15.11.2014

Prolog

Jesteś najmądrzejszym siatkarzem tej kadry. Najprzystojniejszym. Najskromniejszym też, hahahaha. I z pewnością najzdolniejszym. I nie dasz się ponownie przestawić na pozycję przyjmującego. Co Cię obchodzi to, że do kadry wraca jakiś tam Wlazły? Pff, po znajomości z trenerkiem? Będzie go promować, a on nie daj Boże zagra totalne gówno? Z resztą... kto to wymyślił, żeby trenerem kadry został gość z zerowym doświadczeniem trenerskim? Co z tego, że ma doświadczonego asystenta i sztab szkoleniowy? Antiga się nie nadaje. On i jego koledzy udowodnią mu to już po paru dniach. A wtedy będzie problem.
To będzie trudny sezon reprezentacyjny. Ale jakoś musisz go przetrwać. Nie możesz dać się wygryźć z kadry. Zaraz, zaraz... O jakim wygryzieniu z kadry Ty myślisz? Naprawdę ktoś miałby okazać się lepszy od CIEBIE? Bez żartó
w...


-------------------------------------------------------------------------------------------------------


To Twój drugi sezon w kadrze. W poprzednim wygryzłeś z niej Bartmana, więc może w tym roku dla odmiany zrób to samo? Bo Wlazły to chyba jednak wciąż za wysokie progi na Twoje nogi. Od niego co najwyżej możesz się uczyć. I chętnie z takiej nauki skorzystasz. Chcesz cały czas się rozwijać, więc chętnie podpatrujesz to, jak grają inni. Cały czas się uczysz. Marzysz o zostaniu numerem 2 reprezentacji.
I liczysz na to, że to Ci się uda...


-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Powołanie do szerokiej kadry było dla Ciebie niemałym zaskoczeniem. Nie jesteś już przecież najmłodszym graczem, parę klubów już w swoim CV masz zapisane. Nigdy nie byłeś jednak nikim wybitnym, wyróżniającym się wśród innych. Ten sezon masz wspaniały, co zaskutkowało powołaniem. Chcesz wykorzystać swoją szansę i sprawić, by siatkarski świat usłyszał o Twojej osobie. By Twoje nazwisko zostało zapamiętane. Jeśli Ci się to uda, to może w końcu przebijesz się do składu Resovii, do której przecież wracasz po sezonie reprezentacyjnym.
Jesteś podekscytowany tym, co może się zdarzyć, ale spokojnie stąpasz po ziemi. Jeśli zostaniesz skreślony już na początku, to się nie obrazisz. Takie jest w końcu życie. Na Twojej pozycji jest w końcu wielu doświadczonych zawodników.


-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Żygadło wraca po kontuzji, więc na razie formą imponować nie będzie. To jest dla Ciebie dobra wiadomość, bo dzięki temu zwiększa się Twoja szansa na grę. Jedyne, co będziesz musiał zrobić, to wygrać sportową rywalizację z dziadzią Zagumnym. Który z resztą też niby ma być na razie oszczędzany, więc za często grać nie będzie. A jaką konkurencją dla Ciebie jest Woicki? Żadną. Zagra może w jednym, najmniej ważnym meczu, i tyle będziemy go widzieli.
Tak. Wszystko dla Ciebie zapowiada się naprawdę dobrze. Jedyne, co musisz zrobić, to nie spieprzyć tego.


-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Czujesz, że konkurencja coraz bardziej na Ciebie naciska. Jest ambitny Zatorski, jest zdolny Wojtaszek. A Ty, dziadzia tej reprezentacji, wciąż się w niej trzymasz. Obawiałeś się, że nie uda Ci się przekonać Stefana do swoich umiejętności. Ale... zaraz, zaraz, niby jak najlepszy libero miałby zostać przez kogoś odstrzelony? Nie mógł, po prostu nie mógł go skreślić. Toteż tego nie zrobił.
Ostatnio zaniedbałeś nieco swój ukochany projekt, więc trzeba będzie to nadrobić. Doszedłeś do wniosku, że filmowanie Bartmana czy Winiarskiego jest już nudne, że trzeba pokazać światu kogoś innego. Nad kim by tu się poznęcać? Wrona? Nie, on jest nudny jak flaki z olejem. Zagumny? Prędzej wyrzuci kamerę przez okno, niż pozwoli, byś go nakręcił. Drzyzga? A kogo może interesować Drzyzga, bez żartów. Mika? Buszek? Nie wydają się być odpowiednimi kandydatami do tego, by zostać gwiazdami Internetu. Cholera. Nie ma kogo filmować. Stop! Jest! NOWAKOWSKI! Tak, tak, tak, tak, tak. On się do tego nadaje idealnie. Wystarczy tylko zmusić go do tego, by coś powiedział. Przecież za każdym razem, gdy się odezwie, to wszyscy leżą i kwiczą. Tylko, menda jedna, też nie lubi kamery... Trzeba go będzie z nią oswoić. Łatwe to to nie będzie, ale... Tobie ma się to nie udać? No heloł.



-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Szczerze mówiąc, powołanie Cię zdziwiło. Miałeś naprawdę chujowy sezon, nie wychodziło Ci nic, więc niby dlaczego miałbyś zostać powołany? Niby to tylko szeroka kadra, do "wąskiej" się raczej na pewno nie dostaniesz, czujesz, że selekcja jako pierwsza dopadnie właśnie Ciebie. Masz wrażenie, że doceniono Cię tylko za nazwisko. Bo niby za co innego? Głupio byłoby odpalić zdobywcę Ligi Światowej z 2012 roku bez jego uprzedniego sprawdzenia.
I znów trzeba będzie wysłuchiwać tekstów o rudych kudłach. I ryżej dupie...



-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Niby do szerokiej kadry powoływany byłeś już parę razy, jednak nigdy jakoś specjalnie nie zaistniałeś w reprezentacji. Często byłeś "zsyłany" do kadry B. Liczysz na to, że może w końcu Twój dobry przyjaciel z klubu zdecydowanie postawi na Ciebie. On wie jak grasz, wie, że możesz grać naprawdę dobrze. Masz wrażenie, że o miano numeru 2 będziesz rywalizować ze swoim najlepszym przyjacielem. Oby to tylko nie popsuło Waszych relacji... W ogóle nie nastawiasz się na to, że mógłbyś być tym pierwszym. Czujesz, że to miano zarezerwowane jest dla pewnego dwumetrowego blondyna z Rzeszowa, który nota bene też jest Twoim dobrym przyjacielem i starym znajomym z jednego klubu.
Pomimo obaw, na kadrę przyjeżdżasz pełen nadziei. A nuż się uda i w końcu zaczniesz coś w niej znaczyć?


-------------------------------------------------------------------------------------------------------


W klubie jesteś zmiennikiem. Niby więc dlaczego inaczej miałoby być w reprezentacji, gdzie konkurencja jest nieporównywalnie większa? Masz wielki problem, który nazywa się Wlazły i drugi, nieco mniejszy, który nazywa się Bociek. Oba te problemy wymiatają w swoich klubach, nie wchodzą jedynie na podwójną zmianę czy na zagrywkę.
W sumie, to chyba zadowolisz się byciem numerem 3. Ale bez walki się nie poddasz.



-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Twój najlepszy przyjaciel poryczał się jak dziecko, gdy oświadczyłeś mu, że odchodzisz z Rzeszowa. Loża Szyderców przestała istnieć. On został sam, jak palec. Skazany na Igłę i jego chore pomysły. Biedaczek, Ty zawsze mogłeś go ochronić przed akcjami szalonego libero. Przyjaciel jednak nie może być ważniejszy od gry. Czułeś, że spadłeś w hierarchii środkowych gdzieś na 5 czy 6 miejsce. Przecież nawet w Resovii zostałeś wygryziony ze składu. Zmieniłeś klub, by odbudować w nim swoją pozycję. Tęsknisz za swoim ziomeczkiem, ale wiesz, że tak będzie najlepiej dla Ciebie. W sumie, dla niego też, bo w końcu będzie musiał udowodnić, że sam potrafi sobie poradzić ze złośliwymi kolegami. A z nim widzieć się będziesz na kadrze. O ile Kurek się do niego nie podwali.
A teraz możesz liczyć tylko na to, że Antiga Ci zaufa. Mogłeś wcale nie dostać tego powołania, więc doceniasz to, że w ogóle o Tobie pomyślano... Tylko zapierdalanie na treningach może dać jakiś efekt. Jednak wygryzienie Kłosa, Wrony czy Możdżonka nie będzie łatwe. W obecnej chwili wydaje się być wręcz niemożliwe. A jest jeszcze młody, ambitny Wiśniewski. Który chyba też na ten czas jest lepszy od Ciebie.


-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Znowu będziesz musiał oglądać zakazane mordy co poniektórych kolegów. Znowu będziesz musiał słuchać pierdolenia Bartmana. Znowu będziesz musiał rzucać mięsem na tego debila Ignaczaka, bo on na pewno będzie chciał Cię filmować.
O pozycję w zespole się nie obawiasz. Zapewne znowu przypadnie Ci rola wiecznego rezerwowego... Jeśli tylko dostaniesz szansę gry, będziesz zapierdalać na boisku jak natchniony. Tylko w ten sposób możesz coś osiągnąć.



-------------------------------------------------------------------------------------------------------


To nie był Twój dobry sezon. Trapiony byłeś co chwilę jakimiś kontuzjami. Boisz się, że nie dostaniesz przez to zbyt wiele szans na grę. Tak naprawdę nie wiesz, na kogo postawi nowy trener. Czujesz jednak, że niekoniecznie Ty możesz grać pierwsze skrzypce w kadrze. Pociesza Cię jednak to, że nie ma praktycznie nikogo, kto mógłby Ci zagrozić. No, jest Winiarski. Ale przecież i tak będziecie grać razem, więc o co w ogóle Ci chodzi?


-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Powołanie? Po najbardziej chujowym sezonie w życiu? Myślałeś, że to żart. A to jednak prawda. Ale na co Ty liczysz, człowieku? Jest Zagumny, który jest lepszy od Ciebie. Jest Drzyga, który również jest lepszy od Ciebie. No i jest wracający do formy Żygadło, który też jest lepszy od Ciebie. Zastanawiasz się, czy w ogóle dostaniesz jakąś szansę gry. Ale... skoro do szerokiego składu powołano Ciebie, a nie Woickiego, to może w jakimś meczu zagrasz.
Spieprzyć tego nie możesz... Jeśli teraz nie przekonasz trenerów do siebie, to o reprezentacji chyba będziesz mógł zapomnieć już na zawsze.



-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Masz świadomość, że w kadrze będziesz grał przez znajomość ze swoim byłym trenerem, Filipem, który teraz został asystentem selekcjonera. Nie czujesz się zbyt pewnie, jesteś jeszcze młody i niedoświadczony. Z Resovii zostałeś przecież odpalony bez żalu. Niby jak masz wygrać rywalizację z nienaruszalną czwórką? Kogo Ty chcesz wygryźć z czwórki Winiarski, Kurek, Kubiak, Ruciak? O, Buszka może sobie wygryziesz.
No super. Jeśli dostaniesz szansę, postarasz się ją jak najlepiej wykorzystać.


-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Trapią Cię kontuzje, a młodzi - gniewni z Bełchatowa nie próżnują i walczą o miano środkowego numer 2. Bo numer 1 jest zarezerwowany, i Ty dobrze o tym wiesz. I bynajmniej, miano to nie jest zaklepane dla Ciebie. Jesteś dziwnie niespokojny o to, że zostaniesz usunięty w cień. Oni w tej chwili wydają się być lepsi od Ciebie. Ty straciłeś już moc uderzenia, dynamikę, nie potrafisz już szybko przemieszczać się po boisku. Nie skaczesz też już tak wysoko, nie reagujesz już tak szybko do bloku.
A przecież tylko Ty ze swoim zasięgiem byłbyś w stanie zablokować Muserskiego. Chyba.



-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Więcej odwagi. Przecież trener, ani sztab szkoleniowy nie gryzą. A koledzy już na pewno. W końcu dobrze ich znasz. Wiesz, na co ich stać, jak Cię mogą traktować. Ich nie musisz się obawiać. W przeciwieństwie do takiego na przykład Bartmana, jesteś bardzo lubiany. Wprawdzie nie znasz Antigi, nie wiesz, czy się z nim dogadasz. W końcu masz trudny charakter. Nie, że jesteś jakiś wybuchowy, robisz coś kontrowersyjnego, wariujesz, wszyscy mają Cię dosyć. Wręcz przeciwnie. Ty właśnie jesteś "dupowaty". I to jest Twój problem. Miejsce w kadrze zamierzasz więc wywalczyć sobie tak jak zawsze - zapierdalając na treningach niemal do upadłego. Zawsze tak robiłeś. I to do tej pory dawało wymierne efekty.
Więcej wiary w siebie i swoje umiejętności. Wszyscy Ci mówią, że potrafisz naprawdę wiele i możesz osiągnąć niewyobrażalny sukces. Że Twoje możliwości są ogromne, że umiejętności masz nieprzeciętne. Że możesz być po prostu najlepszym na świecie. A Ty wciąż nie potrafisz tego udowodnić. W najważniejszych chwilach spalasz się psychicznie. Nie potrafisz wziąć na siebie odpowiedzialności, mimo, że jako ten teoretycznie najlepszy na swojej pozycji, powinieneś być jednym z liderów drużyny.
Pora coś zmienić. Może warto by popracować nieco nad swoją psychiką? Przecież to wszystko siedzi w Twojej głowie. To dlatego masz takie wahania formy. W jednym meczu potrafisz natrzaskać punktów 15 i zaserwować 4 asy, a w kolejnym ledwo uciułasz 2 punkty i "popiszesz się" 20-procentową skutecznością w ataku. Tak dłużej być nie może. Trzeba w końcu dorosnąć, otworzyć się. Tak raz, a dobrze. Ileż to można wysłuchiwać tego, że jesteś grzeczny, kochany, spokojny, cichy i uroczy? Przecież wszyscy traktują Cię jak jakiegoś gówniarza. Nawet komentatorzy non stop zdrabniają Ci imię, gdy o Tobie mówią. Jako jedynemu w drużynie. A potem nagle łapią się na tym, że Ty przecież nie masz już lat 19, tylko 26...


-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Kolejny sezon, w którym będziesz wchodzić na zagrywkę. Na nic innego nie liczysz. Przecież z roku na rok Twoja pozycja w reprezentacji słabnie. Teraz nawet zaczynasz się obawiać, że zostaniesz odstrzelony. Winiarski jest lepszy od Ciebie, to nie ulega żadnym wątpliwościom. Kto chciałby to kwestionować, ten jest idiotą. Kurek, chociaż miał niekoniecznie dobry sezon, też jest od Ciebie lepszy. W końcu statuetki MVP Ligi Światowej byle kto nie dostaje. No i jest też wybuchowy Dziku. On też raczej dostanie więcej szans od Ciebie na to, by się pokazać na boisku.
To chyba Twoja ostatnia szansa. Ostatni dzwonek na to, by udowodnić, że potrafisz coś więcej, niż dać dobrą zmianę w polu zagrywki.



-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Zostałeś wybrany kapitanem. To dla Ciebie wielki zaszczyt. Nie wiesz, czy podołasz temu wyzwaniu, czy dasz sobie radę. Będziesz musiał nie tylko zajmować się jakimiś tam papierkowymi sprawami, takimi jak podpisywanie protokołów meczowych, ale także temperować nieco buzujące hormony tych debili. W końcu 20 - kilku facetów z buchającym na wszystkie strony testosteronem to nic przyjemnego. Trudno będzie Ci nad nimi zapanować. Ale będziesz musiał być w stanie to zrobić.
Jak nie Ty, to kto? Stefan wierzy w Ciebie, tak, właśnie w Ciebie. Nie możesz go zawieść. Nie teraz, kiedy kadra potrzebuje kogoś, kto postawi ją na nogi po fatalnym ubiegłym sezonie. Ty możesz dam im impuls do walki. Ty możesz zmobilizować ich do gry. Ty w końcu możesz poprowadzić ich do jakiegoś wielkiego sukcesu. Dasz radę. Wierzysz w to.


-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Twoja kariera siatkarska ostatnimi czasy jest niezwykle monotonna. Kontuzja, kontuzja, kontuzja i dla odmiany kontuzja. Ewentualnie kontuzja i może jeszcze kontuzja. Fakty są brutalne, nie grasz często, nie grasz dużo, bo wciąż nękają Cię jakieś problemy zdrowotne. A gdyby nie to, kto wie, gdzie byłbyś teraz i jaką miałbyś pozycję w drużynie. Zagrywkę masz, każdy to przyzna. Jak pierdolniesz tą piłkę, to wszyscy przyjmujący srają w gacie i zmuszeni są wyczyniać jakieś niesamowite akrobacje na parkiecie, by ją przyjąć. Blokować też potrafisz. Atakować również.
Tylko co z tego, skoro praktycznie nie grasz? Na kadrze początkowo też będziesz się leczyć. A czy potem dostaniesz szansę do gry? Zobaczymy...



-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Cztery lata Twojej banicji właśnie się kończą. Przybywasz na zgrupowanie podekscytowany, ale i nieco stremowany. Wiesz, że wszyscy będą patrzeć właśnie na Ciebie. Musisz udowodnić, że potrafisz dobrze grać nie tylko w klubie, ale i w reprezentacji. Że wybór Antigi po to, byś tylko wrócił do kadry, był dobrym pomysłem. Tęskniłeś za grą w biało - czerwonych barwach, jednak miałeś swoje zasady i nie zamierzałeś ich łamać. Zapowiedziałeś, że u Anastasiego nie zagrasz, więc faktycznie, nie grałeś u niego. Ominęło Cię parę sukcesów chłopaków, fakt. Zazdrościłeś im bardzo. Teraz wracasz, by udowodnić, że nie jesteś jakimś chimerycznym awanturnikiem, a najlepszym polskim atakującym. I, być może, najlepszym na świecie.
Nie, jednak nie boisz się. Uczucie strachu jest Ci obce. Nieobce będzie za to wszystkim tym, których będziesz nękać swoimi zagrywkami. Piłkę lecącą z prędkością ponad 120 km/h w końcu odbić jest niełatwo...


-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Nie wiesz, jakim cudem dostałeś powołanie Jednak niezwykle Cię ono ucieszyło. Wybierałeś się na kadrę wraz ze swoimi dwoma najlepszymi ziomeczkami, równie popierdolonymi jak Ty. Praktycznie cały sezon spędziłeś w kwadracie, więc będziesz wniebowzięty, gdy chociaż na chwilę uda Ci się go opuścić choćby w jednym, nawet najmniej ważnym meczu.
Wszyscy zarzucają Antidze to, że do reprezentacji trafiłeś po znajomości. No bo niby za co innego? Za grę? Jaką grę, skoro prawie nie grałeś? Musisz udowodnić, że coś potrafisz. Że zasługujesz na szansę. A gdy już ją dostaniesz, musisz jak najlepiej ją wykorzystać. To nie będzie łatwe, ale ambitna z Ciebie bestia i nie poddasz się bez walki.
Zasługujesz na coś więcej niż pierdolenie dziennikarzy o tym, że Skra powinna Cię gdzieś wypożyczyć.



-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Jedziesz na kadrę jasno znając swoją pozycję w szeregu. Jesteś numerem 3 i praktycznie nie masz żadnych szans na grę. Przecież nie jesteś w stanie wygryźć ani Zatorskiego, ani Ignaczaka. Mimo to, jeśli nie daj Boże, któremuś z nich coś by się stało, z pewnością byłbyś w stanie ich godnie zastąpić. Chcesz pokazać się trenerowi, by wiedział, że zawsze może na Ciebie liczyć. W końcu Igła wiecznie grać nie będzie. A wtedy to Ty chcesz zająć sobie pewne miejsce.
Liczysz na to, że dostaniesz jakąś szansę gry. Choćby parę minut. To Cię uszczęśliwi.
Ale tortem w twarz dostać nie chcesz, jak w zeszłym roku.


-------------------------------------------------------------------------------------------------------


W zeszłym sezonie, chociaż byłeś powoływany do reprezentacji, wielu szans gry nie dostałeś. Albo stałeś w kwadracie, albo siedziałeś na trybunach. Na parkiecie pojawiałeś się rzadko, głównie wtedy, gdy któremuś z kolegów wyraźnie coś nie szło. W tym sezonie wydaje się, że możesz osiągnąć coś więcej. Jasne, Cichy ma niepodważalną pozycję w kadrze i jego z "szóstki" nie wygryziesz. Ale czy już taki Karollo jest na pewno lepszy od Ciebie? Możdżon formą nie imponuje, więc jego też możesz pokonać w sportowej rywalizacji. Nie wiesz tylko, czego spodziewać się po Wiśni. On jest dla Ciebie zagadką. Kiedy jest w formie, potrafi naprawdę grać dobrze. Ale teraz ciągle się leczy.
Pozycja numer 2 jest dla Ciebie naprawdę realna. Jest naprawdę w Twoim zasięgu. Musisz się tylko postarać.



-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Latka lecą, a Ty wciąż grasz. Jednak po tym sezonie w końcu powiesz "STOP". Prawdopodobnie nie tylko Ty. Igła podobno też coś zaczął pobąkiwać o zakończeniu kariery reprezentacyjnej, jednak to nic pewnego. W Twoim przypadku klamka jednak raczej już zapadła. Dlatego właśnie na koniec tej niesamowitej przygody chciałbyś zdobyć medal Mistrzostw Świata. Jasne, złoto byłoby spełnieniem najskrytszych marzeń, ale zadowolisz się nawet i brązem. Po prostu fajnie byłoby zejść ze sceny z krążkiem na szyi.
Walka o pozycję w składzie będzie jednak zacięta. Jest młody, ambitny i piekielnie zdolny Drzyzga, który wciąż staje się coraz lepszy. Uczy się między innymi od Ciebie, podpatruje Cię. Jesteś dla niego autorytetem. Oprócz niego jest przecież stary, ale jary Ziomek. Może niekoniecznie za sobą przepadacie, aczkolwiek macie do siebie szacunek. Nie powiesz o nim, że jest cienki. Bo nie jest. Wraca po kontuzji, lecz na pewno nie odda bez walki miejsca w składzie.


-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Wszyscy uważają Cię za idiotę, bo dajesz im ku temu powody. Twoje rozważania o zupełnie banalnych rzeczach jednych doprowadzają do szału, innych do rozpaczy. A pozostali przez Ciebie zgonują na podłodze. Czasem twierdzisz, że znęcają się nad Tobą psychicznie. Nie jest to prawdą, ale jako że jesteś cholernie uparty, nikt Ci tego nie wytłumaczy. Mimo, że jesteś notorycznie wyszydzany przez kolegów z kadry, jesteś ulubionym obiektem ich żartów, jesteś raczej lubiany. Może tylko paru chłopaków za Tobą nie przepada, bo denerwujesz ich niekiedy swoim durnym zachowaniem.
Jeśli chodzi o aspekty sportowe, nie można Ci niczego zarzucić. Walczysz twardo o miejsce w drużynie. A przeciwnika w końcu masz nie byle jakiego, bo najlepszego libero w historii polskiej siatkówki. I zdaje się, że masz szansę na to, by tą walkę wygrać. Mógłbyś nieco potrenować grę w obronie, ale ogólnie raczej nie zawodzisz, gdy dostajesz szansę do gry.



-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Powroty po ciężkich, poważnych kontuzjach nie są łatwe. A już zwłaszcza łatwe nie są powroty do gry po kilkumiesięcznej przerwie od rozegrania jakiegokolwiek meczu. W Zenicie Kazań sobie nie pograłeś. Rozwiązałeś kontrakt. Tak naprawdę nie czułeś się komfortowo w Rosji. Wracasz do Włoch, do swojego ukochanego Trentino. Tam zawsze czułeś się dobrze, zawsze byłeś kimś ważnym dla tej drużyny. Potrafili Cię tam docenić. Wierzysz w to, że w przyszłym sezonie znów będziesz tam czarować formą. Chociaż, nie oszukujmy się, lata Ci lecą, młodszy już nie będziesz. To najprawdopodobniej ostatnia szansa dla Ciebie na to, by pograć sobie na wysokim poziomie.
Obawiasz się o sezon reprezentacyjny. Boisz się, że przegrasz sportową rywalizację. Być gorszym od Zagumnego to nie wstyd, ale nie chciałbyś, by ze składu wygryzł Cię młody, niedoświadczony jeszcze Drzyzga.


__________________________________________________________________


/ Może najpierw zdradzę parę informacji o sobie. Swojego imienia nie podam, bo go nie lubię. W Internecie wolę funkcjonować pod różnymi pseudonimami. Lat mam 19, tak więc żadną słit16 czy hot14 nie jestem. Jestem więc już "starą dupą", od października można nazywać mnie studentką. Nie ślinię się na widok jakiegokolwiek siatkarza. Opowiadanie ma być tak naprawdę jedną wielką parodią. Niektórzy z bohaterów będą czasem zachowywać się zupełnie jak nie oni. Przede wszystkim jednak, pełno będzie tu tekstów, po których będzie można leżeć i kwiczeć. Jasne, poważne wątki także się tu pojawią, bo nie samymi głupotami człowiek żyje.

Pragnę jeszcze wspomnieć o tym, że bohaterami opowiadania są najnormalniejsi w świecie ludzie. Tak, siatkarz też człowiek. I raczej jest to nabuzowany testosteronem byczek, aniżeli jakiś siusiumajtek. Rozumiecie już, dlaczego w opowiadaniu będzie lecieć mięso w ilościach hurtowych? Jeśli nie, to wyobraźcie sobie dowolnego siatkarza, który powie Wam "O jejuniu, cóż to za niefart, żem nie trafił tą piłką w parkiet. Och nie, jak ja mogłem tak to spartaczyć?" zamiast krótkiego, soczystego i wyrażającego znacznie więcej emocji: "KURWA MAĆ!" Powodzenia życzę w wyobrażaniu sobie tego. Przeklinanie jest ludzkie i naturalne, nie będę więc wzbraniać się przed pisaniem tutaj wulgaryzmów.

Siatkówką zaczęłam się tak naprawdę interesować dwa lata temu. Natrafiłam na jakiś mecz, patrzę, że grają nasi, no to sobie myślę, że obejrzę. I w sumie to nawet mi się to spodobało. W międzyczasie natrafiłam na Igłą Szyte, a zagłębiając się w Internet, dowiedziałam się, że Ci chłopcy już naprawdę sporo osiągnęli. Wygrana Liga Światowa, Mistrzostwo Europy... Pierwszą imprezą, jaką oglądałam, były nieszczęsne Igrzyska Olimpijskie w Londynie. W sumie, to chciałam tam oglądać możliwie wszystko, gdzie tylko występują jacyś Polacy. No i tak trafiłam też na siatkówkę. Pierwszy mecz, z Włochami, oglądałam nawet z rodzicami u nich w pokoju i razem cieszyliśmy się ze zwycięstwa naszych chłopaków. Od tego czasu naszych siatkarzy oglądałam już regularnie i coraz bardziej się w to wkręcałam.
Jakiś rok temu natrafiłam na ciacha.net, gdzie mogłam czytać dużo ciekawych ploteczek i śmiesznostek o naszych kadrowiczach. Mniej więcej dwa miesiące temu odkryłam jakieś blogi. W pierwszej chwili uznałam to za głupotę, ale poczytałam kilka i tak jakoś wzięło mnie na napisanie swojego... W sumie nie wiem dlaczego. Chyba po prostu tak "dla jaj". Bo mi się nudzi w domu. A pisać lubiłam zawsze. Niekoniecznie wypracowania do szkoły. To nie będzie jakiś typowy romans on + ona, gdyż występować tu będzie cała kadra. Jasne, o niektórych będę pisać nieco więcej, innych będzie trochę mniej. Żaden jednak nie zostanie "zaniedbany".


Zaczynamy nietypowo, bo od przemyśleń wszystkich kadrowiczów, którzy pojawią się na zgrupowaniu reprezentacji Polski w piłce siatkowej mężczyzn. Jak widać, nastroje są różne. Jedni są podekscytowani, chętni do pokazania się. Inni raczej pogodzili się z tym, że będą rezerwowymi. Są tacy, dla których sukcesem będzie pojawienie się na parkiecie choćby w jednym meczu, na parę chwil.
Mamy okazję więc nieco poznać tych, którzy będą bohaterami opowiadania. Nie zdradziłam wprost w przemyśleniu danego gracza jego nazwiska. Spróbujcie zgadnąć, kto jest kim. Myślę, że to nie będzie trudne, bo opisy są tak oczywiste, że bardziej by być nie mogły. ; )


To nie wszyscy, o których przygodach będziecie tu czytać. Pojawi się jeszcze co najmniej kilkanaście postaci, w tym kilka bardzo ważnych. Ot choćby pracownicy sztabu szkoleniowego, tacy jak Jarząbek czy Mentalista. Już wkrótce naszym siatkarzom potrzebna będzie pomoc. Ale co się stanie, na razie nie zdradzę. Mogę tylko napisać, że wydarzenie to będzie przyczynkiem do wszystkiego, co dziać się będzie potem.
Wśród głównych bohaterów opowiadania pojawi się kobieta. Jednak kto to będzie i co będzie robić, okaże się za jakieś parę rozdziałów.


Aha, rozdziały planuję publikować raz w tygodniu. A co z tego wyjdzie, zobaczymy. Nie martwcie się, jeśli czegoś nie wrzucę przez dłuższy czas - nie zapomnę o tym blogu. Zbyt wiele razy siedziałam do 3 w nocy przed komputerem pisząc te wszystkie powalone dialogi i nie tylko, żeby tak po prostu porzucić swoje nie-arcydzieło.
 


 

2 komentarze:

  1. Ciekawie się zapowiada. :) I wcale nie jesteś "starą d***". Ja siatkówkę zaczęłam oglądać od czasów trenera kadry Ryszarda Boska, a byłam wtedy w...gimnazjum. To dopiero ja jestem stara. ;))

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. E, może nie od razu stara, może po prostu bardziej doświadczona. :D
      A mi już niedługo stuknie dwójka z przodu...

      Usuń