21.03.2015

XXVIII. "A czego Ty się spodziewałeś po Igle? Epopei narodowej?"

07.06.2014, Centralny Ośrodek Sportu, Spała

Podczas, gdy misiaczki w wannie świntuszyły w najlepsze, nie przejmując się zupełnie tym, że zapewne cały ośrodek słyszy ich dzikie wrzaski, w innej części ośrodka rozegrać miał się prawdziwy dramat. Nagle do uszu bardzo zajętych nieziemskimi igraszkami, zakochańców, dobiegł przeraźliwy huk. Z resztą nie tylko oni to usłyszeli. To musieli usłyszeć wszyscy, który w tej chwili przebywali w Centralnym Ośrodku Sportu. A cóż to mogło być? Wszyscy, którzy mogli, wylecieli pędem ze swoich pokojów i ruszyli w stronę źródła hałasu. Zastanawiali się, co to mogło być. Huknęło bowiem niczym jakaś bomba. Albo to naprawdę był jakiś wybuch, albo ktoś bardzo solidnie w coś wypierdzielił. Opcji numer jeden siatkarze mieli już "przyjemność" doświadczyć, i nie było to nic miłego. Z pewnością nie chcą tego wspominać i najchętniej, wyrzuciliby to zdarzenie ze swojej pamięci. Zapewne to, co się teraz stało, z pamięci chciałby również wyrzucić winowajca tego całego hałasu, który to zakłócił święty spokój i tą przyjemną ciszę, kiedy to wszystko normalnie funkcjonowało... On teraz leżał na podłodze, gdzieś na środku korytarza. A obok niego leżała skórka od banana, na którą najwyraźniej musiał nadepnąć. Musiał się na niej pośliznąć, po czym wyrżnął jak długi. Leżał i kwiczał, sugerował, że chyba nabawił się poważnej kontuzji. Oprócz tego trzymał się jedną ręką za głowę, gdyż upadając, wyrżnął nią w drzwi od pokoju Zatora. Cała ta sytuacja wydarzyła się właśnie pod lokum, które to zajmował nieogarnięty libero. Czyżby kadra miała przez tego głupiego banana, a raczej to, co z niego zostało, stracić kolejnego już, po Bartmanie, zawodnika? Przecież każdy był potrzebny. Dziwnie się złożyło, że wypadkowi uległ kolejny z tych siatkarzy, którzy nie zachwycali na zgrupowaniu swoją grą... Mowa była bowiem o Marcinie Możdżonku. Który, jak już było wiadomo, swoją postawą w Spale dupy nie urywał. W sumie, jeśli chciałoby się być szczerym, to można było rzec, że jedynie podczas JEDNEGO treningu prezentował się na miarę swoich możliwości... Podczas jednego treningu grał tak, jak to przyzwyczaił do tego wszystkich. Gdzie się podział stary, dobry Drzewo?... Tego nie wiedział nikt, a wygląda na to, że teraz zniknie na dobre, być może nawet i z COS'u. Zwijał się z bólu na podłodze. W takim stanie znaleźli go pozostali zawodnicy. Niedobrze, sztab szkoleniowy nie będzie zadowolony. Kto był taki roztargniony, że zostawił na korytarzu skórkę od banana? Przecież to jest śmiercionośna broń, która może doprowadzić do zagłady ludzkości. Paru siatkarzy trzymało w swoich głowach nieprzyjemne doświadczenia z tymi straszliwymi śmieciami. Bali się przyznać komukolwiek do tego, że kiedyś też się wyrżnęli na takich. A o środkowego teraz także się bali. Bardzo.

- Oby tylko to nie było to, co ja kiedyś miałem przez identyczną sytuację. - westchnął Karollo.

- To znaczy? - spytał Endrju.

- No, nogę skręciłem. - przewrócił oczami środkowy Skry.

- Ja to kiedyś głowę sobie rozbiłem przez taką atrakcję. - pokręcił głową Włodi.
Wygląda na to, że skręcenie nogi, czy rozbicie głowy to pikuś przy tym, co mogło spotkać Muratore...

- Ałaaa, moja kostka! Kuurwaa, chyba złamałem kostkę! - jęczał, próbując jakoś podnieść się z podłogi. Na próźno, nie był w stanie.

- To ja może pójdę po Sokala. - szepnął młody przyjmujący drużyny z Bełchatowa i zniknął po chwili z pola widzenia swoich kolegów. Dwudziestu dwóch kolegów, jeśli liczyć poszkodowanego. Oprócz kochającej się w wannie parki, na krzywdę Możdżona, nieczułe pozostały bowiem jeszcze dwie osoby w ośrodku, w tym jeden z siatkarzy. Te właśnie dwie osoby także bardzo miło spędzały ze sobą czas. Było to jednak dość zaskakujące, bo kto chciałby siedzieć zamknięty w pokoju z NIM? Przecież on się zachowywał, jakby nie miał mózgu, albo się z dupą na łeb pozamieniał. On nie udawał głupiego, on naprawdę był głupi. I potrafił szybko i sprawnie doprowadzić wszystkich... do szału. A ona jednak z nim wytrzymywała, a, żeby tego było mało, sama domagała się jego towarzystwa. W innym przypadku raczej by nie wysłała do niego sms'a o treści "Chodź, misiaczku, do mnie, bo mi smutno tak siedzieć samej."... Misiaczku? Ona się w nim zakochała? Nie, to niemożliwe. W NIM się nie idzie zakochać, bo bardziej aseksualnego gościa trudno było sobie wyobrazić. No bo, spójrzmy prawdzie w oczy, w którym miejscu on mógł się podobać kobietom? Czy na szaloną recepcjonistkę działała oszczędnie owłosiona głowa siatkarza? Mało prawdopodobne. Wśród siatkarzy reprezentacji można było dostrzec pewną tendencję - im dłuższe miał włosy, tym bardziej podobał się kobietom. No, prawdopodobnie tacy chłopacy, którzy by zapuścili włosy na długość taką, jaką to nosi typowy metalowiec, mogliby wypisać się z tej prawidłowości. Dlaczego więc, Ciebie, Dagmaro, tak bardzo podjarał ten właśnie człowiek? Co Ty w nim widzisz?... Naprawdę chcesz się wiązać z idiotą? Tak, wygląda na to, że chciała. I nie przeszkadzały jej żadne z jego wad, których miał całe mnóstwo. Jego nieporadność nie drażniła jej, wręcz przeciwnie - ona ją rozczulała do granic możliwości. Zupełnie traciła przy nim głowę. On z resztą też zdawał się ulegać wdziękom ognistowłosej. Bo z tej Kozłowskiej to wcale taki kiepski pasztet nie był. Jasne, nie była żadną seksbombą, ale trudno było jednak o niej powiedzieć, że jest szkaradnym paszczurem. Mogła się podobać wielu mężczyznom. Nic więc dziwnego, że wpadła w oko JEMU. Tak bardzo wpadła w oko, że zupełnie stracił dla niej głowę i zapomniał o tym, jakie wartości wcześniej w życiu wyznawał. Przecież od zawsze stronił od obcowania z kobietami. Koleżanek w szkołach, do których uczęszczał, nie miał. Bo po prostu nie chciał ich nigdy mieć. Bał się, że się zakocha, a miłość uważał za największe źródło nieszczęścia na świecie. To dlatego tak sceptycznie reagował na to, kiedy któryś z jego ziomków mówił mu, że znalazł swoją drugą połówkę. Bał się o ich, chciał ich chronić przed życiowym rozczarowaniem. Sam tak bardzo obawiał się tego, że jego misja w dziedzinie "wyrywanie kobiet" okaże się niepowodzeniem, że nigdy nawet nie próbował. Płeć piękną traktował jak powietrze, nie interesowała go ona nigdy. Toteż ani razu w życiu, zanim nie poznał Kozłowskiej, nie wzdychał do żadnej panny. Nie oglądał żadnych magazynów z niegrzecznymi zdjęciami kobiet, nie wpatrywał się w żadne nieprzyzwoite strony internetowe, o podziwianiu filmów ze zbereźnymi scenami, już nie wspominając. No i oczywiście, bał się seksu. Bo kiedyś przeczytał w Bravo Girl, że to boli. I zakodował to sobie w głowie. A jeśli on coś sobie do tego durnego łba wbije, to nie ma sposobu, żeby zmienił swoje postrzeganie tejże rzeczy... Jedyne, co mogło wpłynąć na zmianę stosunku do danej sytuacji było spróbowanie tego.
Przekonał się więc niedawno, że ten seks wcale taki straszny nie jest. I że Kozłowska to naprawdę atrakcyjna kobieta. A co najważniejsze, była taka czuła, troskliwa. Siatkarz czuł, że może mu ona zastąpić tutaj matkę. Z jedną tylko drobną różnicą - z matką nie chodził do łóżka. A przynajmniej nie w takim celu, w jakim robił to z Dagmarą. Bo do mamusi to leciał wtedy, jak mu się przyśnił jakiś koszmar i nie mógł spać. Właził jej pod kołderkę, przytulał się do niej i beczał jak bobas. A rodzicielka tylko go przytulała, cmokała w czółko i szeptała do uszka, że wszystko będzie dobrze. Rudowłosa recepcjonistka też go tak przytulała i cmokała, a do ucha szeptała mu miłe słowa. Ona jednak także adorowała tą ofiarę losu, pieściła jego ciało, gdy lądował obok niej pod pierzynką. W pewnym sensie uczyła go obcowania z płcią przeciwną, skoro nikt mu wcześniej nie pokazał, jak to się robi... Nie wiedział więc do końca, jak się zachowywać w takiej sytuacji. Leżał koło niej i delikatnie ujął w swoją dłoń jedną z jej piersi, zaś drugą dłonią gładził jej włosy. Nieporadnie całował sutki, uważając, by nie wyrządzić krzywdy dziewczynie. Gdy przyszła pora na sfinalizowanie tych igraszek poprzez akt, ruszał się, jakby był co najmniej w stanie agonalnym. Ale jej to w zupełności nie przeszkadzało. Problemu nie stanowiło dla niej to, że jej partner nie miał fioletowego pojęcia o seksie, o zielonym nie wspominając. Był totalnym laikiem w tej dziedzinie, ale Kozłowska doceniała to, jak bardzo się starał, by ją zadowolić. A że jej serduszko biło trochę szybciej na jego widok, w zupełności akceptowała niski iloraz inteligencji siatkarza. Cieszyła się, gdy tylko mogła go ujrzeć, dotknąć, zamienić z nim parę słów.
No kurde, ona serio uważa Zatorskiego za dobrą partię na chłopaka?... Serio? Zatorskiego? Nie, to się w głowie nie mieści. A jednak... Jednak wszystko jest możliwe. Jednak to prawda, że każda potwora znajdzie amatora. To może w końcu i ja kogoś znajdę po dwudziestu latach marnej egzystencji?... Dobra, stop, bo troszkę zboczyłam z tematu.
Wracając więc do niego, szybko okazało się, że kostka Możdżonka została "jedynie" skręcona. Owe skręcenie wyglądało jednak nienajlepiej i pewne było to, że środkowego czeka przymusowa przerwa od treningów. Na razie nie wiadomo jeszcze było, jak długo ona potrwa... Prawdopodobnie, bez paru tygodni odpoczynku się nie obędzie.


-------------------------------------------------------------------------------------------------

Maringa, Brazylia

- Łii łyysz juu ee Meery Kryysmees, łii łyysz juu ee Meery Kryysmees, łii łyysz juu ee Meery Kryysmees, ende haapii niuu joork! - z jednego z pokojów dało się usłyszeć jakieś dzikie wycie, bo śpiewem tego nie szło nazwać. Nie, nie był to Kosok. Owa sytuacja działa się bowiem w Brazylii, w Marindze. A tam, o ile dobrze mi się wydaje, Grześka nie było. Grześ był w tej chwili w Spale. Możliwe, że też wył, ale tego się nigdy nie dowiemy. Któż więc "umilał" życie swoim kolegom z kadry B? To także był środkowy. Wygląda na to, że wycie było typowe dla tych wszystkich chłopców z grupy "najbardziej wyrośnięty i skacze na trzecie piętro"...

- Zamknij mordę, Hain, debilu. - jęknął jego współlokator, Michał Żurek. Zdecydowali się na wspólny pokój na tym zgrupowaniu, jako że byli kolegami z jednego zespołu, czyli Indykpolu AZS Olsztyn. Zupa nie był jednak zbytnio zadowolony z podjętej decyzji, bo Piotrek był bardzo hałaśliwym lokatorem, który nie mógł usiedzieć na miejscu. Denerwował on przyszłego libero Asseco Resovii swoim zachowaniem. Ten musiał jednak jakoś to przeżyć - sztab szkoleniowy kadry nie zgadzał się na żadne zamiany pokojów. No cóż, mądry Zupa po szkodzie. Wiedział przecież, jaki jest Hain, więc mógł nie brać z nim pokoju. Gdyby to tylko było takie proste... Z tym idiotą nikt nie chciał mieć pokoju, więc sympatyczny libero został do tego po prostu zmuszony, jako, że miał z nim najczęściej do czynienia. Stwierdzono, że skoro w klubie go toleruje, to tutaj też wytrzyma...

- Nie podoba Ci się, jak pięknie śpiewam? - prychnął na niego środkowy.

- Nie. Poza tym, dlaczego, do chuja pana, wyjesz piosenki kojarzące się raczej z Bożym Narodzeniem, kiedy my zaraz będziemy mieli środek lata? - przewrócił oczami. 


- To jest piosenka bożonarodzeniowa?! Jezu, ja myślałem, że to coś o Nowym Jorku! - wrzasnął i złapał się za głowę. Zupa z kolei przywalił sobie facepalma.

- Ty jesteś tak głupi sam z siebie, czy ktoś Ci za to płaci? - odburknął mu.

- Eeee, nie wiem. - w tej właśnie chwili Żurek chyba się załamał. - A, nie. Nikt mi za nic nie płaci. Tylko w klubie mi płacą za to, że gram. - uśmiechnął się.

- Czyli to jednak wrodzony debilizm. - szepnął niemal niedosłyszalnie. Właśnie, niemal...

- SŁYSZAŁEM TO! FOCH FOREVER Z PRZYTUPEM I MELODYJKĄ! - wrzasnął. I chyba faktycznie się fochnął, bo wyszedł z ich wspólnego pokoju i jebnął drzwiami. Miał szczęście, że w Brazylii nie było Zagumnego, bo już mógłby zacząć szukać jakiejś szafy do schowania się przed gniewem wkurwionego Pawła.
Nikt jednak nie powiedział, że w Marindze nie było siatkarzy, których także drażniło trzaskanie drzwiami. Może nie wybuchali przy tym tak, jak doświadczony rozgrywający, jednakże, delikatnie rzecz ujmując, nie podobało im się takie zachowanie... I potrafili dać temu wyraz. Chociażby teraz, kiedy to wyraźnie rozwścieczony ze swojego pokoju wybiegł Bartosz Gawryszewski. W jego oczach widać było tylko i wyłącznie wkurwienie, oraz chęć zabicia tego, kto trzasnął drzwiami. Środkowy LOTOS'u usłyszał, że hałas dobiegł z pokoju zajmowanego przez Olsztynian, tamże więc postanowił skierować swoje kroki. Wszedł bez pukania, z mordem wymalowanym na twarzy. W pomieszczeniu zastał tylko Żurka.

- To Ty tak trzasnąłeś drzwiami?! - nawet nie próbował być miły dla libero.

- Nie. - odrzekł tamten, zgodnie z prawdą.

- To, kurwa, kto?! Świnka Peppa?! Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków?! Listonosz Pat?! - syczał na niego.

- Piotr Hain. - powiedział Zupa i przewrócił oczami.

- Ten idiota? Jesteś pewny? - spytał. Zawodnik Indykpolu pokiwał głową, na znak potwierdzenia swoich wcześniejszych słów. - Gdzie on jest?

- Nie ma go tutaj.

- Tyle to widzę. - westchnął i machnął ręką. - Pytam się, gdzie on jest.

- Wyszedł. - bąknął Michał.

- No raczej, że wyszedł, skoro go tu nie ma. - prychnął. - Rozumiem, że udajesz swojego przyjaciela? - miał na myśli to, że Żurek zachowywał się w tej chwili tak, jakby iloraz jego inteligencji był równy IQ jego lokatora z pokoju. - Gdzie on wyszedł?...

- Nie mam pojęcia. Wziął i jebnął drzwiami. I tyle go widziałem.

- Ja go jeszcze dorwę i mu wbiję do tego durnego łba, że drzwiami się nie trzaska. - pokręcił głową.

- Gawryła! Co Ty się tak wydzierasz jak krowa zarzynana w rzeźni? Stało się coś? - do pokoju zawodników AZS'u wszedł właśnie współlokator Gawryszewskiego z pokoju, czyli jego kolega z zespołu, Krzysztof Wierzbowski.

- Tak! Stało się! - wrzasnął. - Ten oszczędnie owłosiony idiota z Olsztyna przed chwilą jebnął drzwiami, a teraz gdzieś się zmył! - złość aż z niego kipiała.

- Ło jezu... I o to taka afera? - westchnął przyjmujący. - Serio zamierzasz robić gnój o takie byle gówno?...

- To nie jest byle gówno! - ryknął na niego, a Krzyśka aż ustawiło do pionu pod ścianą, tak się zląkł krzyku swojego przyjaciela. - To jest bardzo poważna sprawa. - dokończył znacznie spokojniejszym już tembrem głosu. - Ale Ty tego nie zrozumiesz...

- Nie zrozumiem. Nie ma sensu wydzierać się o to, że ktoś jebnął drzwiami. - przewrócił oczami.

- Obawiam się, że Paweł Zagumny miałby inne zdanie w tej kwestii. - rzekł kolejny z przyjmujących Trefla Gdańsk, który to właśnie zmaterializował się u Zupy i Hajnusia.

- Ech, Żalek, Guma to Guma, on zawsze wrzeszczał na wszystkich za to trzaskanie drzwiami. Uwierz, miałem z nim do czynienia. - westchnął Wierzba.

- Ja też. A widzę, że Bartek próbuje nam tutaj odgrywać takiego naszego, brazylijskiego Pawcia. Bartek, nie wychodzi Ci to zbytnio, poćwicz, albo daj sobie spokój z takimi akcjami. - powiedział Żaliński.

- Nie mów, że nie zdenerwowało Cię to pierdolnięcie drzwiami, bo nie uwierzę! - grzmiał Gawryszewski.

- Może odrobinę. Za to Bołi ani drgnął. Jak spał, tak śpi nadal. - zaśmiał się.

- Czy ten Bołądź robi kiedykolwiek coś innego, aniżeli spanie? - jęknął. - On umie robić coś innego?

- Umie. - mruknął.

- No to niech zacznie robić coś innego, a nie tylko śpi, i śpi, bo zaraz to prześpi całe swoje życie. - westchnął i pokręcił głową.

- Od kiedy z Ciebie taki filozof, Gawryś? - wtrącił się Żurek.

- A od przedwczoraj, kiedy to dowiedziałem się, z jakimi głupkami przyjdzie mi użerać się na tym zgrupowaniu. - syknął na wszystkich zgromadzonych w pokoju. - Jedyny normalny tutaj to Woicki. Reszta to jakaś banda pojebów, wśród których jeden jest głupszy od drugiego. - rzekł i przeczesał dłonią swoje włosy.

- A Ty najgłupszy. - warknął libero.

- A Ty pojeb. - zgasił go środkowy. A może raczej próbował go zgasić.

- A Ty większy. - westchnął Wierzbowski.

- Największy. - poprawił go Wojtek.

- Spierdalać, albo poskarżę się Kowalowi. - prychnął. - Już on was postawi do porządku. - zarechotał złośliwie. Co w niego dzisiaj wstąpiło, że był taki wredny w stosunku do swoich przyjaciół z klubu? Zdecydowanie nie był dziś sobą. To nie był ten sam miły i uroczy Bartosz Gawryszewski. Tamten nigdy bowiem nie syczał na kolegów, nie donosił na nich... O wrzeszczeniu na kogokolwiek to już w ogóle można było zapomnieć... A dzisiaj nagle zaczął robić to wszystko... Pozostali siatkarze byli zdumieni jego zachowaniem. Coś się z nim stało. Pytanie tylko, co. Czyżby nieco sodóweczka do głowy uderzyła? Uwierzył, że jest gwiazdą po tym, jak dostał powołanie do kadry? Wprawdzie do jej rezerw, ale to jednak zawsze coś... A może po prostu stwierdził, że skoro jest (prawie) najstarszy z całej tej grupy, to może sobie nimi rządzić, niekiedy nawet pomiatać? Tego nikt nie wiedział. Nikt nie wiedział, co siedziało w głowie środkowego.

- Oj, już tak się nie piekl. - zaczął Krzysiek. - Przypomnij sobie, jak rozwaliłeś bombkę, wieszając ją na choice. Od razu Ci się humor poprawi.
I faktycznie. Gawryszewski od razu zaczął się brechtać jak wówczas, kiedy to bombka pękła w jego dłoni.
Czyli właśnie tak:



- Widzisz? Od razu jest lepiej. I Tobie się humor poprawił, i nam też, bo już na nas nie jesteś wściekły. Kiedy jesteś w złym nastroju, przypomnij sobie po prostu jakieś śmieszne wydarzenie z Twojego życia - gwarantuję, że to Ci pomoże. - uśmiechnął się Żurek po tym wykładzie, jakiego udzielił koledze.

- CHŁOOOPAAAKI! Mam niusa! - wrzeszczał wracający właśnie do pokoju Hain.

- Chyba już się boję, co to jest za nius... - westchnął Żaliński.

- Możesz najpierw zdradzić źródło tego niusa? - poprosił go Wierzba.

- Wiedza bezużyteczna. - wyszczerzył się.

- To ja chyba nie chcę go usłyszeć. - jęknął Gawryła.

- Ej, to jest super ważny nius, który odmieni całe Twoje życie! - krzyknął młody środkowy.

- Dobra, dajesz tą niezwykle istotną informację. - machnął ręką Zupa.

- Amerykańscy naukowcy odkryli, że Hitler miał zaburzenia trawienia. W związku z tym, często pierdział. Czyż to nie jest fascynujące? - Piotr wyglądał na zachwyconego swoim odkryciem. Pozostali siatkarze - niekoniecznie...

- Fascynujące, mów dalej. - zironizował libero.

- To już wszystko. - bąknął.

- Nie postarałeś się, mój drogi. - pokręcił głową Wojtek.

- Myślałem, że przygotujesz jakiś referat na pół godziny, a tu tylko dwa zdania? Taka sucha informacja? - dodał Bartek.

- Czuję się rozczarowany. - podsumował Krzyś.

- Jesteśmy zniesmaczeni Twoim postępowaniem. Idź się nawróć, i nie grzesz już więcej. - zaśmiał się najstarszy z obecnych w pokoju siatkarzy.

- Nawróciłbym się, ale nie ma tu żadnego księdza. - podrapał się po głowie Hainek.

- Wyspowiadam Cię, chcesz? - wypalił Michał.

- Jasne! - wrzasnął.

- To poczekaj chwilkę. - rzekł i popędził do swojej torby. Chwycił ją i wraz z nią zniknął w swojej łazience. Po chwili wyszedł... w stroju księdza. Po cholerę Żurkowi był potrzebny strój księdza na zgrupowanie reprezentacji?... Ustawił krzesło obok swojego łóżka i usiadł na tymże właśnie, przyniesionym przed chwilą przez siebie, mebelku. - Zapraszam. - uśmiechnął się. Hain klęknął przy krześle.

- Jestem Piotruś i jestem siatkarzem. - zaczął biadolić od rzeczy. - Mam dwadzieścia parę lat, sam nie wiem, ile, bo nigdy nie liczyłem. Grzechyy... jakieś tam mam. Eeee... o, piję, palę i konia walę. I się tym chwalę. - wyszczerzył się, a wszyscy pozostali przywalili sobie po facepalm'ie.

- Przykro mi, lecz Twoje grzechy nie zostaną odpuszczone. Szatan już wkrótce upomni się o Twoją duszę. - rzekł Zupa. - Czy komuś jeszcze odpuścić grzechy?

- Mi możesz. - uśmiechnął się Bartuś.

- Zapraszam. - wykonał charakterystyczny ruch ręką. Środkowy Trefla klęknął przed "konfesjonałem".

- Jestem Bartosz, jestem siatkarzem. Lat 28. Chodzę do kościoła często, kiedy tylko mogę, lecz nigdy nie przyznałem się podczas spowiedzi do tego, że kilka razy zdradziłem swoją żonę. Odprawiłem zadaną pokutę, a więcej grzechów nie pamiętam. - przewrócił oczami.

- Proponuję szczerą rozmowę z żoną. Rozgrzeszenie w niczym by Ci nie pomogło, gdybyś miał nadal zamiar urządzać skoki w bok. - westchnął.

- Nie zamierzam takich robić. - zaprzeczył.

- To Ci je dam, jak z nią porozmawiasz. Powinna wiedzieć. Szczerość zadziała na Twoją korzyść. Nie możesz jej okłamywać. Jeśli kogoś kochasz, to jesteś z nim szczery, we wszystkich sprawach, jakie tylko dotyczą Twojego życia. - wygłosił niczym filozof.

- Ej, a wiecie, że w Etiopii się wozi kozy na plecach, jak się jeździ rowerem?
Zamilcz, Piotrze, nie kompromituj się już...

 


-------------------------------------------------------------------------------------------------


Centralny Ośrodek Sportu, Spała

Wróćmy jednak do Spały, gdzie nasi reprezentanci byli już po dzisiejszym treningu. Trening jak trening - niczego nadzwyczajnego na nim nie było. Rozpoczął się on, jak zawsze, od rozgrzewki. Chłopcy zrobili więc kilka kółek wokół boiska, po czym usiedli w niewielkich, od siebie, odległościach na parkiecie, i zaczęli się rozciągać. Nie brakowało przy tym rozmów i żartów. Bo przecież ta banda nawet na chwilę nie mogła powstrzymać się przed tym, żeby nie powiedzieć czegoś głupiego, bądź śmiesznego. Podśmiechujki siatkarzy zdecydowanie potrafiły poprawić atmosferę w zespole, chociaż ta ogólnie była raczej dobra. Nie było przecież w niej Bartmana, który skutecznie potrafił skłócić ze sobą pół ekipy, a Dziku po parodniowym fochu, już się chyba na dobre ogarnął, i przestał marudzić, że nic mu się nie podoba. Toteż wszyscy byli teraz zadowoleni i nikt na nic nie narzekał. Po rozgrzewce przyszła pora na właściwą część treningu. Ćwiczono więc przyjęcie zagrywki, rozgrywanie piłek, atak, obrony... Szlifowano także serwis, żeby zawodnicy mogli zaskoczyć nim swojego przeciwnika. Doskonalono swoje umiejętności w grze blokiem. Cały trening zakończyła oczywiście mała gierka, która dzisiaj była wyjątkowo zacięta. Nie wzięli w niej udziału wszyscy zawodnicy, i żaden nie był zmieniany. Siatkarze, którzy do tej pory spisywali się najlepiej podczas treningów i sparingów, dostali zasłużony odpoczynek od tejże właśnie gierki. Skoro nie grali więc między innymi Wlazły, czy Winiarski, nie było drużyny zdecydowanie lepszej od tej drugiej, a mecz zakończył się wynikiem 38:36. Jak zawsze, bowiem, rozegrano tylko jednego seta. Więcej nie było potrzebne do stwierdzenia, w jakiej formie są zawodnicy. Praktycznie wszyscy byli w takiej, którą można było nazwać zadowalającą. Może to jeszcze nie były szczyty możliwości kadrowiczów, jednakże ogólnie nie można było narzekać na ich złe przygotowanie do wyczerpującego sezonu reprezentacyjnego. Oni na szczęście mieli jednak jeszcze trochę odpoczynku. Tegoroczną Ligę Światową postanowiono potraktować nieco inaczej, niż zawsze, to znaczy przetestować w czasie jej trwania, zaplecze polskiej kadry. Kiedy, jak nie w czasie tego turnieju? Na Mistrzostwach Świata nikt nie będzie sprawdzać nieopierzonych młokosów, zbyt dużym by to było ryzykiem. Na tą najważniejszą, od kilku lat, imprezę międzynarodową, wszystko musiało być perfekcyjnie dopracowane, dopięte na ostatni guzik. No i wszyscy musieli prezentować taką formę, która predestynowałaby ich do występu na turnieju takiej rangi. Byle kto na nim nie zagra, to jasne. Trzeba było wyselekcjonować czternastu najlepszych siatkarzy z listy długiej jak papier toaletowy. A i jeszcze przecież nie wszyscy zostali sprawdzeni... Nadal nie wiadomo było, co potrafi zaplecze. Trzeba było je więc sprawdzić jak najszybciej. Zorientować się, kto jaką dyspozycję prezentuje w obecnym momencie, kto zasługuje na to, by włączono go do pierwszej kadry, by trenował z najlepszymi, stawał się częścią tejże właśnie ekipy.
Aktualnie jednak chłopcy zajmowali się wykręcaniem sobie nawzajem jakichś psikusów, aniżeli myśleniem o tym, kto pojedzie na Mistrzostwa Świata. Na to było jeszcze całkiem sporo czasu, a żarty same się nie wywiną. Toteż po treningu zostali po prostu na hali i zaczęli swoje typowe rozmowy między sobą. Rozmowy o wszystkim i o niczym, czyli takie, jak zawsze. Oni nigdy bowiem nie potrafili rozmawiać na jeden, konkretny temat. Zamieniali może parę zdań, może paru z nich zabrało głos, kiedy ktoś zmieniał temat rozmowy. I cała konwersacja zaczynała się od początku, znowu odzywano się, by po chwili za cel swojej dyskusji obrać coś jeszcze innego. I tak bardzo byli pochłonięci tą wymianą poglądów, że zupełnie nie zauważyli, że jeden z rozmówców zniknął w bliżej nieokreślonym miejscu. I bez żadnego powodu. O tym, że kogoś brakuje, szybko się jednak zorientowali. Nigdzie nie potrafili dostrzec Ziomka. A cóż on w tym czasie robił?
Sympatyczny rozgrywający Trentino Volley przesiadywał właśnie w toalecie i kucał przy sedesie. Od rana nie czuł się za dobrze i rozważał pozostanie w łóżku w dniu dzisiejszym. Do zmiany planów namówił go jednak Igła, i Łukasz, chcąc, nie chcąc, musiał udać się wraz z nim na halę. Powiedział jednak Stefanowi, że nie czuje się najlepiej, więc dostał dzisiaj wolne od gierki treningowej, przyglądał jej się z wysokości ławki rezerwowych. Na twarzy był blady i, ogólnie rzecz ujmując, wyglądał na chorego. Co mu się mogło stać? Najprawdopodobniej było to jedynie niegroźne zatrucie pokarmowe, a więc dolegliwość, która nie będzie mu doskwierać zbyt długo. Brzuch poboli dzień, może dwa, i przestanie, a Żygadło w ciągu kilku najbliższych dni odzyska siły i wróci do wysokiej dyspozycji, jaką prezentował przed swoją chorobą. Aktualnie, osłabiony, jęczał nad kibelkiem i zwracał do niego zawartość swojego otworu gębowego. Nie wyglądał na zbyt szczęśliwego. Sprawiał raczej wrażenie, jakby zaraz po wyjściu z łazienki, miał się udać do swojego łóżka. W trybie natychmiastowym. Prawdopodobnie uciąłby sobie krótką drzemkę, bo przecież mówi się, że sen to zdrowie.

"Rzygi rzygi rzygi rzygi... Ł
UU
Rzygi rzygi rzygi rzygi...(GDZIE?) TUU
Rzygi rzygi rzygi rzygi... Ł
UU
Rzygi rzygi rzygi rzygi...(GDZIE?) TUU
Rzygi rzygi rzygi rzygi... Ł
UU
Rzygi rzygi rzygi rzygi...(GDZIE?) TUU
Rzygi rzygi rzygi rzygi... Ł
UU
Rzygi rzygi rzygi rzygi...(GDZIE?) TUU!"


W międzyczasie, kiedy Ziomek przeżywał swoje problemy żołądkowe, reszta kadrowiczów zaczęła robić to, co lubili najbardziej - żartować. Prym w tym wiódł oczywiście naczelny dowcipniś kadry - Krzysiek Ignaczak, lecz i inni byli w doskonałych humorach i rzucali zabawnymi tekstami czy anegdotkami. Częśc opowiadała jakieś kawały, inni próbowali wkopać innych, by Ci powiedzieli coś niekoniecznie mądrego. Znaleźli się i tacy, co postanowili pozadawać innym jakieś rebusy. A rebusy przygotowywane przez siatkarzy nigdy nie były proste i jasne. Mało kto je rozumiał, jednak ta banda z nadzwyczajną wręcz łatwością potrafiła je rozwiązać. No cóż, obracali się w swoim towarzystwie już tak długo, że doskonali znali nawzajem swoje poczucie humoru. Wiedzieli więc, czego mogli się od siebie nawzajem spodziewać w takich żarcikach. Jedyną niewiadomą pod tym względem stanowili Ci, z którymi nie mieli zbyt dużo do czynienia, a więc Mika czy Buszek. Szybko jednak okazało się, że prezentują podobne poczucie humoru, jak cała reszta, więc w zespół wkomponowali się idealnie.

- Ej, a wiecie, jaka jest najczęstsza przyczyna utonięć? - zaczął Igła.

- Brawura? - spytał Dziku.

- Alkohol? - zastanawiał się Konarski.

- ... Woda. - odpowiedział libero.

- Oo jeezzuu, jaki suchar. - westchnął Zagumny i pokręcił głową.

- A czego Ty się spodziewałeś po Igle? Epopei narodowej? - wypalił Cichy. Mina Gumy w tym momencie była naprawdę bezcenna.

- Ten jak coś palnie to można nogi połamać. - skomentował to Zatorski.

- Ej, właśnie dobre było! Zawstydzić Zagumnego, to się rzadko zdarza... - zaśmiał się Siurak.

- Dziękuję, dziękuję. - uśmiechnął się Pit.

- Ej, Pit, a co to kurde była za akcja z tym zdjęciem z wanny? - zapytał Bociuś.

- A nudziło nam się z Anką, więc postanowiliśmy pierdyknąć sobie selfie. - oznajmił Resoviak.

- Nago, w wannie? - drążył temat atakujący AZS'u Częstochowa?

- A dlaczego nie? Nie mam czego się wstydzić. - wystawił mu język.

- A Ania nie ma Ci za złe, że opublikowałeś takie zdjęcie? - spytał Mikuś.

- Nie. Przecież bez jej zgody bym go nie wrzucił na Facebook'a. - przewrócił oczami.

- A nie boisz się, że ta fota wycieknie gdzieś dalej, na jakieś kundelki czy inne cuda? zadał pytanie Drzyzga

- Niby w jaki sposób miałaby trafić gdzieś dalej? Tylko wy możecie ją zobaczyć, takie zrobiłem ustawienia przy tej samojebce. - westchnął.

- Wiesz, jak się trafi ktoś życzliwy... - zaczął Mały, ale szybko przerwał swoją myśl, widząc, że wyraźnie podirytował środkowego tymi słowami. - to może być problem. - bąknął.

- Nie będzie żadnego problemu, bo żaden z was nie jest takim skurwysynem, żeby to zrobić. - warknął. Jasno zasugerował im w ten sposób, żeby nawet nie próbowali czegoś takiego robić...

- A mogę mieć pytanie? - wtrącił się Gregor.

- Tak.

- Skąd Ty masz w znajomych Matt'a Andersona? - super pytanie, wiesz, Grzesiu?

- Tajemnica. - zaśmiał się Piter. - Nie no, a tak serio, no to parę razy graliśmy przeciwko sobie w reprezentacji, także znam go, on mnie też kojarzy. Nic więc dziwnego, że mamy się w znajomych. - wzruszył ramionami. - Ja nie widzę w tym nic nadzwyczajnego, serio. - dodał.

- No wiesz, nie każdy może się pochwalić tym, że ma Andersona w znajomych na Facebook'u. Przecież nawet większość z nas go nie ma. - zauważył Ignaczak.

- No to mu wyślij zaproszenie, gwarantuję Ci, że przyjmie. - uśmiechnął się.

- A Ty mu wysłałeś? - zapytał Mario.

- Nie, on mi. - na jego twarzy pojawił się przeogromny banan. Taki jak choćby tutaj:




- Ej, no. Ty cholero. A mi nie wysłał. - prychnął Siurak.

- Hehe, jestem VIP'em, dostałem zaproszenie na Fejsbunia od samego Matt'a Andersona. - zaczął przedrzeźniać Kurka.

- Ej, Ziomek, a Tobie wysłał? - zaczął Fabio, ale po chwili zorientował się, że mówił do powietrza. - Ziomek?... Łukasz, gdzie Cię wcięło?

- Naprawdę mówisz do powietrza? - westchnął Guma. - Myślisz, że on Cię usłyszy, jak go tu nie ma?

- Dobra, nieważne. - machnął ręka młody sypacz. - Widziałeś, Piotrek, co Bartuś napisał w komentarzu pod Twoim i Anki zdjęciem? - spytał.

- Nie. - zaciekawił się Nowakowski. - Jaki Bartuś?

- Gawryszewski. - odpowiedział.

- Aaa, ten Bartuś. No, co to on napisał?

- A sam sobie zobacz. - rzekł Winiar. - Przynieś laptopa, to sobie zobaczysz, a potem może sobie jakiś film na nim włączymy.

- No dobra. - poleciał po komputer. Wrócił z nim po jakichś 5 minutach, po czym uruchomił urządzenie, włączył Internet i zalogował się na swojego Facebook'a. Zobaczył, że ma kilka powiadomień. Większość to polubienia jego i Anki zdjęcia, oraz komentarze, jakie pod nim były zamieszczone. Znalazła się jakaś prywatna wiadomość od Alka. Było też jedno zaproszenie do znajomych.

- Ooo, to jest ten, co to ploteczki mówią, że będzie w przyszłym sezonie grać dla Resovii. - zainteresował się Konan.

- Najlepszy gracz ligi francuskiej. - dodał Kosa.

- Ma zastąpić Veresa. - podrapał się po głowie Igła.

- Żeby tylko grał lepiej od niego. - westchnął Drzyzga.

- I żeby nie był żadnym nadętym bucem. - zaśmiał się Buszu.

- No, Rafał, masz nowego konkurenta na swojej pozycji. Na pewno chcesz zostać? - zastanawiał się Grześ.

- Ty jakoś zląkłeś się konkulencji, któlą stanowił dla Ciebie Pelłowski. - westchnął i pokręcił głową z niedowierzaniem. - Mięczak z Ciebie. Ja się nie boję konkulencji. W tym loku zostaję. Wierzę, że w końcu zacznę glać.

- A sprawdźcie, może wam też powysyłał zaproszenia. - powiedział Cichy.
Sprawdzili na swoich telefonach. I okazało się, że faktycznie, powysyłał. Pit tymczasem zaczął wczytywać się w komentarze do jego zdjęcia.


 

- Jak Gawryła tu przyjedzie, to już ja mu wybiję z głowy wszelakie próby podrywania Anki. - warknął Pit.

- Spirytusow też by ją obracał. - zauważył Wojtaszek.

- Ale ze Spirytusowem ona się tu nie spotka, a z nim może. - jęknął.

- Ale chyba nie będziesz jej trzymać zamkniętej w pokoju? - zastanawiał się Karollo.

- Nie no, bez przesady. Wierzę, że nawet nie pomyśli o flirtowaniu z kimś, kto nie byłby mną.

- Ufasz jej. - zauważył Włodi.

- Związek opiera się na zaufaniu, mój drogi. - uśmiechnął się. - Znajdziesz tą jedyną, to sam się o tym przekonasz.

- Ale on nie znajdzie, no gdzie, z tym ryjem? - prychnął Andrzej.

- Zamknij mordę, Wrona, to raczej Ciebie żadna nie zechce. - odburknął mu przyjmujący. - No bo, która, kurwa, by chciała, żeby jej facet ciągle tylko napierdalał w Tetrisa i nie zajmował się niczym innym? - przymknął oczy i pokręcił głową.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

08.06.2014


Następnego dnia nasi ulubieni zakochańce, i nie chodzi tu o Zatora i Kozłowską, udali się na górę, do pokoju Antigi. Mieli do załatwienia małą sprawę. Dość kontrowersyjną, jednakże wierzyli w to, że uda im się rozstrzygnąć problem na ich korzyść. Twierdzili, że Stefan jest tak kochanym człowiekiem, że zgodzi się na ich propozycję. A propozycja ta mogła być tylko jedna - Piter i Anka chcieli dzielić ze sobą pokój na zgrupowaniu. Gdyby szkoleniowcem był ktoś inny, niż Francuz, wątpiliby w powodzenie swojej akcji, jednakże w tym przypadku w ogóle nie zakładali tego, że mógłby im odmówić. Wiedzieli, że kibicuje ich uczuciu, więc nie powinien sprawiać problemów. Opromienieni myślami, jakie kotłowały się w ich głowach, trzymając się za ręce, zapukali do pokoju trenera. Ten otworzył im niemal natychmiast. Uśmiechnął się, po czym wpuścił gości do pomieszczenia. Usiedli obok siebie, po czym Antiga poczęstował ich herbatą.

- Stefan, mam pytanie. - zaczął Piotr.

- Tak?

- Skoro nas, siatkarzy, jest dwudziestu pięciu, a macie zamiar znowu nas ulokować dwójkami, to ktoś zostanie sam. - zauważył.

- No tak. - przytaknął.

- To może dałoby radę, żebym to ja został sam? - chyba nieco zdziwił Antigę tym pytaniem.

- Dlaczego chczesz żosztacz szam?

- W sumie, to nie chcę zostać sam. - poruszył charakterystycznie brwią.

- Ja wjem, o czo Czi chodżi... Chcesz, żeby Anja była ż Tobom w pokój. - domyślił się, o co chodziło blondynowi.

- Tak. Żeby żadne z nas nie musiało chodzić po nocy, żeby wleźć drugiemu do pokoju. Nikogo byśmy nie budzili otwieraniem drzwi. I zamykaniem. I chodzeniem po korytarzu. - uśmiechnął się.

- Ale byszczje budżili tym, czo byszczje robili w ten pokój. - pokręcił głową.

- Postaramy się aż tak nie hałasować. - zaśmiał się.

- No nie wiem. - westchnął Stefan.

- Prosimy. Jakby komuś coś się stało, kogoś trzeba byłoby wyrzucić do innego pokoju, albo po prostu, na przykład, ktoś by przyjechał, bo, dajmy na to, zostałby dowołany, to istniałaby możliwość zakwaterowania go w tym wolnym pokoju, który to bym właśnie zwolniła. Nigdy nie wiadomo, kiedy taki pokój może się przydać. Lepiej mieć niezajęte lokum w zanadrzu. - wtrąciła się Chmura.

- No dobrze... Ale jak chłopcze bendom szje szkarżycz, że jeszt hałasz, no to natychmiaszt Anja wracza do szwój pokój.

- Jasne. - odpowiedzieli w tej samej chwili i wyszczerzyli się do siebie. Tak, jak myśleli, udało im się. Wywalczyli to, co chcieli. W tej chwili można już współczuć wszystkim w ośrodku. Z pewnością zdarzą się noce, kiedy z ich pokoju będzie kwiczało na wszystkie strony...

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Było już po śniadaniu, gdy nagle do Anny podbiegła grupa siatkarzy z Bełchatowa, w składzie: Mariusz Wlazły, Michał Winiarski, Wojciech Włodarczyk, Karol Kłos i Andrzej Wrona.

- Anka, Anka, mamy poważny problem! - zaczął Włodi.

- Co się stało? - spytała Chmura.

- Zatorskiego pojebało. - westchnął Karollo.

- Jakoś mnie to nie dziwi. - przewróciła oczami.

- Ale jego naprawdę pokurwiło konkretnie. - jęknął Wrona.

- Co on robi?...

_____________________________________________________________

Uff, w końcu wrzucam rozdział. Przepraszam, że tak długo to trwało, ale cierpiałam na zupełny brak weny... Nie potrafiłam sklecić nawet paru zdań, o dłuższym tekście już nie wspominając...
Postaram się jak najszybciej napisać następny rozdział, ale naprawdę, nie wiem, kiedy go wrzucę. Możecie być jednak pewne, że nie zapomnę o blogu.


Co robi Zator? Ktoś ma jakiś pomysł? Mile widziane szalone idee, bo po Zatorze niczego normalnego nie można się przecież spodziewać. ;)
Rozwiązanie zagadki w następnym rozdziale.
Wyjaśniła się za to ostatnia zagadka. Nie dotyczyła ona naszych ulubionych słodziaczków, tylko tego, co się stało Możdżonowi.

Piter i Anka dostaną wspólny pokój. Pozostałym chłopakom można już współczuć tego hałasu, jakiego będą wysłuchiwać.
No ale cóż, taka jest wola Stefana.

Wygląda na to, że Zatorski i Kozłowską dość poważnie traktują swoją znajomość. Czy utworzą nowy związek?
Czy to będzie koniec związków w tej kadrze? A może jeszcze ktoś się w kimś zakocha? Kogo, waszym zdaniem, powinnam uszczęśliwić drugą połówką?

A co sądzicie o Zupie w roli księdza i pozostałych chłopakach z kadry B? Czy polubiłyście już któregoś z nich? Wiem, że dzisiaj wystąpiło ich zaledwie kilku, ale co za dużo - to niezdrowo. ;)


ASSECO RESOVIA RZESZÓW W FINAL FOUR LIGI MISTRZÓW!
W ostatnich dniach moja ulubiona drużyna siatkarska, czyli Resovia odniosła aż dwa wielkie sukcesy. Najpierw wyeliminowali z Ligi Mistrzów rosyjski zespół, słynny Lokomotiv Novosybirsk. Tym samym awansowali do Final Four tych rozgrywek.
 
Tak, chłopcy, zrobiliście to. Po raz pierwszy w historii.
Jako, że ze swoim przeciwnikiem, drużyną Sir Safety Perugia, wicemistrzem Włoch, rozprawili się zawodnicy PGE Skry Bełchatów, to właśnie ten klub będzie rywalem Asseco Resovii Rzeszów w półfinale Ligi Mistrzów.
Wierzę, że Sovia wyjdzie z tego pojedynku zwycięsko.


Pszczółki polegną. ;) Liczę na emocjonujący finał Sovia - Zenit. :D

ASSECO RESOVIA RZESZÓW W FINALE PLUSLIGI!
Oprócz awansu do Final Four, Resovia wczoraj zakończyła półfinałowe pojedynki w Plus Lidze. Przeciwnikiem rzeszowian był Jastrzębski Węgiel. Sovia zakończyła zabawę w trzech meczach, tracąc w nich zaledwie trzy sety (po jednym w każdym meczu).
Rzeszowski walec zameldował się w Finale. :) Wiadomo więc już, że w tym roku Resovia zdobędzie co najmniej srebro.
A kto będzie finałowym rywalem? Na razie wyniki drugiego półfinału wskazują na Lotos. I mam nadzieję, że tak rzeczywiście będzie. :D