20.05.2014, Spodek, Katowice
Podczas, gdy chłopcy zastanawiali się, jak tu uciec z psychiatryka, w Spodku wciąż przebywał ich trener - Stéphane Antiga. Od wczoraj zastanawiał się, gdzie się podziała jego drużyna. Przecież chyba tak po prostu by nie uciekli? A może pojechali gdzieś znowu pić? Po tym, co odwalili parę dni temu z okazji urodzin Krzyśka Ignaczaka, nie ufał już im bezgranicznie. Cały czas miał im za złe to, że się upili, i że na kacu nie byli w stanie normalnie grać w sparingu ze Stanami Zjednoczonymi. Niby to był tylko sparing, jednakże był on szeroko relacjonowany przez różne media, które z pewnością dostrzegły dziwne zachowanie co poniektórych graczy. Ot chociażby zataczającego się Kłosa, na chwilę przed tym, jak na boisku zmienił go Wiśnia. Bądź Bartmana, który dał po prostu "popis" na owym parkiecie. Był chyba najgorszy z całej drużyny. Oby tylko w gazetach nie pojawiły się jakieś durne teksty, odnośnie tego, że siatkarze są bez formy... No i oczywiście, żeby nikt nie sugerował, że mogli grać na kacu... Tego Stefan by chyba nie zniósł. Musiał znosić jednakże coś jeszcze gorszego, czyli to, że nigdzie nie było widać jego zespołu. Gdzie oni się do cholery podziali? A co, jeśli coś im się stało? Nie powinien ich opuszczać wtedy, gdy Spodek zaczął się trząść na wszystkie strony. Tak naprawdę, wcale nie wybiegł szukać gdzieś pomocy. Uciekł, bo się przestraszył. Zostawił swoich chłopaków na pastwę losu! Nie wiedział, co się z nimi stało. A co, jeśli któryś z nich jest ranny? A może coś poprzestawiało im się w głowach i, nie daj Boże, zapomnieli, że Stefan tu na nich czeka, i, że przede wszystkim, jutro cała drużyna wyrusza do Spały, by dalej trenować i budować swoją formę?
Postanowił opuścić miejsce, w którym przebywał i rozejrzeć się po okolicy. A nuż ich znajdzie gdzieś szlajających się w pobliżu? Oby. Przecież nikt by mu nie darował, gdyby reprezentacja Polski w piłce siatkowej mężczyzn tak po prostu zniknęła bez słowa. Kogo by on wtedy powołał w miejsce tamtych chłopaków?... Nie, nie, nie, oni muszą się znaleźć, i to jak najszybciej. Na szczęście, tym razem gazety nie będą miały pożywki. Antiga zobaczył bowiem swoich podopiecznych na skrzyżowaniu niedaleko Spodka. Podszedł do nich, a Ci wyglądali na nieco zdezorientowanych, zupełnie, jakby mieli zaraz uciec. O co im chodziło? Co tu się w ogóle stało?...
- Chłopcze, chodżczje ża mnom. - rzekł i ruszył w kierunku hali. Oni posłusznie poszli za nim. Gdy już dotarli, weszli na halę. Siatkarze chyba zaczynali kojarzyć, gdzie się znajdują.
- Kojarzę chyba to miejsce. - szepnął Rucek.
- Ja także, przyjacielu. - uśmiechnął się Jarski. A Stefan tylko złapał się za głowę. Oni zachowywali się, jakby się w ogóle nie znali. Oj, będzie musiał z nimi porozmawiać. Indywidualnie. Albo... Hmm... a może to już jest czas, by sięgnąć po eksperta od spraw trudnych i beznadziejnych?... Nie, jeszcze chwilę poczeka. Jeśli nie ogarną się do końca dzisiejszego dnia, zadzwoni w godzinach wieczornych po takowego.
- No czeszcz, chłopcze, w końcu jeszteszczje. Miło mi wasz widżjecz. - uśmiechnął się Stefan. Miał nadzieję, że jego kadra jest tylko chwilowo otumaniona.
- No cześć. - odpowiedziało równocześnie kilku z kadrowiczów.
- Czjesze szje, że Was widze. Pamjentaczje, kto tu jeżd kapitan? - w tej chwili praktycznie wszyscy wskazali palcami na Nowakowskiego. On sam też wystąpił do przodu.
- No ja. - bąknął Pit, jakby od niechcenia.
- Ty? Wydawało mi szje, że Winiar. - powiedział zdezorientowany Antiga.
- Co, kto? - zaczął rozkojarzony Cichy. - A, nie! Przedyskutowaliśmy sprawę z całą drużyną. Wszyscy zdecydowali, że to ja powinienem być kapitanem. On się zrzekł tej funkcji. - skłamał. Tak chyba było najłatwiej wytłumaczyć całą tą dziwną sytuację, niż zacząć gadać, że ktoś Ci powiedział, że jesteś kapitanem i wszyscy to zaakceptowali...
- No okej. Rożumjem, Piter. A właszcziwie to nie rożumjem, bo to ja wyżnaczyłem kapitan. A wy szobie żmieniaczje moja deczyżja. No ale trudno, niech wam bendżje. Jak szje nie szpiszesz, to bendżje żmjana powrotna, i wtedy nie ma nie. W taki raż chcze potem ż Tobom pogadacz, okej? - zapytał trener.
- Nie ma problemu. Wpadnę potem na górę. - uśmiechnął się Piotrek i wrócił do kolegów. Antiga tymczasem udał się do siebie. - Ej, dlaczego on tak dziwnie akcentuje moje imię? - zaczął zastanawiać się.
- Nie mam pojęcia, ale jak Paweł to to nie brzmiało. - jęknął Konan.
- Wiesz, francuski akcent jest dziwny... - zaczął Mika. - Ale to faktycznie nawet odrobinę nie przypominało imienia Paweł.
- Może coś mu się po plostu w głowie popieprzyło? - zastanawiał się Buszu.
A może to właśnie Wam, drodzy chłopcy, coś się pochrzaniło w łepetynkach?...
- Kochani, jako, że zostałem wybrany nowym kapitanem drużyny, chciałbym wam coś przekazać. Otóż, kapitan to, przynajmniej ja tak uważam, nie powinna być tylko osoba, która jest od opieprzania całej reszty. To także ktoś, kto służy innym pomocą, gdy Ci jej potrzebują. Dlatego też, jeżeli będziecie mieli jakiś problem, choćby nawet taki tyci - tyci, przyjdźcie, porozmawiamy. Wy mi powiecie, o co wam chodzi, ja was wysłucham, spróbuję coś zaradzić. - Cichy przerwał chwilę ciszy, jaka właśnie nastąpiła.
- Kiedy możemy się do Ciebie zwracać o pomoc? - spytał Możdżon.
- Nawet w nocy. - promiennie uśmiechnął się środkowy Resovii.
- No to spodziewaj się naszych wizyt. Sam się wkopałeś, Paweł. - rzekł Muratore.
- Jasne, nie ma problemu. Pomogę chętnie, każdemu. - zachichotał Pit.
W tej właśnie chwili na salę powrócił Stefan. Spojrzał na chłopaków. Wyglądali normalnie, to fakt. Jednakże z pewnością normalnie się nie zachowywali. No ale cóż, trening sam się nie przeprowadzi...
- Chłopcze! Czasz na trening! Podżjelczje szje na cztery szósztki, rożegramy mały turniej. - dlaczego na cztery? A bo wyczuwał, że coś może się dziwnego dziać. Skoro coś im się pochrzaniło w głowach, to może zapomnieli jeszcze w dodatku, na jakich pozycjach grają? Dzisiaj Stefaj nie zamierzał nic z tym robić. Chciał zobaczyć, jak bardzo poważny jest ten problem. Czy oni w ogóle coś ogarniają. Nie zdziwi się, jeśli zobaczy np. Możdżona na pozycji libero. Wiedziałby wtedy, że wybuch poczynił ogromne szkody na ich sferze umysłowej...
- Trenerze, drobna uwaga. Nie damy rady grać na cztery szóstki, gdyż nie mamy tutaj czterech libero. - zaczął kapitan... Pit.
- Wyznaczcie jednego przyjmującego do pełnienia tej roli. - rzekł Stefan.
- No dobrze. To ten... to może ja rozpiszę składy? - zapytał. - Jak ktoś się nie zgadza, to proszę mówić. - uśmiechnął się. Chwycił kartkę papieru i długopisy w czterech różnych kolorach. Nie pytajcie, skąd to się wzięło na treningu, tego nikt nie wie. Po chwili składy prezentowały się następująco:
Trzeba przyznać, że Piter rozrysował to po prostu przepięknie...
- Ej, Końska Spierdolino, jak wy zamierzacie grać bez środkowych? - zapytał Kurek, zwany Kranem.
- Przecież środkowi i tak tylko na tym boisku zawsze stoją i ładnie wyglądają. Bo to ogólnie są ładni chłopcy. - wyszczerzył się Nowakowski. Ciekawe, czy miał na myśli siebie. - Ile punktów oni zdobywają? No właśnie, prawie wcale. Bo gra środkiem w polskiej drużynie jest taka nieefektywna i niepraktykowana zbyt często. Jak Ci jeden 10 punktów puknie, to jest cud, ale wtedy to raczej musi dołożyć zagrywkę. W sumie... to chyba jedyne, co oni mają fajnego w sobie, to znaczy, mają trudną zagrywkę. Te szmaty, niby takie wolne, a jednak takie wredne. - Tak, on chyba naprawdę mówił o sobie. - A, no i jeszcze czasem zdarzy się taki, co jak dostanie piłkę, to wali w nią ile tylko fabryka dała. Takiej bomby nie zablokujesz, ani nie podbijesz, uwierz mi. - zachichotał. No tak, wiedział coś o tym, skoro sam jest blokowany raz na ruski rok, a podbicie jego ataku też do łatwych zadań nie należy. Czasem się uda. Częściej nie. Coś pamiętał z tego, jak powinien grać środkowy. Więc dlaczego, do cholery, teraz będzie grać jako libero?... Czy można liczyć na to, że w czasie gry nagle się zorientuje, co on, do cholery, odpierdala za kaszanę na parkiecie i wróci na swoją normalną pozycję? Czy można liczyć na to, że zorientuje się w tym chociaż jeden siatkarz?
- Czyli rozumiem, że oni grają bez środkowych? - wtrącił się Mikuś.
- Tak, masz rację, Mariusz. - uśmiechnął się Cichy. - A na cholerę im środkowi? I tak mają tak zlamiony skład, że nie wygrają nawet seta. - zarechotał jak pojebany.
- Specjalnie tak rozdzieliłeś składy? - dopytywał Włodi.
- Nie. Przez przypadek tak się stało. - wytłumaczył. - Gdyby tylko był tu jeszcze jeden przyjmujący i dwóch środkowych, no to by grali.
- To może niech oni lepiej grają bez libero, a Sroka wróci na swoje ulubione przyjęcie? - wypalił Kłos.
- Bez libero i bez środkowych, czy bez przyjmującego i środkowych... Jak myślicie, jak jest lepiej? Chcę poznać wasze zdanie, zanim podejmę decyzję. - rzekł Piter.
- Mi się wydaje, że chyba jednak bez libero... Przecież on i tak nie może zagrywać, więc pożytek z niego będzie żaden. A przyjmujący Ci chociaż może puknąć punkty. - stwierdził Bartman.
- Jak to libero nie może zagrywać? Oczywiście, że może. Drużyna po prostu wybiera sobie jednego zawodnika, który nie zagrywa, i nie musi to być libero. - cóż to za nowe, dziwaczne zasady gry, panie Piotrze? - No i przecież libero może też punktować z każdego sektoru parkietu.
- Ach, no tak. Masz rację Paweł, przecież zasady się zmieniły. - uśmiechnął się Winiar.
- Dobra, to chyba zaczynamy, nie? - stwierdził Pit. - Będziesz sędziować? - zwrócił się do Antigi.
- Tak. - szepnął i pokręcił głową z niedowierzaniem. Widział te rozpisane składy. Widział te dziwaczne nazwiska, z których niektórych nawet nie mógł rozszyfrować, kto to mógłby być... Widział jednak, przede wszystkim, to, na jakich pozycjach oni mają grać. Czyli jednak im się totalnie w głowach pojebało.
- Dobra, to kto u nas nie zagrywa? Wyznaczcie też takiego zawodnika u siebie. - zarządził Nowakowski i spojrzał na swoich kompanów z ekipy.
- Ja. Skoro nie jestem w tym najlepszy, to wolę nie psuć - powiedział Wygramo... Wlazły.
- Okej. No to my mamy. A jak w pozostałych drużynach?
- Zdecydowaliśmy, że ja nie będę zagrywać. - poinformował wszystkich Kurek.
- U nas nie zagrywa Myszołowiak. - szepnął Kubiak.
- U nas wszyscy, jako, że mamy zbyt mało ludzi. - rzekł Guma.
- I tak jesteście looserami i przegracie. - zachichotał Kosok, zwany Sierpokiem.
- Właśnie! - krzyknął Pit i przytulił swojego ziomeczka.
- Uwielbiam Cię, kapitanie. - śmiał się Kosa, tonąc w objęciach Nowakowskiego.
- Chłopcze! Koniecz czułoszczi! Gracz! - warknął poirytowany Stefan. Chciał już zobaczyć, co oni będą odpierdalać... - Graczje taj - brek i żmjana. Czały szet to by było ża dużo. - A tak naprawdę to po prostu opisywanie całego seta zajęłoby za dużo miejsca.
W pierwszym meczu miały zmierzyć się "Debeściaki" Nowakowskiego z "Jakimiś pierdolonymi lamami" Miki. Kolejność w zagrywce przedstawiała się następująco: Ziomek, Buszu, Łomacz, Kosa, Włodi, Piter - Wiśnia, Winiar, Mały, Jarski, Kłos, Mikuś.
- Dobra, kto zaczyna? - spytał Mikuś.
- My. - odpowiedział lakonicznie Cichy.
- A dlaczego Wy? - dopytywał przyjmujący.
- Bo tak uważam! O! Tyle powinno Ci wystarczyć tej wiedzy! - fuknął na niego. - Jestem kapitanem całej drużyny, więc chyba mam jakieś małe przywileje, nie? - poruszył charakterystycznie brwią.
- Dobra, nie będę dyskutować. - westchnął Mikuś i machnął ręką zrezygnowany.
Tak więc ustalono, że zaczyna drużyna Pitera. Taak, ustalono. On sam to ustalił.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Od delikatnego floata zaczął Ziomek. Wiśnia przyjął z niemałym trudem, Mikuś z jeszcze większym rzucił piłkę do Wojtaszka, a ten chociaż miał ogromne problemy z przerzuceniem piłki nad siatką (w końcu do najwyższych nie należał), obił blok Rafała (0:1). Zagrywa Wiśnia. Posyła swą słynną "wiśniówkę" prosto w Pitera. Ten jakimś cudem zdążył rzucić się na podłogę i odebrać taką bombę. W sumie... taki trening może pomóc niektórym graczom w poprawieniu gry w tych elementach, które u nich szwankowały. U Pita zdecydowanie można było czasem przyczepiać się właśnie do przyjęcia i obrony. Wprawdzie w rozegraniu też zdarzało mu się lamić, ale największym problemem była chyba jednak ta gra obronna. Mario posłał piłkę w kierunku Łomacza, a ten nie miał problemu z huknięciem w róg boiska (1:1). Zagrywał więc Buszu. Mocny serwis sprawił, że Karollo niemal przewrócił się. Niestety, niedokładnie przyjętej piłki nie miał jak rozegrać Mika, przez co Mały musiał oddać ją przeciwnikom. A tam już na środkowego, czyli Winiara, czekał przepotężny gwóźdź Pitera. Przypominamy, że Cichy gra jako libero. Ale według "nowych zasad", może robić na boisku co chce... (2:1). Kolejny serwis Rafała, nie przyjmuje go Wiśnia (3:1). Następna zagrywka ląduje w siatce (2:2). Na aucie z kolei ląduje serwis Winiara (3:2). Łomacz zaś puszcza asa, problemy z przyjęciem miał Karollo (4:2). Kolejna zagrywka także nie została przyjęta poprawnie, w związku z czym "Debeściaki" natychmiast przeprowadziły kontrę, którą wykończył Kosok (5:2). I kolejny as Łomacza, tym razem piłka poleciała prosto w linię (6:2). Ale następna huknęła już w siatkę (6:3). Zagrywał... Mały. Nie, Mały nie potrafi zagrywać, więc to chyba oczywiste, że piłka wpadła w siatkę? (7:3). Kosa na zagrywce. Aass, a nie, jednak przyjął to Karollo. Co z tego, skoro po chwili Kurek został zablokowany na środku przez swojego najlepszego przyjaciela? (8:3)
- Ej, a libero może blokować? - dopytywał się Zator.
- Oczywiście. Libero robi, co tylko chce. Może atakować, zagrywać, blokować... - wytłumaczył mu Cichy.
Tak minęła pierwsza przerwa techniczna. Drużyna "Debeściaków" prowadziła na niej pięcioma punktami. Drugą część "tie - break'a" rozpoczął od kolejnej zagrywki, Grześ Kosok. Ale tym razem to już na pewno jest as, bo się Ryży nie popisał, oj zdecydowanie nie popisał się (9:3). A przewaga rośnie. Grzesiek chyba to zauważył, bo wywalił następną piłkę w aut. W sumie, to trudno powiedzieć, że wywalił, po prostu ta zagrywka mu wyjątkowo nie wyszła (9:4). Zagrywa Jarosz, i ustrzelił Ziomka (9:5). Kolejna zagrywka, z trudem przyjęta przez Kosę, Wlazły rozgrywa gdzieś w niewiadomym kierunku i kończy Włodi ze środka (10:5). W nagrodę mógł sobie pójść w pole serwisowe. Jego zagrywka, dosyć mocna i szybka, sprawiła niemałe problemy w przyjęciu Dupie Ryżej, jednakże ten ostatecznie nie pomylił się w tym elemencie gry. Mikuś przerzuca piłkę do Wojtaszka, a ten w tylko sobie znany sposób obił blok McGregora (10:6). Karollo na zagrywce. Wredny float kierujący się prosto w stronę linii. I tylko refleks "libero" uratował drużynę Cichego przed stratą punktu. Przyjął piłkę w taki sposób, że ta przeleciała na drugą stronę, a zdezorientowany Winiar nie podbił jej (11:6). No to w nagrodę Piotrek sobie puści serwis. O mamuniu, co to była za szmata. Ale co z tego, że leciała z prędkością mniejszą niż chyba nawet z 60 km/h, skoro Karol i tak łapał to na lasso. Zasada I: Nigdy nie łap na lasso serwisu Piotra Nowakowskiego (12:6). Wiśnia! Do Ciebie też nie dotarło? On też próbował to przyjąć w taki, a nie inny sposób... (13:6). Ryży chyba nauczył się na dzisiaj, bo przyjął na palce, z trudem, ale jednak. Mikuś rozgrywa, kończy Winiar (14:7). Koniec "meczu", Mika psuje zagrywkę (15:7)
- Phi, no wiadomo, że "Debeściaki" musiały wygrać. Nie bez powodu tak nazwałem swoją drużynę. - uśmiechnął się Pit.
- Nie bez powodu nazwałeś tak, a nie inaczej, drużyny przeciwne? - wtrącił się Bociek.
- No rejczel. - zaśmiał się. - To tak, żeby obniżyć wam morale.
- Drugi mecz, prosze żaczoncz. - przerwał dyskusje Stefan.
Możdżon, Bociek, Bartman, Fabian, Dziku, Zator - Guma, Endrju, Konan, Guma, Endrju, Igła. Tak prezentowała się kolejność w zagrywce. Jako, że drużyna "Końska Spierdolina" (o matko, Piotrek, Ty to masz pomysły) była niekompletna, dwaj zawodnicy muszą zaliczyć po dwa "występy" na zagrywce w trakcie pełnej "kolejki".
- Przecież chyba nie będziecie grać w takim niekompletnym składzie. - zaczął Nowakowski.
- No, nie sklonujemy się. - zauważył Guma.
- No nie, ale ktoś może wam pomóc. - uśmiechnął się.
- To znaczy? - podchwycił temat Igła.
- To znaczy, że mogę zagrać w waszej drużynie. - mrugnął do nich.
- Serio? Chciałbyś? - zdziwił się Konan.
- Oczywiście. Mogę nawet na środku, skoro nie macie tam nikogo. - zachichotał.
- Dasz radę? - zapytał Andrzej. - Przecież to zupełnie nie Twoja pozycja... - O rly, Wrona?
- Dobrze, to ja poprosze, żebysz żagrał tam na szrodek. - przerwał im Antiga.
- To ja też mogę. - stwierdził Ziomek. Pójdę na przyjęcie. Jeden środkowy chyba da radę grać, prawda?
- Ja mogę być drugim. - uśmiechnął się Kosok. - Wiem, nie moja pozycja, ale... Mogę nie zagrywać.
Guma, Endrju, Konan, Ziomek, Piter, Igła. A więc ostatecznie kolejność była taka. W drugiej drużynie bez zmian: Możdżon, Bociek, Bartman, Fabian, Dziku, Zator. Pytaniem retorycznym byłoby zapytać, kto zaczyna, toteż Guma od razu powędrował na zagrywkę. No i proszę, od razu balonikiem ustrzelił Możdżona. (0:1). Drugą zagrywkę przyjął Bociek, ale Zibi pomylił się w rozegraniu i wystawiał już po drugiej stronie siatki (0:2). Sito (1:2). Możdżon dla odmiany w aut (1:3). Andrzej też (2:3). Seria zepsutych zagrań po obu stronach. Kontynuował ją Bociek, którego mocny serwis poleciał prosto w siatkę (2:4). Konar strzelił w Fabiana, ten przyjął na drugą stronę. Z takiej okazji nie mógł nie skorzystać, grający na swojej prawdziwej pozycji, Nowakowski (2:5). Piekielny to był gwóźdź. Kolejny serwis Dawida, kolejne przyjęcie na drugą stronę, tym razem Możdżona. Kolejny gwóźdź Cichego. I jeszcze jedna zagrywka Makaka, z trudem odbiera ją Bociek, Zibi w dość nieudolny sposób wystawia do Zatora, a ten atakuje w aut (2:6). W końcu siatka (3:6). Czyli Zibi na zagrywce. No i jest as, nie popisał się Ziomek, oj nie (4:6) Drugi serwis był autowy (4:7). Żygadło ma okazję, by zrehabilitować się za nieprzyjętą zagrywkę Bartmana. No i zrobił to w świetny sposób, piłka przetoczyła się po górnej taśmie i wpadła w boisko po stronie, na której grały "Męskie Dziwki" (4:8)
- Tej, Ty się zastanów, czy nie zmienisz przez przypadek pozycji, Paweł. Na tym środku idzie Ci zajebiście, serio. - zaczął Igła.
- Tak uważasz? Hmmm... - zamyślił się na chwilę.
- Ja również uważam, Piter, że powinienesz gracz na szrodeg. To jezd pożyczja dla Czjebie. - rzekł Stefan, przysłuchujący się rozmowie zawodników.
- Zastanowię się. - stwierdził "libero".
Chłopcy wrócili do gry. W polu serwisowym ponownie stanął Ziomek. Przerwa nie zdekoncentrowała go ani na chwilę, Bociuś nie przyjął jego zagrywki (4:9). Kolejna piłka już jednak poleciała w siatkę (5:9). Czyli Fabian, teraz jego kolej. Mocna, szybka piłka sprawiła sporo problemów Gumie, jednakże ten ostatecznie nie pomylił się w jej przyjęciu. Konarski wystawił piłkę Igle, a ten huknął nie do obrony (5:10). Nikogo nie powinno dziwić to, że Ignaczak był w stanie zdobyć punkt, przecież dopóki nie wymyślono pozycji libero, grał on jako przyjmujący. Ojej. Drużyna "Męskich Dziwek" może mieć teraz problem. No i ma, pierwszy serwis ląduje między Możdżonem i Fabiem (5:11). Drugiego, dla odmiany, Możdżon nie przyjmuje (5:12). To kolejny słaby występ tego zawodnika, jednakże tym razem nie można mieć pewności, czy jest to spowodowane jego słabą dyspozycją, czy też po prostu zupełnie nie odpowiadającą mu pozycją. Trzeci float ukąsił boleśnie Boćka (5:13). Czwarty, Drzyzgę (5:14). Piąta piłka poleciała w linię... (5:15).
- Jak ja lubię wygrywać mecze w pojedynkę. - zarechotał Pit.
- Jebany, pozamiatał ich zagrywką. - zaśmiał się Krzysiu.
- No ba, w końcu jestem najlepszy. - wystawił język.
- Polemizowałbym. - chichotał "atakujący".
- Jestem zajebisty, to jest, kurwa, oczywiste, i weź to, człeniu, kurwa, przyjmij do siebie. - wypalił mu.
- To teraz gramy mecz o I czy o III miejsce? - przerwał ich dyskusję Winiar.
- Nie chcemy bić się o trzecie miejsce. - prychnął Zator. Co to za głupia decyzja?!
- Czyli walkower. - stwierdził Stefan. - No to w takim razie gramy finał.
- Czyli też walkower! - wrzasnął Cichy. - No, co się tak patrzycie? Przecież się, kurwa, nie rozdwoję! "Końska Spierdolina" ma niekompletny skład, nie mogą więc grać!
- No, niestety... Ale dzięki, że pomogliście nam zająć chociaż drugie miejsce. - uśmiechnął się Konar.
- A myślicie, że po co ja, Wojtek i Rafał wam pomogliśmy? No chyba nie po to, żebyście wygrali turniej. Zrobiliśmy to świadomie, żebyście teraz przegrali walkowerem, proste, nie? Po co mam się lać z jakąś drużyną w finale, jak mogę go wygrać od razu, bez kiwnięcia palcem, skoro ta nie jest w stanie wystawić pełnego składu? Życie, kochani. Czasem trzeba ruszyć mózgiem. - prychnął. Bardzo sprytne zagranie, "Debeściaki".
- Czyli koniecz. Prosze szje rożejszcz. Piter, przyjdż jutro do mje na góre, dobrze? - poprosił go Antiga.
- No. Będę. A teraz, bardzo ładnie proszę wszystkich o to, by zwinęli stąd swoje dupy i wypierdalali do swoich pokoi. Z góry dziękuję.
I poszli. Każdy w swoją stronę. Także Stefan. Wrócił do siebie, na górę. I pogrążył się tam w rozważaniach. Myślał, co się stało tym chłopakom, że oni nagle zaczęli się w taki dziwny sposób zachowywać. Czy im się uroiło coś dziwnego w wyniku tego wybuchu? Nie, to raczej niemożliwe. Ale, dlaczego, w takim razie, nagle zapomnieli, jak się nazywają, i na jakich grają pozycjach? Dzisiaj wyjątkowo pozwolił im zagrać w takich eksperymentalnych składach, ale jutro, kiedy pojadą do Spały, zażąda już, by ćwiczyli na swoich normalnych pozycjach. Będzie musiał im to jakoś wytłumaczyć. Coś im powie, że widzi ich na takiej, a takiej, bo coś. Piotrkowi już chyba wytłumaczył, że ten powinien grać na środku. Z nim to będzie musiał porozmawiać. Co to miała być za samowolka chłopaków, że nagle sami wybrali sobie kapitana? I dlaczego akurat jego? Nie obrażając go, ale predyspozycji do rządzenia kolegami, to on nie miał. Zupełnie.
Ich zachowanie dawało jednak do myślenia. Byli pewni, w tym co robili, więc to nie może być efekt jakiegoś zdezorientowania. Zupełnie, jakby ktoś poprzestawiał im coś w głowach. Wyperswadował jakieś dziwaczne rzeczy, w które oni uwierzyli. Jeśli tak się stało, będzie potrzebował pomocy specjalisty od przypadków trudnych i beznadziejnych. To chyba pora, by po takowego zadzwonić. Oni twierdzili, że wszystko jest w porządku, kiedy tak naprawdę nic nie było w porządku. Ale nie zamierzał im tego mówić. Wolał po prostu zadzwonić po psychiatrę.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Jakieś mieszkanko, Leszno
Przenieśmy się na chwilę na niemal drugi koniec kraju. W Lesznie, w Wielkopolsce, na swoim łóżku wylegiwała się właśnie niejaka Anna Chmura. Pomimo swojego bardzo młodego wieku, a więc 24 lat, była uznawana za wybitną specjalistkę w dziedzinie psychologii i psychiatrii. Uważano, że potrafi przemówić do rozumu każdemu, rozwiązać każdy, nawet najtrudniejszy problem. Proszono ją o interwencję w przypadkach, które każda inna osoba nazwałaby absolutnie beznadziejnymi, takimi, gdzie nawet nie warto próbować robić cokolwiek, bo wiadomo było, że i tak nic to nie da. Zasłynęła z tego, że odratowała umysł pewnego urzędnika, gdy ten został w jakiś dziwaczny sposób "zahipnotyzowany" przez jakiegoś szamana. O ile można było nazwać to hipnozą. Otóż, szaman ten po prostu wmówił mu parę rzeczy, które były totalnie zmyślone, a w które tamten uwierzył. Znajoma sytuacja, nieprawdaż? Lecz czy panna Anna dałaby radę zająć się dwudziestoma pięcioma siatkarzami? Czy w ogóle możliwe jest to, że się nimi zajmie? Na razie nie miała pojęcia, że już wkrótce rozpocznie się najważniejsza przygoda w jej życiu. Taka, która całkowicie, jej spokojne, poukładane życie, odmieni. O 180 stopni. Leżała sobie i gapiła się w telewizor oglądając powtórkę sparingu między reprezentacjami Polski i Stanów Zjednoczonych w siatkówce. Bo trzeba przyznać, że była ona wielką fanką siatkówki. Nie "hotkowała" żadnego z kadrowiczów, chociaż musiała przyznać, że niektórzy z nich mają całkiem niezłe klaty. Zdarzało jej się ślinić do jakiegoś zdjęcia któregoś z chłopaków bez koszulki. Jak chyba każdej kobiecie. Nie tworzyła jednak w głowie chorych myśli o tym, że mogłaby zostać żoną siatkarza. Nie, skądże znowu. Nawet w najskrytszych marzeniach nie pojawiały się u niej tego typu myśli. Była normalną dziewczyną, która po prostu lubiła sobie popatrzeć na ładnie wyrzeźbione ciałka. I to wszystko. Nie ukrywała jednak, że chciałaby poznać choćby jednego z chłopaków, pogadać z nim chociaż przez chwilę. Byli dla niej taką elitarną grupą, do której dostęp jest ograniczony.
Trzeba przyznać, że miała słabość do jednego z chłopaków. Uwielbiała patrzeć na to, jak się uśmiecha, bo w tym jego wyszczerzu było coś takiego niezwykłego, absolutnie rozczulającego. Lubiła też słuchać jego wywiadów, bo były często niesamowicie zabawne. Uważała go za bardzo inteligentnego człowieka, jak z resztą większość naszej kadry. Ona sama także należała do ludzi, którzy raczej "ogarniali" rzeczywistość. Znała nazwiska wszystkich reprezentantów Polski w siatkówce, wiedziała, w jakich grają klubach i na jakich pozycjach. W przypadku co najmniej kilku z nich, byłaby w stanie wymienić co najmniej jeden z klubów, w których grali wcześniej. Typowa hotka przecież nie umiała by tego zrobić. One patrzą tylko na urodę zawodników, na nic więcej. Często nawet nie wiedzą, jak oni się nazywają i na jakich grają pozycjach, nie wspominając już o tym, ile mają lat i w jakim klubie aktualnie występują. Liczyła się tylko uroda takiego chłopca, to, by się do niego poślinić sprzed telewizora/komputera (niepotrzebne skreślić), bądź pokwiczeć jak głupia do niego, gdy pojawi się na meczu, przed zajmowaną przez Ciebie trybuną. A nuż się uda dostać od niego autograf, albo nawet cyknąć sobie z nim zdjęcie. A wtedy to koleżanki już na pewno uwierzą, że tenże siatkarz zostanie jej mężem. Ankę to wszystko śmieszyło. Nie wiedziała jednak, że wkrótce sama będzie mieć z siatkarzami wspólnego więcej, niż kiedykolwiek byłaby sobie w stanie wymarzyć...
Właśnie bowiem zadzwonił jej telefon. Numer nieznany. Któż to może być? Nie wiedziała, lecz postanowiła odebrać. Nie wiedziała, że podjęła właśnie najlepszą decyzję w swoim życiu...
- Dżjen dobry, czy żaształem może Anna Chmura? - usłyszała.
- Tak. - odpowiedziała lakonicznie.
- Moje nażwiszko Antiga. Stéphane Antiga. Szelekczjoner kadra Polszka siatkarze. - zaczął.
- W czym mogę służyć? - zapytała.
- Mam problem ż moje chłopcze. Oni żachowujom szje dżiwnie. - kontynuował.
- Co konkretnie robią? - chyba zainteresowało ją to, co mówił do niej Francuz.
- Czosz szje ształo w Szpodek. Oni nagle sztracili pamjencz. Nagle żaczeli używacz na szjebie inne imiona i nażwiszka, chczom gracz na inne pożyczje. - tłumaczył.
- Ojej, poważna sprawa. Wiadomo, dlaczego tak się zachowują? - drążyła temat.
- Żupełnie, jakby ktosz im poprzesztawiał czosz w głowy. Nie pożnaje te chłopaki, Anja, żrób czosz, ja szje poddaje. Wjerze, że jako doszkonały pszycholog jesztesz w sztanie mi ich odratowacz. Ja już nie moge patrzeć na Możdżi jako libero czy rożgrywajonczy Mario. W dodatku wybrali szobie nowy kapitan i w ogóle jakosz tak troche lekczeważonco mje traktujom. - usłyszała potem jeszcze głośne westchnięcie.
- Rozumiem, będe jutro z samego rana. W Spodku, tak? - wolała się upewnić.
- Nie. W Szpała. Jutro jade ż nimi do Szpała. Może tam szje chociaż troche ogarnom.
- Dobrze. A zatem do zobaczenia jutro. - rozłączyła się.
Nie mogła w to uwierzyć. Już jutro zobaczy się z polskimi siatkarzami...
"Co powiesz, kiedy w końcu wstaniesz
Gdy krzyk nad ranem cię obudzi
Będą małpy zamiast ludzi
Będą małpy zamiast ludzi"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
21.05.2014, Centralny Ośrodek Sportu, Spała
Z samego rana ruszyli do Spały. Niechętnie zwlekli się ze swoich łóżek, zjedli śniadanie i ruszyli w stronę podstawionego pod Spodek, autokaru. Nie obyło się bez narzekań, że po co, skoro w Katowicach im dobrze, że im się nie chce. Jakby ostatnimi czasy cokolwiek im się chciało. Ot choćby dokończyć wczorajszego turnieju im się nie chciało. O ile jeden siatkarz podstępem załatwił sobie wolne od drugiego meczu jego drużyny (chociaż w sumie i tak grał w dwóch), o tyle niektórzy po prostu stwierdzili, że na przykład o trzecie miejsce bić się nie zamierzają. Typowa postawa ludzi wyjątkowo leniwych. Stefanowi się to nie podobało, no ale co on biedny mógł zrobić? Większość siatkarzy traktowała go dość lekceważąco... Patrzyli na niego jak na kosmitę, gdy ten zwracał się do nich, używając ich prawdziwych imion i nazwisk. Co dziwne, wiedzieli, kogo miał na myśli w danej chwili.
Jazda do Centralnego Ośrodka Sportu nie minęła oczywiście także bez stwierdzeń, że jak jakaś wiocha może mieć tak totalnie chujową nazwę, jak "Spała". Zaczęli filozofować na temat owej nazwy, zastanawiać się, skąd ona się w ogóle wzięła.
- Może jakaś laska tu kiedyś spała, i to była jakaś taka bardzo ważna laska, i dlatego tą miejscowość tak nazwano, żeby to upamiętnić? - wypalił... Możdżonek. Z jego ust chyba nikt nie spodziewałby się usłyszeć takiej głupoty. Panie Marcinie, to był tekst, jakim mógłby pochwalić się Zatorski. Reprezentujący jego poziom inteligencji. Pan jest mądrzejszy.
Jeszcze dziwniejsze było to, że wszyscy go poparli...
Gdy dojechali, na miejscu zastali niewysoką, bardzo ładną dziewczynę o brązowych włosach, które sięgały jej do ramion. Chwilami jednak, mogły wydawać się one kasztanowe, zwłaszcza wtedy, gdy były oświetlane przez promienie słoneczne. Wyglądała na osobę bardzo sympatyczną, takie przynajmniej sprawiała wrażenie. Nie była to jakaś solara z toną tapety na twarzy, postawiła bowiem jedynie na bardzo delikatny makijaż oczu. Taki, że w sumie prawie nie było go widać. Bo Anka to była naturalna dziewczyna. Nie czuła potrzeby robienia z siebie nie wiadomo jakiej seksownej cizi. Takie coś zupełnie jej nie odpowiadało, nie pasowało do niej. Chłopcom chyba wpadła w oko.
- Zacna dupa. - zaczął Bartman.
- Noo. - przytaknął Mikuś.
- Ciekawe, po co tu przyjechała. - zastanawiał się Rucek.
- Może jakaś hotka? - wypalił Jarski.
- Eee... nie wygląda. - stwierdził Karol, przyglądając się nowoprzybyłej.
- Tamte dwie też nie były jakimiś solarami, a słyszałeś, jak kwiczały na nasz widok. - przypomniał mu Zagumny.
- No, w sumie. - przyznał mu rację Karollo.
- Zobaczycie, jeszcze dzisiaj będę obracać tą suczkę w moim łóżku. - wyszczerzył się... Cichy Pit.
- Taki jesteś pewny, Paweł? - zapytał Zator.
- No. Przecież żadna nie może mi się oprzeć. - poruszył charakterystycznie brwią.
- Powodzenia w podrywie lasi, panie kapitanie. - uśmiechnął się Kosa.
- Chłopcze, idżczje do pokoje! Maczje tutej rozpiska, który jezd dla kto. - zarządził Stefan i wręczył Nowakowskiemu do ręki jakiś świstek.
No i poszli. Stefan zaś został z Anką. Chciał przekazać jej parę wskazówek odnośnie tego, co ma robić.
- Dżjeń dobry, pani Anna? - zapytał.
- Tak, zgadza się. Anna Chmura. Miło mi pana poznać, panie trenerze. - uśmiechnęła się i uścisnęła rękę Antidze.
- Wje pani, czo muszi pani żrobicz? - drążył temat.
- Tak, myślę że tak. Rozumiem, że oni zapomnieli, kim są. Dobrze mi się wydaje? - wolała się upewnić.
- Tak. Żachowujom szje, jakby ktosz im czosz ponagadywał. Jakby czosz im szje w głowy przesztawiło. Szłyszałasz przeczjeż, że na przykład na Piter mówiom Paweł.
- Słyszałam. Jak to możliwe, co się stało?
- Czosz szje ształo w Szpodek. Najpierw szje żjemia trzensła, ja... uczjekłem, żostawiłem ich szam i w szumie, to nie wiem, czo szje tam ształo. Potem, w nasztempny dżjeń, oni mi gdżjesz żnikneli. Nie miałem ich przez pół dżjeń. A potem wraczajom taczy inni... - wytłumaczył.
- Mówili coś? Dzięki czemu można by wywnioskować, co się z nimi działo? - spytała.
- Nie, niesztety nie. - westchnął. - Anja, mam do Czjebje proszbe.
- Tak?
- Porożmawjaj ż nimi tak indywidualnie. Powiedżmy ż jeden ż nich na dżjeń. Może Czi czosz powiedżom.
- Dobrze. Zacznę już dzisiaj. - uśmiechnęła się.
- Szuper. Możesz już iszcz.
- Będę w swoim pokoju. Potem zajrzę do kogoś. - stwierdziła.
I rozeszli się.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
W międzyczasie jeden z siatkarzy wykonywał właśnie jakiś telefon.
- Haalo? Irmina? - zaczął rozmowę. Można wywnioskować, że dzwonił do jakiejś swojej znajomej.
- No. Co jest, co chcesz? - syknęła. Chyba nie była w zbyt dobrym humorze.
- Pogadać. - szepnął nieśmiało.
- Aha. Super. Coś jeszcze? - jęknęła poirytowana.
- No, w sumie to tak. - bąknął.
- A zatem? - spytała.
- Wiem, że od zawsze chciałaś się ze mną przespać, prawda? - zaczął.
- Noo. - wyczuł u dziewczyny rosnące podniecenie.
- No, to, panno Woźniak, masz okazję, żeby to zrobić. Teraz, dzisiaj. Jestem w Spale. Możesz przyprowadzić jakieś swoje koleżanki, to sobie ostro porucham.
- Jaasne, że przyjadę! - wrzasnęła. - I laski też zwołam, możesz być tego pewny.
- No i zajebiście. No to czekam. Cześć. - rozłączył się.
Pogrążył się w rozmyślaniach, w których trwał kolejnych kilka godzin.
___________________________________________________________
/ Chłopcy wrócili z psychiatryka zupełnie odmienieni. Stefan nie poznaje, co się z nimi dzieje. Zachowywali się, jakby utracili pamięć, w dodatku, jakby ktoś coś poprzestawiał im w głowach. Istotnie tak się stało, jednakże skąd trener mógł o tym wiedzieć? Oni mu nic o tym nie powiedzieli. On się mógł jedynie tego domyślać.
Ciekawe co by zrobił, gdyby dowiedział się, jaka faktycznie jest prawda.
Turniej w Spale. Miał być zwyczajny, ale czy z tą bandą cokolwiek może takie być? Otóż nie może. Toteż i nie było. Kapitan Nowakowski (a raczej Kowalskiowski) postanowił sobie przypajacować. Wymyślił absurdalne nazwy drużyn, wśród których tylko ta jego miała normalną. Absurdalne utworzył też składy zespołów. Kontrowersyjne były też wybory kapitanów, a już zwłaszcza w zespole, który był niekompletny. On przecież wpisał, że kapitanem ma być jeden ze środkowych, a takowych ta drużyna ... nie miała.
Szybko się jednak okazało, że cwany środkowy wie co robi. Najpierw wraz ze swoją drużyną ograł przeciwnika, po czym, wraz z dwoma kolegami, postanowił wspomóc niekompletną drużynę.
Tylko po to, by potem ta musiała oddać finał walkowerem...
W końcu jest, długo oczekiwana, bohaterka płci żeńskiej. Anka na dobre zostanie już w tym opowiadaniu. I nieźle namiesza, zwłaszcza w życiu prywatnym jednego z chłopaków.
Jak myślicie, który ulegnie jej wdziękom?
Możemy też dowiedzieć się, że Chmura jest znakomitym psychologiem i psychiatrą. Czy będzie w stanie pomóc chłopakom, przywrócić ich do "normalności"?
Pożyjemy, zobaczymy.
Jak myślicie, który siatkarz zadzwonił do swojej znajomej i zaprosił ją, wraz z jej koleżankami, na małe bara - bara?

Eh Piter ty szczwana,sztuko! To pokombinował nieźle z tymi składami ;) A więc bohaterka płci pięknej będzie psycholożka. No ciekawe jak będą wygl~dały rozmowy z zawodnikami.
OdpowiedzUsuńCzyżby ten fragment na końcu to Piter? Tak mi teraz najbardziej on pasował
Pozdrawiam ;**
Rozmowy będą... różne, zależy od tego, jak będzie zachowywać się dany zawodnik. Dla jednych chłopaków Anka będzie milsza, dla innych trochę mniej. Wszystkim jednak będzie próbowała wpoić do głowy to, kim naprawdę są. Łatwe to to nie będzie, fakt. Być może nawet któryś z chłopaków na zawsze pozostanie otumaniony, czas pokaże. ;)
UsuńNa razie nie mogę zdradzić, o kim mowa jest w ostatnim fragmencie.
Ale coś czuję, że nie będziecie zaskoczone, gdy się wyda, kto to był.
Zacznę od końca. Jestem przekonana, że to Piter postanowił oddać się cielesnym przyjemnościom wraz ze swoimi "koleżankami", w końcu ten cały szarlatan wmówił mu, że jest bogiem seksu ;)
OdpowiedzUsuńAnki to fajne dziewczyny, więc jestem przekonana, że nowa bohaterka doskonale wkomponuje się w drużynę i może przy okazji poukłada im nieco w łepetynkach ;) Mówisz, że namiesza w życiu prywatnym jednego z chłopaków? ;) W takim razie ja znów stawiam na Pita, bo w końcu to on jak dotąd wciąż był w sprawach sercowych kopany po tyłku. Może Ania odmieni to jego "zezowate szczęście"?
Nazwy drużyn totalnie mnie unicestwiły. Ten nasz Nowa... tfu, Kowalskiowski, dysponuje bujną wyobraźnią, nie ma co! ;)
Właściwie nie jestem zaskoczona, że Stefan zareagował na zmianę w zachowaniu chłopaków z takim stoickim wręcz spokojem, bo gdyby urządził im karczemną awanturę, to byłabym gotowa pomyśleć, że i jemu ten wybuch poprzestawiał w czerepie :D Na szczęście jak zwykle nasz trener wykazał się rozwagą i zdrowym rozsądkiem i natychmiast zadzwonił po posiłki :)
Pozdrawiam :*
Owszem, namiesza w życiu prywatnym jednego z siatkarzy, ale nie mogę na razie zdradzić, którego. :D Myślę, że to jednak zacznie się wyjaśniać już w kolejnym rozdziale. ;)
UsuńMam wrażenie, że nie potrafię zaskakiwać moich czytelników. :D A może jednak?... Zobaczymy. ;]
Stefan po prostu stwierdził, że lepiej będzie od razu w jakiś sposób pomóc chłopakom, a nie ich ochrzaniać, skoro im ewidentnie coś się stało. ;)
Hmmmm, z pewnością to Piter zadzwonił do swej... e... hotki? No, może być. Ciekawe jak będą wyglądać te rozmowy z panią psycholog. Dobrze że Antiga w ogóle zadzwonił do tej panny Anny. Ciekawe czy ich wyleczy z tego... Będzie to w następnym rozdziale? Oby.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam i czekam na następny :)
W następnym rozdziale owszem będzie "leczenie", ale wszyscy od razu nie będą uleczeni. ;)
Usuń