś Rudy - dy, na pewno Rudy - dy, szalony Rudy, dobrze to wiem. Tyy jeesteś Rudy - dy, na pewno Rudy - dy, szalony Rudy, czy na dole też? - zaśpiewał... Mateusz Mika. I tym optymistycznym akcentem zakończymy tę część ogłupiania kadrowiczów.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Minęło trochę czasu, zanim kilku siatkarzy, którzy dostali za zadanie rozszyfrować swoje nazwiska, uporało się z nim. W końcu jednak, byli gotowi, by powiedzieć całemu światu, jak się nazywają.

- I jak, panowie? Rozszyfrowaliście swoje nazwiska? Panie Dominiku? - zwrócił się do Konarskiego.

- Kwiatkowski? - zapytał zdezorientowany Konan. Nie wiedział, czy dobrze rozwiązał zagadkę, bo w końcu elementów przyrody jest naprawdę dużo.

- Echh... Nie. Panie Dominiku, zwie się pan Kamieński. - Marcel udał zasmuconego tym, że Makakowi nie udało się odgadnąć poprawnie zadanego mu przez niego rebusu. W rzeczywistości miał to tam, gdzie plecy kończyły swoją szanowną nazwę. - Proszę to sobie zapamiętać. Następny proszę. Panie Wojciechu?

- Sierpok.


- Tak, brawo. A pan Bartłomiej zwie się?...

- Kran?

- Otóż to, zwie się pan Kran, panie Ku... ...rwa mać, prawie mi coś do oka wpadło! - o jezu! Prawie i by wypaplał nazwisko Kurka. Nie mógł przecież tego zrobić. O mały włos i wszystko poszłoby na marne. - Kolejny to? Proszę się przedstawić.

- Jędrzej Sroka, nie piję od 2 lat. - Andrzej postanowił nieco przypajacować, co niekoniecznie przypadło do gustu Doktorowi - Szarlatanowi. Ten postanowił to jednak skwitować tylko jednym słowem.

- Nieśmieszne. Następny proszę.

- Zdzisław Spiderman. - powiedział niezwykle dumny z siebie Bartman.

- Prawda, że brzmi to przepięknie? - Sędziwirski aż rozmarzył się nad pięknem tego zlepka słów.

- To brzmi... zacnie, może tak powiem, żeby nie przeklinać.

- Wojciech Czapelka, lol. - Bociek najwyraźniej był w dobrym humorze...

- Rafał Sradło. I jeszcze większy lol. - ...A Ziomek w jeszcze lepszym.

- Nitkaczak. To brzmi dumnie. - wyrzucił z siebie Igła.

Lol to ja mam, gdy słucham Waszego pierdolenia, chłopcy - pomyślał Marcel Sędziwirski. Po chwili wstał i opuścił pomieszczenie zostawiając chłopaków samych sobie. Może się nawzajem nie pozabijają...

___________________________________________________________

 
/ Jak widać, pomieszanie z poplątaniem. Pozmieniane imiona i nazwiska siatkarzy, a także ich pozycje na boisku. Totalna zmiana charakteru u niektórych z nich. Nie napisałam, co stało się pod tym względem między innymi z Konarem czy Drzyzgą, ale spokojnie, to wszystko powoli będzie się wyjaśniać... Poznacie dokładnie problemy, jakie dotknęły każdego z chłopaków.  Przepraszam za to, jak beznadziejny jest ten rozdział, ale był on pierwszym, jaki w ogóle napisałam. To od niego wszystko się zaczęło... Wpadłam na taką, a nie inną wizję, by z naszych chłopaków zrobić totalnie innych ludzi. Oczywiście, to się po kolei będzie normować, gdyż ktoś pomoże im rozwiązać zadręczające ich problemy.


A oto nowy skład reprezentacji Polski w piłce siatkowej mężczyzn:
ATAKUJĄCY: Grzegaszek Daniel #24, Naprawiacz Wojciech #19, Nitkaczak Mieczysław #16, Zawałrski Piotr #17
LIBERO: Kowalskiowski Paweł #1, Krzak Michał #18, Źdźbło Fabian #7
PRZYJMUJĄCY: Czapelka Wojciech #22, Czereśniewski Rafał #23, Gwóźdź Karol #11, Mięsniak Jan #25, Przedspinny Piotr #5, Sierpok Wojciech #4, Sradło Rafał #15, Sroka Jędrzej #8
ROZGRYWAJĄCY: Kamieński Dominik #3, Kwarc Mariusz #20, Spiderman Zdzisław #9, Wygramolony Mateusz #10
ŚRODKOWI: Dymek Łukasz #21, Gołota Grzegorz #12, Knorrski Marcin #2, Kran Bartłomiej #6, Myszołowiak Marcin #14, Prosiak Marcin #13.

To jeszcze nie koniec. Jak wiecie, szeroki skład kadry liczył sobie 26 osób. Kogo jeszcze zobaczymy na zgrupowaniu w Spale? O tym w kolejnych odcinkach.
Ale wy oczywiście możecie zgadywać.

To chyba już ten moment, by wprowadzić do opowiadania pewną bardzo ważną postać. ;) Ale nie zdradzę, kto to będzie. Zobaczycie sami.

A zakrętki naprawdę odkręca się coraz trudniej. ;x A jak się z tym nie zgadzacie, to źryjcie gruz. Zdzisława Krawężnika z kolei wymyślił mój nauczyciel od polskiego z gimnazjum.