4.02.2015

XVIII. "Zeszmaciłaś się, zachowałaś się jak typowa dziwka."

29.05.2014, Leszno

Tymczasem w Wielkopolsce w tej samej chwili, kiedy ZAKS'iaki dowiadywały się właśnie, że ich przyjaciel opuszcza miasto Kędzierzyn - Koźle, Pit i Anka relaksowali się po swoim, niezwykle gorącym, miłosnym uniesieniu. Leżeli w łóżku wtuleni w siebie i patrzyli sobie głęboko w oczy, od czasu do czasu wymieniając między sobą kilka pocałunków. Dłonie mieli splecione ze sobą, chociaż przecież parą nie byli. Oj, to była już chyba tylko kwestia... paru dni? Być może, nie wiadomo czy, i kiedy, wyjątkowo przecież nieśmiały środkowy zada to jedno pytanie, na które ona chyba już czekała. Chyba ostatecznie przekonała się do nieco nieogarniętego, ponad dwumetrowego blondyna. Ale podobnie jak i on, milczała, nie zdradzała mu, że czuje do niego coś więcej. Zwyczajnie się bała być z kimś oficjalnie w związku, bo jeszcze nigdy z nikim przecież nie była... Tak więc była pod tym względem zupełnym przeciwieństwem Cichego, dla którego Anka mogłaby być już jedenastą kobietą w jego życiu. Mogłaby być, ale czy będzie? Gdyby on tylko tak się nie bał... A miał czego się bać, po tym, jak został potraktowany przez swoje byłe partnerki. Wprawdzie matka Anki powiedziała mu, że jej córka taka nie jest, ale wiadomo, żadna mamusia nie oczerni swojej córeczki, gdy będzie opowiadać o niej jej adoratorowi... Przecież nie może takowego zniechęcić. A poza tym bardzo prawdopodobne jest to, że mamusie po prostu za dobrze tych swoich pociech nie znają. Ciekawe, jak się czują, kiedy dowiadują się, że ich ukochane dzieciątka udają, że kogoś kochają tylko dlatego, żeby móc w najlepsze korzystać z jego portfela? Ania zdecydowanie na taką nie wyglądała, ale przecież tak naprawdę nikt nie wie, jak ona w przyszłości będzie się zachowywać... Nie, ona nie zamierzała łoić go z kasy, jak jakiegoś frajera, ale skąd Pit mógł o tym wiedzieć? Lepiej, żeby szybko zdradził jej historię swojego życia, bo inaczej nie wiadomo, jak długo jeszcze będzie się zadręczał takimi myślami. Panicznie bał się, że znowu mu nie wyjdzie, że znowu skończy się tak, jak zawsze... Nie zniósłby chyba odrzucenia przez kolejną dziewczynę...
Ciekawe jak zniesie z kolei to, co zaraz się wydarzy. Nasze ulubione słitaski nie wiedziały bowiem, że siostra Anki, Zyta, postanowiła wrócić do domu wcześniej... Piotruś nie potrafił trzymać rączek przy sobie i postanowił pomacać sobie panią psycholog. Słysząc jakieś jęki i wrzaski dochodzące z pokoju starszej siostry, młodsza z Chmur rzuciła się natychmiast w stronę owego pomieszczenia i niemal z hukiem otworzyła drzwi.

- Co tu się dzieje?! - wrzasnęła. - Siostra, coś się stało?! Słyszałam, że krzyczysz, więc stwierdziłam, że wej... SIOSTRA?! - wytrzeszczyła oczy zdumiona. - Możesz mi powiedzieć, kto to jest, i dlaczego leżysz z nim nago w łóżku? - jej szczęka niemalże wylądowała na podłodze. Takiego widoku zdecydowanie się nie spodziewała. Przecież jej siostra nic nie mówiła, jakoby miała kręcić z jakimś facetem. Z resztą... Zyta w ogóle jej o to nie podejrzewała, no bo przecież jak to... Anka i chłopak? Nieee... To zdecydowanie, zdaniem młodszej z sióstr, do siebie nie pasowało. A może jednak? Bo w sumie, z nim, prezentowała się całkiem nieźle.

- Yyyy... - jęknął Piter, po czym stwierdził, że może jednak lepiej będzie, jak nie będzie się odzywać.

- Zaraz, zaraz... ja go poznaję! To jest przecież jeden z naszych siatkarzy! Anka! Jak Ty to zrobiłaś?! - wrzasnęła zdumiona. Tak, rozpoznała Pita.

- Ale że niby co? - bąknęła zdezorientowana psycholożka.

- No... Chodzi mi o to, żebyś mi powiedziała, coś Ty zrobiła, żeś zaciągnęła do łóżka taką znaną osobistość. - zaśmiała się. - W końcu nie każda dziewczyna ma przyjemność wylądować w nim z najlepszym środkowym w kraju. Ja pierdolę, nie wierzę, moja siostra jest z Nowakowskim... Kiedy mi zamierzałaś o tym powiedzieć, co?!

- Nie jesteśmy razem. - szepnęła Anna.

- No to macie romans ze sobą, jezu. - przewróciła oczami.

- A może po prostu sobie leżymy, bo nam się chciało. No pomyśl sobie, przyjechałam tu z nim, żeby ogarnąć coś na zgrupowanie. Położyliśmy się, bo stwierdziliśmy, że tak będzie wygodniej. A że jest ciepło, to zrzuciliśmy ciuchy. - oj Anka, mogłaś wymyśleć lepsze kłamstwo.

- Sioostra, Ty to jednak kłamać nie umiesz. - zaśmiała się. - Przecież wrzeszczałaś, jakby Cię co najmniej bito. No i nie wierzę, że nie wykorzystałaś tego, że takie ciacho z Tobą leży.

- Dobra, kurwa, skoro taka jesteś dociekliwa... Sypiamy ze sobą. I to jest wszystko, co nas łączy. - Piter na szczęście dostrzegł, że Anka kłamie. No bo ona przecież kłamać nie umiała... Zyta chyba też to dostrzegła, ale wolała już nie drążyć tematu...

- Moja siostra sypia z Nowakowskim... Jak to życie potrafi zaskakiwać! - pisnęła i klasnęła w swoje dłonie. - Ej, siostra, nie obraź się tylko, że to powiem, ale... naprawdę ładnie razem wyglądacie. Ja widzę, że coś więcej jest między wami, ale okej, nie drążę tematu. Może sami jeszcze się nie zorientowaliście, że tak jest... Ale coś czuję, że wkrótce ogarniecie sytuację. - zaśmiała się. - Dobra, ja już was zostawiam, miśki. Weźcie lepiej ogarnijcie to, co mieliście robić, bo chyba nie na tym miało polegać to coś, co chciałaś robić na zgrupowanie. - zachichotała.
I wyszła. Chmura i Nowakowski postanowili się ubrać, żeby nikt już zbytnio się nimi nie ekscytował.

- Dobra, chyba faktycznie powinnam jednak trochę to ogarnąć, bo mogłoby być kiepsko, gdybym miała Stefanowi, albo komu innemu pokazać, że coś jednak robiłam, a nie się tylko opierdalałam. No bo oczywiście mądra Ania musiała powiedzieć, że ona jedzie do domu pracować, a nie odpoczywać... Nie potrafię kłamać, więc chociaż z dwie strony notatek powinnam mieć... Pomożesz? - wyrzucała z siebie kolejne zdania z prędkością karabinu maszynowego.

- Jasne. - uśmiechnął się. - Co konkretnie chcesz wiedzieć? - podrapał się po głowie.

- Wszystko co wiesz. - szepnęła.

- Podaj mi konkretne nazwisko i to, co masz zapisane przy nim, to Ci powiem, czy masz dobre notatki i co jeszcze możesz dopisać.

- Mhm... Mam was zapisanych w kolejności takiej, w jakiej lecą wasze numery w reprezentacji. To znaczy, że każdemu poświęciłam dwie strony mojego notatnika. Wiadomo, że jak masz "jedynkę", to jesteś pierwszym, którego tam mam rozpisanego. No ale Ty już jesteś odratowany.

- Niekoniecznie. - wyrwało mu się.

- Co? - zdziwiła się bardzo jego słowami. O co mu chodziło?

- Nie, nic. Tak po prostu sobie myślę... - westchnął.

- O czym? Masz jakiś problem?... - spytała.

- Boję się, że kiedyś, w przyszłości, to się znowu powtórzy...

- To? To znaczy... co?

- Nie, nie, nic. Przepraszam. To moje sprawy, moje problemy, nie powinienem nikomu innemu zawracać im głowy... - jęknął.

- Mów. - rzuciła tonem nieznoszącym sprzeciwu.

- Nie jestem odratowany. Nie mogę być odratowany, jeśli cały czas mam totalnie rozpierdolone życie prywatne - zaczął. Skoro Anka chce, to zwierzy jej się z całego swojego życia.

- Ty masz rozpierdolone życie prywatne? No wiesz, nie sprawiasz takiego wrażenia... - wypaliła.

- Bo staram się tego nie pokazywać! - warknął na nią. - Przepraszam, poniosło mnie. Ja już po prostu nie potrafię nikomu zaufać. Żadnej kobiecie. - westchnął i pokręcił głową. - Zbyt bardzo mnie zraniły podczas mojego życia. Chcesz poznać całą historię mojego życia? Proszę bardzo! Miałem lat 16, kiedy poznałem Kaśkę, wydawała się być mega spoko dziewczyną. Przez dwa lata było między nami dobrze, nawet jakoś udało nam się znieść różnicę odległości, kiedy wyjechałem do Częstochowy... Niestety, okazało się, że Katarzyna zaczęła, bardziej ode mnie, doceniać to, co mam w portfelu. Pewnego dnia przyszła do mnie i tak po prostu mi powiedziała, że odchodzi. Że już wystarczająco wydoiła mnie z kasy, że jestem frajerem. Stwierdziła, że znalazła bogatszego gościa. Powiedziała mi wprost, że mnie z nim zdradzała. Nie wiem, czy jego też tak potraktowała, bo od tego czasu w ogóle nie mieliśmy ze sobą kontaktu...

- A to suka... - jęknęła Anka.

- Myślisz, że ona jedyna? - westchnął i spuścił głowę. - Julka, Aśka, Paula, Monia, Nata, Zuza, Baśka, Gabi, Oliwka... Wszystkie one były takie same! Wszystkie mnie zdradzały i mówiły, że jestem frajerem, z którym były tylko po to, żeby mnie obskubać z pieniędzy! Z jedną nawet byłem zaręczony, z inną chciałem to zrobić mniej więcej teraz... Tylko, że wracając pewnego dnia do domu, zastałem tą pindę w łóżku z jakimś chujem. Oczywiście nie zapomniała zaśmiać mi się prosto w twarz, wspominając mi, że jestem frajerem. Wypierdoliłem tą szmatę z domu, i od tego czasu nie potrafię zaufać żadnej kobiecie. No, matce i siostrom ufam. I to wszystko. I nawet, jeśli czułbym coś, teraz, czy później, do jakiejś dziewczyny, to się chyba nie odważę już wejść z nią w związek... Zbyt bardzo boję się kolejnego odrzucenia, tego, że kolejna okaże się taka, jak tamte...

- Ja, nawet jeśli czułabym coś do jakiegoś faceta... też bym się bała wejść z nim w związek. Bo ja... ja jeszcze żadnego chłopaka nie miałam, naprawdę. Jestem kompletnie niedoświadczona w tych sprawach. A coraz bardziej zaczynam się zastanawiać, czy nie powinnam już sobie kogoś znaleźć. - Pit popatrzył jej głęboko w oczy. - Ale boję się tego, że mnie tylko wykorzysta i znudzi się mną, zamieni na inną zabawkę, na lepszy model. Do tej pory jakoś nie czułam takiej potrzeby, żeby kogoś mieć, ale od jakiegoś czasu... coś dziwnego się ze mną zaczęło dziać. - od niecałych dwóch tygodni, dokładnie, no ale przecież o tym już wspomnieć nie mogła. - Ja po prostu chciałabym, żeby mnie kochał i po prostu był. Nie musi być nie wiadomo jak bogaty, to mnie zupełnie nie interesuje. Nie liczy się to, jaki człowiek jest z zewnątrz, ani ile ma w portfelu. Wnętrze się liczy. Dobre serce takiego faceta. W sumie, to bardziej zależy mi na takim chłopaku - przyjacielu, z którym po prostu mogłabym gadać, i gadać, i gadać, zwierzać mu się z każdego problemu...
Piotrek ponownie spojrzał jej w oczy i uśmiechnął się do niej. Chyba upewnił się właśnie co do tego, że Anka nie jest taka, jak wszystkie inne...
Anka w międzyczasie chyba też upewniła się, że Piter jej nie skrzywdzi. 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Bełchatów

Ostatnia już chyba grupa siatkarzy, która postanowiła gdzieś wyjechać podczas tego wolnego dnia, udała się do kolejnego siatkarskiego miasta - Bełchatowa. Nietrudno odgadnąć, że kierunek ten obrali reprezentanci tamtejszego klubu, a więc mistrza Polski - Skry. Na taką podróż zdecydowali się więc Mariusz Wlazły, Michał Winiarski, Wojciech Włodarczyk, Karol Kłos i Andrzej Wrona. Chcieli zabrać ze sobą jeszcze Zatora, ale on wolał jechać do Kędzierzyna... Jak widać, Pawełek miał jakieś "ale" do swojego poprzedniego klubu, skoro wolał udać się z ZAKS'iakami. Potwierdzało to też plotki o tym, że młody libero miałby dołączyć właśnie do klubu z województwa opolskiego... Owszem, Pawełek miał małe "ale" co do władz swojego byłego już klubu. A to małe "ale" nazywało się Kacper Piechocki i podobno przeraźliwie zaczęło się panoszyć w klubie. Nie dość, że gówniarz zażyczył sobie od swojego ojczulka, czyli prezesa Skry, żeby ten mógł wreszcie grać w tym klubie, to jeszcze żądał... wytransferowania Zatora gdzieś w cholerę. Już obojętnie gdzie, nie chciał mieć konkurencji. Znaczy, prawdopodobnie i tak ktoś jeszcze na tą pozycję przyjdzie, ale miał to być obcokrajowiec, więc nie będzie raczej zbyt często grać. Kacperek utorował sobie drogę do pierwszego składu Skry. Niekoniecznie dzięki swoim umiejętnościom, bo czasami popełniał błędy takie, że głowa mała. Nie, Kacperek po prostu jest zasranym syneczkiem prezeska, który spełni wszystkie jego zachcianki. Dopiero co wkroczył w świat dorosłości, a już takie cyrki odwalał. Gwiazdeczka od siedmiu boleści... Wprawdzie wszyscy uważali go za nieszkodliwego idiotę, czyli umieszczali go mniej więcej w takiej samej kategorii jak Zatora. Tylko, że Piechocki dodatkowo był jeszcze wredny. Kurewsko wredny. Potrafił godzinami nabijać się ze wszystkich, którzy to biadolili, że boją się o to, że stracą miejsce w składzie... On przecież nie musiał się o to martwić. Jeśli lamiłby w przyjęciu, no to trudno. Jak trener go odstawi na ławę, to synalek poskarży się tatuśkowi i trenerek sobie popamięta, że Kacperka się ze składu nie wyrzuca. Przez to, że miał pewne miejsce, przeraźliwie opierdalał się na treningach. Bo to był po prostu przeraźliwy leniuch, jakiego jeszcze chyba świat nie widział. Wszyscy biegają? Kacperek sobie siedzi. Wszyscy podrzucają piłkę? Kacperek sobie, oczywiście, siedzi. Wszyscy się rozciągają? Kacperek sobie siedzi, no bo co innego on ma robić? Olewał treningi ciepłym moczem, nie robił podczas nich praktycznie nic. Uaktywniał się tylko w momencie, gdy miała być już rozegrana gierka treningowa, i oczywiście od razu wszystkim pyskował, że należy mu się miejsce w tym teoretycznie silniejszym składzie. A przecież wszyscy wiedzieli, że mu się nie należało... Jakby tego było mało, to on sobie ubzdurał, że na treningach będzie grać jako przyjmujący, a nie jako libero. Bo chciał sobie pozagrywać czasem, poatakować trochę...
Wszyscy, po prostu, mieli go dosyć... A siatkarze Skry, którzy jechali do Bełchatowa, niestety, mieli się z nim spotkać. Bo jechali do klubu, tam bowiem umówili się na spotkanie z resztą chłopaków. Wprawdzie, nikt nie wiedział, kogo dokładnie tam zastaną, i czy będzie tam owa wsza, jednakże woleli przygotować się na najgorsze...

- Wiadomo, któż to ma nas tam przywitać? - zaczął filozofować Winiar.

- Na pewno będzie Maciek. - powiedział Włodi.

- Maaciuś. - zachichotał Karollo. - Wykręcimy z niego jakąś bekę, jak zawsze?

- Jasne. - odrzekł Andrzej.

- Byle, żeby tego parcha nie było... - westchnął Wlazły.

- O tym wrzodzie na dupie mówisz? - wolał się upewnić Misiek.

- A o kim innym bym mógł?... - pokręcił głową atakujący. Tak, siatkarze naprawdę bardzo ładnie nazywali Piechockiego.

- Ej, może ja zadzwonię do Maćka i się upewnię, kto będzie? - zaproponował Włodarczyk.

- Okej. - palnął Endrju. Bardzo lakonicznie. Zdecydowanie nie chciało mu się więcej odzywać. Bo mu się dzisiaj bardzo spać chciało, ale o tym nikt nie musiał wiedzieć. No, pewnie Włodi i Karollo wiedzieli, bo im powiedział. Myślał, że nikt inny jednak tego nie wie. Tylko, że zdradzały go te przeraźliwe ziewnięcia, które to wydobywały się regularnie z jego paszczy.
Tak więc Włodi wykręcił numer do Muzaja.

- Cześć Maciek. - zaczął.

- Cześć, Wojtuś. - usłyszał.

- Maaciuuuś.

- Tak? - zapytał młody atakujący.

- Powiesz mi, kto dokładnie będzie dzisiaj w tym Bełchatowie? To znaczy... kto się z nami spotka? No bo wiemy, że Ty. I to w sumie wszystko co wiemy, no a chyba nie będziesz jednym jedynym, który tam będzie... - stwierdził.

- Nie, nie, będą dokładnie trzy osoby. - zaśmiał się.

- Kto oprócz Ciebie? - spytał Włodi.

- A zgaduj zgadula. - chichotał Muzi.

- Nie mów mi, że ten daremny libero. - prychnął.

- Niestety. - westchnął.

- O masz Ci los... - jęknął. - Dobra, jakoś go przeżyję. Zignoruję idiotę i tyle... - przewrócił oczami. - Kto jeszcze?

- Piotrek. - odpowiedział.

- Kto? - zdziwił się nieco, młodszy z przyjmujących.

- Taki środkowy.

- Eeee... - tak, Władeczek wyglądał na zdezorientowanego. - Nazwisko?

- Badura. Nie znasz chyba. - stwierdził Muzaj.

- Chyba faktycznie nie znam. - westchnął. - Młody jest?

- No, młody, ale podobno zdolny. Znaczy, wiadomo, że to jest raczej opcja totalnie rezerwowa na ten sezon, może gdzieś parę minut w jakimś meczu dostanie, i to tyle. Ale sympatyczny jest z niego chłopak. - opisał nieco nowego zawodnika zespołu z Bełchatowa. - Nie to, co ta ludzka tragedia...
Tym miłym akcentem zakończyli swoją rozmowę.
Dojeżdżając na halę zaczęli rozmyślać o wszystkim i niczym. Kontemplowali piękno miasta Bełchatów, chociaż w sumie nie było czym się tutaj zachwycać... Czy jakieś elektrownie i kopalnia węgla brunatnego są naprawdę aż tak podniecające? Prawda jest taka, że miejscowość ta nie miała do zaoferowania praktycznie nic ciekawego, co by mogło zainteresować przeciętnego Nowaka, bo podobno jest to nazwisko częściej występujące, niż "Kowalski". No, może trochę mniej przeciętny Nowak, nieco orientujący się w świecie sportu, skojarzyłby nazwę PGE Skra Bełchatów. Ewentualnie PGE GKS Bełchatów. Bardziej prawdopodobne jest jednak, że znałby drużynę siatkarską, a nie tą w piłce kopanej. Bo przecież jakie sukcesy odnosił Bełchatów w nożnej? Od paru lat żadne, a teraz to nawet grają w I lidze. I chociaż wywalczyli już sobie awans do Ekstraklasy, czyli de facto powrót do niej po tym, jak w zeszłym sezonie spadli, no to nie była to siła, którą traktowałoby się poważnie. Nikt nie twierdził, że klub ten mógłby zagrozić solidnym markom, takim jak Lech Poznań, Śląsk Wrocław, czy Wisła Kraków. Już o zdetronizowaniu Legii Warszawa nie wspominając, bo przecież polskie "FC Hollywood" łoiło wszystkim zadki jak wlezie i aspirowało do gry w Lidze Mistrzów. Bełchatów mógłby jednak w przyszłym roku postarać się o miano solidnego ligowego średniaka. Skład mają wcale nie taki najgorszy, a jeśli do tego dojdzie parę wzmocnień, to mogłoby to wyglądać naprawdę fajnie.

No i wyszły na jaw te abnormalne zainteresowania mojej osoby piłką kopaną, którą to jeszcze rok temu jarałam się przeraźliwie. Teraz ociupinkę mi przeszło, ale nadal często ją oglądam...
Wróćmy może jednak do naszych pięciu podróżników, którzy to udawali się do miasta Bełchatów. A może lepiej byłoby to nazwać miejscowością Bełchatów. Może już aż nie stwierdzajmy, że to wieś, bo jak na wieś, to była to jednak miejscowość duża. Nie zmienia to faktu, że krajobrazy dupy nie urywały i bardziej kojarzyły się właśnie z wsią. Podobnie uważali z resztą siatkarze, że w tym Bełchatowie to w sumie nie ma za bardzo co robić. Bali się jednak głośno to powiedzieć, bo władze Skry byli bardzo wyczuleni na takie opinie. Cóż wtedy kazali robić takiemu delikwentowi, który to odważył się niepochlebnie wypowiedzieć o mieście? Jego kampanię promocyjną. Wrona z Kłosem doskonale wiedzieli, jak to się robi. Przecież raz już dostało im się, gdy powiedzieli o parę słów za dużo w pewnym programie w telewizji. Bełchatowianie byli bardzo dumni ze swojego miasta i nie życzyli sobie, by ktoś się źle o nim wyrażał...
W końcu dojechali. Na powitanie wyszedł im oczywiście Mały Maciek. Może to i dobrze, że tylko on, bo widoku daremnego libero tak na dzień dobry chyba by nie znieśli...

- Cześć, chłopaki. Miło was widzieć. - uśmiechnął się Muzaj.

- Cześć, Maciuś. - rzekł Włodi i rozejrzał się wokół. - Cud się stał? - spytał.

- To znaczy? - jęknął zdezorientowany atakujący.

- Piechocki się w kiblu zatrzasnął? - wypalił Karollo.

- Nie, niestety. - prychnął. - Siedzi sobie na hali, jak królowa angielska, i ani myśli ruszyć choćby paluszkiem u nogi, o podniesieniu szanownej dupy już nie wspominając. Twierdzi, że sami do niego przyjdziecie.

- Niech się wypcha. Może sobie siedzieć na środku boiska i pierdzieć, ja się słowem do niego nie odezwę. Jak czegoś będzie chciał, to sam swój dolny tył ruszy. - fuknął Wrona.
To rzekłszy, wszedł na ową halę, a za nim reszta chłopaków. Dostrzegli dość wysokiego chłopaka, który podbijał sobie piłkę sposobem dolnym. Wyglądał na młodego. Podobnie z resztą jak drugi z siatkarzy, którego tam dostrzegli... Jego jednak woleliby nie ujrzeć. Bo był to oczywiście Kacperek, we własnej osobie.

- Muzaj, chodź tu do mnie. Natychmiast. - rzucił młody libero w wyjątkowo "bucowaty" sposób.

- A może by tak, kurwa, proszę? - prychnął atakujący. - Ojciec Cię nie nauczył zwrotów grzecznościowych? Wszystko za Ciebie załatwia, a o tym zapomniał... No popatrz... - przewrócił oczami.

- Zwrotów grzecznościowych to on raczej sam musiałby się nauczyć. Tatuś mu w tym nie pomoże. - fuknął na Piechockiego, Włodi.

- On się nie nauczy, bo mu się nie chce. To jest pierdolony leń, w ogóle weźcie mi go stąd, bo ja ani godziny więcej z tym palantem nie wytrzymam. - odezwał się ten blondyn z nieco rozczochraną czupryną.

- Zamknij mordę, Badura, bo Ty tu nie masz nic do gadania! - wrzasnął na niego Kacper. - Jeszcze raz coś na mnie powiesz i poskarżę się prezesowi, a wtedy zostaniesz wypierdolony z klubu! - aż zagotował się ze złości.

- Spokojnie, młody, bo zaraz wyparujesz. Jak wrzątek. - zachichotał Karollo.

- Ryj, Kłos! - ryknął. - W ogóle, po chuj tutaj wszyscy jesteście?! Ktoś was nasłał, czy co?!

- Maciek chciał się z nami zobaczyć. - bąknął nieśmiało Włodi.

- Muzaj, debilu, bierz ich sobie, skoro żeś tutaj tą bandę bydła zaprosił. Hołotę sobie, kurwa, sprowadził, żeby mi dupę zawracali. A Ty spierdalaj razem z nimi, Badura.

- Nawet nie wiesz, z jak wielką chęcią to uczynię. - odrzekł do niego młody środkowy i wystawił język do wrednego libero.

- Myślisz, że mamy ochotę przebywać z tak daremnym gościem, jak Ty? - zaśmiał mu się w twarz Wlazły. - No to się mylisz, misiaczku.

- Nie nazywaj mnie misiaczkiem, Wlazły! Weź spierdalaj, weźcie już wszyscy spierdalajcie, przeszkodziliście mi w drzemce. - fuknął i ułożył się wygodnie na środku parkietu, po czym przymknął oczy.
Reszta Skrzatów postanowiła mu nie przeszkadzać i faktycznie wyszła. Udali się do pobliskiego parku, w celu zwyczajnego pogadania ze sobą.

- Więc Ty jesteś Piotrek, tak? - zwrócił się Włodi do Badury.

- Tak, zgadza się. - odpowiedział.

- Jakie to popularne imię dla środkowego. - zachichotał Karollo. - No bo mamy tego idiotę Haina, mamy Ciebie...

- I mamy naszą gwiazdę. - zaśmiał się Wrona.

- I mamy naszą gwiazdę. - potwierdził Kłos.

- Maamyy naaaszą cuudną gwiaazdę, któóraa... niigdyy nieee zaagaśniee, niigdyy niee zaagaśnie. - zawył Winiarski.

- On taką gwiazdą się zrobił? W sensie, że mediów? - spytał nieco zdezorientowany imiennik owej gwiazdy.

- W sensie, że jest najważniejszy na całym zgrupowaniu. - wyjaśnił Włodi.

- Rządzi się? On? - zdziwił się. - Przecież to do niego niepodobne.

- Nie, nie rządzi się. Znaczy, czasami jak trzeba. No ale dla kapitana to jest normalne. - stwierdził Wlazły.

- Od kiedy on jest kapitanem drużyny? On? Skąd taki dziwny wybór? Przecież on nie bardzo się nadaje do tego... - podrapał się po głowie.

- E, to długa historia. Może kiedyś ją usłyszysz. - stwierdził Winiar. - I wcale źle sobie nie radzi. Rzekłbym, że jest nawet okej. Wprawdzie trochę mu Zbychu podskakuje, no ale do kogo on się nie sadził? - zaśmiał się i spojrzał na Badurę. - A, no okej, do Ciebie może sie nie sadził. Bo nie miał jeszcze okazji.

- Dobra, dobra, może nam powiesz, jakie są Twoje cele na ten sezon? Bo Maćka to wiadomo, że chce mnie wygryźć ze składu. - fuknął Mario w kierunku młodszego atakującego. - I wiadomo też, że mu się to nie uda. - zaśmiał się w jego stronę.

- Chciałbym się czegoś nauczyć, zebrać doświadczenie mogąc ćwiczyć razem z tak znakomitymi siatkarzami jak wy. Za wielki sukces uznam każdą minutę spędzoną na boisku w tym sezonie. Nie nastawiam się na to, że nagle wygryzę was ze składu i zostanę wybrany do "szóstki" sezonu. Bo wiem, że to niemożliwe. Powoli, małymi kroczkami do przodu, tak chcę swój cel realizować. - uśmiechnął się.
Ciekawe plany, ale faktycznie, sukcesem będzie, jak się w ogóle pojawi na tym parkiecie...
Na tym może zakończymy opisywanie tego dnia, bo zdecydowanie za dużo miejsca już on zajmuje. A co działo się dnia kolejnego?

------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

30.05.2014, Łódź


"Wiem już, co zrobię... Wszystko mam dokładnie zaplanowane. Jeśli mi się uda zrobić to, co chcę, to ona nie wróci już na zgrupowanie, a ponadto będzie moja. A nie wierzę, że nie uda mi się zrobić tego, co chcę" - taki oto sms przywitał z rana Berenikę Nowak. Sms od Bartmana, oczywiście, no bo od kogo innego? Kobieta uśmiechnęła się szyderczo, czytając tą wiadomość. W końcu ta podła ździra dostanie za swoje! I bardzo dobrze, bo jej się to należy. Kto to widział, żeby lasia wbijała do pokoju, kiedy ona się z kimś zabawia, wypraszała ją, po czym sama szła się pieprzyć z jej kochankiem? Oburzające! Tak być nie może! Nauczy się dziewczynka, że Berenice Nowak nie przeszkadza się, kiedy jest zajęta.
Niestety, Berenika nie wiedziała, co dokładnie zamierzał zrobić Bartman. Gdyby wiedziała, to może nawet ona stwierdziłaby, że to jest zbyt potworne, że aż tak podle nie powinien traktować Chmury... Ale ona nie wiedziała. Myślała, że chce jej po prostu coś nagadać... Jakże myliła się w swoich domysłach...

------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

Centralny Ośrodek Sportu, Spała

Zapukała do kolejnego pomieszczenia. Podobno miał tu się znajdować Bartman, lecz z siatkarzami nigdy nic nie wiadomo. Już nie raz i nie dwa zamieniali się ze sobą pokojami, by tylko zrobić kogoś w konia. Jeśli dzisiaj więc Zbysiu chciał przypajacować, mógł się ulokować u kogoś innego.
Nie przypajacował jednak, gdyż po chwili otworzył drzwi Ance. Targały nim najróżniejsze emocje, niekoniecznie te pozytywne. On doskonale pamiętał to, co kiedyś się działo. Między nim, a śliczną panią psycholog. Nie chciał się z nią spotykać, wolał całkowicie ją ignorować, by demony przeszłości nie dały znaku życia. Wszystkie fakty związane z piękną dziewczyną o kasztanowych włosach tkwiły bowiem w jego pamięci. I nie chciały z niej wyparować.
Chmura weszła do jego lokum.

- Nie dało się wybrać sobie innego koloru ścian, tylko musisz mieć tu taką agresywną czerwień? - wypaliła. Oryginalne powitanie.

- Bardzo oryginalnie mnie witasz. - prychnął.

- Przepraszam, po prostu ten kolor mnie dekoncentruje. - "to się świetnie składa", pomyślał Zibi. - Ok, nie ma sprawy, powiem komuś, żeby mi pokój przemalował. Co Cię do mnie sprowadza? - zapytał.

- Chciałam porozmawiać. Na temat tego całego wybuchu i tego, jak po nim zacząłeś się zachowywać. - zaczęła.

- Mhm. - mruknął lakonicznie.

- Dlaczego ostatnio spieprzałeś przed Piotrkiem przez cały ośrodek, gdy go zobaczyłeś? - zachichotała.

- Bo on się jakiś taki straszny zrobił. Jak spojrzy tymi swoimi przyjebanymi oczkami w ten sposób, w jaki wgapiał się wtedy we mnie, to naprawdę można się przestraszyć. - jęknął.

- JEGO? Bartman, Ty siebie słyszysz? Ty się JEGO boisz? No proszę Cię... No i kamery też się boisz. Serio?

- No. - nie był chyba zbyt rozmowny.

- Widzę, że sobie zbytnio nie pogadamy. - "nie, malutka, to ja zaraz Tobie co nieco nagadam", przeszło przez myśl przyjmującemu Jastrzębskiego Węgla.

- Nie mam nastroju na rozmowę. - burknął.

- Przykro mi, przyszłam teraz. I teraz chcę z Tobą rozmawiać. - rzuciła Chmura tonem nieznoszącym sprzeciwu.

- Ech. Wal, co chcesz. - westchnął.

- A może Ty miałbyś do mnie jakieś pytania?

- Co ja mam teraz ze sobą zrobić? Przecież nagle nie zacznę pluć, łapać i po dupie się drapać... Jak ten pierdolony oblech Drzyzga. - skrzywił się na myśl o tym, co wyprawiał rozgrywający kadry.

- Zbigniewie Bartmanie, po prostu bądź sobą sprzed tego wybuchu. Nie staraj się na siłę być kimś. - powiedziała. Oj, gdyby tylko wiedziała, jak będzie żałować tego, że postanowiła porozmawiać z tymże właśnie zawodnikiem...
Wtedy to właśnie, udający do tej pory w miarę spokojnego, przyjmujący, eksplodował niczym bomba atomowa.

- Jesteś z siebie dumna?! - warknął na nią Bartman. Anka była zupełnie zdumiona jego zachowaniem.

- O co Ci chodzi? - zapytała zdezorientowana.


- Nie udawaj głupszej niż jesteś. - nawet nie próbował być miły.

- Nie udaję. - odburknęła mu równie nieprzyjemnym tonem głosu.

- W takim razie doskonale wiesz, co mam na myśli. - wysyczał. Był wyraźnie czymś zdenerwowany.

- Nie, nie wiem. - jęknęła. Czuła się nieco przestraszona.

- Wiesz dosknale... - atmosfera stawała się coraz bardziej napięta.

- Nie. - zaprzeczyła. Bartman chwilę myślał, jak w krótkich, dosadnych słowach przekazać jej to, co miał do powiedzenia.

- Taka z Ciebie niby cnotka, nie? Zawsze, kurwa, taka nietykalna, bierz ze mnie te łapy, zboczeńcu, nie potrzebuję cielesnej bliskości żadnego faceta. - syczał na nią rozwścieczony. Czyżby znał ją w przeszłości? Czyżby wiedział o czymś, o czym inni nie mieli pojęcia?

- Przestań! - wrzasnęła.

- Nie mam najmniejszego zamiaru przestawać uświadamiać Ci, jak bardzo się zeszmaciłaś. - odparował jej w wyjątkowo bezczelny sposób.

- Pierdolone chamidło. - warknęła na niego i strzeliła go w mordę.

- Ehe, ehe, jasne, lej mnie dalej.

- Możesz mi wytłumaczyć, o co Ci, do chuja pana, chodzi?! - wrzasnęła tak, że bardzo możliwe było to, że ktoś ją usłyszał.

- To Ty mi to wytłumacz. - odpowiedział.

- Ale co? - była wyraźnie zdezorientowana.

- Próbowałem Cię zdobyć przez rok. Podrywałem Cię cały czas, robiłem wszystko, byś zwróciła na mnie uwagę. A Ty co? No właśnie, nic. W dupie miałaś mnie i moje uczucia. Zgrywałaś taką niedostępną cnotkę, która to chyba nigdy nikomu nie ulegnie, która to chyba nigdy nie zazna szczęścia u boku jakiegokolwiek faceta... - zaczął wyraźnie już uspokojony przyjmujący.

- Bo nie chciałam, żebyś mnie zdobywał. Nie chciałam Ciebie, nie chciałam Twojej bliskości, nie chciałam niczyjej bliskości... - wtrąciła pani psycholog.

- A teraz Ci się nagle odmieniło... - stwierdził.

- Nie, niekoniecznie... Chyba... - wypaliła Ania.

- To dlaczego, do cholery, już pierwszego dnia pracy ładujesz się do łóżka Nowakowskiemu?! - wrzasnął na nią i "przyszpilił" ją do ściany. - Dlaczego właśnie jemu?! Co on, kurwa, w sobie ma, czego ja nie mam?! - nie obchodziło go to, że inni mogli go usłyszeć.

- Nie wiesz, jak było, więc zamilcz, chamie. A Ciebie nigdy nie chciałam, nie chcę i chcieć nie będę. - syknęła.

- A co tu jest za wielka filozofia? Poszłaś do niego do pokoju i się z nim przespałaś, po prostu. Zeszmaciłaś się, zachowałaś się jak typowa dziwka. Jak wszystkie te, które ruchał przez te dwa dni przed Tobą.

- Spiłam się, kurwa, nie panowałam nad tym, co robię!

- To może ja też Cię upiję, tak jak ten idiota, i przypomnę Ci to, co miało miejsce parę lat temu? - warknął na nią i niebezbiecznie zbliżał do niej swoją twarz.


- Nie zrobisz tego, skurwysynie... - szepnęła. Była wyraźnie przestraszona zachowaniem siatkarza. Przestraszona? Nie, ona była po prostu przerażona. Śmiertelnie przerażona. 

- Oczywiście, że to zrobię. Trzy lata temu tylko w ten sposób mogłem Cię zdobyć.

- Powinnam pozwać Cię za ten gwałt, draniu! I żałuję, że tego nie zrobiłam, bo teraz zdychałbyś w pierdlu! - wykrzyczała. Natychmiast "zakneblował" jej usta swoją dłonią.

- Zamknij mordę, szmato! Nie będziesz mną pomiatać! I tylko spróbuj kiedykolwiek, komukolwiek mówić o tym! JEŚLI KTOŚ SIĘ O TYM DOWIE, ZGINIESZ MARNIE! - wrzeszczał tak, że kwestią czasu było tylko to, aż ktoś tu wpadnie...
Przyjmujący szarpnął bezbronną Chmurę i tak po prostu... trzasnął nią z hukiem o zamknięte drzwi do swojego pokoju. Anka potoczyła się pod kąt pomieszczenia i chwyciła za swoją obolałą głowę. Była przerażona, bała się, że ten potwór naprawdę znów jej to zrobi. A on zaczął się do niej zbliżać z wyjątkowo wrednym uśmiechem wyrysowanym na twarzy. Biedna dziewczyna była tak zszokowana tym wszystkim, że nie miała siły się ruszyć...

- I nawet nie próbuj mówić o tym swojemu Piotrusiowi, i tak mu kiedyś obiję mordę za to, że mi Ciebie odebrał. - warknął na nią.

- On nie jest mój, kurwa, nie rozumiesz?! - wrzeszczała wkurwiona.

- To dlaczego, kurwa, to nie był jedyny raz, jak dałaś mu się przejebać?! Myślisz, że taki głupi jestem, że o tym nie wiem, że się regularnie pierdolicie ze sobą po nocach?! Myślisz, że nie widziałem, jak się macaliście i całowaliście na korytarzu?! Ty naprawdę jesteś głupia, czy tylko taką udajesz?! Przecież Igła Was nakręcił, jak się ruchaliście!

- Nie. Twój. Interes. On nie jest taki, jak Ty. To moja sprawa, co i z kim robię po nocach! - syknęła. Nic więcej w stanie nie była zrobić, ani powiedzieć, bo cios Bartmana w jej policzek był tak mocny, że dziewczyna prawie straciła przytomność...

- Módl się, żeby Stefan się o tym nie dowiedział. A z resztą... co ja mówię, oczywiście, że mu to powiem. Oczywiście, że powiem, jak się szmacisz, zamiast dawać dobry przykład. I jaki jest, kurwa, grzeczny i kochany chłopczyk z zawsze uroczego, dobrze wychowanego Piotrunia. W nocy się, kurwa, śpi, regeneruje siły. A nie, kurwa, jakieś dzikie harce. A co, jak, kurwa, zaciążysz?! Wróć, z nim?... Nie, z nim nie da rady tego zrobić... Ale jeśli już, jakimś cudem, by to nastąpiło, to współczuję Waszemu przyszłemu dziecku. Matka kurwa i idiotka, ojciec kurwiarz i jeszcze większy debil...

- Zamilcz.
To ona musiała zamilczeć, bo po raz kolejny dostała prosto w twarz...


"O tak! Przeleciał Cię strach
Gdy wśród nocnej ciszy pisk opon słyszysz
Błyskawicznie w tył się odwracasz
Chwytasz za serce a puls dopierdala"


Usiadł na niej i zaczął ściągać z niej spodnie. Chlasnęła go w mordę, za co sama oberwała dwa razy silniejszym "liściem" Chciała wrzeszczeć, lecz on tak po prostu... zakleił jej usta taśmą klejącą. Chciała uciec, lecz związał jej ręce i nogi. Oprócz tego owiązał jej oczy jakąś szmatą. Cóż to była za okrutna bestia... Niewątpliwie zaraz coś by się stało, gdyby w tej chwili nagle na podłogę nie runęły drzwi do pokoju siatkarza. Kto miał tyle siły, by je wyważyć?

___________________________________________________________

 
/ Siostra Anki wróciła wcześniej do domu i odkryła romans tych słitasków. Mimo tego, że wprost zasugerowała im, że oni coś do siebie czują, oni temu nadal zaprzeczają. Chociaż tak naprawdę wiedzą, że jest inaczej. I czują, że drugie z nich też o tym wie.

Ale boją się powiedzieć...
Wygląda jednak na to, że ich zwierzenia odnośnie swojego prywatnego życia i tego, jak widzą przyszłość dla siebie, pomogło im zrozumieć, że praktycznie nieuniknionym jest to, że oni, być może już lada dzień, utworzą parę.

Skrzaty udały się do Bełchatowa, na zaproszenie kolegi. Spotkali tam dwóch bardzo przyjaźnie nastawionych kolegów i jednego, o którym szkoda gadać. Bardzo miły był w stosunku do nich Kacperek Piechocki. Bardzo miły...
A raczej bardzo niemiły.
I nie wykluczam, że on się tutaj jeszcze kiedyś pojawi.


Poznaliśmy do końca historię Anki, ten traumatyczny moment z jej życia. Czy spodziewaliście się właśnie czegoś takiego?
Przepraszam, że zrobiłam ze Zbyszka takiego skurwysyna, ale nikt inny tak jak on nie pasował mi do tej roli...
Przepraszam, za tak brutalne opisy, za tak wulgarne słownictwo, ale chciałam jak najbardziej oddać klimat tej sceny. Mam nadzieję, że to mi się udało.

W sumie, to nie wiem, co jeszcze mogłabym napisać... Na dzisiaj to już chyba wszystko. : ) 
 

8 komentarzy:

  1. Jest i Kacperek <3 Tak coś czułam, że niedługo się pojawi. Bo co to za Bełchatów City bez ukochanego libero? :D

    Scena ze Zbychem najbardziej przykuwa uwagę (nie tylko ze względu na wulgarne słownictwo). Czytając właśnie tą część rozdziału miałam wrażenie, że patrzę na rzeczywistość przez mocno zakrzywione zwierciadło (studia humanistyczne tak bardzo) xD Ale do motywu parodystycznego to bardzo pasuje ;)
    Oj, Zbysiu. Mama nie uczyła, że rączek na nie swojej kobiecie się nie kładzie? :D

    Dawaj więcej Stefana i jego perfekcyjnej polszczyzny :D
    I niech Kacperek jeszcze się pojawi :D

    Kooocham i ściskam :*

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wszyscy kochają Kacperka.
      Zwłaszcza, jak ktoś go ustrzeli zagrywką. :D

      Scena ze Zbychem miała być tą najważniejszą w tym rozdziale. Chyba udało mi się sprawić, by taka była.
      Studia humanistyczne tak bardzo. :D
      Zbychu jest niewychowany, mama go nie uczyła. Zbychu się nie nauczył. Ani na dzisiaj, ani w ogóle.

      Więcej Stefana? Zobaczymy, co da się zrobić. ;>
      A Kacperek chyba się pojawi, ale w odległej przyszłości.

      Ja też kocham, siostro. :*

      Usuń
  2. Faktycznie Zyta tak jakby zasugerowała im, że pasowali by do siebie :) Już myślałam, że po tym jak Piotruś jej wyjawił swoją przeszłość to będą razem, a ty dalej każesz czekać.

    Ale WOW! Że ZBYCHU ZGWAŁCIŁ ANKĘ?!!!I TERAZ TEŻ CHCE TO ZROBIĆ?! Tego się serio nie spodziewałam. Myślałam raczej, że Zbysiu nie lubi Anki bo kiedyś rozdeptała mu babkę w piaskownicy w przedszkolu, albo zepchnęła z huśtawki i dlatego tak jej nie lubi, a tu proszę.
    A któż to tak wyważył te drzwi? O.O
    Miałam wizję jak to mogło się wydarzyć, ale nie będe się rozpisywać bo nie umiem ubrać tego dokładnie w słowa i opisać więc zachowam dla siebie.
    Nie mogę się doczekać kolejnego :) Mam nadzieję, że bie każesz czekać na niego tak długo jak na to by Anka i Piter byli razem :D
    Pozdraiam ;*¡

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Siostra Anki po prostu dostrzegła to, czego oni nie potrafią. ;>
      Zabawa trwa nadal, już wiedzą, co do siebie czują, ale czekają na odpowiedni moment, by to sobie powiedzieć. ;)

      W następnym rozdziale wyjaśni się nieco odnośnie znajomości Anki i Zbycha,
      Czegoś takiego się nie spodziewałaś? O, to jednak umiem zaskakiwać ludzi. :D

      Kolejny będzie... to zależy od Resovii, kiedy będzie kolejny. :P Jak wygrają mecz, to wrzucę, jak nie, to nie.
      Także Sovio, bardzo ładnie proszę wygrać z tym Lotosem, bo ludzie chcą nowy rozdział. :D

      Ja też pozdrawiam. :*

      Usuń
  3. Coraz więcej osób nakrywa Ankę i Pitera na "gorącym uczynku", więc myślę, że wreszcie powinno im to dać do myślenia, bo w bajeczkę o wyłącznie koleżeńskich relacjach to nawet oni sami już nie wierzą...
    Ja chcę więcej Kacperka Piechockiego! :) Takie wyraziste charaktery to ja lubię :) W realu jednak wyobrażam go sobie nieco inaczej, bardziej jako Kacperka "tylko nie mów ojcu" Piechockiego, który panicznie boi się swojego tatusia i jest... hmm... taką trochę dupą wołową :P
    Co do Bartmana, to zbieram szczękę z podłogi. Jak można być takim padalcem?! Przecież gwałt to trauma na całe życie. Mam nadzieję, że osoba, która wkroczyła do pokoju ZB9/11 (czy będzie to Pit? Choć może to byłoby zbyt oczywiste) w skuteczny sposób udaremni jego zamiary.
    Pozdrawiam :*

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Być może ta sytuacja, która teraz się wydarzyła, da im do myślenia. Znaczy, konkretnie to jemu, bo to chyba on powinien wykonać kolejny krok.

      W tym opowiadaniu Kacperek będzie się panicznie bać swojego ojca :D Jak sam coś zbroi, to będzie po prostu srać ze strachu przed prezeskiem. W stosunku do innych będzie jednak niemożliwie wredny, przez co nikt go lubić nie będzie.

      Cóż, czasem najbardziej oczywiste rozwiązania są tymi, które rzeczywiście miały miejsce.
      Ale czy w tym przypadku? Tego już nie zdradzę. :D

      Ja też pozdrawiam. :*

      Usuń
  4. No i nawet Zyta widzi, że do siebie pasują :) Może wreszcie Piter odważy się i wyzna Ance co właściwie do niej czuje.

    WTF?! Co do jasnej ciasnej miała znaczyć końcówka? No normalnie szok.... Bartman w przeszłości zgwałcił Ankę? Że co?
    Hmm... Kto wyważyłby te drzwi? Coś mam jednak przeczucie, że to jednak nie Piter. Może będzie to ktoś inny..... Ale i tak nic nie wiadomo jeszcze.
    Czekam a następny rozdział :)
    Pozdrawiam :*

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Może się odważy. Coś chyba już w tej jego główce zaczyna się układać. Ale chyba jeszcze parę dni minie, nim sobie całkowicie to ułoży. :D
      Ten gamoń zbyt szybko nie myśli. xdd

      Końcówka jest szokująca, wiem. Ale taka miała być. Nie może być tylko sielaneczka, więc jest chwila grozy. :P
      A może to jednak on?
      A może nie?

      Ja też pozdrawiam. :*

      Usuń