23.05.2014, Centralny Ośrodek Sportu, Spała
Gdy większość siatkarzy postawiła na popołudniową drzemkę, czy też oglądała sobie coś w telewizji, bądź czytała w Internecie, do spalskiego ośrodka zbliżała się pewna postać. Była to niewysoka kobieta, o włosach długich, prostych i czarnych jak węgiel. Brwi miała cienkie, ciemne, z pewnością wymodelowane. Na jej twarzy można było dostrzec sporą ilość makijażu. Charakteryzował ją także chytry uśmiech, który nie zapowiadał nic dobrego. Berenika Nowak, bo tak nazywała się ta dziewoja, miała bowiem w planach, by uwieść któregoś z siatkarzy. Nie wiedziała tylko, za którego by tu się wziąć. Prawdopodobnie po prostu złapie pierwszego lepszego i zaciągnie go do łóżka. Nie był to więc zbytnio wyszukany plan. Miał zostać jednak zrealizowany tej nocy. Kobieta nie wierzyła w to, że coś może się tu nie udać. Wszystko miała zaplanowane. To znaczy to, jak zachowa się wobec swojej, nieświadomej niczego, "ofiary"...
Z resztą... z jednym przecież już się tutaj pieprzyła, wtedy wszystko poszło zgodnie z jej planem. Dlaczego więc teraz coś miałoby się schrzanić?...
Weszła do budynku, a tam natrafiła na rudowłosą recepcjonistkę.
- Przepraszam, a pani do kogo? - zapytała tamta.
- Do siatkarzy. - burknęła. To, co powiedziała, było przecież prawdą.
- Nie można sobie tak po prostu odwiedzać siatkarzy... Czy pani nie wie, że oni przygotowują się do meczy? Że potrzebują spokoju? - chyba nie chciała jej wpuścić.
- A czy pani nie wie, że jestem dziennikarką i zlecono mi zrobienie materiału o nich? - wypaliła. To już prawdą nie było, ale ruda łyknęła to kłamstwo. - Pani nazwisko?
- Dagmara Kozłowska... - szepnęła tamta. - A w sumie, po co jest to pani potrzebne?
- Doniosę tam gdzie trzeba na to, że strasznie tępą recepcjonistkę sobie zatrudnili. I wredną. - wysyczała.
Kozłowska już nie protestowała. Machnęła tylko ręką i odprowadziła wzrokiem kierującą się, w stronę zamieszkiwanych przez siatkarzy pokojów, Nowak.
Szła szybkim krokiem, zostawiając za sobą kolejne odcinki korytarza. W końcu skręciła w lewo, następnie chwilę znów szła prosto, skręciła zaś w prawo, aż doszła do drzwi. Były otwarte. To za nimi rozciągała się ta część ośrodka, gdzie ulokowani byli nasi reprezentanci. Przeszła przez "wrota" i zaczęła się rozglądać dookoła. Po chwili ruszyła przed siebie, a raczej próbowała to zrobić, gdyż nie zorientowała się, że ktoś mógł też chcieć przejść tym korytarzem. W taki właśnie sposób wpadła na Zbigniewa Bartmana.
- Te, laska, uważaj jak łazisz. - prychnął.
- Przepraszam. - bąknęła. - Mam sprawę. Albo i dwie.
- No. - mruknął lakonicznie.
- Czy jest tu z wami może taka brązowowłosa pinda? Naturalna uroda, dosyć wyszczekana... - opisywaną osobą była oczywiście Anna Chmura.
- No.
- Gdzie ją znajdę? - widać, że nieco zagotowała się, gdy usłyszała, że gdzieś tu szlaja się Anka.
- A bo ja wiem? Może w pokoju u tego pizdusia. - warknął. Miał oczywiście na myśli Nowakowskiego.
- Bo wiesz, mam z nią rachunki do wyrównania. - drążyła temat Nowak.
- Tak? - zaciekawił się.
- Tak. Wyrzuciła mnie z pokoju jednego z Twoich kolegów, kiedy się z nim zabawiałam. Znaczy, w tamtej chwili akurat się przymilałam do niego, pieprzyliśmy się wcześniej, on wtedy obrabiał moją koleżankę. Potem chciałam raz jeszcze się z nim zabawić, ale już tak na osobności. Było nas łącznie sześć, a ta suka wyprosiła nas wszystkie z pokoju. Tak jakoś udało mi się zakraść w nocy tutaj do ośrodka i słyszałam, jak stamtąd kwiczało. Wyjebała mnie z tego jebanego pokoju i sama poszła się z nim szmacić! - wrzasnęła.
- Z nim? To znaczy? - wolał się upewnić, czy na pewno mają na myśli tego samego siatkarza.
- Taki wysoki, blondyn. Odważny, wyszczekany. Muszę przyznać, że dobry w łóżku. W sumie, to myślałam, że może na niego uda mi się tu dzisiaj trafić i wprosić na kolejny numerek... - zamyśliła się.
- No to zmartwię Cię, bo między nimi coś chyba iskrzy... - wycedził przez zaciśnięte zęby. Bardzo wkurwiał się na myśl, że Anka się z kimś zabawia. Dlaczego? O tym nikt nie wiedział. I nie miał nigdy się dowiedzieć.
- Kurwa. - syknęła. - Paniusia mnie wkurwiła wtedy konkretnie, muszę się jakoś na niej odegrać. - tak, panna Berenika należała do osób mściwych, które do celu zawsze dążyły po trupach.
- Pomogę Ci się jej pozbyć, ale musisz dać mi na to parę dni. Muszę dokładnie obmyślić, jak to zrobić.
- Jasne, nie ma problemu. - odrzekła. - Jak ja Ci się za to odwdzięczę? - spytała.
- Dasz mi dupy. - odpowiedział wprost.
- Nie ma problemu. - stwierdziła. Zadziwiła go swoim podejściem. Mało która, dopiero co poznana kobieta, tak po prostu zgadza się na to, by się przespać z człowiekiem, z którym ledwo co się zaczęło znajomość. A może to była po prostu jakaś dziwka, i dlatego nie miała oporów przed tym, by rżnąć się z kim popadnie?...
- No to chodź. - chwycił ją za rękę i skierowali się w stronę jego pokoju.
Ledwo co zdążył zamknąć drzwi, a dziewczyna dosłownie przyssała się do niego jak odkurzacz. Całowała długo i namiętnie. Widać, że była spragniona pieszczot. Bartmanowi bardzo się to spodobało, zaczął odwzajemniać jej pocałunki. Lubił takie laski, które ulegają mu od razu. Nie zajmował się takimi "pierdołami" jak gra wstępna, bo, jak twierdził, nie miał na to czasu. Nie lubił także zbytniej subtelności podczas seksu - zawsze wolał udowadniać kobietom, kto tu jest prawdziwym macho. Pojęcie "kochać się" nie istniało dla niego. On znał podobne, aczkolwiek nieco inne - "pieprzyć się". I z Nowak zamierzał teraz właśnie się pieprzyć. Ona także nie wyglądała na taką, co zadowoli się delikatnym miziankiem, cmokankiem i takimi tam. Dała mu to do zrozumienia w chwili, gdy tak po prostu, bez jego pomocy, rozebrała się do naga i położyła na jego łóżku. Nie musiała długo czekać na jego reakcję - także zrzucił z siebie wszystko i niemalże rzucił się na nią. Wszedł w nią szybko, gwałtownie, głęboko. Nie cackał się z jakimś początkowym "sprawdzaniem", ile dziewczyna wytrzyma, od razu wszedł na najwyższe obroty. Pieprzyli się ostro, aż łóżko zaczęło skrzypieć. Już kwiczeli z rozkoszy, jednakże nawet na chwilę nie zamierzali przestać się nawzajem zaspokajać.
- A w sumie, to jak Ty masz na imię? - wychrypiał, gdy dochodził już do spełnienia.
- Berenika. - szepnęła uwodzicielsko.
- Kurwa, co to za chujowe imię. - westchnął. Nieco ostudziła jego emocje. No ale zawsze może sobie wyobrazić, że pieprzy jakąś Jessicę, czy inną Vanessę...
- A Zbigniew to niby nie jest chujowe? - celnie go zripostowała.
Zamilknął. Po chwili wykrzyczeli swoje imiona, skoro już je znali. ZB9 zachłannie przyssał się do jej ust, a ta zaczęła drażnić jego jamę ustną swoim językiem. Po chwili objął ją, ona ułożyła głowę na jego torsie i zasnęli, wtuleni w siebie. Szybki numerek to było coś, w czym Bartman się specjalizował. Pod tym względem był zupełnym przeciwieństwem jednego ze swoich kolegów, który dostrzegał w stosunku bardziej romantyczną, subtelną stronę owej uciechy cielesnej. On nie bił w łóżku rekordów szybkości, chciał jak najdłużej cieszyć się ciałem kobiety, z którą w danej chwili się kochał. Nie wiedział, że już wkrótce znów będzie mógł to robić.
------------------------------------------------------------------------------------------------------
Do jego pokoju, w tym samym czasie, kiedy to Bartman w najlepsze ujeżdżał Berenikę, zakradła się bowiem pewna kobieta. Był to oczywiście nie kto inny, jak Anka Chmura. Podniosła delikatnie kołdrę i wśliznęła się do ciepłego i wygodnego łóżka. Objęła delikatnie mężczyznę swoim ramieniem i pocałowała go w obnażony tors. On tymczasem słodko sobie spał i chyba nie wiedział, że ma gościa w swoim pokoju. Ania nie mogła się powstrzymać przed tym, by nie "sprzedać" mu jeszcze kilku buziaków - musnęła więc swoimi wargami jego policzek, czoło. Przez chwilę wahała się, czy to samo uczynić z jego szyją, bo pocałunki w tą część ciała nigdy nie były uznawane za niewinne.
- Raz kozie śmierć - szepnęła sama do siebie. Cmoknęła. Po chwili w możliwie najdelikatniejszy sposób, w jaki można było, posmakowała jego ust. Niestety, tego już nie mógł nie odczuć. Toteż po chwili podniósł zaspane powieki i przetarł oczy swoją dłonią. Widok Anny w jego łóżku nie zdziwił go wcale, ba, nawet się ucieszył. Cwaniacko się uśmiechnął i przytulił śliczną psycholożkę.
- Mogę spać tutaj? W Twoim łóżku jest wygodniej, niż w moim. - uśmiechnęła się do niego.
- Jasne. - banan nie schodził mu z twarzy. A to znaczyło tylko jedno. On coś knuł. Cóż Ty znowu knujesz, Nowakowski?
Nie zauważyła, jak chwycił swoją dłonią za jej spodnie od pidżamy i delikatnym ruchem zsunął je z jej ciała, cichutko przy tym chichocząc. Rzucił je gdzieś na podłogę, dalej szeroko się szczerząc. Odwdzięczyła mu się tym samym i lekko uszczypnęła go w tyłek. To nie był dobry pomysł, bo po chwili nic już na sobie nie miała. Górna część jej ubioru leżała po chwili obok jej spodni. Zaczął całować całe jej ciało, zaczynając od czoła, przez policzki, nos, usta... Zjechał na jej szyję i delikatnie się do niej przyssał. Stwierdził jednak, że gdyby został tam jakiś ślad, to nikt nie byłby z tego zadowolony, więc szybko przeniósł usta na jej dekolt. Po chwili natrafił na jej dwa skarby. Przez kilka minut na zmianę lizał je i całował. A Anka już powoli zaczynała odpływać...
- Tego w planach nie miałam. - jęknęła. - Chciałam tylko się przytulić i spać tu. To wszystko.
- Ojej. - prawie i by się zasmucił. - Ale chyba nie masz nic przeciwko? - zrobił anielską minę. - Wiesz, jeśli nie chcesz, to nie ma sprawy, po prostu zamkniemy oczy i pójdziemy spać. - stwierdził. - Ale wolałbym jakoś miło zakończyć ten dzień i rozpocząć następny. - zaśmiał się.
- W sumie... Twoja argumentacja naprawdę potrafi przekonać człowieka. - pocałowała go w policzek, po czym przeniosła swoje wargi na jego usta. Ochoczo zaczął odwzajemniać ten pocałunek.
"This kiss is something I can't resist
Your lips are undeniable
This kiss is something I can't risk
Your heart is unreliable
Something so sentimental
You make so detrimental
And I wish it didn't feel like this
Cause I don't wanna miss this kiss
I don't wanna miss this kiss
You know you're just my type
And your eyes are lock and key, to my heart
Tempting my confession (my confession)
And you're a real hot thing"
- No ba, moja argumentacja zawsze potrafi przekonać kogoś do mojego pomysłu. A przyznaj, że pomysł mam dobry. - rechotał.
- Noo... powiedzmy. - zaśmiała się. Zaczął ją łaskotać, dokładnie tam, gdzie miała swoje łaskotki. Jakby wiedział, gdzie one są. - Tak, tak, świetny pomysł, ale błagam, przestań już! - chichotała jak postrzelona.
- Ja zawsze mam świetne pomysły. - szepnął i pocałował ją w szyję.
- Tak. Ale weź już się zamknij.
- Bo? - zapytał zdziwiony.
- Bo swoim gadaniem psujesz klimat. - wypaliła.
- Pfyf, obrażam się na pięć minut. - fuknął na nią.
- Byś lepiej wziął się do roboty, a nie mi tu fochy strzelasz.
Uśmiechnął się szeroko. Jej słowa zrozumiał od razu. Ona go pragnie. Jego i bliskości jego ciała. Nie musiała powtarzać mu drugi raz, po prostu przeszedł do działania. Położył swoją dłoń na jej udzie i zaczął jeździć nią w górę i w dół, po czym pocałował wewnętrzną stronę owego uda. Anka musiała powstrzymywać się, by nie zacząć krzyczeć. A on wcale, ale to wcale nie zamierzał przestać adorować jej ciała. Nie minęła nawet chwila, gdy Chmura cicho syknęła z bólu. Zobaczyła nieco zatroskaną twarz Cichego, więc podniosła tylko kciuk do góry, pokazując, że wszystko jest w porządku. Ponownie posmakowali swoich ust i pogrążyli się w namiętności. Kołysali się wolno i spokojnie. Nie chcieli, by inni usłyszeli, co oni tu wyprawiają, więc robili co mogli, by tylko nie zacząć głośno krzyczeć. Taki "leniwy" seks był więc tutaj idealnym rozwiązaniem. Zaspokajali się, odczuwali przy tym radość, lecz powolne ruchy relaksowały ich tak bardzo, że ich organizmy nie domagały się tego, by wydobyli z siebie dzikie wrzaski. A poza tym, praktycznie cały czas całowali się, więc to też skutecznie zagłuszało wszelakie dźwięki. W końcu jednak jakieś się wyrwały z ich gardeł - kilka jęków, gdy byli już bliscy spełnienia i dwa krzyki, kiedy w końcu je osiągnęli. Spojrzeli na siebie i wtedy właśnie usłyszeli jakieś przeraźliwe wrzaski, dochodzące z innego pokoju. Czyżby ktoś inny też się zabawiał tej nocy z jakąś kobietą? Ale... z jaką? Przecież żadna chyba tak po prostu nie przyjdzie sobie do nikogo w nocy? No, może recepcjonistka, ale ona to jakaś dziwna była, więc wątpliwe, by ktoś ją chciał... Trzeba będzie ogarnąć, kto to był. Ale to jutro, bo teraz, zmęczeni uciechami, oddali się w objęcia Morfeuszowi.
I niech tylko ta Anka nie próbuje nikomu wmawiać, że nic do niego nie czuje... Chyba nikt by jej w to nie uwierzył. Z resztą on też coraz częściej wysłuchiwał docinek kolegów odnośnie swojego romansu, no bo tak to chyba można było nazwać. Na razie są na etapie, kiedy dla siebie stanowią jedynie nocnych kochanków. Lecz wścibscy siatkarze twierdzili, że tą dwójkę wkrótce połączy coś więcej, że wybuchnie między nimi szczere, piękne uczucie. Że zupełnie stracą dla siebie głowę. Oni zaprzeczali tym rewelacjom, lecz przecież chyba faktycznie coś było na rzeczy... Przecież tym razem kochali się całkowicie trzeźwi... Ona tak po prostu mu uległa. A może tak naprawdę tego chciała? Może tylko zmyślała, że przyszła się jedynie przytulić, a tak naprawdę liczyła na kolejną gorącą noc? Przecież kiedy zaczął gadać bez sensu, kazała mu się ogarnąć i wziąć do roboty...
Coś do siebie czuli, to pewne. Pytanie tylko, kiedy oni zaczną sobie zdawać z tego sprawę, o ile w ogóle to nastąpi. Jak długo będą w stanie się oszukiwać, że łączy ich tylko to, co dzieje się w nocy? Kiedy na dobre zapragną czegoś więcej, niż tylko swoich ciał? No i jak na to wszystko zareaguje duet trenerski? Nie będą zadowoleni, że jeden z zawodników zabawiał się po nocach i najwyraźniej zauroczył się w kadrowej "świeżynce". Nie tak miały wyglądać początki Anny Chmury w reprezentacji Polski w piłce siatkowej mężczyzn, oj nie...
------------------------------------------------------------------------------------------------------
24.05.2014
Gdy kolejny dzień zaczynał się w Spale, jeden z siatkarzy obudził się z wręcz niewyobrażalnym bólem głowy. Nie był to jednak żaden z tej dwójki, która zabawiała się w nocy. Dawid Konarski, bo o nim była mowa, leżał w łóżku i jęczał. Kręcił głową i trzymał się za nią. Widać było, że ma jakiś problem. Lecz nie był to raczej problem psychiczny. Wyglądał, jakby... po prostu bolała go głowa. Ciekawe, od czego. Przecież nie uderzył się w nią, ani nie zrobił nic podobnego. Nikt zapewne nie wiedział, jaka była przyczyna boleści atakującego. Chyba tylko on sam, mógłby coś ogarniać w tym temacie... Może to i lepiej, bo należy wspomnieć, że Konarski w nocy po prostu się nachlał. Jak to możliwe, spytacie się. Przecież jest podobno profesjonalistą i nie pije, kiedy nie ma potrzeby (czyli kiedy nie ma imprezy). Otóż, znowu zawinił tutaj szanowny pan Marcel. Tak, wmówił Konarowi, że ten ma niesamowity pociąg do alkoholu. Że o mały włos, i można by go nazwać alkoholikiem. No więc ten, jakby na zawołanie, zaczął wieczorami pić. Dużo pić...
Czy Anka będzie w stanie zrobić coś, żeby Konan się ogarnął? Leczenie kogoś z alkoholizmu nie będzie łatwym zadaniem, ale co to jest dla naszej pani psycholog? Ona przecież uwielbia trudne wyzwanie. A to z pewnością do takich się zaliczało. Jeśli uda jej się sprawić, że Makak przestanie się upijać niemalże do nieprzytomności, będzie uznawana za cudotwórcę...
- Kurwa, moja głowa. - jęknął. Zakręciło mu się w owej głowie i glebnął na swoją wygodną podusię. Oj, chyba dzisiaj odpuści sobie trening... Wmówi Stefanowi, że źle się czuje, i w ogóle... Albo ktoś mu to po prostu przekaże, bo Konarski nie zamierzał dzisiaj ruszać się z łóżka. Za bardzo męczył go ten nieludzki kac.
Gdzie jest do cholery, pompka od materaca? Zator twierdzi, że powietrze z niej, najlepiej leczy kaca. Nie no, Dawid, serio? Serio słuchasz rad Zatorskiego?. Weź Ty się nikomu do tego nie przyznawaj, albo Cię wyśmieją. Ojej, za późno, autorka bloga już ma z Ciebie bekę.
- Mooja głoowa. - jęczał. Cały czas leżał w łóżku, z głową na poduszce. Chwcył za jeden z jej rogów i wtulił się w miękki materiał. Chciał zasnąć, by nie musieć zmagać się z tym cholernym kacem. Ale to niestety nie było mu dane. Leżał i jęczał. To przymykał oczy, to znów je otwierał. Raz patrzył w sufit, innym razem skupiał swój wzrok gdzieś na którymś z paneli podłogowych. Kręcił głową, wzdychał, wzdychał, kręcił głową. I robił to wszystko w kółko, nieustannie, tak, jakby to był pewnego rodzaju rytuał. Tak naprawdę próbował po prostu robić cokolwiek, żeby tylko zapomnieć o napierdalającym go łbie. Lecz to nie było łatwe. I jemu się to nie udawało. Nie był w stanie skupić swoich myśli na niczym innym, niż wczorajsze chlanie i dzisiejszy kac. Nie czuł się komfortowo w takiej sytuacji, dziwiło go bardzo to, że tak cierpi, skoro podobno ma niesamowity pociąg do alkoholu, że mu on zupełnie nie szkodzi, że on jest przyzwyczajony do jego picia. Takie właśnie bzdury usłyszał. Nie wiadomo, dlaczego akurat Konar został przez Marcela "wybrany" na alkoholika. Może skądś wiedział, że nie ma on zbyt mocnej głowy? Ale przecież nie tylko on nie radzi sobie zbytnio ze sobą pod wpływem alkoholu. Mało to razy miała miejsce sytuacja, że któryś ze spitych siatkarzy wpadał w ściany, albo właśnie niesamowicie przeżywał nieludzkie kace? A ostatnia impreza? Mały napierdolony jak PKS do Lichenia, w dodatku jęczący głosem osiedlowej przekupki "Sssee mmnomm ssje njje nnappijjesss?"... Przecież to nie świadczyło o niczym innym, jak o tym, że zbyt dużo bąbelkowego płynu w sobie pomieścić nie mógł bez czasowych szkód na zdrowiu, zarówno w sensie fizycznym, jak i umysłowym. No i Ci środkowi zaliczający bliskie spotkania ze ścianą...
Oby tylko Konarskiego zbyt długo ten kac nie męczył, bo jeśli Stefan odkryje, że któryś z jego chłopaków znów chlał, zbytnio się nie ucieszy. Ba, wkurzy się, i to bardzo. Wystarczy już, że po tamtej pamiętnej imprezie zwątpił w to, czy zawsze są profesjonalistami. Takie słowa bardzo wówczas zabolały kadrowiczów, obiecali oni, że taka sytuacja już się nie powtórzy. Jak widać, Konar złamał to postanowienie. Czy poniesie za to jakąś karę, czy też wszystko ujdzie mu na sucho? Czy ktoś uratuje go tym, że zmaterializuje się teraz tutaj, w jego pokoju? Ktoś, kto nie jest, oczywiście, żadnym z członków sztabu szkoleniowego. Oni zrobiliby mu publiczną połajankę na środku sali. Żeby tak przyszedł tu jakiś siatkarz, to Dawidek poprosiłby go o to, by wytłumaczył Stefanowi, dlaczego nie mógł pojawić się na treningu.
No i jest. Pukanie do drzwi. Kogo tu niesie?...
- Proszę. - jęknął. Nie miał pojęcia, czy zaraz zostanie ochrzaniony za swą niedyspozycję, czy też spotka się ze zrozumieniem któregoś ze swoich kolegów. Chociaż, w sumie... kolega też mógł go ochrzanić.
Drzwi się otworzyły.
- Cześć, Kamień. - szepnął Fabian.
- Cześć, Karol. - odpowiedział mu z wyraźnym grymasem na twarzy.
- Co jest? Co taki nie w sosie? - zapytał Drzyzga.
- Bo mnie suszy. - wypalił.
- Ale dlaczego Cię suszy? - drążył temat rozgrywający.
- No bo... ja... piłem. - westchnął.
- Przecież wiesz, że nie powinniśmy pić... - zaczął.
- Wiem. Ale co ja na to, kurwa, poradzę, że nie mogę się przed tym powstrzymać?! - wrzasnął. - Wczoraj mi się udało nie chwycić po alkohol, ale dzisiaj już nie wyrobiłem! Musiałem, po prostu musiałem się napić.
- Nie powinniśmy pić. - powtórzył. - Jak to nie mogłeś się powstrzymać? Co Ty, kurwa, alkoholik jesteś, czy co? - zdziwił się chyba nieco słowami atakującego.
- Blisko mi do tego, by się nim stać... - szepnął. Zwiesił głowę i pokręcił nią z niedowierzaniem. On naprawdę zaraz zostanie alkoholikiem? Przecież tak się nie może stać, bo na zbity pysk zostanie wypierdolony ze zgrupowania...
- Jezu. Jakiś powód tego jest? Nie wiem, jakieś zawody miłosne, czy coś? - ciągnął Fabio.
- Nie. - zaprzeczył.
- No to co? Ja bym rozumiał, gdyby to o jakieś miłostki chodziło, wtedy to by można się tak załamać. Ale skoro pijesz bez powodu... Nie, nie rozumiem tego. - jęknął i złapał się za głowę. Nie ogarniał nic z tego, co mu mówił Makak.
- Mi się po prostu wydaje, że muszę pić. Poczułem nagle taką potrzebę. Tyle. - stwierdził. - Powiedz proszę na treningu, że źle się czuję i nie dam rady dzisiaj grać. Powinniście sobie beze mnie poradzić. Ale jak coś, to po prostu źle się czuję i zostałem w łóżku, żeby odpocząć, zregenerować siły, zrelaksować się. Tak, powiedz, że sam uznałem, że to mi dobrze zrobi. - Fabian uśmiechnął się nieco na te słowa. - Nie o takie zrobienie komuś dobrze mi chodziło, Ty zboku pierdolony. - fuknął na niego.
- Dobra, wiem, o co Ci chodziło... Dobra, to ja mu powiem. To... yyy... cześć? - wyszedł.
------------------------------------------------------------------------------------------------------
Część siatkarzy zgromadziła się w stołówce. No, nie było oczywiście Konana. Lecz nie tylko jego. To oznaczało tylko jedno - pora na małe, siatkarskie pogaduszki. Obgadywani będą oczywiście nieobecni. Zawsze tak się działo, gdy kogoś brakowało. Przecież ploteczki o tych, którzy stoją obok nie są takie fajne. No i zawsze można palnąć parę słów za dużo i cały przyjemny nastrój pójdzie w pizdu. A jak kogoś nie ma, to nie trzeba uważać na to, co się mówiło, bo nikt się na to nie obrazi. Wiadomo, że najczęściej wykorzystywano nieobecności Zatorskiego, bo był to ulubiony "obiekt", z którego robiono sobie żarty. Z resztą... z niego kręcono bekę nawet wtedy, kiedy był razem z resztą chłopaków. Byli jednak wśród zawodników tacy, których nie obgadywano, kiedy Ci byli obecni. Bano się po prostu ich reakcji, mało kto miał odwagę przy nich powiedzieć coś niekoniecznie odpowiedniego o nich. I tak na przykład, o Zagumnym plotkowano tylko wtedy, gdy wszyscy mieli absolutną pewność, że rudowłosy rozgrywający tego nie usłyszy. Wiadomo przecież, jaki to był nerwus. Mógł się wkurzyć po jednym nie takim słowie. A wtedy byłby problem. Duży problem. I mieliby go wszyscy, bo Guma nie szukałby konkretnego winnego idioty, który palnął o jedno słowo za dużo.
Jeden z siatkarzy głośno westchnął. Chyba nie był zbyt szczęśliwy.
- Jestem gruby. - zaczął Wrona.
- Ciekawe, kurwa, w którym miejscu. - prychnął Igła.
- W każdym. - jęknął. - Mam fałdy.
- Chyba na mózgu. - zgasił go Cichy.
- Perfekcyjna riposta, panie kapitanie. - ozwał się Możdżon.
- Wiem, dziękuję. - przyznał nieskromnie. Był świadomy tego, że ten tekst mu się udał.
Nie udało się za to na stołówce coś innego.
- Ja pierdolę, ten kurczak jest zimny. - jęknął Bartman. Nie był zadowolony z jakości zaserwowanego dania.
- Czytałem w CKM - ie, że takie są dobre dla zdrowia. - wypalił Zatorski.
- W czym? - wypluł z ust herbatę Drzyzga. Prosto na stół, przy którym ucztowali siatkarze.
- Noo w tym... przewodniku katolickim. - uśmiechnął się. - Chrześcijański Kościelny Miesięcznik. Tak to się chyba ten skrót rozwija, nie?
Nie Pawełku, tak tego skrótu się nie rozwija. Więc się nie dziw, że wszyscy zaczęli się z Ciebie znów bezlitośnie nabijać.
Chłopcom zaczęło się chyba nudzić, bo niektórzy postanowili katować uszy innych swoimi wątpliwymi umiejętnościami wokalnymi.
- Ooo jeezuu, ale bym soobie chętnie już zaagrał na haali. - zaczął wyć Winiarski. Nie no, on akurat śpiewał dobrze, ale nie, jak sam układał tekst piosenki. Zwłaszcza taki, który aż prosił się o to, by go zawyć, nie zaśpiewać.
- Zamknij się. - jęknął Możdżon.
- Bo? - burknął przyjmujący.
- Bo Twoje wycie skraca życie. - westchnął Mały, a wszyscy pokiwali twierdząco głowami na znak tego, że zgadzają się ze słowami libero Jastrzębskiego Węgla.
Atmosfera po chwili nieco się rozluźniła, chłopacy zaczęli sobie żartować z tych, którzy usiedli przy innym stole, bądź w ogóle nie dotarli na stołówkę.
- Kamienia dzisiaj nie będzie... - zaczął Fabian.
- Och, jakie to straszne. - Pit udał, że się tym bardzo przejmował. - Jaki jest powód jego nieobecności? - spytał. W końcu, jako teoretycznie najważniejszy w kadrze, powinien wiedzieć takie rzeczy.
- Zachlał w nocy i go suszy. - zaśmiał się rozgrywający Resovii.
- Kacyk go męczy? - zarechotał Igła.
- Tak. - wyszczerzył się Travolta.
- Moi drodzy, kacyk to jest taki ptak, z rzędu wróblowatych. Jest ich wiele gatunków, żyją w obu Amerykach. Są spokrewnione z naszymi, polskimi, wilgami. - zaszpanował swoją wierdzą Rucek, czyli pierwszy ornitolog polskiej kadry siatkarzy. No skoro go nazywano kiedyś Orłem, a teraz Myszołowem?...
- No i po chuj nam to tłumaczysz? - jęknął Winiar. - Przecież i tak nikt z tego nic nie spamięta. - uśmiechnął się.
- Jaki masz cel w tym szpanowaniu swoją wiedzą? - zapytał Igła.
- Taki, że dzięki mnie dowiecie się czegoś nowego. - odpowiedział Ruciak.
- Aha. Super, fajnie. - pokręcił głową Kurek.
- Przepraszam was, ale muszę się zbierać, Dostałem ważnego sms'a. - stwierdził Piter. Odpisał, po czym wystrzelił jak z procy w kierunku swojego pokoju. Ciekawe, co niby było takiego ważnego...
Oczywiście pewien wścibski Krzysiu musiał podejrzeć, od kogo był ten, jak to środkowy stwierdził, ważny sms. "Nadawca: Ania <3". I on nadal będzie uważał, że nic go nie łączy z panią psycholog? Bujać to my, ale nie nas...
- A ten dokąd znowu poleciał? - Winiarski podrapał się po głowie.
- Do Anki. Widziałem, od kogo miał tego "bardzo ważnego sms'a"... - odpowiedział mu Ignaczak.
- I on nadal twierdzi, że między nimi nic nie ten? - pokręcił głową z niedowierzaniem.
- Tak. Nadal tak twierdzi. - westchnął libero.
- Niby taki cichy, a tu taki jebany zalotnik... - stwierdził, na co Igła wybuchnął głośnym rechotem.
- Jebany zalotnik. Jakie to słodkie. Powiem tak kiedyś do niego. I zobaczymy co zrobi.
- Ej, a w sumie, to czemu on jest kapitanem, skoro to ja nim powinienem być? - wypalił nagle przyjmujący.
- A przeszkadza Ci to? - zaczął Krzyś.
- No... Nie. - odpowiedział.
- No właśnie. Więc niech sobie ma to miano, i się cieszy. Ty chociaż będziesz miał mniej obowiązków, będziesz mógł sobie dłużej pospać... No widzisz? Same korzyści z tego płyną! - zaśmiał się. Tak więc wygląda na to, że sprawa kapitana została ostatecznie zakończona... Niech cały świat żyje w zakłamaniu, że Winiara wcale nie wybrano na "przywódcę" drużyny.
"It's a beautiful lie
It's the perfect denial
Such a beautiful lie to believe in
So beautiful, beautiful lie makes me"
Minęła jakaś godzina. Siatkarze przenieśli się już na halę, gdzie mieli odbyć dzisiejszy trening. Nie wiedzieli o tym, że Stefan chciał im przywrócić ich pierwotne pozycje na boisku... Znaczy, wiadomo było, że Piter wróci na środek. A Igła prawdopodobnie na libero, skoro zwolniło się tam miejsce po środkowym. I to było w sumie chyba wszystko, co było jasne. Nikt nie wiedział bowiem, czy Antidze uda się przemówić chłopakom do rozumu...
Wtedy właśnie na halę wszedł uwielbiany przez wszystkich mentalista, Jakub Bączek. Nie był sam. Ciągnął za ucho kapitana drużyny. Czym on mu tak podpadł? Co on znowu wywinął? A z resztą... czy on kiedykolwiek coś kiedyś odwalił? Trudno sobie chyba przypomnieć taką sytuację.
- Ha, ha, ha. Widzę, że ktoś tutaj coś narozrabiał. - zaśmiał się Igła, widząc skwaszoną miną blondyna.
- Robiłem obchód po pokojach. - zaczął mentalista. - Wszedłem do niego do pokoju, a on tam w samym ręczniku sobie tańczy i śpiewa. Coś chyba o miłości. No, nie ważne. Wyglądał tak, jakby był zaraz po. - stwierdził i spojrzał na niego. Ach, więc to była ta mega ważna sprawa... Ale jak to? Czy Ania tak po prostu napisałaby mu "Chodź się ze mną kochać?"...
Może niekoniecznie tak, ale wydźwięk jej wiadomości mniej więcej to znaczył. Podejrzyjmy sobie ich konwersację sms'ową...
Piotruś, koteczku Ty mój kochany. Przyjdź do mnie, proszę.
Co się stało? Gdzie jesteś?
Będę u Ciebie w pokoju. Nudzi mi się bardzo. Chciałabym w coś sobie pograć.
Nie mogę teraz, zaraz mam trening. :(
Prooszę. Nie jestem w stanie sobie pograć w to sama. :(
No dobra, jakąś wymówkę sobie wymyślę. :) A w co chcesz pograć?
W koszykówkę.
Chyba nie rozumiem. :( W pokoju to raczej nie da rady.
Chodzi mi konkretnie o to, że chciałabym z kimś potrenować sobie wsady. ;)
Aach, to trzeba było walić prostu z mostu. :D Już lecę. :D
W takim razie walę prosto z mostu: Chcę się z Tobą kochać, misiu. Teraz. :3
Spławię tylko chłopaków i już zaraz rozpalę Cię do czerwoności, maleńka. :*
Czekam, tygrysku. :*
Chyba gdyby nic do niego nie czuła, nie nazwała by go w ten sposób, prawda? To znaczy nazwami różnych zwierzątek. A już na pewno nie pozwalałaby sobie na tak bezpośrednie teksty skierowane do środkowego...
- Ale po czym? - zapytał Zatorski. No tak, ten to nigdy nic nie ogarnia.
- No jeśli ktoś jest w samym ręczniku, to raczej nie jest świeżo po ugotowaniu sobie obiadu. - westchnął Bączek i pokręcił głową. - Po seksie, a po czym?
- Znowu się z kimś pieprzył? - zaśmiał się Igła. Pit zaczerwienił się jak dupa, lecz po chwili odetchnął z ulgą. Igła użył przecież sformułowania "z kimś", a nie "z Anką". Więc się nie wyda. Nowakowski nie wiedział, że Ignaczak specjalnie nie zdradził tego, z kim zabawiał się środkowy, żeby po prostu nie robić mu problemów. Przecież mógłby, skoro posiadał tę wiedzę, na temat tego, z kim przed chwilą macał się w łóżku kapitan. - Ojej, ojej. Piotruś, ja Cię nie poznaję.
- Miałeś się z nikim nie rżnąć. Mówiłem Ci, że to nie jest sposób na poradzenie sobie z dołem. - warknął Zagumny. Pamiętał ich rozmowę, która to wtedy w nocy, całkowicie dobiła Resoviaka. Tej konwersacji bowiem, Sędziwirskiemu nie udało się wymazać z jego pamięci.
- A co on śpiewał? - zaśmiał się Łomacz. Bardzo był ciekawy, jaką piosenką wkopał się Cichy.
- No, słucham. Może zaśpiewasz to, co wyłeś u siebie w pokoju?... - Bączek zasugerował mu to w taki sposób, że można to było wręcz uznać za rozkaz.
"Oh, but that one night
was more than just right.
I didn't leave you,
cause I was all through.
Oh, I was overwhelmed
and frankly scared as hell,
because I really fell for you.
Oh, I swear to you,
I'll be there for you,
this is not a drive by-y-y-y-y.
Just a shy guy
looking for a 2-ply,
hefty bag to hold my-y-y-y-y-y-y-y love.
When you move me
everything is groovy,
they don't like it sue me
mmm the way you do me.
Oh I swear to you
I'll be there for you
this is not a drive by-y-y-y-y."
Zaśpiewał. Tak, to zdecydowanie było o miłości...
- Dobrze, zajmijmy się czymś ważniejszym. Pora na małe zadanko. Dla odmiany dostanie je tylko jeden z was, bo nie chcę znowu wysłuchiwać waszych kłótni. - mentalista przypomniał sobie pamiętną rozmowę o sposobach podrywania innych ludzi. - Losowałem sobie karteczki. I wylosowałem taką z numerem dwudziestym pierwszym. Kto tu ma numer dwudziesty pierwszy? - zapytał.
- Ja. - odpowiedział, zgodnie z prawdą, Buszek.
- Świetnie. W takim razie, oto Twoje zadanie. Masz nakurwić salto i do jutra przynieść mi filmik, gdzie widać, jak to robisz. Z góry dziękuję. - nie dał chłopakom czasu na żadne wyjaśnienia. Po prostu wziął i wyszedł.
- Ten to jest idiota. Z dnia na dzień coraz dulniejsze zadania nam wymyśla. Nie lozumiem, jak to ma nam pomóc w placy mózgu. - westchnął Rafał.
- Dobra, skoro ten idiota nam to nakazał, to rób to salto! - krzyknął Możdżon. On także nie rozumiał, po co takie debilne zadanie, jednakże skoro trzeba było je wykonać, no to znaczy, że po prostu trzeba było je wykonać.
- Ech. No dobla. Kto to naklęci? - spytał.
- Ja! - wrzasnął Igła i włączył swoją kamerę.
- Uwaga, nakulwiam!
- Buszu nakurwia salto. - skomentował widok Ignaczak.
- Ooo, ooo, Rafałek pił? Bo tak jakoś dziwnie wygląda... - szepnął Zatorski.
- No, trochę chyba pił, bo mu się łapy trzęsą. Ty z takimi rąsiami to tego salta nie zrobisz. - przedrzeźniał przyjmującego, rzeszowski libero.
- Co?! Ja nie zlobię, ja nie zlobię?! - były zawodnik Indykpolu chyba trochę się zdenerwował. Skoro tak trzeba było zrobił, po chwili fiknął tego kozła w powietrzu. Z tym, że wylądował prosto na ryj na parkiecie. Na szczęście, nic sobie nie zrobił...
- Łoo kurwa! - wrzasnął Winiar.
- Ale pierdolnął! - dodał Wlazły.
- Polska klew, kulwa! - ryknął Buszu, gdy się podniósł.
- A kurwa też polska? - prychnął Bartman.
- Nie, kulwa, szwabska. - fuknął na niego.
- Fuuu! To ja już wolałbym chyba jakiegoś przystojnego faceta, zamiast kobiety krwi szkopskiej. - jęknął Kuraś.
- Na przykład? - Mario chyba nie do końca ogarnął, co Kurek miał na myśli.
- NIE PATRZ SIĘ TAK NA MNIE! - wywrzeszczał Cichy. W sumie to niecichy w tej chwili był ten nasz Cichy.
- Ja nie wiem, Piotrek, kto Ci wmówił, że jesteś przystojny, ale zrobił Ci tym niesamowitą krzywdę. - pokręcił głową Zibi.
------------------------------------------------------------------------------------------------------
Minęło kilka kolejnych godzin. Chłopcy byli już po kolejnym, wyjątkowo nudnym treningu. Stefan zmusił ich, by ćwiczyli na swoich prawdziwych pozycjach, chociaż niektórzy zapierali się jak mogli, by nie robić tego. Ale na nic to było. Na nic było biadolenie Wrony, że on przecież nie jest w stanie kończyć krótkich, jęki Wojtaszka, że on nie będzie rzucać się jak głupi na boisko... Antiga był nieugięty. Ostatecznie udało mu się osiągnąć zakładany cel. I trzeba przyznać, że niektórzy z kadrowiczów spisywali się bardzo dobrze. Kończyli piłki, siali spustoszenie na zagrywce, nie mieli problemów z przyjęciem. Dwusetowy pojedynek, jaki rozegrano na sam koniec treningu, był niezwykle wyrównany. Cała masa akcji była długa i pełna niesamowitych obron, finezyjnych ataków i jeszcze lepszych bloków. Nic dziwnego, że "mecz" zakończył się remisem 1:1. Uszczęśliwiał on obie drużyny. Wszyscy na boisku dzisiaj dali z siebie maksimum. No, prawie wszyscy. Konar nie mógł nic pokazać, bo przecież trening opuścił. Bartman i Możdżonek nadal zaś nie mogli odnaleźć formy, którą niegdyś prezentowali, którą niegdyś zachwycali wszystkich...Skoro mowa już o wszystkich, to wszyscy siedzieli już w swoich pokojach. Alkoholizm Konarskiego znów dawał mu się we znaki, toteż atakujący ponownie sięgnął po kieliszki i po kolei napełniał je wódką.
"Vodka, you're feeling stronger
Vodka, no more feeling bad
Vodka, your eyes are shining
Vodka, you are the real MAN
Vodka, wipes away your tears
Vodka, removes your fears
Vodka, everyone is gorgeous
Vodka, yeah vodka!"
Nie wiedział, że zaraz ktoś wpadnie do niego do pokoju. Ktoś, czyli Anka. Była bardzo blisko drzwi do jego lokum, jednakże miała odwiedzić dziś siatkarza z pokoju sąsiedniego i porozmawiać z nim o jego problemie. Do pokoju, w którym był Konar, planowała zaś zajść jutro. Chyba jednak będzie musiała nieco zweryfikować swoje plany...
- Co tu się wyprawia? - jęknęła, gdy usłyszała jakiś trzask. To był dźwięk tłuczonego szkła. Kto i dlaczego je stłukł? Bez pytania weszła do tego pomieszczenia, z którego dobiegł do jej uszu ten hałas. Rozejrzała się i zobaczyła Konarskiego, który nalewał sobie wódki do kolejnego kieliszka. Skoro tamten się rozbił, to sobie wypije z innego, proste, nie?
- Pije się, nie widać? - burknął.
- Widać. A można nie pić? - westchnęła.
- Nie można. - odpowiedział.
- A dlaczego? - dopytywała.
- Bo Ahmed tak chciał. - wypalił. - Suszy mnie i nie mogę przestać. Poza tym, ciągnie mnie strasznie do picia. - wyjaśnił.
- No to tym bardziej trzeba przestać, bo zaraz się w alkoholika zmienisz... - szepnęła.
- Masz rację, jestem już tego bliski. - stwierdził.
- No to musisz przestać! - nieco podniosła głos.
- Nie zamierzam. - warknął na nią.
- Niby dlaczego? - zapytała.
- Bo mój organizm mi tego zabrania. Nie mogę przestać. Po prostu nie mogę. Nie potrafię tak po prostu wziąć i przestać pić. Czuję, że muszę pić, że to jest praktycznie mi przykazane. - pierdzielił jak potłuczony.
- A mi przykazane jest, żeby zrobić z wami wszystkimi porządek. - syknęła na niego. Dla swojego dobra, odłóż tą cholerną wódkę, wypierdol ją przez okno, zapomnij o niej. O wszelkim winku i piweczku też.
- Nie. - pokręcił głową, na znak, że nie zgadza się na jej propozycję.
- No i co ja mam z Tobą zrobić? - złapała się za głowę, widząc, w jakim on jest stanie, i że praktycznie nic do niego chyba nie dociera.
- Możesz mi possać dżąderka. - wypalił nagle. Zadziałał tak na niego krążący jeszcze w jego żyłach alkohol, oraz po prostu to, że Anka była przecież prześliczną dziewczyną.
Chlasnęła go w mordę. Na takie traktowanie sobie nie pozwoli.
- Uważaj sobie, kurwa, Konarski, na słowa. - warknęła na niego.
- Uważaj sobie, kurwa, kto? - zapytał.
- Konarski.
- Kto to jest Konarski? - spytał.
- Nie wiesz, czy udajesz głupiego? - wkurwił ją wyjątkowo swoim poprzednim zachowaniem, więc nie zamierzała być już dla niego miła.
- Nie wiem... - jęknął.
- A mówi Ci coś może Tytus, Makak, Conan the Barbarian? - zaczęła rzucać słowami, które uważała za kluczowe.
- Coś.
- A kojarzysz taki klub jak Delecta Bydgoszcz? - ciągnęła temat.
- Coś mi się kojarzy, tak. - szepnął.
- A takie śmieszne tańce? Jak w piątkę tańczyliście? Z Wroną, Masnym, Walińskim i Owczarzem?... - nie no, to to chyba na bank skojarzy.
- KURWA MAĆ! - złapał się za głowę. No pamiętam. I pamiętam już, kto to jest Konarski! - krzyknął.
- Kto?
- No... ja. - pokręcił głową z niedowierzaniem. Dlaczego ja myślałem, że inaczej się nazywam?
- Bo ktoś "życzliwy" pomieszał wam wszystko w głowach, gdy chwilowo straciliście pamięć... - wyjaśniła mu.
- Kurwa mać, muszę się z tym przespać. Chociaż w sumie, to wolałbym z Tobą. - przysunął się bliżej niej i objął ręką w pasie. Poczuła jego oddech przy swojej szyi.
- Bierz. te. łapy. zboczeńcu. - wyartykułowała dokładnie każde ze słów i strzeliła mu po jednej z rąk.
- A jemu to dupy dałaś. - fuknął.
- Moja sprawa, co i z kim robię. A skąd wiesz? A może wcale mu nie dałam? Wierzysz Ignaczakowi w te bzdury, które on wygaduje?... - zapytała.
- Wierzę. Bo to mi się bzdurą nie wydaje. - stwierdził.
- No cóż. To jest bzdurą. - skłamała, lecz zbytnio po niej tego nie było widać.
- Niech Ci będzie, chociaż my wiemy swoje... - westchnął.
- Odratowany z tej głupoty? Więcej już chlać nie będziesz? - spytała, chcąc zmienić temat.
- Odratowany. Nie będę. - przytaknął.
- Super, to odpocznij teraz, bo nie wyglądasz najlepiej. - pokręciła głową.
- Noo... w końcu sobie popiłem. - szepnął.
- A zatem leż i odpoczywaj, jutro chcę Cię widzieć w pełni sił na treningu. - uśmiechnęła się i wyszła.
A Konar zaczął rozmyślać, dlaczego Anka go okłamała. Przecież na bank z nim spała. Gdyby to nie miało miejsca, to żadne z nich nie zachowałoby się tak, jak to zrobili w chwili przedstawienia Anki drużynie... Niby dlaczego ona się tak zaczerwieniła i uciekła z płaczem? Niby dlaczego on się tak wkurwił i wyleciał za nią?
Tak, rzekomy romans pewnego środkowego z piękną psycholożką był chyba tematem numer 1 u wszystkich siatkarzy...
_________________________________________________________
/ Mamy kolejny rozdział. Kolejny, z którego nie jestem zadowolona.
Pisało mi się go po prostu źle... Często miałam jakieś czarne dziury w głowie, jakieś zaćmienie umysłu, które uniemożliwiało mi napisanie choćby jednego słowa. Co z tego, że miałam jakiś pomysł na ten rozdział, skoro nie potrafiłam tego pomysłu przedstawić za pomocą odpowiednich słów?...
W tym rozdziale przewijają się trzy wątki. Pierwszy to wątek Zbyszka i Bereniki. Czy ta dwójka faktycznie wykombinuje coś, by pozbyć się Anki ze Spały? A może Bartman po prostu zajmie miejsce Cichego u boku dziewczyny? Przecież bardzo wkurzało go to, że Chmura się zabawiała ze środkowym. Nikt nie wiedział jednak dlaczego. Nikt, oprócz Bartmana.
Jaką tajemnicę skrywa krnąbrny przyjmujący? I czy plan rozdzielenia dwójki zakochańców wypali? Przyjdzie nam jeszcze poczekać parę rozdziałów, by się o tym przekonać.
Poznaliśmy problem kolejnego siatkarza, a więc alkoholizm Dawida Konarskiego. Na szczęście, nie będzie on już go męczył, bo Anka zajęła się tym, zanim to picie naprawdę zamieniło się w uzależnienie. Bo to jeszcze nie było żadne uzależnienie. Tylko jakieś chore poczucie tego, że musi pić, bo tak mu ktoś nakazał...
Jak widać, "życzliwi" ludzie potrafią zrobić naprawdę wiele, by uprzykrzyć komuś życie...
Ostatni z poruszonych w tym rozdziale wątków, to oczywiście sprawa, która najbardziej interesuje wszystkich siatkarzy, a mianowicie, romans psycholożki z, teraz chyba można już to napisać, kapitanem drużyny. Wszyscy chcą wiedzieć jak najwięcej o tym, co między nimi jest.
I nikt nie dowierza, że między nimi nic nie ma...
Nowa osoba w opowiadaniu całkowicie mnie zaskoczyła. Ale fajnie, fajnie. Znaczy, że będzie się dxiało a ja uwiebiam jak się coś dzieje. Zwłaszcza w twoim opowiadaniu ^^ Nieźle Berenika pocisnęła ZBIGNIEWOWI na temat jego imienia xD
OdpowiedzUsuńPrzy tekście Wrony, że jest gruby i pocisku Pita myślałam, że zegonuje ze śmiiechu
"-Twoje wycie skraca życie" -padłam xD (Mały - love xD)
A właśnie Pit i Anka... No żesz kurczaki niedokarmione ogolone! Ile oni chcą się tak osxukiwać no?! Trafna uwaga, że gdyby Anka coś do niego nie czuła nie "tytułowałaby" go nazwami zwierzątek.
A może Bartman taki wkurzony bo to on chciałby być na,miejscu Cichego, co? Warte zastanowienia...
Mentalista za dwa trzysta + jego pomysły = odwalebie czegoś przez siatkarzy A ja uwielbiam jak oni coś odwalają. A to salto to mega było. Zwłaszcza komentarze Winiara i Szampona xD
Anka ma już za sobą kolejnego odratowanego. Brawo! Brawo Aniu! Oby tak dalej ;)
U mnie pojawił się bowy rozdział także,serdecznie zapraszam :)
Pozdrawiam ;**
(Sorry za chaotyczność tego komentarza)
No bo jak można mieć w dzisiejszych czasach na imię Zbigniew? No jak? :D
UsuńWrona ma kompleksy, a dlaczego, to się okaże później. ;)
Piter i Anka jeszcze trochę się będą oszukiwać, na pewno. A może w ogóle ich uczucie wyparuje? Nie wiem. ;p
Znaczy... wiem, ale nie mogę tego jeszcze zdradzić. :D
Zbychu z pewnością chciałby być na miejscu Cichego, to jest pewne. Być może jednak chodzi tu jeszcze o coś innego.
Mentalista nie jest normalnym człowiekiem. :)
Moja odpowiedź jest jeszcze bardziej chaotyczna, niż Twój komentarz. :D
Cholerny blogspot zeżarł mi komentarz -,-
OdpowiedzUsuńDobra, wdech, wydech, raz, dwa, trzy i jedziemy na nowo z tym koksem.
Podoba mi się kierunek, w którym zmierza relacja Anny i Piotra, aczkolwiek chwilami odnoszę wrażenie, że to wszystko dzieje się za szybko... Rozumiem, że dosięgnęła ich strzała Amora lub wpadli w sidła pożądania, ale o ile nie straciłam rachuby, to znają się zaledwie kilka dni ;)
Mam wrażenie, że zjednoczenie się Bartmana i Bereniki vel niedoszłej kochanki Pita jest tutaj nieprzypadkowe i Zbigniew mógł być częścią tej trudnej i bolesnej przeszłości Chmury... To oczywiście takie moje gdybanie, ale ciekawa jestem jak jest naprawdę.
Makak i pijaństwo? Nie może być! :P Na szczęście jest Anka, dzięki której poszedł po rozum do głowy. Kolejny minus dla tego pana za jego "lepkie rączki". Konan, ty masz żonę! (No chyba że nie w tej historii :D)
Nadal nie ogarniam metod pracy Mentalisty. Serio, ten człowiek jest bardziej szurnięty niż oni wszyscy razem wzięci ;)
Ale i tak tradycyjnie zostałam zdewastowana przez intelekt Zatora. Jego CKM zmiażdżyło system!
Pozdrawiam :*
Dzieje się za szybko? E, być może w kolejnych rozdziałach odrobinę wyhamuje. ;]
UsuńWydaje się, że właśnie totalnie wpadli w sidła pożądania i nie ma dla nich znaczenia, ile się znają. Jeśli ich uczucie jest miłością, to z pewnością można to nazwać taką od pierwszego wejrzenia.
Ale Berenika nie jest niedoszłą kochanką Pitera. Ona była jedną z tych sześciu, które Anka wyprosiła wtedy z pokoju. :D Więc można powiedzieć, że jego kochanką jest, tylko, że jednorazową.
Czy Zbysiu jest częścią przeszłości Anki? Być może... ;)
Konan ma tu żonę, lecz po alkoholu mu się trochę przyświrowało, i dlatego powiedział co powiedział. ;) Jak widać, nie tylko Pit nie może się oprzeć urodzie pani psycholog.
Zgaszenie Wrony na stołówce - najx. xD
OdpowiedzUsuńKonar popadł w alkoholizm? Nieee, to nie dla niego. Ale Anka weszła do akcji i go wyratowała.
Ile oni jeszcze tak będą mówić że "nie, nic nas nie łączy. "? Oj, łączy, i to dużo. Gdyby tak nie było Ania nie nazywała by go "tygryskiem" Czy innymi zwierzętami.
Hmm, czy pomysł rozwalenia niedoszłego jeszcze związku Pita i Ani wypali? No to się jeszcze okaże.
Pozdrawiam i sorry za tai, a nie taki komentarz, nie wiedziałam co mam napisać :)
Coś ich łączy, ale oni sami chyba nie wiedzą, co. Albo boją się sobie to uświadomić. Ta druga opcja jest raczej bardziej prawdopodobna. ;)
UsuńTo raczej ja nie wiedziałam, co teraz odpisać. :D
Zapraszam na zycie-jest-jak-pudelko-czekoladek.blogspot.com
OdpowiedzUsuńPozdrawiam ;**
Byłam pewna, że już tą notkę komentowałam :(
UsuńPrzepraszam, już to nadrobiłam. ;d