26.06.2014, Centralny Ośrodek Sportu, Spała
- Mowę Ci nagle odjęło? - prychnęła na hotkę Falęcka. - Jakoś jeszcze przed chwilą byłaś skłonna do odzywania się. - ona czuła co się święci, domyślała się, co zaraz usłyszy...
- Nn... nie. - pisnęła cichutko Julcia. - Nie odjęło mi mowy. - sprawiała wrażenie wyraźnie przestraszonej. Jej sekret zaraz się wyda.
- To odpowiedz na pytanie, które zadał Ci Piotrek. - Kamila nawet nie próbowała być miła w stosunku do blondynki. Od początku jej ta dziewczyna nie podpasowała, a poza tym... nie zamierzała z nikim dzielić się Piotrkiem.
- A czy on mógłby je powtórzyć? - spytała. - Chyba go nie usłyszałam. - skłamała, wymuszając przy tym uśmiech. Doskonale bowiem słyszała to pytanie.
- A to Ty głucha jesteś? - fuknęła. - No, Piter, świetny wybór na partnerkę, naprawdę. - zadrwiła z nich. - Życzę wam szczęścia, kiedy dostanę zaproszenie na wasz ślub?
- Przestań. - przerwał jej paplaninę. Julia nie zamierzała z kolei wdawać się w bezsensowną dyskusję z rudowłosą. Wiedziała, że jej nie przegada, i że nie zgasi jej żadnym wymyślnym tekstem. Wolała więc ustąpić, poczekać, aż pani fotograf zakończy swój monolog pełen drwin.
- Nie zamierzam. Świetnie się przy tym bawię, wiesz? - przewróciła oczami. Wcale się świetnie przy tym nie bawiła, i o ile Pit to zrozumiał, o tyle hoteczka chyba niekoniecznie. To potwierdzało tezę Kamili, jakoby miała być z niej tępa dzida.
- No to chociaż tyle dobrego, że Cię rozbawiłam. - westchnęła, a Kamilcia strzeliła sobie w czoło soczystego facepalm'a. Ona naprawdę jest aż tak głupia?
- Myślałam, że stać Cię na więcej, Piter, aniżeli na młócenie się z takim pustostanem... No cóż, nic tu po mnie. Moja inteligencja nie odpowiada tej, jaką preferujesz u kobiet. A może raczej u dziewczynek, bo ją to trudno nawet kobietą nazwać.
- Co? - zląkł się raz jeszcze.
- Otwórz oczy, chłopie. Przecież to jest dziecko! - pokręciła głową z niedowierzaniem. Że też on tego nie wyczuł...
- Ile Ty masz lat, Julia? - powtórzył w końcu swoje pytanie, a w jej oczach można było dostrzec już przerażenie. W jego zresztą też.
- Siedemnaście... - szepnęła niepewnie. - Za miesiąc skończę osiemnaście... - dodała.
- Ja pierdolę... - westchnął i złapał się za głowę, po czym schował ją w swoich dłoniach. Nie mógł uwierzyć w to, co właśnie usłyszał. Zrobił to. Uprawiał seks z nieletnią...
- No, pierdoliłeś. Pierdoliłeś, Nowakowski. I ciesz się, że dziewczyna może legalnie uprawiać seks od szesnastego roku życia. - Kamila dalej drwiła sobie z nich w najlepsze. A Piter tylko się załamał słysząc te słowa.
W międzyczasie Julka zawstydziła się straszliwie - jej twarz była czerwona niczym wyjątkowo dorodny burak. Biedna dziewczyna, nie wiedziała, co ma teraz zrobić. Spostrzegła jednak, że pani fotograf daje jej znaki, żeby wzięła swoje rzeczy i wyszła.
- Dlaczego wcześniej mi nie powiedziałaś? - spytał. Rzucił to najprawdopodobniej w kierunku szybko opuszczającej pokój dziewczyny...
- Bo Twój chuj by mnie nie wysłuchał. - ... lecz na jego pytanie odpowiedziała Kamila. Jej odpowiedź wcale go nie pocieszyła, nadal na jego twarzy można było dostrzec jedną, wielką załamkę...
- Kurwa, nie wierzę... - Nowakowski nadal nie mógł zrozumieć, jak on mógł zrobić to, co przed chwilą zrobił. Jego zakłopotanie chyba w końcu zmiękczyło Kamilę.
- Piotrek, nic złego się nie stało... - próbowała go pocieszyć.
- Nigdy bym się nie wziął za nieletnią... - szepnął. - Gdybym tylko wiedział, ile ona ma lat...
- Piotrek, Ty tego nie wiedziałeś. Nie mogłeś wiedzieć... - westchnęła.
- CO. SIĘ. ZE. MNĄ., KURWA. DZIEJE?! - wrzasnął, artykułując dokładnie każde ze słów, po czym ponownie schował twarz w swoich dłoniach.
- Echh... Piotruś... Myślę, że masz problem. Poważny. - zasmuciła się. Trochę jej przecież jednak na nim zależało. A może i nawet trochę więcej.
- No tyle to i ja wiem. - zwiesił głowę. - Ale nie mam pojęcia, skąd to się wzięło... I nie wiem też, co z tym zrobić.
- Ale ja chyba wiem, z czego to się wzięło. - powiedziała, wprawiając go w niemałe zaskoczenie.
- Tak? Z czego? - jęknął. - Mogę się do Ciebie przytulić? Tak mi chyba będzie łatwiej tego wysłuchać... - palnął. Zdziwił się nieco, gdy dziewczyna przystała na jego propozycję. Objął ją delikatnie i cmoknął w policzek, czekając na to, co mu powie.
- To chyba jeszcze pozostałość po tym wybuchu... - zaczęła. - Wmówiono Ci, że jesteś podrywaczem, i że żadna Ci się nie oprze.
- Tak myślisz? - spytał. - No ale przecież... wtedy mnie odratowano, prawda? - dziewczyna przytaknęła. - Powiedziano mi, że to wszystko, to jest nieprawda. - westchnął.
- Hmmm... nie mam stuprocentowej pewności. Ale tak mi się wydaje. Trochę się kiedyś interesowałam psychologią. - rzekła.
- W sumie... to nikt mi nie powiedział, jakobym miał nie mieć powodzenia u lasek, a Anka to nawet wtedy potwierdziła... - zamyślił się.
- Czyli zjebała robotę. - podsumowała to wszystko. - Echh... no nic, wszystko będzie dobrze, zobaczysz. Pomogę Ci, zajmę się Tobą. - uśmiechnęła się nieśmiało.
- Tak? Ojej, dziękuję Kamilcia, jesteś kochana. - także się uśmiechnął i obdarował ją kolejnym buziakiem w policzek. - Ale w jaki sposób chcesz to zrobić? - zapytał.
- Jeszcze nie wiem jak, ale na pewno coś wymyślę. - odpowiedziała. Skłamała, ale nie mogła przecież mu zdradzić, że już od jakiegoś czasu układała sobie dokładny plan leczenia jego przypadłości...
- Dziękuję. - powiedział raz jeszcze i... pocałował dziewczynę prosto w usta. Ona ochoczo odwzajemniła ten pocałunek. - Cieszę się, że w końcu znalazł się ktoś, kto zechciał mi pomóc z tym moim problemem, a nie tylko patrzy na to wszystko, śmieje się ze mnie i pyta, kogo albo i nawet co dzisiaj zaliczę. - bąknął.
- Nie dziękuj. - szepnęła. - Zasługujesz na pomoc. - dodała. Wymienili między sobą kolejnego buziaka. - Poza tym, dzisiaj już zaliczyłeś. - mrugnęła okiem.
- No, niestety. - westchnął.
- Co chcesz teraz robić? - spytała.
- No, nadal mam problem... - jęknął.
- Pozbędziesz się go, obiecuję. - uśmiechnęła się po raz kolejny.
- Noo... tak. Ale ja teraz mam taki maluśki problem. - pisnął cicho, a dziewczyna po raz kolejny zamknęła mu usta całusem. Ponadto nadziała się na jego wcale nie taki maluśki, w dodatku stojący na baczność problem. Chyba za dobrze go już znała, skoro wiedziała, czego potrzebuje. - Ooo tak, teraz mi dobrze. - wyjęczał i zaczął sobie orać Kamilcię. - Z Tobą bez porównania lepiej. - palnął.
- Piotruś, ale z hotkami koniec. - powiedziała poważnym tonem.
- I przepraszam za to, że mój przyjaciel tak bardzo Cię lubi. - uśmiechnął się szeroko. - Taak, z hotkami koniec. - przytaknął. - Nie chcę, by kolejna oszukała mnie w taki sam sposób... - dodał.
- Ćśś. - uciszyła go Falęcka. A przynajmniej próbowała uciszyć, bo środkowy w najlepsze gadał sobie dalej. Co niekoniecznie jej się podobało...
- No bo wiesz, Kamilcia... Te wszystki hotki... To takie nie do końca hotki. Kurde, inaczej je sobie wyobrażałem, ich zachowanie. No bo takie typowe hotki to się inaczej zachowują, nie? - nie odpowiedziała. - No wiesz, od razu się rzucają na faceta, czasem nawet nie zdążysz ich zauważyć, a one już na Tobie wiszą, piszczą na Twój widok, od razu zaczynają Cię cmokać, w ogóle nie przejmując się, że możesz kogoś mieć, biorą Cię za rękę i prowadzą w jakieś miłe miejsce. - palnął. Przypadkowo zdradził chyba, jak chciałby kiedyś zostać poderwany. Rudowłosa załapała tą aluzję, i wiedziała już, jak kiedyś się zachowa wobec niego.
- Mhm. - prychnęła tylko i zamknęła mu usta. Nie miała zamiaru słuchać takich rzeczy, ba, nie miała zamiaru słuchać niczego. Co za normalny facet ględzi jak najęty podczas stosunku?... Blondyn chyba to zauważył.
- Ale to jest nieważne. Teraz tylko my. - szepnął i odwzajemnił pocałunek. Kamila jednak nadal była zawiedziona tym jego gadaniem, którego to musiała przed chwilą wysłuchiwać. Chociaż oczywiście ani trochę nie było tego po niej widać. Przecież ta dziewczyna w mistrzowski sposób potrafiła kamuflować uczucia. On jednak najwyraźniej zrozumiał, że nie powinien paplać takich rzeczy w takiej chwili. - Przepraszam za te teksty przed chwilą, bo widzę, że chyba Ci się to nie spodobało. - westchnął. - Znowu zjebałem... - szepnął sam do siebie.
- Za dużo gadasz. I za dużo myślisz. A teraz nie musisz myśleć. - uśmiechnęła się. Zamknął się, przynajmniej na chwilę.
- Moja Kamilcia kochana. Z Tobą mi najlepiej, wiesz? - spytał, po czym na dobre pogrążyli się już w namiętności. Nie mówili już nic, a z pokoju dochodziły jęki, raz cichsze, raz głośniejsze. Zapewne reszta aktualnych rezydentów Centralnego Ośrodka Sportu w Spale miała ochotę ich w tej chwili zamordować... - Mógłbym tak codziennie, Kamilcia. - bąknął, gdy było już po wszystkim.
- Nie będzie mnie z Tobą codziennie. - odpowiedziała, czym bardzo go zasmuciła.
- Dlaczego? Przecież Tobie też jest dobrze, prawda? Też Ci się to podoba, przecież to widzę. - nie zaprzeczyła.
- Mam mało czasu na to, żeby rozprawić się z Twoim problemem. Skończy się kadra, zacznie się liga... Wrócisz do klubu, a mnie tam nie będzie. - powiedziała.
- Ale jeszcze dużo czasu minie, zanim kadra się skończy. - zauważył. - Przecież mamy dopiero czerwiec, a kadra się kończy wtedy, kiedy skończą się Mistrzostwa Świata, czyli pod koniec września.
- Ten czas szybko zleci. Tylko się wydaje, że jego jest tak dużo. To pozory. A no i chyba lepiej będzie, żebym jak najszybciej rozwiązała ten Twój problem, prawda? - spytała.
- No tak. - przytaknął głową. Wymienili kolejnego tego wieczoru całusa. - No ale skoro jeszcze dużo czasu do końca sezonu reprezentacyjnego, no to chyba możemy tak codziennie kończyć dzień, w taki miły sposób, nie? - zapytał.
- Tak, możemy. Ale... myślę, że gdzieś tak w połowie tego czasu to już Ci nie będzie potrzebne. Ja Ci pomogę, a niedługo potem poznasz jakąś cudowną kobietę, która się okaże tą jedyną. Będziesz szczęśliwy, ułoży się między wami. Ona Cię pokocha, Ty ją też. Czuję to, Piotruś. - cmoknęła go w policzek. Nowakowski uśmiechnął się nieznacznie.
- A może zakocham się w kimś, kogo już znam? - palnął.
- Tylko błagam, nie w hotkach. - zachichotała.
- Nie, nie, nie. - zaprzeczył. - Z hotkami koniec, przecież już to powiedziałem.
- No to okej. I pamiętaj, jak będziesz się żenić, to chcę dostać zaproszenie na ten ślub. - poczochrała go po czuprynie.
- Spoko. - bąknął. Bardzo powstrzymywał się przed pytaniem: "Czy na Twój własny ślub też chciałabyś dostać zaproszenie?", które cisnęło mu się na usta. Czy on mógł czuć coś do niej?...
- Idziemy spać, nie, Piotruś? - przeciągnęła się leniwie.
- Mhm. - mruknął. - Dobranoc, Kamilcia. - rzekł i cmoknął ją.
- Dobranoc, Piotruś. - odwzajemniła buziaka.
Wtulili się w siebie i po chwili odpłynęli do krainy snu.
----------------------------------------------------------------------------------------------------
27.06.2014, Teheran, Iran
- Mlody, ne operdala szje! - wrzasnął Antiga. Miał już serdecznie dosyć ciągłego olewania treningów przez latorośl prezesa klubu tysiąclecia. Cóż to za kukułcze jajo mu Kowal podrzucił do drużyny? Czy on to zrobił specjalnie? To jakaś zemsta za coś? Ale za co, przecież on nic szkoleniowcowi Resovii nigdy nie zrobił. Ani nie miał zamiaru zrobić. Po pierwsze nie miał do tego powodu - żył z nim w normalnych, koleżeńskich stosunkach. A może czasem dałoby się nawet je nazwać przyjacielskimi. Zresztą... kogo ten Stefan nie lubił? Niemalże niemożliwe byłoby znalezienie takiej osoby, bo przecież Antiga z każdym starał się żyć w pokoju i utrzymywać dobre, życzliwe stosunki. To był taki dobry duch drużyny, który nigdy z nikim się nie kłócił, ani też zbytnio na nikogo nie wrzeszczał. No, czasami tylko, kiedy było trzeba, kiedy sytuacja naprawdę już tego wymagała. Tak, jak na przykład w przypadku Piechockiego, który od treningów na hali interesował się bardziej wszystkim innym, czym tylko się dało. On jednak nie miał zamiaru się z nim cackać - jeśli nie będzie współpracował na treningach, to po prostu nie wystawi go w żadnym meczu, i tyle. Na tym zakończy się jego niedługa kariera reprezentanta Polski. Niedoszłego reprezentanta, a zarazem już byłego. I ani trochę nie obawiał się gróźb młodego gówniarza, który straszył go swoim ojcem i napisaniem pisma do PZPS'u. A niech sobie piszą, ośmieszą siebie, całą swoją rodzinę, cały swój klub, być może nawet całe swoje miasto, które przecież było tak silnie z owym klubem kojarzone. Nikt już nie będzie traktował ich poważnie. Chyba tego właśnie chcieli, robili przecież wszystko, żeby tak się stało... Ale nie z Antigą te numery - gdyby faktycznie złożono na niego jakąkolwiek skargę w PZPS'ie, po prostu by ją wyśmiał, zupełnie by się nią nie przejął. Zapewne nie tylko on, wątpliwe, czy władze naszego związku w ogóle zechciałyby rozpatrzeć takie pismo. Byłoby to mało prawdopodobne - mieli ciekawsze rzeczy do roboty, aniżeli zajmowanie się marudzeniem nieznośnego bachora, którym niewątpliwie Piechocki był... Stefan także nie miał zamiaru zajmować się tym dzieciakiem, więc jeśli po jednym wrzasku nie zareaguje, to będzie mu kazał po prostu wyjść z sali i nie przeszkadzać innym. Ani nie denerwować ich swoim podejściem do treningu. Kłócić się nie miał zamiaru, ba, on prędzej mógłby pogodzić ze sobą dwie śmiertelnie obrażone na siebie osoby, aniżeli wplątać się w choćby mini sprzeczkę. Nie raz już był tym, dzięki któremu dwójka zawodników wyciągnęła do siebie ręce w geście pojednania. On więc miałby teraz wszczynać awanturę? Nie, to nie było w jego zwyczaju. Jak będzie chciał, to będzie trenować, a jak nie będzie chciał, to niech po prostu spierdala...
- Nie. - prychnął Kacperek i przewrócił się na drugi boczek, obserwując jednocześnie, jak reszta drużyny wypruwa z siebie żyły podczas treningu. On do swoich znajomych z kadry, bo kolegami nie zamierzał ich nazywać, nie miał ochoty dołączyć.
- Sprzonta dżiszjej hala po trening. - zarządził Stefan. Przecież ten dzieciak nie mógł bezkarnie się opierdalać, coś musiało go za to spotkać.
- Ani mi się śni. - burknął i przymknął oczy.
- TO SPERDALA I NECH GO DŻISZJEJ NE WIDZE! - ryknął na niego tak głośno, że prawdopodobnie sam się zdziwił, że tak umie. Kacperek zląkł się straszliwie, nie wiedział, że ktoś jest go w stanie aż tak ochrzanić. No i przede wszystkim, że tym kimś będzie Antiga, którego przecież młody uważał za najbardziej bezjajecznego trenera, z jakim kiedykolwiek miał do czynienia... To się zdziwił.
- Cc... cooo? - jęknął.
- Słyszałeś chyba co. Trener kazał Ci spierdalać. - wyjaśnił mu Siurak.
- Aha. No okej. - parsknął i wyszedł, głośno trzaskając drzwiami prowadzącymi na halę. - To ja się idę opalać. Wrócę później, nie szukajcie mnie.
- A niech Cię kozy zgwałcą! - wrzasnął za nim któryś ze znajomych z pracy.
- Kozy? - zdziwił się Winiar.
- No, Ci, znaczy się... kozojebcy. - poprawił się jego kolega.
- Właśnie. Niech Cię tam szlag trafi. - prychnął Karol.
- Jak nie chcesz pomagać, to nie przeszkadzaj. - poparł go Wrona.
- Spoko, już go tu nie ma. Nie musicie się tak produkować. - zauważył Włodi.
- To czemu nie powiedziałeś, że on już wyszedł? - warknął Kłos.
- A to nie widziałeś? - zdziwił się przyjmujący.
- Ja też nie widziałem. - westchnął drugi ze środkowych Skry.
- Wy to nigdy nic nie wiecie... - podsumował. - Jak wam jakiś jełop ukradł wszystkie wasze ciuchy z szatni, to też nie wiedzieliście i musiałem za nim ganiać po całej Spale...
- Oj, Wojtuś. - uśmiechnął się Ptaszysko.
- Srojtuś! - ryknął na niego. - Mam was dosyć! Was obu razem i każdego z osobna! Spierdalam z tego Bełchatowa, bo mi spada poziom IQ! - wrzasnął.
- Gdzie idziesz? - zmartwił się Winiarski.
- A to na razie tajemnica. Nie powiem wam, o. - fuknął na nich i strzelił focha.
- Sfochany Wojtuś. - zachichotał Kurek, lecz szybko przestał, gdy zobaczył minę kolegi.
- Co on taki dzisiaj nabuzowany? - spytał Dżony.
- Może ma okres? - palnął ktoś w oddali.
- Wojtek, masz okres? - zarżał Karollo.
- NIE. MAM. OKRESU! - wydarł się wyraźnie już wkurwiony niedojebaniem mózgowym swoich kompanów.
- Czyli zespół napięcia przedmiesiączkowego. - pisnął nieśmiało.
Mógł nie piszczeć, dostał w ryj...
- RAAATUNKUUU, GONI MNIE DZIKA KOZA! - usłyszeli ryk Piechockiego, który po chwili wbiegł jak poparzony na halę.
- E tam. - przewrócił oczami Bołądź. Szybko jednak mina mu zrzedła, kiedy owa koza faktycznie wbiegła na halę za libero.
- Szjo. - rzekł na nią Antiga, a ta... posłusznie wybiegła tam, skąd przybyła. Magia?
- O kurwa, mamy w drużynie zaklinacza kóz! - wrzasnął Dziku.
Hmmm... chyba Ruciak nad czymś bardzo intensywnie zaczął myśleć.
- Zaklinacz kóz Stefan Antiga, od jego treningów nikt się nie wymiga. - zrymował, pokazując przy okazji język synalkowi prezesa Konrada.
- Pięknie. Mamy poetę w drużynie. - uśmiechnął się Oskar.
- Pewnie znalazłby się lepszy, tylko jeszcze się nie ujawnił. - wzruszył ramionami Wiśniewski.
- A teraz mlody idże czwiczeć. - zarządził Stefan, a Kacperek tylko posłusznie kiwnął główką i chyba po raz pierwszy w czasie tego pobytu w Iranie zaczął poważnie przykładać się do treningu...
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Centralny Ośrodek Sportu, Spała
W Spale trwał kolejny, zupełnie zwyczajny, lecz nadzwyczajnie nudny dzień. Część chłopaków udała się na stołówkę poplotkować. W tym zaszczytnym gronie znalazł się Paweł Zatorski, a jak wiadomo - jest Zator, jest impreza. Libero wydawał się być wyjątkowo spokojny, ale jak wiadomo - to jest ukryty smok - w każdej chwili jego głupota mogła eksplodować. I zapewne eksploduje w tej najbardziej do tego nieodpowiedniej... Jak zawsze, przecież to specjalność zakładu...
A okazja nadarzała się ku temu znakomita, oto bowiem do stołówki tryumfalnym krokiem wkroczył kapitan. Nie przybył jednak na posiłek sam. Nie, nie towarzyszyła mu piękna rudowłosa niewiasta o imieniu Kamila, ale... siedzący na jego ramieniu jeżyk afrykański. Zwierzątko bacznie rozglądało się wokół siebie, najprawdopodobniej poznając nowe dla siebie pomieszczenia spalskiego ośrodka. Do tej pory zdążyło bowiem zwiedzić tylko korytarz, pokój Pitera i jego byłej. Która to zdecydowała się zostawić mu tego jeża, bo jak to stwierdziła w sms'ie, którego wysłała do niego dzień po ich rozstaniu - nie zamierza żyć z tym smrodem, który w dodatku sika i sra bez opamiętania. No cóż, nie potrafiła mu darować tego, że nasikał na jej ulubioną sukienkę... Tuptuś został więc z Nowakowskim, i wcale nie wydawał się być tym zawiedziony. Wręcz przeciwnie, uwielbiał swojego pana i lubił się z nim bawić. Środkowy czasem znikał gdzieś na parę lub paręnaście minut w ciągu dnia. To właśnie wtedy bawił się ze swoim jeżem. Nie chciał bowiem, żeby ktoś go widział, bo wszyscy myśleli, że zwierzak wyjechał razem z panią psycholog... Cóż się więc stało, że nagle zmienił zdanie? Nie wiadomo...
Nowakowski postawił jeża na podłodze w stołówce, a ten natychmiast zaczął biegać pod stołem, przy którym rozmawiali i posilali się siatkarze, do tego zaczął kręcić kółeczka między wszystkimi krzesłami. Cała grupa zareagowała wielkim entuzjazmem na widok zwierzątka. No dobrze, z jednym przypadkiem...
- RAAAATUUUUNKUUUU, POOOOTWÓÓÓÓÓÓR! - ryknął Zator i tak się przestraszył, że aż podskoczył z tego strachu na krześle. Trącił przez przypadek siedzącego obok niego Kosoka, przez co ten stracił równowagę i zleciał ze swojego krzesła prosto na podłogę, obijając sobie przy tym całkiem solidnie swoje cztery litery.
- Ty chujuuuu. - wyjęczał czarnowłosy środkowy, łapiąc się za swój obolały zadek i podnosząc z ziemi do pozycji siedzącej.
Jednakże nie był to koniec zniszczeń, jakie wywołane zostały przez panikę Pawełka. Otóż, Pawełek zaczął nerwowo wymachiwać rękoma. Na tyle nerwowo, że wylądowały one w jego pysznej zupce pomidorowej, która przez to rozbryznęła się na wszystkie strony świata. A już na pewno na Grzegorza Boćka, Jakuba Jarosza i Rafała Buszka... Którzy nie wyglądali na zachwyconych tym faktem. No ale kto by się cieszył, gdyby wylądowało na nim pół talerza zupy?
- Supel. Mam na sobie pół talerza zupy. Pomidolówki. - westchnął Łafał.
- Eeee, gdzie masz te pół talerza? Niczego na sobie nie masz. I ja Michałowi talerza nie zabierałem, a już tym bardziej połowy. - podrapał się po głowie, bo najwyraźniej nie zrozumiał, o co chodziło sepleniącemu przyjmującemu.
- Pomidolówka, taka zupa. Nie ten Zupa. - wytłumaczył mu.
- Aaaa, no tak, bo to przecież też jest zupa. - zorientował się, a wszyscy znajdujący się na stołówce radośnie przywalili sobie soczystego facepalm'a. Łącznie z Cichym, ale z wyłączeniem jego jeża. Który to kręcił kolejny slalom między krzesłami w owej stołówce. - WEEEŹCIE MI TEGO POOOTWOOORA, BO SIĘ BOOOOJĘ! - pisnął, i po raz kolejny podskoczył ze strachu na swoim krześle. Tym razem szkody były nieco mniejsze, w zupie wylądowała bowiem jedynie jego twarz...
- Gdzie Ty masz tego potwora? - zaciekawił się środkowy Resovii.
- No biega pod stołem. Takie z kolcami, jeeezuuu, boooję się. - kwiknął.
- A, to. - zaśmiał się. - Nie bój się. To tylko Pantagruel. Nic Ci nie zrobi. - uśmiechnął się szeroko.
- Panta... co? - spytał.
- Pantagruel. Mój jeż. Nie widziałeś go na zdjęciach? - zdziwił się. Był pewny, że każdy widział co najmniej jedno jego zdjęcie na pitowym Instagramie.
- To ten jeż tu cały czas jest? Ja myślałem, że ona go wzięła. - zdziwił się Bociuś.
- Nie, nie wzięła. Jest ze mną. Ona by z nim nie wytrzymała, zresztą chyba jej nie lubił. I słusznie, bo to zła kobieta była. - palnął.
- Czemu by nie wytrzymała? - zapytał Jarski.
- Bo jej zasikał sukienkę. Jej ulubioną. Wiesz, wielka tragedia się stała. - zironizował.
- Czyli to jednak była tępa dzida. - podsumował Kosoczek, który zdążył już podnieść się z podłogi i zasiąść ponownie na swoim krześle.
- No, była. - westchnął jego najlepszy przyjaciel. - Ej, znajdzie się tu miejsce jeszcze dla mnie?
- Jasne. - odpowiedział czarnowłosy. - Dostaw sobie krzesło obok mnie i nie ma problemu. - wyszczerzył się. Po chwili siedział już razem ze swoim psiapsiem.
Pawełek postanowił sprawdzić swojego Instagrama. Nie wiadomo, jakim cudem był w stanie go obsługiwać, ale jednak mu się to udawało.
- Ojeeeezu! - chyba wyraźnie się nad czymś rozczulił. Ach. Tak. Nad zdjęciem swojej dziewczyny, Dagmary. Która najwyraźniej, podobnie jak niedawno Kamila, postanowiła nieco poeksperymentować ze swoją fryzurą. Ona jednak nie przefarbowała włosów, a jedynie pokłóciła się z prostownicą. Od zawsze miała kręcone włosy, więc codziennie musiała spędzać trochę czasu, żeby je wyprostować...
Zatorski od razu polubił to zdjęcie i wysmarował do niego komentarz. Bardzo podobała mu się Dagmara w tej fryzurze, co postanowił skomentować niewybrednym tekstem...
- Ruchałbym jak dzika kuna w agreście! - wrzasnął, wzbudzając tym zainteresowanie swoich kolegów siedzących obok niego.
- Paweł, ogarnij się... - westchnął Piter, udając, że jest absolutnie załamany jego inteligencją, a raczej jej brakiem. - Ty chory pojebie. - dodał, już mniej uroczym tonem.
- Ej no, też byś to robił, jakbyś zobaczył to cudo! - obruszył się nieco. Nikt nie miał prawa kwestionować urody jego Dagmarci. Pomińmy tylko to, że środkowy tego nie robił.
- Jakie cudo? - zaciekawił się. - Pokaż. - poprosił. - Noooo, całkiem ładnie. - stwierdził, gdy Zatorski pokazał mu ową focię. - Szczerze? Pasuje do niej ta fryzura.
- Też tak uważam. - uśmiechnął się szeroko.
- Hmmm... dawno nic tam nie wrzucałem. Tylko, że za bardzo nie mam czego. A to wrzucę jakąś starą fotę z wakacji. - gadał sam do siebie, po czym załadował odpowiednie zdjęcie na swojego Instagrama. Po chwili, a dokładnie po dziesięciu minutach, liczba polubień przekroczyła tysiąc... Pod zdjęciem znajdował się też jeden komentarz, który bardzo zainteresował środkowego.
Czy to jakaś hotka, czy o co chodziło tej dziewczynie? Iceman tego nie wiedział, lecz postanowił sprawdzić, kimże jest owa tajemnicza kicajovva. To, co znalazł, nieco go zdziwiło...
Dietetyk z zawodu? Wprawdzie Stefan ostatnio narzekał, że nie ma dietetyka... a, nie, to był kierownik wtedy. W sumie, dietetyk też chyba by się przydał, bo sztab miał już po dziurki w nosie tego, że ktoś co chwilę wymykał się do pobliskiego KFC na jakiegoś B-smarta czy hamburgera... I do tego cola w każdym pokoju. No cóż, nasi siatkarze do fanów zdrowej żywności z pewnością nie należeli. Najwyraźniej jeszcze nie odkryli bloga Anny Lewandowskiej o tym, jak należy się odżywiać i konstruować swoją dietę, by się było zdrowym, silnym i szczęśliwym. Albo po prostu nie mieli zamiaru się do tych porad stosować... Czy osoba dietetyka mogłaby pomóc im w zmianie nawyków żywnościowych? Wątpliwe, ale spróbować przecież chyba nie zaszkodzi, prawda?...
- Co to za dziołcha? - zaciekawił się Bocian.
- A jakaś hotka chyba, napisała mi dziwny komentarz pod zdjęciem, to zerknąłem na jej profil. - odpowiedział Nowakowski.
- Dietetyk? - zauważył atakujący.
- Podobno. - rzekł.
- Sprowadzą nam nową dupę do Spały? - podniecił się nieco. - No, powiem Ci, laska w moim typie. Lubię takie delikatne blondyny. - zaśmiał się.
- No to fajnie, chociaż ją wyrwiesz, i już za mnie się nie weźmie. - przewrócił oczami.
- Pokaż no jakąś jej fotę tak w powiększeniu. - poprosił.
- A po co Ci? - spytał.
- A tak sobie. - stwierdził.
- A masz. - westchnął i włączył ostatnie zdjęcie, jakie zostało dodane przez pannę Magdalenę.
- O cholera. Ona faktycznie chyba będzie naszym dietetykiem. - ucieszył się Grzesiek.
- Zajebiście. - po Cichym jakoś nie było widać wielkiego entuzjazmu.
- Kto będzie naszym nowym dietetykiem? - wtrącił się Jarski, a po nim tematem zainteresowała się cała grupa.
Oj, chyba nie będzie mieć życia z tą bandą neandertalczyków ta złotowłosa Magdalena.
________________________________________________________
A czy będzie, czy nie będzie, to zobaczymy już niedługo.
Tak, chłopaki dostaną trzecią sztukę do śmigania, co by nudno nie było. Ostrzegam, że ma to być postać absolutnie pierdolnięta. Ale wiecie, tak pozytywnie.
Uwaga, uwaga, powrót Zatora, bo wiem, że się za jego głupotą stęskniłyście. Ja też.
Być może niedługo pozostanie jedyną na stanie, z którą będzie można coś przyświrować, bo coś tą Kamilcię ciągnie do kapitana jak misia do miodku. No chyba, że znowu zmyśla. Przecież we wciskaniu kitu jest mistrzynią.
On już z kolei niekoniecznie...
Wygląda jednak na to, że problem już za nim. Albo chociaż zaczyna się rozwiązywać. Chociaż tyle dobrego. Szkoda tylko, że musiał stoczyć się na samo dno, żeby zrozumieć, że nie powinien był robić tego, co robił.
Etap zaliczania hotek zakończony, wszystkim, które się nie załapały - współczujemy.
Ciąg dalszy teherańskich przygód Kacperka. Tym razem spotkanie z rozwścieczoną kozą.
Hmmm... chyba będzie trzeba go straszyć częściej w tej sposób, skoro potrafi go to zmusić do normalnego treningu.
Rucek z kolei zdradził swój drzemiący w nim temat.
A następny rozdział będzie, jak się napisze.
Przepraszam, że tak długo nie pisałam, ale po pierwsze brak weny, po drugie Euro, a po trzecie sesja, która na szczęście dzisiaj się skończyła.
Przepraszam, że rozdział jest krótki (no, jak na mnie to krótki), ale mojej weny wystarczyło tylko na wypocenie tego, co możecie tu czytać.



