- Kto twierdzi, że jest pawianem? Wybacz, ale ja nie kojarzę tych Waszych "nowych" nazwisk. Wtajemniczyłbyś mnie w to wszystko? - zapytała Anka kreśląc palcem koła na jego umięśnionym brzuchu.
- A co będę mieć za to? - poruszył brwią i posłał jej szelmowski uśmieszek. Chciał się z nią troszeczkę podroczyć.
- A nie możesz być jak Caritas i działać bezinteresownie?...
- Ojeju, no. O buziaka mi chodziło, po prostu. O nic więcej. A Ty o czym pomyślałaś, co, zboczucho jedna? - Anka zarumieniła się jak burak. Owszem, naszły ją grzeszne myśli. - Oojeejuu, jaki uroczyy buraczeek! Prześliczny! - pisnął przeszczęśliwy z tego powodu, że udało mu się zawstydzić dziewczynę. - A to niby ja jestem zboczeńcem, nie?
- Bo nim jesteś. - fuknęła na niego i przeczesała sobie włosy ręką. Pocałowała go w policzek. - Teraz możesz mi zdradzić co nieco?
- Ale wiesz, że ja jeszcze mogę odczuwać skutki tego wszystkiego, tego całego otumanienia, i mogę więc nie pamiętać ich prawdziwych nazwisk? - zapytał, delikatnie muskając ustami jej nagie ramię.
- Wiem. Opiszesz mi, o kogo Ci chodzi, to się domyślę. Przy niektórych powinny wystarczyć, myślę...
- Co robisz? - zachichotał przerywając jej. Oj, to nie był dobry pomysł, bo po chwili oberwał z poduszki.
- Powinny wystarczyć same nazwiska. - kontynuowała. - No ale na przykład przy tym Gwoździu to nie wiem, nie wiem...
- Gwóźdź to jest ten taki co rży jak koń. W sumie, kiedy się brechta to jak taki rżący koń wygląda. - zachichotał.
- Ach, czyli to nasz Travolta, Fabian Drzyzga. W sumie mogłam się próbować zorientować po tym pawianie.
- Wiesz, co w tym wszystkim jest najdziwniejsze? - zapytał nagle, zbaczając nieco z tematu.
- Nie? Oświeć mnie, proszę. - poprosiła go, wysyłając mu błagalne spojrzenia.
- No przecież teraz światła Ci nie zapalę. Nie o tej godzinie. - zażartował sobie. Co ten Cichy taki niecichy?
- Dekiel. - prychnęła w jego stronę.
- No już dobrze, dobrze, tylko się nie piekl. Rozchmurz się, Mała. - zawarł tu aluzję do nazwiska pani psycholog.
- No to mów to, co chciałeś powiedzieć. - Anka zaczęła się niecierpliwić.
- Chciałem tylko powiedzieć, że najdziwniejsze w tym wszystkim jest to, że za cholerę nie pamiętam tych gości, z którymi trafiłem do psychiatryka, a innych siatkarzy kojarzę doskonale. - dziewczyna pokiwała głową.
- Jakoś mnie to nie dziwi. Po takim praniu mózgu, jakie zafundował Wam ten psychopata, bo chyba inaczej go nazwać nie można, to normalne że nie pamiętasz tego, co było przed tym, jak on wam wmawiał te bzdury. Tego, co zostało przez te brednie wyparte z Twojej świadomości.
- Kurwa, Anka, ja normalnie Cię ozłocę. - wypalił nagle Nowakowski. - Ja pierdolę, Ty taka mądra jesteś, i w ogóle... - nie dał rady nic więcej powiedzieć, bo Chmura gwałtownie wpiła się w jego usta. Prawdopodobnie dlatego, żeby się po prostu zamknął. - Mmmm... Anusia tak bardzo niegrzeczna... Byłaś nieznośna, czeka Cię kara. - objął ją mocniej ramieniem i spojrzał jej głęboko w oczy. Dostrzegł w nich narastające pożądanie.
- Piotrek, bo Was tu jest 25... - zaczęła nagle gadać Chmura, zupełnie rozwiewając tą gęstniejącą w pokoju atmosferę.
- Noo? - zapytał nieco poirytowany, że przerwała mu w takiej chwili.
- A szeroka kadra ma liczyć 26 zawodników, czy to prawda?
- Podobno tak. A dlaczego pytasz? Jeśli ktoś dojedzie, to na pewno jakiś przyjmujący.
- A czy umiałby on grać na pozycji libero? - zapytała. Zdziwiła go nieco tym pytaniem.
- A dlaczego pytasz? - drążył temat.
- Piotruuś, no proszę Cię. Przecież ani Ty, ani Karol, a już zwłaszcza Marcin nie nadajecie się zupełnie na pozycję libero... O ile tam może Igła, a już zwłaszcza Łomacz będą coś w stanie atakować, inni też jakoś dadzą sobie radę z przyjęciem czy środkiem, o tyle żaden z Was trzech nie ma zielonego pojęcia o grze na tej pozycji. - zaczęła tłumaczyć Anna.
- Mam się z kimś zamienić?
- Nie tak szybko. Oni wszyscy są teraz w szoku po tym wszystkim, co się działo z Wami w ciągu tych ostatnich dni. Gdyby tak po prostu zawołać ich wszystkich i powiedzieć im całą prawdę, kim są i w ogóle, to zapewne wywołałoby efekt zupełnie odwrotny od zamierzonego. Tylko niepotrzebnie wprowadziłoby chaos, mogłoby popsuć atmosferę w kadrze. - kontynuowała swą myśl pani psychiatra. - Zostawmy ich jeszcze trochę w tej paranoi, wyprowadzajmy ich powoli z tych błędów. Ale do tego potrzebny jest ktoś, kto zagra jako libero.
- Przede wszystkim, to chyba trzeba by było porozmawiać o tym wszystkim ze Stefanem. - zauważył siatkarz. - Bez tego to chyba ani rusz. On musiałby wyrazić zgodę na ewentualną zamianę, czy coś...
- Uwierz, że on na to byłby jak na lato. Jutro pójdziemy razem do niego i wyjaśnimy mu wszystko, od początku do końca. Stefan musi wiedzieć, co się stało, i dlaczego oni tak dziwnie się zachowują. - jasno przedstawiła swą propozycję dziewczyna. - To jak, znasz kogoś, kto mógłby grać na libero?
- Mmm... eee... noo ten yyy... Bąku. Tak, Bąkiewicz kiedyś grał na tej pozycji.
- Zadzwoń do niego. Najlepiej jeszcze dzisiaj. - nakazała mu Chmura.
- Dzisiaj? Przecież późno już. - skrzywił się Piter.
- 23 to niby jest późna godzina? No proszę Cię.
- No wiesz, Zatorski już od paru godzin śpi, bo już dawno jest po dobranocce. - zachichotał, a Anka po chwili do niego dołączyła. - To mam dzwonić?
- Tak. Powiedz mu, żeby przyjeżdżał jak najszybciej, a jutro wszystko mu się wyjaśni.
- Jutro? A dlaczego nie teraz, dlaczego nie przez telefon? - zapytał, a Ania objęła ramionami jego szyję.
- Bo teraz, misiaczku, nie mamy na to czasu - szepnęła mu do ucha niezwykle uwodzicielskim tonem. Jak widać, dziewczynę nadal trzymało to upojenie alkoholowe. A może jednak to po prostu siatkarz wpływał na nią tak, że traciła zmysły?
- I kto tu jest zboczony? - prychnął.
- Ty.
- Nie, Ty.
- Ty.
- A właśnie, że Ty. - zaczęli przekomarzać się jak przedszkolaki. Trwało to dobrą chwilę, aż Cichemu znudziła się ta "kłótnia". Postanowił dla świętego spokoju zadzwonić do Bąka. Miał szczęście, bowiem ten odebrał.
- Ha... ...hall... ...haa... ...haaallloooo? - Bąkiewicz chyba był bardzo zaspany. A ponadto się jąkał, lecz to żadna nowość, bo on podobno tak zawsze.
- No siema Bąku. - zaczął.
- ...Pii... ...tter, czło... ...człowieku, zli... ...zlitt... ...tuj się, wiesz która je... ...je... ...st godzina? - no tak, to było pewne, że on nie będzie zbyt szczęśliwy, że ktoś do niego wydzwania po nocach... Jąkał się przeraźliwie, nawet jak na niego. Co może znaczyć tylko jedno - też jest najebany. I zapewne przeraźliwie bolał go łeb.
- No ja wiem, która jest godzina, przepraszam Cię najmocniej za to, ale to pilna sprawa.
- Aaa ssoo ssiee staooo? - wybełkotał. Tak, Bąkiewicz zdecydowanie był najebany jak szpak. - Ssoorryy ż... ...że n... ...niew... ...wyraźnie m... ...mówię, aalle boli mje głowa.
- To nie jest rozmowa na telefon. Przyjedź jutro do Spały, to wszystkiego się dowiesz. Ale najpierw wytrzeźwiej... - westchnął. - W takim stanie to Ty lepiej nigdzie nie jedź. Zachlało się trochę, i teraz kacyk męczy, co? - prychnął do swojej komórki.
- N... ...no dobra, mam nadzieję, że mn... ...nnie nie wrabiasz. Aaa j... ...jak mnie rob... ...bisz wwww chuja, t... ...to w... ...wiedz, że masz przechikane. Tfu, sorry, przekichane. Cześć. - i rozłączył się. Ale zgodził się, to najważniejsze.
Teraz mogli skupić się już tylko na tym, czego nie mogli zrobić, bo on musiał zadzwonić do kolegi. Anka zatrzepotała zalotnie rzęsami i zaczęła czochrać go po głowie. Następnie wymasowała mu plecy i wpiła w jego usta. On z kolei przyssał się do szyi dziewczyny niczym jakaś pijawka.
- Ale jak mi zrobisz malinkę, to ja dla odmiany Ci zrobię taki wpierdziel, że matka Cię nie pozna. - spojrzał na nią wzrokiem zbolałej meblościanki, jakby ktoś mu co najmniej zapierdolił matkę mandoliną. Oderwał się od jej szyi i zaczął całować całe jej ciało. Pożądanie u obojga rosło z minuty na minutę. W końcu siatkarz rzucił się na dziewczynę i zaczęli w namiętny sposób wymieniać się drobnoustrojami. Po chwili już drugi raz tej nocy wyruszali w drogę na szczyt rozkoszy...
"Oh, You know I'm smiling baby
You need some guiding baby
I'm just deciding baby
Let's spend the night together
Now I need you more than ever
Let's spend the night together now
This doesn't happen to me every day
No excuses I've got anyway, heh
I'll satisfy your every need
And I'll know you'll satisfy me, oh my-my-my my-my
Let's spend the night together
Now I need you more than ever
Let's spend the night together
Now I need you more than ever
Let's spend the night together
Now I need you more than ever"
A gdy go osiągnęli, on czule objął Ankę, a ta wtuliła się w jego nagi tors. Oboje odpłynęli do Krainy Morfeusza. Jutro czekało ich parę trudnych rozmów do przeprowadzenia...
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
21.05.2014
Wstaje nowy, śliczny dzionek. Kwiatki rosną pod ośrodkiem, a ptaszki wesoło poćwierkują na drzewkach. Wszystko jest takie cudowne, piękne, przeurocze... Wróć.
- Głooośnyyyy! Głoooośnyyy! - kto u licha śmie wrzeszczeć na cały rezonator o 6 nad ranem?! Owa osoba wyła na korytarzu tak głośno, że obudziła naszą uroczą parę zakochańców. A może oni wcale nie kręcą ze sobą, a to, że się ze sobą przespali jest tylko wynikiem tego, że się wczoraj napierdolili konkretnie? Nieważne. Nie w tej chwili, Istotne jest to, że ktoś wrzeszczał tak głośno, że ich obudził. Oczywiste jest to, że nie byli zbyt szczęśliwi z tego powodu. Na dodatek męczył ich kac. O ile po Ance już wczoraj było widać, że sobie troszeczkę pochlała, o tyle Resoviak zachowywał się wtedy całkiem normalnie. Może był tylko trochę bardziej podniecony niż zwykle. Tymczasem dzisiaj oboje obudzili się z nieznośnym bólem głowy, suchością w gardle i wielkimi worami pod oczami. Super. Stefan ich zabije, pobije i potem ewentualnie jeszcze raz zabije. A dzisiaj przecież musieli z nim poważnie porozmawiać. Wątpliwe, by chciał słuchać skacowanych ludzi. Wątpliwe, by był zadowolony z tego, że pani psychiatra upiła się już pierwszego dnia pracy...
Gdzie jest do cholery butelka, kiedy jest najbardziej potrzebna? Ta z wodą.
- Nie śpisz już, Aniu? - zapytał spokojnie, po czym musnął swoimi ustami jej policzek i ziewnął przeciągle. Wpatrywał się w jej nagie ciało jak w obrazek. Cóż to był za śliczny obrazek. Anka była naprawdę ładną, szczupłą dziewczyną. Z powodzeniem mogłaby robić karierę jako modelka, tak bardzo była urodziwa. Figurę miała niemal idealną. No i te cudowne, jędrne piersi, idealne do pieszczenia. Tak, on mógłby je macać i macać, i lizać, i całować, podszczypywać i delikatnie wykręcać sutki. I mógłby tak dobrych parę godzin, i wcale by mu się to nie znudziło. Bo ciało Anki po prostu działało na niego jak magnes, pociągało go wręcz niesamowicie. Mało która dziewczyna miała na niego taki wpływ. A ona owinęła go sobie wokół palca w ciągu kilku godzin. Można śmiało stwierdzić, że Nowakowski wpadł totalnie. Jak śliwka w kompot. Pytanie tylko, w co wpadł? Czy to wciąż było jedynie pożądanie ciała tej charakternej dziewczyny, czy też można było to już nazwać zauroczeniem? Zaraz, zaraz, jakim znowu zauroczeniem? Piotruś, Ty chyba nie zakochałeś się od pierwszego wejrzenia, prawda? Znacie się ledwie parę godzin. Fakt, znacie się bardzo intensywnie. Ale to nie powinno mieć tu raczej żadnego znaczenia. Co te kobiety potrafią robić z facetami...
- Cześć, Piotruś - wyszeptała Anka i odwzajemniła buziaka. Zaczęła kreślić kółka i inne wzorki na jego torsie. Przeciągnęła się, cały czas tuląc się do chłopaka. Jej włosy opadły mu na twarz. A Nie Taki Cichy Pit, jak to on - postanowił troszeczkę przypajacować, podroczyć się z dziewczyną. Chuchnął w jej czuprynę, rozwiewając ją na wszystkie możliwe strony, i czekał na jej reakcję. Anna wydęła usta w grymasie niezadowolenia. - Foch forever na 5 minut z przytupem i melodyjką. - fuknęła na niego, a on tylko się zaśmiał i czarująco wyszczerzył. Ten uśmiech zdecydowanie wywierał ogromny wpływ na zachowanie Anki. No nie mogła się na niego gniewać, po prostu nie mogła. - Przestań. Pozwól mi się na Ciebie obrazić, chociaż na 5 minut. Nawet to mi musisz utrudniać?
- Mhm. - mruknął lakonicznie i pocałował ją w czoło. Wyjątkowo polubił to "prztykanie się" z nią, uwielbiał doprowadzać ją do tych fochów. Wiedział, że po chwili jej przejdzie i znów będzie tą cudowną Aneczką, która namieszała w jego głowie. Nie potrafiła się długo na niego gniewać.
- Przestań. Przestań być taką chodzącą zajebistością. Przestań być tym cholernym ideałem. - jęknęła. Od kilku minut cały czas wgapiała się w jego klatę jak sroka w gnat. I przeraźliwie śliniła się na jej widok. Ganiła się w myślach za to wszystko, co robi, ale nie potrafiła nad tym zapanować. To po prostu było silniejsze od niej.
- Nie jestem ideałem. - stwierdził, po czym delikatnie pocałował ją w szyję. - Ideały są... no wiesz, takie grzeczne, kochane, dobrze wychowane... - zaczął.
- Przecież Ty taki właśnie jesteś. - uśmiechnął się po usłyszeniu tego komplementu. - Przestań. Skończ się wreszcie szczerzyć, bo nie ręczę za siebie.
- Udowodnię Ci zaraz, że nie jestem. - mruknął, po czym mrugnął zalotnie do niej. Oblizał wargę. Anka zaś swoją delikatnie przygryzła.
"Hii, Darling!!!
What you think?
I don´t care, i don´t care, i don´t...
But last night, last night, last night darling
I LOST MY UNDERWEAR
B-b-b-but last night darling
I lost my underwear
I lost my underwear
I lost my underwear
I lost my underwear
I lost my underwear"
I niechybnie znów rzuciliby się zaraz na siebie i zatracili w sobie, gdyby właśnie w tej chwili nie usłyszeli pukania do drzwi. Natychmiast oderwali się od siebie i cały romantyczny nastrój poszedł sobie na spacer.
- Głoośnyyy! Kurwa, debilu, otwieraj że w końcu te jebane drzwi, bo jak Ci zaraz wypierdolę w czambuł, padalcu jeden, to Cię hotki nie poznają! - wrzeszczał ktoś pod drzwiami jego pokoju.
- Głośny? Od kiedy Ty jesteś głośny? - zachichotała Anka.
- Od kiedy wszystkim chłopakom pojebało się w mózgach... - westchnął i spuścił głowę. - Chyba jednak wolę być Cichym... - mruknął.
Pukanie do drzwi i jakieś dzikie wrzaski pod nimi nie ustawały. Chcąc, nie chcąc, Nowakowski musiał wstać z wygodnego wyrka i przeczłapać parę kroków do tej zasranej klamki. Wróć, wcale nie musiał.
- Weź se, kurwa, klucze i sobie, kurwa, otwórz te pierdolone drzwi, bo mi się, kurwa, nie chce ruszać dupy. - jego szczerość była powalająca. Nie chodziło o to, że do drzwi było za daleko. On po prostu nie zamierzał wyswabadzać się z ramion uroczej pani psychiatry. Bo było mu w nich tak dobrze, tak miło, tak cudownie...
- Tyy padalcu jeden! Zaraz wracam, i wtedy inaczej porozmawiamy! - ryknął tamten zza drzwi. To chyba był Ignaczak, bo brzmiał tak jakby trochę jak on. Oj, ze wkurwionym Igłą lepiej nie zaczynać. Piotrusiu, narażasz się na jego gniew.
- I co teraz zrobisz? - zapytała Anka uwieszając się na jego szyi.
- Jak to co? Poudaję trochę moje demoniczne wcielenie i chłopczyk spierdzieli z wrzaskiem. - rozbawiła go nieco tym pytaniem.
Spojrzała mu głęboko w oczy. W tym błękicie można było utonąć. Siatkarz również zaczął zerkać w jej "paczadła". Oboje znów poczuli motylki w brzuchu. Nie minęło nawet 10 sekund, gdy złączyli swoje usta w długim, namiętnym pocałunku.
I wtedy właśnie ktoś przekręcił kluczem w dziurce, otworzył drzwi i wszedł do pokoju. Rzeczywiście, był to Igła. Czyli kłopoty wisiały w powietrzu.
- Aha, a więc to tak się zabawia Głośny Cit, kiedy nikt nie patrzy. Bardzo ładnie. A raczej bardzo nieładnie. Oj nieładnie, nieładnie. - pokręcił głową Ignaczak. Piotrek i Anka natychmiast oderwali się od siebie. - Rozumiem, że przeszkodziłem Wam w czymś, gołąbeczki? - zapytał, patrząc na ich ubiór. A raczej na jego brak. Przecież od wczoraj, godziny 22, kiedy to po raz pierwszy utonęli w swoich objęciach, na krok nie ruszyli się z łóżka. Porozwalane wszędzie ubrania, część poduszek zrzucona na podłogę, niemożliwie wygnieciona pościel - wszystko to jasno sugerowało, co tu się wyprawiało w nocy. - No wiesz, Paweł, Twoja koleżanka może tak zostać, bo miło się na nią patrzy, ale Ty lepiej włóż chociaż jakieś gacie.
- A co, kompleksiki masz? - zadrwił z Iibero rzeszowski środkowy. - Wiesz, w takim razie trzeba to leczyć. Póki jeszcze nie jest na to za późno. Dopóki jeszcze żona Cię chce, a Ty nie załamałeś się zupełnie, to to jeszcze można wyleczyć. - odburknął. Był, delikatnie mówiąc, na niego wkurwiony. Bo ten śmiał wparować mu do pokoju w takiej chwili. W ramach zemsty Cichy postanowił bezlitośnie się ponabijać z libero. Spojrzał na niego wzrokiem, który mógł zabijać. Wyglądał naprawdę przerażająco, zupełnie jakby ktoś zabrał mu ukochaną zabawkę. Taka ciekawostka, ale nie zdradzajcie jej nikomu, okej? Mały chłopczyk Piotruś trzyma u siebie w szafce pluszowego misia i lubi się do niego tulić...
Wracając do tego, co się właśnie działo w pokoju... Przenikliwy wzrok Pitera zaczął dekoncentrować zupełnie Iglastego. A on nie przestawał się na niego patrzeć w ten demoniczny sposób. Humor z twarzy Ignaczaka znikał szybciej niż ciasteczka z talerza, gdy podawało się je do skonsumowania grupie nienażartych, dwumetrowych facetów. W tej właśnie chwili Pit wydął usta, jakby zaraz miał przeraźliwie wrzasnąć.
- Aaaaaaaa... - Krzyś przeraził się nie na żarty i zaczął szybko kierować się w stronę drzwi. - ...hahahahahah! - wybuchnął śmiechem Piter. Przestraszył go i wykręcił bekę z niego jednocześnie. - Kurwa, Igła, wracaj! - zaśmiał się. Zdezorientowany libero posłusznie wypełnił jego polecenie.
- Igła? - zapytał zdziwiony Krzysiek. - Myślałem, że jestem Nitką...
- Echh... - westchnął Pit. - Mówimy mu? - zwrócił się do Anki.
- Chyba nie ma wyjścia. W sumie, to może chociaż rozwiąże się problem z tym libero jeszcze przed dzisiejszym treningiem. - przytaknęła.
- Jaki problem z libero? - Ignaczak był wyraźnie nie w temacie.
- Dobrze, powiem Ci wszystko, co w sumie miałeś usłyszeć może za parę dni. Ale skoro już się napatoczyłeś i dziwisz się, że nazwałem Cię Igłą, to powiem Ci to teraz. - zaczął środkowy.
- A więc zamieniam się w słuch.
- Ten gość, ten, co miał nam przywrócić pamięć... Kojarzysz go? - zapytał.
- No, on miał jakieś dziwne nazwisko.
- W sumie to nie wiadomo, jakie miał, bo zmyślał. Nie tylko wtedy. - spojrzał mu prosto w oczy. Dostrzegł w nich coś w rodzaju zdezorientowania, zaniepokojenia.
- Chyba nie rozumiem... - Ignaczak wzruszył ramionami.
- No to może lepiej będzie, jak zapytam Cię, co ten idiota Ci nawymyślał? Powiedz mi wszystko to, co on Ci wpajał do głowy. - Anka z podziwem przysłuchiwała się. Nie wiedziała, że z Pitera jest taki dobry psycholog. No ale skoro był ideałem, no to musiał też wiele potrafić. Nie zmienia to jednak faktu, że tym zaskoczył ją zupełnie.
- Powiedział żebym... żebym się nie bał kamery, że mam brać przykład z Ciebie, bo jesteś medialnym zwierzęciem. - na te słowa Cichy wybuchnął... głośnym śmiechem. - Nie powiedziałem nic śmiesznego. - Pit tylko machnął ręką, pokazując, by Igła kontynuował swój wywód. - Dowalił mi nieco. Stwierdził, że zazwyczaj nie mam nic ciekawego do powiedzenia. W sumie, to głównie o tej kamerze mi nawijał, że mam poprosić Prosiaka, by mnie nie nakręcał, skoro tak bardzo tego nie lubię. No i podał pozycję na boisku.
- A wiesz, dlaczego on tak ględził o tej kamerze? - powaga, z jaką Nowakowski zadawał mu kolejne pytania była porażająca. Pytania te przy tym były niezwykle trafne. Tylko spokojne drążenie tematu, sugerowanie słów - kluczów mogło bowiem pomóc Krzyśkowi skojarzyć niektóre z zapomnianych faktów. Wrzaskiem nic by nie osiągnął, i on doskonale o tym wiedział.
- Zaraz, zaraz... ja chyba kiedyś miałem kamerę, tak? Miałem ją? Głośny, powiedz, miałem tą kamerę, czy nie? - jak widać Piter naprawdę z powodzeniem mógłby dorabiać sobie po treningach jako psycholog. Libero błyskawicznie zaczął kojarzyć fakty. Wystarczyło tylko odpowiednio zadać pytanie. W sumie, to dobrze, że trafiło właśnie na Krzyśka. To przecież był mądry człowiek, nie mógł wszystkiego ot tak po prostu zapomnieć. Mogło mu to zostać przysłonięte przez ten zbiór bzdur, ale nie całkowicie wyparte z jego pamięci.
- Po pierwsze, to Cichy jestem, nie Głośny. Cichy Pit, nie Głośny Cit - zachichotał na myśl o "nowym" pseudonimie. - Po drugie, tak, miałeś kamerę. Miałeś. I to ja jej raczej nienawidziłem i spierdalałem przed nią najdalej, jak się dało. Nigdy nie byłem medialnym zwierzęciem. Co innego Ty. - westchnął. W sumie nie wiadomo dlaczego. Jemu przecież nie przeszkadzało to, że był w cieniu wielu swoich kolegów z kadry. On wolał żyć właśnie tak spokojnie, nie rzucać się w oczy nikomu. Ostatnia rzecz, o której marzył, to zostanie celebrytą. - Mówi Ci coś nazwa "Igłą Szyte"? - Ignaczak pacnął się w czoło.
- KURWA MAĆ! - wrzasnął tak głośno, że prawdopodobnie wszyscy w ośrodku go usłyszeli. - Jak ja mogłem być tak głupi i tak się dać omotać zwykłemu chłystkowi?! Piter, cholera, Ty mu się nie dałeś?! Ty tylko udawałeś?! - wytrzeszczył oczy zdumiony.
- Potem Ci powiem, dobra? Skoro już wiesz, kim jesteś, to wiesz, o co chodzi z tym libero.
- Prześmiesznie wyglądałeś latając jak pojebany za piłką. - zarechotał Krzysiek, bo przypomniał mu się takowy właśnie obraz.
- A Ty prześmiesznie wyglądałeś, jak próbowałeś zaatakować. - odburknął mu środkowy. - Wiesz, użyłem słowa "próbowałeś", bo to tak trochę niekoniecznie Ci wychodziło...
- W sumie, to nikomu wczoraj nic nie wychodziło. - westchnął "Nitka". No tak, no przecież jak on miał atakować, jak był chyba najniższym w kadrze? Zaraz po Zatim, ale on się nie liczy do tej klasyfikacji. Tu się liczą normalni ludzie, a nie tacy, którzy cieszą się jak pojebani, gdy rodzicielka przyśle im "supermodnego" T-shirta z napisem "Grzeczny Synek Mamusi"... W kolorze różowym. Polew, jaki wszyscy z tego mieli był wręcz niewyobrażalny, któremuś z siatkarzy chyba wówczas nawet nie wytrzymał zwieracz. A, no tak, Wiśnia wtedy w gacie popuścił. I polew był jeszcze większy.
- Poczekaj chwilę. Muszę do kogoś zadzwonić. - wypalił nagle Piter i chwycił za swój telefon. Szybko wybrał czyjś numer.
- Ha... ...halo? - Bąku brzmiał już znacznie lepiej, aniżeli miało to miejsce wczoraj.
- No cześć. Słuchaj, sytuacja się zmieniła. Nie musisz przyjeżdżać. - oznajmił mu spokojnym głosem.
- Mhm, w sumie to do... ...dobrze, bo jeszcze nawet nie zacząłem się pakować. - odparł z rozbrajającą szczerością.
- Pierdolony leń patentowany. - wysyczał do telefonu. - No to cześć. - rozłączył się.
Posiedzieli tak chwilę w ciszy. Ignaczak chyba nad czymś usilnie myślał, gdyż wyraz jego twarzy zmieniał się z minuty na minutę. To był naprawdę nieodgadniony człowiek. Nigdy nie wiesz, co w danej chwili mu we łbie siedzi.
- MAM! - wykrzyknął. Anka aż delikatnie podskoczyła ze strachu. Nie lubiła, gdy ktoś nagle tak gwałtownie zaczynał wrzeszczeć po chwili siedzenia w całkowitym wyciszeniu.
- Co, co masz? - Piter udawał, że bardzo go to zainteresowało. Tak naprawdę miał to tam, gdzie światło rzadko dochodziło. W tak zwanym dolnym tyle.
- Noo, przypomniało mi się, co ten kędzierzawy chujek mi jeszcze gadał.
- O, no to faktycznie, chętnie tego wysłucham. - tym razem nie skłamał.
- Pojechał mi trochę Twoimi nawykami.
- To znaczy? - tak, to go jednak wyraźnie interesowało.
- Noo, powiedział, żebym nie szpanował językami obcymi, bo ich nie znam. Że "bonjour" i "ciao bejbe" nie świadczy o tym, że znam języki. - Piotrek zarechotał jak postrzelony.
- To musiał być jakiś wielki widz siatkówki, ten gość. W takim razie, dlaczego on nam to zrobił? - zaczął się zastanawiać środkowy. Może niech lepiej tego nie robi, kolejny filozof pokroju Zatorskiego jest tej kadrze niepotrzebny.
- Może nam czegoś zazdrościł? Nie wiem, sławy chyba.
- Chyba tylko tak można to wytłumaczyć... - przytaknął głową. Anka cały czas siedziała w miejscu i przysłuchiwała się ich rozmowie.
- Możesz na chwilkę wyjść, Krzysiu? - w końcu zdecydowała się odezwać. - No wiesz, musimy się w końcu ubrać. - uśmiechnęła się nieśmiało, chociaż gdy powiedziała te słowa, spaliła buraka.
- Jasne, już mnie nie ma. Przyjdę za jakieś pół godzinki.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
I wyszedł. Anka znów wysłuchiwała od Nowakowskiego, jakim to ona jest uroczyym buraczkiem, jak ślicznie się rumieni i jak bardzo jest teraz czerwona na twarzy. Szkoda, że Igła przyłapał ich razem w łóżku, mogli być teraz pewni, że wykorzysta to przeciwko nim w najmniej odpowiednim ku temu momencie. Anna wyczuwała, że libero lada chwila ją czymś totalnie zawstydzi. I miała rację... Ale o tym miała przekonać się później. Oboje szybko wzięli poranny prysznic i ubrali się. Siatkarz zrobił jakieś kanapki z tego, co miał w pokoju. Wiedzieli, że Ignaczak jest człowiekiem, który nie rzuca słów na wiatr. Skoro miał przyjść za pół godziny, to znaczyło to, że przyjdzie. Cichy nie chciał go denerwować, więc chociaż wyjątkowo nie chciał tego robić, przygotował śniadanie i jemu. Od tego czasu nie minęło nawet 5 minut, gdy libero ponownie zawitał do pokoju środkowego.
- No cześć dzieci, wujek Krzysio powrócił. - poruszył charakterystycznie brwiami. Piotrek szeroko się uśmiechnął. Wrócił stary, dobry Krzysiek. A on go naprawdę uwielbiał, chociaż zupełnie tego nie pokazywał. Taka tam zmyłka. Dobra zmyłka nie jest zła, skoro większość się na to nabierała. Większość ludzi naprawdę myślała, że ta dwójka niespecjalnie za sobą przepada, co było totalną bzdurą. Oni nawet rozważali już wzięcie wpólnego pokoju na którymś ze zgrupowań!... Przecież to było nie do pomyślenia. Tylko ta kamera... No trudno, jakoś to Cichy przeżyje.
- Zwołaj wszystkich chłopaków i za 10 minut widzimy się na sali. Ja lecę po Stefana. - powiedział Cichy, wziął Ankę i wyszli. Igła, chociaż nie wiedział, o co chodzi środkowemu, postanowił wypełnić jego polecenie.
Zapukał do pierwszych drzwi, na jakie napotkał podczas swojej drogi. Po chwili z pokoju wynurzyła się rozczochrana czupryna Grzegorza Kosoka. Problem, który go dopadł był bardzo ciekawym przypadkiem, którym wkrótce Anka będzie musiała się zająć.
- Mietek, powiedz mi, że jestem piękny. - wypalił środkowy.
- Jesteś piękny, Kosok. Za 10 minut wszyscy widzimy się na hali ze Stefanem. To cześć. - wyszedł z pokoju czarnowłosego byłego Resoviaka.
W tym samym czasie Piotrek z Anką doszli na górę, do gabinetu trenera Antigi. Anka musiała w końcu przedstawić się wszystkim siatkarzom, chciała, by Stefan jakoś ładnie to zainicjował. Bała się, że jej nie polubią, że nie będą chcieli podzielić się z nią swoimi problemami, zwierzyć z nich. A przede wszystkim, czuła, że Ignaczak ją wkopie przed wszystkimi...
Zapukali do pokoju, w którym przesiadywał Stefan. Otworzył drzwi niemal natychmiast.
- Cześć, Stefan.
- O, czeszcz, Piter. Miło Czje widżjecz. - powiedział z tym swoim francuskim akcentem. Dostrzegł Ankę, która weszła do jego pokoju za środkowym. - Czeszcz, Anja.
- Witam pana, panie trenerze. - Chmura uśmiechnęła się nieśmiało do Antigi.
- Ale jaki pan trener. Stéphane jesztem, po prosztu.
- Dobrze, postaram się zapamiętać. - zachichotała cichutko pani psychiatra.
- Stefan, jest sprawa... - zaczął Cichy.
- Tak?
- Za 10 minut spotkajmy się wszyscy, na hali. Ja już powiadomiłem chłopaków. A w sumie, to kazałem Igle to zrobić. Wierzę, że wywiąże się ze swojego zadania. - oznajmił blondwłosy środkowy.
- Każałesz Igła to żrobicz? To żnaczy, że Ty już cosz żaczynasz wraczacz do normalnoszcz? Bo jeszcze wczoraj mówiliszczje do niego Nitka. - Stefan był zdziwiony. Ale i zadowolony. Wygląda na to, że wszystko miało wracać do normy.
- To długa historia, pozwolisz, że powiem to na hali przy wszystkich. Chociaż, nie. Stefan, słuchaj. Zrób coś, żeby oni dzisiaj na treningu wszyscy grali na swoich pozycjach. Mam dość latania jak pojebany za piłką. Jak widzisz, nikomu nic na treningu wczoraj nie wychodziło. Pomieszano nam trochę w głowach, ale ja i Igła jesteśmy już tak jakby odratowani. To dzięki Ance. - spojrzał na nią i mimowolnie się uśmiechnął.
- To, że Igła zaczął zachowywać się normalnie, to tylko i wyłącznie Twoja zasługa, Piotrek. - zaczęła Ania. - To Ty rozmawiałeś z nim jak prawdziwy psycholog. To Ty rzuciłeś mu hasłami "kamera" i "Igłą Szyte". Ja tylko siedziałam i się przypatrywałam.
- A ja cały czas gapiłem się na Ciebie. - wyszczerzył się do niej. Szczerość przede wszystkim. - Mmm, wracając do tego, co chciałem powiedzieć, Stefan, powiedz im po prostu, gdzie dzisiaj grają. Tylko to. Ja myślę, że nie zapomnieli jak się gra na ich normalnych pozycjach. A może coś sobie zaczną przypominać przy okazji?... Na razie nie mówmy im, kim są, to mógłby być dla nich zbyt duży szok. Mogłoby to na nich źle wpłynąć, zdekoncentrować ich. Anka po kolei wszystkimi nimi się zajmie. - skończył swój monolog środkowy.
- A Ty mi w tym pomożesz. - dodała prawie niedosłyszalnie Anna. On to jednak usłyszał.
- Dobrze. Jeszli to wszysztko, to możesz już iszcz. A Ty, Anja, żosztań na chwila. Przydałoby szje Czje przedstawicz te Dżjeczi Szłończa. - zwrócił się do Chmury.
- Dziecko Słońca to Zatorski, my z nim nie mamy nic wspólnego. - fuknął Cichy, na co Stefan i Anka zgodnie się zaśmiali. Nie byłoby dnia, gdyby ktoś nie dogryzał oszczędnie owłosionemu libero.
- Stefan, czy oni mnie polubią? - wypaliła nagle Ania. Naprawdę bała się, że nie przypadnie do gustu chłopakom, albo, że Ci uznają, że psycholog czy psychiatra są im niepotrzebni.
- Oczywiszczje, że tak. Czjebie nie da szje nie polubicz. - Stefan uśmiechnął się do niej. - A teraż już chodżmy, bo oni pewnie już na nas czekajom. - zarządził. I wszyscy zeszli na dół.
Istotnie, wszyscy już na nich czekali. Postanowili w trójkę, że Pit i Stefan wejdą razem, a Anka potem, gdy będzie przedstawiana przed całą kadrą. Antiga zaczął rozmawiać z Blainem, a Cichy dołączył do reszty siatkarzy. Wtedy podszedł do Niego Dziku.
- Tyy, Głośny. Bo Nitkaczak mi chciał zabrać kamerę.
- I co? Zgodziłeś się?
- No w sumie to tak, bo szczerze mówiąc, jakoś mnie ona nie jarała. - wyznał Kubiak i przeczesał włosy palcami.
- I dobrze zrobiłeś. - tajemniczo dodał i szeroko się uśmiechnął.
Chłopcy usiedli na ławeczkach gdzieś z tyłu hali. Po chwili Pit wstał, odszedł dość spory kawałek od wszystkich i tak po prostu zaczął sobie nucić...
"Gdy noc zapada, miękko w łóżku mym,
Wyobraźnia znowu bierze górę,
Emocje rosną, bo ciągle mi się śni
Ciałko Anki, okrągłą ma figurę.
Ciągle kręci mnie, nana, nana, najarana Anka, nana, nana,
ciągle kręci mnie, nana, nana, najarana Anka, nana, nana,
ciągle kręci mnie, nana, nana, najarana Anka, nana, nana,
ciągle kręci mnie, nana, nana, Anka jak śmietanka, nana, nana,
ciągle kręci mnie.
Czy wiecie moje drogie panie, że mam w głowie ciągle małą Anię?
Może to, może i obłuda, lecz ja lubię Ani uda,
Lubię oczy, lubię ręce, zawsze chciałbym Ani więcej..."
- A Ty co tak namiętnie sobie wyśpiewujesz, co, Paweł? - no żesz Kurek, Ty kurwo. Musiałeś akurat teraz znaleźć się tam, gdzie najbardziej w danej chwili nie powinno Cię być?... Weź wyjdź, poczwaro i nie wracaj. Idź sobie polataj samolocikiem, przecież to lubisz.
- A chuj Ci do tego - odburknął Piter, wkurwiony, że Bartuś przeszkodził mu w jego wokalnym popisie. Nikt nie miał prawa przerywać jego genialnych wykonów. Absolutnie nikt. Nawet Gumę by opierdolił, gdyby ten mu się wjebał w pół jakiejś zwrotki.
Miał pecha, bo Stefan usłyszał te bluzgi.
- Piter! Nie blużgaj! Bo Czi wpierdole! - ta groźba nie brzmiała zbyt poważnie, ale mimo to wystarczyła, żeby wszyscy na sali zamknęli swoje mordy. Nawet Zatorski. - Chodżczie tu wszysztkie, bo mam wam, debile, cosz do powjedzenja. - niezwykle miło i kulturalnie przywołał do siebie całe stado. - Chczjałbym wam przedstawicz kogosz. - w tym momencie Anka weszła na salę. - To jeżd Anja, Anja bendżie wasz nowy pszycholog i pszychiatra. Żwraczajczie szje do niej kiedy tylko chceczie, ona wam żawsze pomoże. - zarekomendował szybko nowego pracownika.
- Ale ja znam Ankę! - wrzasnął Ignaczak. No super, czyli zaraz ją wkopie...
- Skąd ją znasz? - zapytał zaciekawiony Łomacz. - Ładna dziewczyna. - dodał i uśmiechnął się w jej stronę. Piter spiorunował go wzrokiem.
- Na nic nie licz, już jest naznaczona. No wiesz, już pierwszego dnia jeden z naszych przyjaciół ją zbajerował. - zaśmiał się. - A skąd ją znam? Noo wiesz, jakby to powiedzieć, ja ją znam tak tylko z widzenia, i z zamienienia z nią paru słów, ale Cichy to ją w nocy poznał dogłębnie, ze wszystkich stron. Wiesz, wchodzę dzisiaj rano do nich do pokoju, a oni tam siedzą na łóżku tacy nieodziani i się cmokają. - gdy Bartman to usłyszał, głośno prychnął, a Anka zaczerwieniła się przeokropnie. Poczuła jak łzy napływają jej do oczu.
- Przepraszam... - wybąkała. I wybiegła z płaczem.
- I co Ty kurwa zrobiłeś, debilu?! - wkurwiony nie na żarty Nowakowski złapał Ignaczaka za koszulkę i potrząsnął nim tak, że ten wylądował na Ruciaku, on zaś na Bartmanie, a ten glebnął się na Ziomka. I wszyscy się wyjebali na podłogę.
- Ej, Cit, ale gratuluję wyrwania takiej dupeczki. - zachichotał Łomacz.
Wkurwiony Cichy prawdopodobnie nie usłyszał już tego, bo wybiegł z sali szukać Anki. Musiał ją przeprosić za zachowanie pojebanego kolegi. Tylko gdzie ona mogła się podziać?...
"Dokąd więc biegnę?
Choć wcale nie chcę,
me serce bije tak zawzięcie.
Wypełniam przestrzeń
zwykłym powietrzem,
szukając tego, co zwą
pozornie szczęściem.
O,o,o,o,oł...
O,o,o,o,o,oł...
O,o,o,o,o,oł... o, o, ou...
O,o,o,o,oł...
O,o,o,o,o,oł...
O,o,o,o,o,oł... o, o, ou...
Namieszałeś w mojej głowie.
Jednym gestem, jednym słowem...
Nie musisz przynosić mi fiołków i bzów,
Wystarczy mi, że jesteś tu."
Anka z płaczem wpadła do pobliskiego parku. Była wręcz przekonana, że Stefan już ją wypierdolił z pracy na zbity pysk. Usiadła na pierwszej lepszej ławce i pozwoliła łzom napłynąć do oczu. Rozkleiła się totalnie...
Po jakichś 15 minutach usłyszała, że ktoś stoi tuż za nią. Nie wiedziała kto to, jednak zaczęła się nieco obawiać. A co, jeśli to jakiś zboczeniec, który miał zamiar się do niej dobierać?
- Tu jesteś. - szepnął. Podszedł do niej i złapał ją za rękę. Ania natychmiast próbowała mu się wyrwać, ale na próźno, Nowakowski był silniejszy.
- Odejdź. Odejdź i zostaw mnie w spokoju. Uznajmy, że się nie znamy. Tak będzie lepiej dla Ciebie, bo pewnie zniszczyłam dobrą opinię o Tobie. Z resztą jutro wracam do domu, skoro mnie wypierdolono z pracy. - zaczęła szlochać. Przytulił ją i nakazał, by wypłakała się w niego.
- Przestań, nikt Cię nie wywalił z pracy. I nie ma takiego zamiaru. Faktycznie, trochę niezręcznie wyszło to Twoje przedstawienie Cię naszej kadrze, ale nie martw się, wszyscy wkurwili się nie na żarty na Ignaczaka za to, co wywinął. Z resztą jemu samemu też jest przykro. Jak tylko wrócisz, to Cię przeprosi. Zobaczysz. Tylko proszę, wróć tam ze mną. Potrzebujemy Cię. Ja Cię potrzebuję. - ostatnie słowa wypowiedział szeptem, po czym chwycił jej głowę w swoje dłonie i namiętnie pocałował ją w usta. - No, już jest dobrze. Rozchmurz się, Malutka - uwielbiała, gdy tak do niej mówił. - A tak poza tym, to wszyscy mi zazdroszczą, że uległa mi taka śliczna dziewczyna. - zachichotał i charakterystycznie poruszył brwią. Anka też zaczęła się śmiać. Tak naprawdę takie słowa Pit usłyszał tylko od Łomacza, ale co to za różnica?...
- Raz kozie śmierć, zaryzykuję. I wrócę z Tobą. - uśmiechnęła się, a on wyszczerzył się w ten typowy dla siebie sposób. Wziął ją na barana i razem wrócili do ośrodka. Każde poszło do swojego pokoju. Dosyć wrażeń na dziś. Stefan odwołał dzisiejszy trening. Czyli dopiero jutro wszyscy wrócą na swoje pozycje na boisku.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Anka po wejściu do swojego pokoju postanowiła wziąć szybki prysznic, bo taka zaryczana nie wyglądała zbyt dobrze. Nagle, zupełnie jakby wbrew sobie, zaczęła podśpiewywać...
"Ciągle kręci mnie, nana, nana, najebany Piotruś, nana, nana,
ciągle kręci mnie, nana, nana, wcale nie jest cichy, nana, nana,
ciągle kręci mnie, nana, nana, och, jak on całuje, nana, nana,
ciągle kręci mnie, nana, nana, on coś do mnie czuje, nana, nana..."
- KURWA, CO JA WYŚPIEWUJĘ?!
Nana, nana,
ciągle kręci mnie.
___________________________________________________________
/ Początkowo ten rozdział miał wyglądać inaczej i Bąku faktycznie miał zjawić się w Spale. Pitera i Ankę w niedwuznacznej sytuacji miał zastać ktoś inny. Ale po dłuższym zastanowieniu się doszłam do wniosku, że mógł to zrobić tylko i wyłącznie wścibski Krzysiu. A skoro już wpadł im do tego pokoju, to poprzez przedstawienie mu całej sytuacji z Sędziwirskim, zniknął równocześnie problem z libero. I Bąkiewicz nie był już potrzebny.
Między Nowakowskim, a Chmurą iskrzy. Nie wiem jednak jeszcze, czy oni naprawdę utworzą parę.
Na razie to, co jest między nimi to fascynacja ich ciałami, łączą ich namiętne noce. Jednak widać, że coś między nimi zaczyna się dziać. Czy to uczucie przetrwa? Przyjdzie nam trochę poczekać, by poznać odpowiedź na to pytanie...
Czy pozostali siatkarze dowiedzą się, kim tak naprawdę są? A może Kurek już do końca życia pozostanie Kranem i będzie grać jako środkowy? A może Możdżonek, czyli Krzak, faktycznie będzie reprezentacyjnym libero?
Tego dowiecie się w kolejnych odcinkach. Poznacie także dokładnie problemy kolejnych siatkarzy, a Anka spróbuje je rozwiązać. Łatwe to to nie będzie...
26 kadrowicza nie będzie. Przynajmniej na razie.
Jako, że dzisiaj jest Wigilia, chciałabym wszystkim życzyć Wesołych, spokojnych świąt Bożego Narodzenia, spędzonych w rodzinnym gronie. Dużo zdrowia (oj, to by mi się przydało, bo jak co roku, jestem chora na święta), szczęścia, pomyślności. Spełnienia wszystkich, nawet tych najskrytszych marzeń. :)

#tak #bardzo #mistrzyni #programów #graficznych
Miał być jeszcze między innymi Winiar, ale się nie zmieścił. ;x
Świetny rozdział! Na razie? Czyli być może Baku będzie?
OdpowiedzUsuńAuuuć, musiało zaboleć to co powiedział Igła. Przynajmniej Ankę.
Cóż za piosenki.... Się talent ma do wymyślania.
A tak na koniec, fajny w ogóle ten obrazek ;)
Pozdrawiam :***
Trochę zamieszałam z tą sprawą dodatkowego przyjmującego, więc może wyjaśnię. :D
UsuńByć może będzie to Bąku, a być może ktoś inny. Ostateczna decyzja, kogo by tu powołać, należy przecież do Stefana. Bąku tak tylko na szybko wpadł do głowy Piterowi. Oni (on i Anka) mieli iść to zaproponować Stefanowi. A w sumie, to postawić go przed faktem dokonanym, że przyjeżdża Bąku i Stefan musi jakoś to wszystko ogarnąć.
No ale wścibskość Krzysia raz się na coś przydała, i problem sam się rozwiązał. :D
Piosenka wymyślona jest tu w sumie tylko jedna, ta ostatnia, którą podśpiewywała sobie Ania. :) I to też tak nie do końca wymyślona, bo jest to po prostu przeróbka tego, co śpiewa Pit na hali. :D
Uff, w końcu mam Internet po dzisiejszej awarii, i mogę odpisać. :D
Jeśli Pit nie będzie z Anką, to ja będę protestować! ;) Po tylu chwilach uniesień i czułościach, których nie szczędziła sobie ta dwójka oni po prostu muszą być razem, a poza tym Pitowi należy się jakaś fajna babeczka jak psu buda po tym wszystkim co przeszedł z powodu płci przeciwnej.
OdpowiedzUsuńOj, Krzysztofie, ty paplo! Takie rzeczy wywlekać na światło dzienne? To on pomogli ci odzyskać własną tożsamość, a ty im się tak odpłacasz? Nieładnie, oj nieładnie!
"Dziecko Słońca to Zatorski, my z nim nie mamy nic wspólnego" - kolejny epicki tekst, który zapadł mi w pamięć :D
Mówiłam już, że uwielbiam Stefana i jego bądź co bądź szeleszczący francuski akcent?
Wesołych Świąt :*
Pozdrawiam :*
No, należy mu się. :) Poza tym, to taki fajny chłopak. Osobiście go uwielbiam. :D
UsuńAle czy będą razem... czas pokaże. Znaczy... ja już znam odpowiedź na to pytanie. :D
Krzyś zawsze musi coś wypaplać, taka już jego natura. :D No zachował się nieładnie. Ale on wie o tym, więc ich przeprosi. Mogę zdradzić, że to będzie mieć miejsce już w następnym rozdziale. ;)
Ja też uwielbiam Stefana i jego akcent. :D Może tutaj, w opowiadaniu, nie jest on za bardzo taki... typowo francuski. No cóż, wzorowałam go na mojej babce od francuskiego z uczelni. :)
Ja też pozdrawiam i jeszcze raz życzę Wesołych Świąt. :*
Przepraszam, że dopierp dzisiaj komentuje, ale mój twlefon lubi się na mnie fochnąć gdy trza coś skomentować. No ale co by nie tracić miejsca na komentarz zaczynam.
OdpowiedzUsuńWścibskość Krzysia nie zna granic. Piotruś ty to jednak ja Winiar -człowiek o wielu talentach ;)
Czekam jak się dalej potoczy pomiędzy nim a Anką .
Pozdrawiam ;**
Spoko, ja wczoraj za to miałam awarię neta. :D
UsuńWścibskość Krzysia objawi się tu jeszcze nie raz. ;]
Oj tak, zdolny ten nasz NieCichy Cichy. ;]
Jak Pit nie będzie z Anką to uważaj bo cie znajde !! :D
OdpowiedzUsuńoni maja byc razem i mnie to nie interesuje ;p
ojaaa ten Krzysiu to zawsze wszystko wyda ;3
lafirynda jedna XD
jak czytam ten francuski to na glos i moja mama ma ze mnie beke ;)
czekam na kolejny ;*
Nie wiesz gdzie mieszkam :) No zobaczymy, zobaczymy, czy będą razem... :D
UsuńKrzysiu tutaj to... taki typowy Krzysiu. ;>
Jeju, nie czytaj nikomu tego opowiadania na głos, nie odpowiadam za nagłą śmierć tych, co to usłyszą... xddd